shakyachogden2403_智者入門廣釋及問答.g2.0f

大班智達釋迦確丹教言集skc156མཁས་པ་ལ་འཇུག་པའི་སྒོའི་རྣམ་བཤད་དྲི་ལན་དང་བཅས་པ་བཞུགས་སོ།། 24-3-1a ༄༅། །མཁས་པ་ལ་འཇུག་པའི་སྒོའི་རྣམ་བཤད་དྲི་ལན་དང་བཅས་པ་བཞུགས་སོ།། ༄། །མཆོད་པར་བརྗོད་ནས་རྩོམ་པར་དམ་བཅའ་བ། ༄༅། །མཁས་པ་ལ་འཇུག་པའི་སྒོའི་རྣམ་བཤད་དྲི་ལན་དང་བཅས་པ་བཞུགས་སོ།། 24-3-1b ༄༅། །སྭསྟི། ཆོས་ཀུན་ཞི་བའི་དངོས་ཉིད་དུ། །གཟིགས་དང་དངོས་དེས་འགྲོ་བ་ཀུན། །ཁྱབ་པར་གཟིགས་ལ་ཆགས་ཐོགས་ཀྱི། །སྒྲིབ་བྱེད་ལས་གྲོལ་སངས་རྒྱས་ལ། །ཐོག་མ་ཁོ་ནར་ཕྱག་བགྱིས་ནས་ནི་གང་བཤད་པ་འདིའི་བྱེད་པོ་འཇམ་པའི་དབྱངས་ལས་གཉིས་ཡོད་མིན་ཕྱིར་དེ་དེའི་དཔེ་ཟླར་མི་བགྲང་ཐུབ་པ་ཀུན་ཀྱང་འཇམ་པའི་དཔལ་ཉིད་ཕྱིར་ན་དེ་འདི་མཚུངས་འདྲར་འོས་མིན་པ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཡི་དཔེ་རྒྱན་རིག་གནས་མཁའ་ལ་ཐོགས་མེད་བརྒྱུ་(རྒྱུ་)མཛད་རྒོལ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་དྲེགས་པའི་ཉི་ཟླ་ཟ་བྱེད་མཁྱེན་འདིར་རང་རང་གནས་སུ་ཉི་ལྟར་ཁེངས་ལྡན་ཚོགས་འགའ་གཡོ་དང་ཟོལ་གྱིས་རྒོལ་མོད་འགྲན་པར་ནུས་མ་ཡིན། །སྐྱེ་བོ་ཀུན་གྱིས་མཐོང་ཅན་མིན་ཞེས་བཀྱོན་ཞལ་གྱུར་མོད་ཅུང་ཟད་ཤེས་དང་དཔྱོད་ལྡན་ཀུན་གྱིས་གང་ཁྱོད་ཀྱི་ནི་དཔལ་དང་བརྗིད་ལ་དབྱངས་ཀྱི་ཡན་ལག་རྒྱ་མཚོའི་སྐད་ཀྱིས་རིགས་པར་དུས་ཀུན་དུ་ནི་འདུད་བྱེད་པོ། །རིག་གནས་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་སོན་འགའ་ཉིན་བྱེད་ཀྱིས་བསྐྱངས་པད་ཕྲེང་རྒྱན་གྱིས་དྲེགས་ 24-3-2a མོད་ངེས་དོན་སྦྲང་རྩིའི་བཅུད་ཆེན་པོ་ནི་གང་ཁྱོད་ཀྱིས་འཛིན་འདི་ལས་གཞན་ཡོད་མིན་པས་དེར་ནི་གུས་པའི་གཙུག་གིས་ཕྱག་བགྱིའོ། །མཆོད་པར་བརྗོད་ནས་རྩོམ་པར་དམ་བཅའ་བ། །མཁས་རྣམས་འཇུག་སྒོ་ཞེས་བྱའི་བསྟན་བཅོས་འདིར། །རྣམ་བཤད་ཁ་སྐོང་མང་པོས་མ་རྒྱན་ན། །ལ་ལའི་སོམ་ཉི་ཟ་བ་དེ་སྤང་བྱ། །དེ་ལ་འདིར་ཆོས་ཀྱི་རྗེ་ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏ་ཞེས། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་གཟི་བརྗིད་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་མཐུ་དང་། ཁ་བ་ཅན་འདིར་དེ་ལས་སྔོན་དུ་མ་བྱོན་པའི་རིག་གནས་ལྔ་མཁྱེན་པ་ཞེས། སྙན་པའི་གྲགས་པས་སའི་སྟེང་མ་ལུས་པར་ཁྱབ་པ་དེས། སྔོན་དུ་མ་འགྱུར་བའི་སྒྲ་དང་། སྙན་དངགས་དང་། སྡེབ་སྦྱོར་དང་། ཟློས་གར་དང་། མིང་གི་མངོན་བརྗོད་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་། །རྒྱ་དཔེ་ཉིད་ཀྱི་ངོས་ལ་བསླབ་སྦྱངས་མཛད་ནས་བོད་ལ་མཁོ་བའི་བསྟན་བཅོས་སྤྱིར་ཡང་མང་པོ་དག་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་བོད་འདིར་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་སྒོ་དོད་བྱུང་བའི་ཚེ་ན། རྩོམ་འཆད་རྩོད་པ་གསུམ་ཆར། འཕགས་ཡུལ་དུ་གྲགས་པ་དང་ཤས་ཆེར་མཐུན་པ་ཉིད་བྱ་དགོས་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་མཁས་པ་འཇུག་པའི་སྒོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་འདི་མཛད་དོ། །འདི་ལ་དོན་གསུམ་སྟེ། སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཐོག་མའི་དོན། སྐབས་སུ་བབ་པ་གཞུང་གི་དོན། མཐར་ཕྱིན་པ་འཇུག་གི་དོན་ནོ། །

【現代漢語翻譯】大班智達釋迦確丹教言集skc156《入智者之門論》釋難及問答 24-3-1a ༄༅། །《入智者之門論》釋難及問答 ༄། །讚頌之後立誓造論。 ༄༅། །《入智者之門論》釋難及問答 24-3-1b ༄༅། །吉祥！諸法皆為寂滅性，以彼本體遍照諸有情，無有貪執及任何阻礙，解脫業障之佛陀前敬禮！最初唯向您敬禮，此論作者乃是妙音，無有能與之比肩者，皆是妙音之化身，故彼與此無有同等之理。因此，以彼為例，文化天空無礙執行，攻辯與反駁，驕傲的日月被吞噬，智者如太陽般充滿於各自領域，少數人以虛偽和欺騙進行攻擊，卻無法與之匹敵。眾人皆不見，雖受指責，然稍有知識和辨別力者，皆對您的光輝和莊嚴，以梵音之海的語言，時時致敬。少數人抵達文化之海的彼岸，以太陽照耀的蓮花環裝飾而自豪， 24-3-2a 然唯您持有真正甘露之精華，除此之外別無他物，故以恭敬之頂禮敬。讚頌之後立誓造論。名為『入智者之門』的此論著，若無眾多釋難加以修飾，則會消除某些人的疑惑。因此，此處所說的法主薩迦班智達（Sakya Pandita），擁有超越世間的榮耀、神通之力，以及在雪域之前未曾有過的精通五明之名，其美名傳遍大地。他通過學習梵文原本，對聲明學、詩學、韻律學、戲劇學、名義集等著作進行了研究，並翻譯了許多藏地所需的論著。特別是在藏地興起論著寫作之風時，爲了使寫作、講授、辯論三者都能與印度相媲美，他撰寫了這部名為《入智者之門》的論著。此論共有三個部分：前行之初始義、正行之論義、後行之結尾義。

【English Translation】 Great Scholar Sakya Chokden's Collection of Instructions skc156, Explanation with Questions and Answers on 'The Gate for Entering the Wise' 24-3-1a ༄༅། །Explanation with Questions and Answers on 'The Gate for Entering the Wise' ༄། །After offering praise, a vow to compose. ༄༅། །Explanation with Questions and Answers on 'The Gate for Entering the Wise' 24-3-1b ༄༅། །Svasti! All dharmas are by nature peaceful, Seeing beings pervaded by that reality, Without attachment or hindrance, I prostrate to the Buddha, freed from the obscuration of karma! Initially, I prostrate only to you, the author of this treatise is Manjushri, Since there is no one equal to him, all are emanations of Manjushri, Therefore, there is no reason why he and this should be the same. Therefore, taking him as an example, unimpeded movement in the sky of culture, Attacking and refuting, the proud sun and moon are devoured, Wise ones are filled like the sun in their respective fields, Although a few attack with falsehood and deceit, they cannot compete. Though criticized for not being seen by all, Those with a little knowledge and discernment, Always bow to your glory and majesty, With the language of the ocean of Sanskrit sounds. 24-3-2a A few who have reached the other shore of the ocean of culture, Proud of being adorned with garlands of lotuses protected by the sun, But only you hold the great essence of true nectar, There is nothing else besides this, therefore I prostrate with a respectful crown. After offering praise, a vow to compose. If this treatise called 'The Gate for Entering the Wise', Is not adorned with many explanations, It will dispel the doubts of some. Therefore, here, the Lord of Dharma, Sakya Pandita, with his glory surpassing the world, the power of miracles, and the knowledge of the five sciences unprecedented in this land of snow, whose fame spread throughout the earth, studied Sanskrit originals of works on grammar, poetics, prosody, drama, and thesaurus, and translated many treatises needed in Tibet. Especially when the tradition of writing treatises arose in Tibet, in order to make writing, teaching, and debating comparable to those in India, he composed this treatise called 'The Gate for Entering the Wise'. This treatise has three parts: the preliminary initial meaning, the main body of the treatise, and the concluding final meaning.

༄། །སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཐོག་མའི་དོན། རང་གཞུང་གི་མཚན་དོན་ལ་རྨོངས་པ་སེལ་བྱེད། དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་གཞུང་གི་མཚན་དོན་ལ་རྨོངས་པ་སེལ་བྱེད། །རང་གཞུང་མཛད་པོ་དམ་པར་རྟོགས་བྱེད། བརྩམ་བྱ་མ་ལུས་པ་ 24-3-2b མཐར་སོན་བྱེད་དོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱ་གར་ཏེ་ལེགས་སྦྱར་སྐད་དུ། བིདྱཱ་ཞེས་པ། རིག་པ། གསལ་བ། མཁས་པ། གཡེར་པོ་སོགས་དོན་དུ་མར་འཇུག་ཅིང་། ག་ཏ་ནི་མཁས་པ་དེར་སོང་བ་དང་། གཤེགས་པ་དང་། སླེབ་པའོ། །ཇི་སྐད་དུ། གཤེགས་པ་རྟོགས་པའི་དོན་ཕྱིར་དེ། །ཞེས་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་དང་། རྒྱུ་སྤངས་ཡོན་ཏན་གསུམ་བདེ་གཤེགས། །ཞེས་སྤངས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་ལ་ངོས་བཟུང་བ་ནི། སུ་ག་ཏ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས་དྲངས་པའོ། །ཨཱ་བ་ཏ་ར་ནི་འཇུག་པ་དང་། མུ་ཁ་ནི་སྒོ་སྟེ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་མཁས་པ་རྣམས་འཇུག་པ་དང་། མཁས་པ་རྣམས་ལ་འཇུག་པ་དང་། མཁས་པས་འཇུག་པ་དང་། མཁས་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་དང་། མཁས་པ་ལ་སྦྱངས་ནས་འཇུག་པ་དང་། མཁས་པའི་མདུན་སར་འཇུག་པ་དང་། མཁས་པ་ལ་གནས་པའི་ཚུལ་གྱི་འཇུག་པ་དང་། ཞེས་སྦྱར་ནས། མཁས་པ་ཞེས་པའི་མིང་ལ་སི་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་བྱིན་ནས་འཇུག་པ་ཞེས་པའི་ཚིག་དང་སྦྲེལ་བས། བསྟན་བཅོས་འདིའི་མཚན་ལ་སྒྲ་བཤད་འཇུག་གཉིས་ཀ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་བོ། མཁས་པ་ལ་འཇུག་པ་ཞེས་པའི་མིང་། དབུ་མ་ལ་འཇུག་པའི་འགྲེལ་པས་བཤད་པ་དང་བསྟུན་ན་འཇུག་ཚུལ་གཉིས་ཏེ། ཟབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་དང་། རྒྱ་ཆེ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །དང་པོ་ནི། གནས་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་སྒོ་ནས་དང་། གཉིས་པ་ནི། རྣམ་ཤེས་ལ་སྣང་ཚུལ་ཇི་སྙེད་པ་བཤད་པ་ལས་ཏེ། འོག་ནས། མཁས་གང་ཤེས་བྱའི་དེ་ཁོ་ན། །ཞེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཅིག་གི་དོན་བཤད་པ་ན་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྩ་བ་དང་། རང་འགྲེལ་གཞུང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སོར་བཞག་པ་དང་། རྟོགས་པར་དཀའ་བ་འགྲེལ་བཤད་ཀྱིས་ཁ་བསྐང་བའོ། །དང་པོ་ནི། བླ་མ་དང་སོགས་དང་། གཉིས་པ་ནི། དེ་ལ་བསྟན་བཅོས་ 24-3-3a ཞེས་སོགས་གཞུང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཀློག་པ་དང་བྲི་བར་བྱ་ལ། གསུམ་པ་ནི། བསྟན་བཅོས་འདི་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་པར་བརྗོད་པ་འདི་ཡང་། དགོས་པའི་དོན་དང་། བསྡུས་པའི་དོན་དང་། ཚིག་གི་དོན་དང་། མཚམས་སྦྱར་དང་། བརྒལ་ལན་ཏེ། བཤད་ཐབས་རྣམ་པ་ལྔའི་སྒོ་ནས་འཆད་དགོས་པ་ཉིད་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོའི་དགོངས་པ་སྟེ། བོད་དུ་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོག་དཔྱོད་སྔོན་ཏུ་བཏང་བའི་མཆོད་བརྗོད་དང་། རྩོམ་པར་དམ་བཅའ་ཐོག་མར་བཀོད་ནས། རྩོམ་མི་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་བཀྱོན་ཞལ་དུ་མཛད་པའི་ཚུལ་འོག་ནས་རྒྱས་པར་འབྱུང་བས་སོ། །འདི་ཡང་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་དུ། ཡུམ་གྱི་མདོ་དོན་འགྲེལ་བའི་ཚེ། བཤད་ཐབས་ལྔ་པོ་དེའི་སྒོ་ནས་

【現代漢語翻譯】最初的引導，是爲了消除對自身論典名稱含義的迷惑。第一部分有三點：消除對自身論典名稱含義的迷惑；認識自身論典的作者聖者；完成所有要寫作的內容。第一點是：在印度，梵語中，'Vidya'（梵文天城體：विद्या，梵文羅馬擬音：vidyā，漢語字面意思：明）這個詞，有智慧、光明、賢明、敏銳等多種含義。'Gata'是去往、到達或抵達那位賢明者。正如所說：'爲了理解逝去者的意義'，這裡指具有三種殊勝理解的，以及'斷絕因由，具備三種功德的善逝'，這裡被認為是具備三種殊勝斷絕的，是從'Sugata'（梵文天城體：सुगत，梵文羅馬擬音：sugata，漢語字面意思：善逝）這個詞的聲音中引申出來的。'Avatara'是進入，'Mukha'是門。因此，賢明者進入，進入賢明者，通過賢明者進入，爲了賢明者而進入，在賢明者處學習後進入，在賢明者面前進入，以及安住于賢明者的狀態而進入。這樣結合起來，在'賢明者'這個詞上加上si等後綴，並與'進入'這個詞結合，證明了這個論典的名稱既有詞源解釋，也有進入的含義。'進入賢明者'這個名稱，如果按照《入中論》的解釋，有兩種進入方式：以深刻的方式和以廣大的方式。第一種方式是：通過確定事物的真實狀態；第二種方式是：通過解釋顯現於意識中的各種現象。在後面，'智者通達彼，即是所知'，當解釋這一偈頌的含義時，就會明白。第二部分有三點：如實保留根本頌和自釋的原文；用解釋來補充難以理解的部分。第一點是：上師等；第二點是：對於此論典，應如實地閱讀和書寫原文；第三點是：此論典本身的禮讚，也需要通過必要的意義、概括的意義、詞語的意義、聯繫和辯駁這五種解釋方法來闡述，這是論典作者的意圖。在西藏，論典作者們首先進行這樣的思考和辨析，然後撰寫禮讚和寫作承諾，並在開頭批評那些不善於寫作的人，這些情況將在後面詳細說明。這也像在《現觀莊嚴論》中，解釋般若經的意義時，使用了這五種解釋方法。

【English Translation】 The initial guidance is to dispel confusion about the meaning of the title of one's own treatise. The first part has three points: dispelling confusion about the meaning of the title of one's own treatise; recognizing the author of one's own treatise as a holy being; and completing all that is to be written. The first point is: In India, in Sanskrit, the word 'Vidya' (विद्या, vidyā, knowledge) has various meanings such as wisdom, light, intelligence, and sharpness. 'Gata' means to have gone to, arrived at, or reached that wise one. As it is said, 'For the sake of understanding the meaning of the departed,' which refers to possessing three special understandings, and 'The Sugata (सुगत, sugata, gone to bliss) who has abandoned causes and possesses three qualities,' which is considered to possess three special abandonments, is derived from the sound of the word 'Sugata'. 'Avatara' means entering, and 'Mukha' means door. Therefore, entering the wise, entering into the wise, entering through the wise, entering for the sake of the wise, entering after learning from the wise, entering before the wise, and entering in the manner of abiding in the wise. Combining these, adding suffixes such as 'si' to the word 'wise' and combining it with the word 'entering' proves that the title of this treatise has both etymological explanation and the meaning of entering. The name 'Entering the Wise,' if explained according to the commentary on the Madhyamaka, has two ways of entering: in a profound way and in a vast way. The first way is: through determining the true state of affairs; the second way is: through explaining the various phenomena that appear to consciousness. Later, 'The wise understand that, which is the knowable,' when explaining the meaning of this verse, it will become clear. The second part has three points: preserving the original text of the root verses and the self-commentary as they are; and supplementing the difficult-to-understand parts with explanations. The first point is: the Lama (guru) and so on; the second point is: for this treatise, the original text should be read and written as it is; the third point is: the praise in this treatise itself also needs to be explained through the five methods of explanation: necessary meaning, summarized meaning, meaning of words, connection, and refutation, which is the intention of the author of the treatise. In Tibet, treatise authors first conduct such thinking and analysis, and then write praise and writing commitments, and at the beginning, they criticize those who are not good at writing, which will be explained in detail later. This is also like in the 'Ornament for Clear Realization,' when explaining the meaning of the Prajnaparamita Sutra, these five methods of explanation are used.

མཛད་ཅིང་། རྒྱན་དེའི་མཆོད་བརྗོད་དང་། དགོས་འབྲེལ་དང་། བསྡུས་དོན་ལྟ་བུ་དོན་ཚན་རེ་རེ་ཡང་ལྔ་པོ་དེའི་སྒོ་ནས་འགྲེལ་མཛད་དག་གིས་བཀྲལ་བ་དེ་ཉིད་ཁུངས་སུ་མཛད་པའོ། །དེ་ཡང་འདིར། མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་དགོས་པ་ནི། རྩོམ་པ་པོ་སྐྱེས་བུ་དམ་པར་རྟོགས་པ་དང་། རང་དང་། གདུལ་བྱ་གཞན་དག་ཀྱང་མཆོད་ཡུལ་གྱི་ཡོན་ཏན་ལ་དད་པ་སྐྱེས་ནས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པའོ། །བསྡུས་པའི་དོན་ནི། རྩོམ་པ་པོ་འདིས་ནི། བླ་མ་དང་། སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་དང་། འཇམ་པའི་དབྱངས་གསུམ་ཀ་དབྱེར་མེད་ཉིད་དུ་གཟིགས་ཤིང་མཁྱེན་ནས། ཐོག་མ་ཁོ་ནར་རྗེ་བཙུན་གྲགས་པའི་ཞབས་ཉིད་ལ་ཕྱག་མཛད་པ་སྟེ། རིགས་གཏེར་དང་། སྡོམ་གསུམ་རབ་དབྱེར་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །འདི་ཡང་། ཎ་(ན་)མ་འདུད་པ་ལའོ་ཞེས་པའི་བྱིངས་ལས་ན་མོ་ཞེས་སྒྲུབ་པའོ། །བསྟོད་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་སོ་སོར་རིག་པ་བཞི་དང་། མི་འཇིགས་པ་བཞི་སྟེ། རྒྱུད་བླར། ཇི་ལྟར་ནོར་བུ་ཉི་ཟླ་སྒྲོན་གློག་ལ། །བརྟེན་ནས་མིག་དང་ལྡན་པ་ལྟ་བར་བྱེད། །དེ་བཞིན་དོན་ཚིག་ 24-3-3b ཆོས་སྤོབས་འོད་མཛད་པའི། །ཐུབ་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་ནི་རབ་ཏུ་བཤད། །ཅེས་པ་ཉིད་ཁུངས་སོ། །ཚིག་དོན་ནི། ཆོས་ཤེས་པ་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་སོགས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་མཐའ་དག་གོ །དོན་ནི། དུ་མ་སྤུངས་པ་དང་། ཉེར་སྤྱོད་འཛིན་པ་དང་། སྐྱེ་སྒོ་འབྱེད་པ་སོགས་མཚན་ཉིད་སོ་སོ་བ་རྣམས་སོ། །ངེས་པའི་ཚིག་ནི། ལྷ་ལ་སོགས་པའི་སྐད་ཤེས་དང་། །ཞེས་གསུངས་པས། ལེགས་སྦྱར་གྱི་མདོ་ལས། གསུངས་པའི་སྒྲ་བཤད་འཇུག་རྣམས་ཏེ། སྤོབས་པ་ནི། འོག་ནས་འཆད་དོ། །མཚམས་སྦྱར་ནི། ཏེ་དང་། ནས་དང་། དང་སོགས་དངོས་ཤུགས་ཅི་རིགས་པར་འབྱུང་བ་རྣམས་ཡིན་ལ། མི་འཇིགས་པ་ནི། རང་ལ་འདུན་པ་དང་མི་འདུན་པའི་འཁོར་ཚོགས་རྒྱ་མཚོའི་དབུས་སུ། རང་དོན་སྤངས་པ་དང་རྟོགས་པ། གཞན་དོན་སྤང་བྱ་དང་ལམ་དམ་བཅའ་བ་ལ། འཇིགས་མེད་སེང་གེའི་སྒྲ་དབྱངས་སྒྲོགས་པའོ། །འདི་ལྟ་བུ་ལ་བརྒལ་ལན་སྦྱོར་ཚུལ་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་ཀྱི། རྣམ་དཔྱོད་བཟང་པོས་ཇི་ལྟར་བརྟགས་ཀྱང་རུང་བས་ན་འདི་ལྟར། གལ་ཏེ། བསྟོད་པའི་ཡོན་ཏན་བྱམས་སྙིང་རྗེ་དང་། མངོན་ཤེས་རྫུ་འཕྲུལ་སོགས་གང་གི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པས་ཆོག་པ་ལ། འདིར་བཞི་ཚན་གཉིས་པོ་ཁོ་ན་སྐབས་སུ་བབ་པ་ཅི་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་གསུང་རབ་ཀྱི་དགོངས་འགྲེལ་རང་གིས་རྩོམ་པ་དང་། གཞན་ལ་མི་ཟད་པའི་སྤོབས་པས་འཆད་པ་ལ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་མཐའ་དག་གམ། ཕྱོགས་རེ་ཙམ་ལ་ཡིན་ཀྱང་རུང་། བཞི་ཚན་གཉིས་པོ་འདིའི་ཐ་ན་རྗེས་མཐུན་པ་ཙམ་ཞིག་དང་ལྡན་དགོས་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་མེད་པར་འཆད་རྩོམ་ལ་འཇུག་པར་བཀྱོན་ཞལ་དུ་མཛད་པ་ནི། བསྟན་བཅོས་འདིའི་དགོང

【現代漢語翻譯】並且，對於該論著的禮讚句、必要性和概括內容等每個部分，都以這五種方式進行解釋，並以這些解釋作為依據。在此，禮讚句的必要性在於：使作者被認為是聖人，並且使自己和其他被教化者對禮讚對象的功德生起信心，從而圓滿積累福德資糧。概括內容是：這位作者將上師、導師佛陀和文殊菩薩三者視為無二無別，因此一開始就向至尊扎巴的足下致敬，這就像《種姓寶藏論》和《三戒論》的區分一樣。此外，『ཎ་(ན་)མ་』（藏文，梵文天城體：नमः，梵文羅馬擬音：namaḥ，漢語字面意思：敬禮）這個詞是從『འདུད་པ་ལའོ་』（頂禮）這個詞根派生出來的。讚頌的功德在於四種智慧和四種無畏，如《寶性論》所說：『猶如依靠日月燈火，有眼之人得以觀看，同樣，依靠具有詞義、正法、無畏光芒的導師，才能對此進行闡述。』這就是依據。詞義是指：正法，即蘊、界、處等一切名稱。意義是指：多種集合、執持近用、開啟生門等各自的體性。確定詞是指：『通曉天神等語言』，如《聲明論》所說，即是梵語經中所說的詞語解釋。無畏將在下文闡述。連線詞是指：『ཏེ་』（和），『ནས་』（從），『དང་』（與）等以直接或間接的方式出現。無畏是指：在對自己有利或不利的眷屬眾海之中，對於捨棄自身利益、證悟，以及爲了利益他人而捨棄應捨棄之物和立誓修行正道，發出無畏的獅子吼聲。對於這樣的情況，辯駁和回答的方式並非完全固定，而是可以根據優秀的智慧進行考察，因此可以這樣說：如果可以通過慈悲、智慧和神通等任何一種方式進行讚頌，為什麼這裡只選擇了這兩種四法呢？這是因為，對於以佛陀教法為依據，自己撰寫經論的註釋，或者以無盡的辯才向他人講解經論的人來說，即使不是佛陀的所有教法，至少也需要具備這兩種四法中的一種，甚至僅僅是相似之處。如果缺乏這些，那麼從事講解和寫作就會受到指責，這就是這部論著的意圖所在。 And, for each part of that treatise, such as the homage, necessity, and summary, explanations are made through these five aspects, and those explanations are taken as the source. Here, the necessity of the homage is: to recognize the author as a holy being, and to generate faith in oneself and other disciples in the qualities of the object of homage, thereby perfecting the accumulation of merit. The summary is: this author sees and knows the lama, the teacher Buddha, and Manjushri as inseparable, so at the beginning, he pays homage to the feet of Jetsun Drakpa, just as the distinction between the 'Lineage Treasure' and the 'Three Vows' arises. Also, 'ཎ་(ན་)མ་' (Tibetan, Devanagari: नमः, Romanized Sanskrit: namaḥ, literal meaning: homage) is derived from the root of 'འདུད་པ་ལའོ་' (to bow down). The qualities of praise are the four kinds of knowledge and the four kinds of fearlessness, as stated in the 'Uttaratantra': 'Just as one with eyes sees by relying on the sun, moon, lamp, and light, so too, by relying on the Victorious One who possesses the light of words, meaning, Dharma, and fearlessness, this is well explained.' This is the source. The meaning of words is: Dharma, all the names of aggregates, elements, and sources. The meaning is: the individual characteristics such as the collection of many, holding near use, and opening the gate of birth. The definitive word is: 'Knowing the language of gods, etc.,' as stated in the 'Grammar', which is the explanation of words spoken in Sanskrit sutras. Fearlessness will be explained below. Connecting words are: 'ཏེ་' (and), 'ནས་' (from), 'དང་' (with), etc., which appear in direct or indirect ways. Fearlessness is: in the midst of the ocean of assemblies of those who are favorable or unfavorable to oneself, proclaiming the fearless lion's roar regarding abandoning one's own benefit, realization, and vowing to abandon what should be abandoned and practice the path for the benefit of others. For such a situation, the method of applying refutation and response is not entirely fixed, but can be investigated according to good intelligence, so it can be said like this: If it is permissible to praise through any of the qualities of praise such as love, compassion, wisdom, and miraculous powers, why are only these two sets of four relevant here? This is because, for those who, based on the teachings of the Buddha, write commentaries on the scriptures themselves, or explain the scriptures to others with inexhaustible eloquence, it is necessary to possess at least one of these two sets of four, or even just a similarity, even if it is not all of the Buddha's teachings, or just a part. To engage in explanation and writing without these is to be blamed, and this is the intention of this treatise.

【English Translation】 And, for each part of that treatise, such as the homage, necessity, and summary, explanations are made through these five aspects, and those explanations are taken as the source. Here, the necessity of the homage is: to recognize the author as a holy being, and to generate faith in oneself and other disciples in the qualities of the object of homage, thereby perfecting the accumulation of merit. The summary is: this author sees and knows the lama, the teacher Buddha, and Manjushri as inseparable, so at the beginning, he pays homage to the feet of Jetsun Drakpa, just as the distinction between the 'Lineage Treasure' and the 'Three Vows' arises. Also, 'ཎ་(ན་)མ་' (Tibetan, Devanagari: नमः, Romanized Sanskrit: namaḥ, literal meaning: homage) is derived from the root of 'འདུད་པ་ལའོ་' (to bow down). The qualities of praise are the four kinds of knowledge and the four kinds of fearlessness, as stated in the 'Uttaratantra': 'Just as one with eyes sees by relying on the sun, moon, lamp, and light, so too, by relying on the Victorious One who possesses the light of words, meaning, Dharma, and fearlessness, this is well explained.' This is the source. The meaning of words is: Dharma, all the names of aggregates, elements, and sources. The meaning is: the individual characteristics such as the collection of many, holding near use, and opening the gate of birth. The definitive word is: 'Knowing the language of gods, etc.,' as stated in the 'Grammar', which is the explanation of words spoken in Sanskrit sutras. Fearlessness will be explained below. Connecting words are: 'ཏེ་' (and), 'ནས་' (from), 'དང་' (with), etc., which appear in direct or indirect ways. Fearlessness is: in the midst of the ocean of assemblies of those who are favorable or unfavorable to oneself, proclaiming the fearless lion's roar regarding abandoning one's own benefit, realization, and vowing to abandon what should be abandoned and practice the path for the benefit of others. For such a situation, the method of applying refutation and response is not entirely fixed, but can be investigated according to good intelligence, so it can be said like this: If it is permissible to praise through any of the qualities of praise such as love, compassion, wisdom, and miraculous powers, why are only these two sets of four relevant here? This is because, for those who, based on the teachings of the Buddha, write commentaries on the scriptures themselves, or explain the scriptures to others with inexhaustible eloquence, it is necessary to possess at least one of these two sets of four, or even just a similarity, even if it is not all of the Buddha's teachings, or just a part. To engage in explanation and writing without these is to be blamed, and this is the intention of this treatise.

ས་པའི་གཙོ་བོ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བའི་ཕྱིར། མི་ཟད་པའི་སྤོབས་པ་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། རིག་པ་དང་གྲོལ་བར་སྨྲ་ 24-3-4a ནུས་པ་སྟེ། མཛོད་ལས། བཞི་པ་རིགས་པ་ཐགས་ཐོགས་མེད། །ཅེས་འབྱུང་ངོ་། ། ༄། །བརྩམ་བྱ་མ་ལུས་པ་མཐར་སོན་བྱེད་པ་ལ། རྩོམ་པར་དམ་བཅའ་དངོས། གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོམ་པར་དམ་བཅའ་དངོས་དང་། རྩོམ་པ་པོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་དང་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའོ། །དང་པོ་ལ། གཞུང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཐད་སོར་བཞག་པ་དང་། ཊཱི་ཀ་བྱེད་པས་ཁ་བསྐང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འགའ་ཞིག་སོགས་གཞུང་ཐད་སོར་འཇོག་ལ། འདིར་དགོས་པའི་དོན་ནི། རྩོམ་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཆེད་དུ་སྟེ། ཤེས་རབ་སྡོང་བུ་ལས། དམ་པ་རྣམས་ནི་ཁས་འཆེ་མང་པོ་མི་བྱེད་ལ། །གལ་ཏེ་དཀའ་བས་ཁས་ནི་བླངས་གྱུར་ན། །རྡོ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་བཞིན་དུ་ནི། །ཤི་ཡང་གཞན་དུ་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ཉིད་ཁུངས་སོ། །བསྡུས་པའི་དོན་ནི། འཕགས་ཡུལ་དུ་ལེགས་སྦྱར་གྱི་འཆད་རྩོམ་མཛད་པ་ཁོ་ནར་མ་ཟད། བོད་ཡུལ་དུ་བོད་སྐད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ལའང་སྒྲའི་རྣམ་གཞག་སོགས་རྗེས་མཐུན་པར་ཤེས་དགོས་པའི་དོན་ནོ། །མཚམས་སྦྱར་ནི་དང་ཞེས་དང་། ནས་ཞེས་པ་གང་བྱུང་སྟེ། ཚིག་གོང་འོག་གཉིས་ཀ་འདྲེན་པར་བྱེད་དོ། །བརྒལ་ལན་ནི། ཕལ་ཆེར་རྨོངས་ཤེས་གསུངས་ན། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་དག་གི་འཆད་རྩོམ་ལ་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཀ་ཅོག་ཞང་གསུམ་གྱི་འགྱུར་ལ་སྒྲའི་རྣམ་གཞག་ཐད་སོར་མ་བཞག་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད་ཅེས་གསུང་བ་དང་། ལོ་ཆེན་དང་རྔོག་ལོའི་འགྱུར་ལའང་འགྱུར་བཅོས་བྱས་པ་བྱུང་མོད་ཀྱང་། ཕལ་ཆེར་རྨོངས་པ་ཞེས་པའི་ཚིག ཆེན་པོ་དེ་དག་ལ་སྦྱར་ན་རྩོམ་པ་པོ་རང་ལ་བསྔགས་པ་རང་གི་ཆེ་བ་བརྗོད་པར་མི་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར། སྔོན་རྒྱལ་པོའི་བཀའ་ཁྲིམས་ལས། བོད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་མི་རྩོམ་པར་བཅས་པ་ལ། རྙིང་མའི་བསྟན་བཅོས་ཁ་ཅིག་རྒྱ་གར་ལས་ཁུངས་ཕྱུང་ནས་རྒྱུད་དུ་བྱས་པ་དང་། གསར་མའི་རྒྱུད་གཞུང་ལའང་ར་ལི་ཉི་ཤུ་སོགས་དེ་ལྟ་བུ་དག་སྣང་བ་དང་། བཤད་བརྒྱུད་པ་དག་ལའང་ 24-3-4b ཕྱ་བསྡུས་ཐོག་མར་རྒྱ་སྐད་སྨོས་ནས་བརྩམས་པ་སོགས་འགྲེལ་པ་དང་འགྲེལ་བཤད་མང་དུ་བྱུང་བ་རྣམས་ལ་དགོངས་པའོ། །(གཉིས)་པ་ཊཱི་ཀས་ཁ་བསྐང་སྟེ་བཤད་པ་ནི། འགའ་ཞིག་སོགས་འབྲས་བུ་གཉེར་བ་ཉིད་ལས་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་ནི་འདི་ལྟར་འདི་སྒྲ་དང་ཞེས་པ་སྤྱིར་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི་གསུམ་དུ་འདུ་བ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་དང་། རྐྱེན་དང་། རྣམ་འགྱུར་རོ། །བྱིངས་ནི་གཉིས་སུ་ངེས་ཏེ། མིང་དང་། རང་བཞིན་ནོ། །རྐྱེན་ནི་གཉིས་ཏེ། སི་སོགས་དང་། ཏི་སོགས་སོ། །རྣམ་འགྱུར་ནི། སྒྲུབ་གཞི་རང་བཞིན་དང་། མིང་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་སི་སོགས་དང་། ཏི་སོགས་བྱིན་ནས་བསྒྲུབས་པས

【現代漢語翻譯】因為如同大地的統治者般顯現唯一，那無盡的勇氣又是什麼呢？是能說通曉智慧和解脫的能力。如《藏論》所說：『第四是智慧無礙。』對於完成所有應著之作，首先是立誓著述的正文。第三部分分為兩點：立誓著述的正文和述作者自身的名稱與功德。第一點包括：如實保留原文和通過註釋進行補充。第一點是：將某些內容等同於原文的直接保留。這裡需要的意義是：爲了完成著作。如《智慧之樹》所說：『聖者不作諸多承諾，若因困難而承諾，猶如石上刻畫，至死也不會改變。』這正是出處。概括而言，不僅在印度以梵文進行講著，在藏地以藏語進行講著，也必須瞭解語音的結構等相似之處。連線詞是『和』以及『從』等，用於連線上下文。辯駁是：如果說大多數是無知，那麼對於藏地偉大譯師們的講著是否太過分了呢？回答是：噶、覺、香三人的翻譯中，有些沒有完全保留語音的結構。雖然洛欽和仁果洛的翻譯中也出現過修改，但如果將『大多數是無知』這句話用在那些偉大的譯師身上，就無法彰顯作者自身的偉大。因此，以前國王的法令禁止創作藏文著作，但有些寧瑪派的著作從印度尋找來源並作為密續，新密續的文字中也出現了ra li nyi shu等情況，而且在口頭傳承中，先用漢語進行總結，然後進行創作等，出現了大量的註釋和解釋，這些都是需要考慮的。第二點是通過註釋進行補充說明：某些內容等同於從成果的追求中可以得知，例如『這個』等詞語是普遍的指示，而它的分類可以歸納為三種：自性、因緣和變異。本體確定為兩種：名稱和自性。因緣有兩種：si等和ti等。變異是：在作為基礎的自性和名稱上，給予作為能成立的si等和ti等，從而成立。

【English Translation】 Because it appears unique like the ruler of the earth, what is that inexhaustible courage? It is the ability to speak of understanding wisdom and liberation. As it says in the Treasury: 'The fourth is unobstructed wisdom.' To complete all that should be composed, first is the actual vow to compose. The third part is divided into two points: the actual vow to compose and stating the name and qualities of the author himself. The first point includes: keeping the original text as it is and supplementing it with commentary. The first point is: equating some content with the direct preservation of the original text. The meaning needed here is: for the sake of completing the work. As it says in the 'Tree of Wisdom': 'The holy ones do not make many promises, and if they take a vow because of difficulty, it is like drawing on a stone, and they will not change it even if they die.' This is the source. In summary, not only in India are lectures and compositions made in Sanskrit, but in Tibet, when doing so in Tibetan, one must also understand the similarities in the structure of sounds, etc. The conjunctions are 'and' and 'from', which are used to connect the preceding and following sentences. The refutation is: If it is said that most are ignorant, then isn't it too much for the lectures and compositions of the great Tibetan translators? The answer is: In the translations of Ka, Jok, and Xiang, some did not completely preserve the structure of sounds. Although there were also revisions in the translations of Lochin and Rngoklo, if the phrase 'most are ignorant' is applied to those great translators, it will not highlight the author's own greatness. Therefore, in the past, the king's decree prohibited the creation of Tibetan texts, but some Nyingma texts sought sources from India and were used as tantras, and in the texts of the New Tantras, there were also cases such as ra li nyi shu, and in the oral transmissions, they first summarized in Chinese and then created, resulting in many commentaries and explanations, which are all to be considered. The second point is to supplement and explain with commentary: Some content is equivalent to what can be known from the pursuit of results, for example, words such as 'this' are general indications, and its classification can be summarized into three types: nature, condition, and transformation. The essence is determined to be two types: name and nature. There are two types of conditions: si, etc., and ti, etc. The transformation is: on the nature and name that serve as the basis, giving si, etc., and ti, etc., which serve as the means of establishment, thereby establishing.

་ཚིག་གི་རྣམ་འགྱུར་དུ་མ་དག་ཏུ་འགྲོ་བའོ། །དེ་ལ་བྱིངས་དང་། ཁམས་དང་། དབྱིངས་ནི་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཏེ་རྒྱུའི་དོན་ནོ། །དབྱེ་ན། བྷཱུ་ཡོད་པ་ལའོ་ཞེས་སོགས་ནས་དགུ་བརྒྱ་དང་བཅུ་སོགས་ཀྱི་བཤད་པ་འབྱུང་ངོ་། །སྒྲུབ་གཞིའི་མིང་ལ་ནི་རྟགས་ཤེས་ཀྱང་བཤད་ལ། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི། བྱིངས་དང་། རྣམ་དབྱེ་བོར་བའི་དོན་དང་ལྡན་པ་རྟགས་སོ་ཞེས་བཤད་ལ། དེ་ལ་དབྱེ་ན། དེ་བ་ལྟ་བུ་བྱིངས་ལས་བསྒྲུབས་པ་དང་། ཉེར་སྒྱུར་གྱི་ནང་ཚན་པྲ་ཏི་སོགས་ཉི་ཤུའམ། སུམ་ཅུར་བཤད་པ་ལྟ་བུ་དང་། རྟགས་ནི། དབྱངས་དང་། གསལ་བྱེད་སྲོག་མེད་ཀྱི་དབང་ལས། ཕོ་མོ་མ་ནིང་གི་རྟགས་གསུམ་དང་། གསུམ་པོ་གང་ཡང་མ་ཡིན་པ་མི་ཟད་པའི་རྐྱེན་ཅན་དག་ཀྱང་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་རྣམ་དབྱེ་ནི། སི་སོགས་དང་། ཏི་སོགས་གཉིས་ཀ་ལ་རྣམ་དབྱེར་འབྱེད་པ་ནི་དུས་སམ། དོན་གཉིས་ཀ་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་ནའོ། །གཉིས་པོ་དེའི་གནས་སྐབས་ལས་ཕྱེ་ན། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ལ་ཕན་པའམ་བྱེད་ལྡན་ནམ། །ཞེས་དེ་ཕན་གྱི་རྐྱེན་དང་། བྱེད་ལྡན་རྐྱེན་ཞེས་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས། དེ་ཕན་ལ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ་མཛད་དོ། །གསུམ་པ་རྣམ་འགྱུར་ནི། ཇི་སྐད་དུ། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་གི་ 24-3-5a དོན་ཉེ་བར་དམིགས་པས་ན་ཚིག་གོ །ཞེས་ཏེ། སྔ་མ་བྱིངས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་དང་། ཕྱི་མ་ཏིང་སོགས་བརྒྱ་དང་བརྒྱད་ཅུ་པོ་གང་རུང་སྦྱར་བས་དངོས་པོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའི་མིང་དང་། དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའི་ཚིག་འབྱུང་བ་དང་། ཡང་སྔ་མ་རྟགས་གསུམ་མམ། བཞི་གང་རུང་དང་། སི་སོགས་ཉེར་གཅིག་པོ་གང་རུང་སྦྱར་བས། ཤིང་ཞེས་དང་། ཤིང་ལ་ཞེས་སོགས་དོན་རྣམ་པར་དབྱེ་ནུས་ཀྱི་ཚིག་དང་མིང་གཞན་ཡང་འབྱུང་བའོ། །དེ་ཡང་བྱིངས་ལས་མིང་ཚིག་སྒྲུབ་པའི་ཚེ། བྱེད་ལྡན་གྱི་རྐྱེན་དང་། མིང་ལས་ཚིག་དང་། མིང་གཞན་ཡང་སྒྲུབ་པའི་ཚེ། དེ་ཕན་གྱི་རྐྱེན་འཇུག་ལ། དེ་ཡང་ཀ་བ་རིང་པོ་སོགས་རང་དང་མཐུན་པའི་མིང་སྒྲུབ་པ་ལ་ཡིན་གྱི། ཀ་བུམ་སོགས་མི་མཐུན་པ་ལ་ནི་དེ་ཕན་མི་འཇུག་པའི་ཚུལ་དང་། གཞན་ཡང་བྱིངས་དང་མིང་ལས་གང་བསྒྲུབས་པ་དེ་ཡང་། ཉེར་སྒྱུར་ཐོག་མར་བཞག་པ་ལས་དོན་གཞན་དང་གཞན་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡོད་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། སྐད་ཀྱི་བྱིངས་ནི་སྟོབས་ལྡན་ཡང་། །ཉེར་སྒྱུར་དབང་གིས་འགྱུར་བ་སྟེ། །གང་གའི་(གངྒཱའི་)ཆུ་ནི་དངར་མོད་ཀྱི། །རྒྱ་མཚོའི་ཆུ་ཡིས་ཇི་བཞིན་ནོ། །ཞེས་ལུང་འདྲེན་པར་མཛད་དོ། །བརྡ་སྤྲོད་པའི་གཞུང་གི་ལུས་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི་དེ་ཙམ་དུ་འདུས་ལ། དེ་ནས་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་དང་ཞེས་པ་ནི། རྣམ་དབྱེའི་རྣམ་གྲངས་བཤད་མ་ཐག་པ་དེ་དག་ལས་གཞན་དུ་མི་སྤྲོ་ལ། བྱེད་ཚིག་ནི། གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟར་སི་སོགས་ཉེར་གཅིག་བྱིན་པ་ལས། ད

【現代漢語翻譯】詞的形態會變得不純正。其中，『བྱིངས』（byings，詞根），『ཁམས』（khams，要素），『དབྱིངས』（dbyings，界）是同義詞，都表示『根本』的意思。分類上，從『བྷཱུ་ཡོད་པ་ལའོ་』（bhU yod pa la'o，存在）等開始，有九百一十等的解釋。作為建立的基礎的名詞，也可以解釋為『རྟགས』（rtags，詞性）。它的定義是：具有詞根和詞性分離的含義，這被稱為詞性。分類上，例如『དེ་བ』（de ba，天神）這樣從詞根派生出來的詞，以及字首中的『པྲ་ཏི』（pra ti， प्रति，prati，向著）等，有二十或三十種解釋。詞性方面，根據元音和輔音有無生命，有陽性、陰性和中性三種詞性，以及不屬於這三種詞性的無盡的條件。第二種是詞性變化，將『སི』（si，स्，si，的）等和『ཏི』（ti，ति，ti，動詞後綴）等兩者區分開來，是因為能夠區分時間和意義。如果從這兩者的狀態來區分，正如所說：『對其有益或具有作用』，像這樣將『對其有益的條件』和『具有作用的條件』分開，並作出了二十三種分類。第三種是形態變化，正如所說：『因為專注於前一個和后一個的意義，所以是詞』。也就是說，將前面的詞根集合和後面的『ཏིང』（ting，तिङ्，tiṅ，動詞後綴）等一百八十個中的任何一個結合起來，就會產生像『事物』這樣的名稱，以及像『事物的定義是具有作用的能力』這樣的詞語。或者，將前面的三種或四種詞性中的任何一種與『སི』（si，स्，si，的）等二十一個中的任何一個結合起來，就會產生『樹』，『對樹』等能夠區分意義的詞語和其他名稱。因此，在從詞根中創造名稱和詞語時，會使用具有作用的條件；在從名稱中創造詞語和其他名稱時，會使用對其有益的條件。例如，『長柱子』等是用來創造與其自身相符的名稱，而對於『柱子』、『瓶子』等不相符的事物，則不會使用對其有益的條件。此外，無論從詞根或名稱中創造出什麼，如果首先放置字首，就會轉變為其他不同的意義。正如所說：『語言的詞根雖然強大，但會因字首的力量而改變。正如恒河的水雖然純凈，但與海水一樣。』這裡引用了這段話。語法論典的結構就概括為這些，接下來是區分，這部分內容不會超出剛剛講過的詞性變化的類別。至於能動詞，正如上面所說，給予了『སི』（si，स्，si，的）等二十一個詞性變化，因此...

【English Translation】 The form of words becomes impure. Among them, 'བྱིངས' (byings, root), 'ཁམས' (khams, element), and 'དབྱིངས' (dbyings, realm) are synonyms, all meaning 'root'. In terms of classification, from 'བྷཱུ་ཡོད་པ་ལའོ་' (bhU yod pa la'o, existence) onwards, there are explanations such as nine hundred and ten. As a noun for establishing a basis, it can also be explained as 'རྟགས' (rtags, gender). Its definition is: having the meaning of separating the root and gender, this is called gender. In terms of classification, for example, 'དེ་བ' (de ba, deity) derived from the root, and prefixes such as 'པྲ་ཏི' (pra ti, प्रति, prati, towards), there are twenty or thirty explanations. In terms of gender, according to whether vowels and consonants are animate or inanimate, there are three genders: masculine, feminine, and neuter, as well as endless conditions that do not belong to these three genders. The second is inflection, distinguishing between 'སི' (si, स्, si, of) etc. and 'ཏི' (ti, ति, ti, verb suffix) etc. because they can distinguish between time and meaning. If we distinguish from the state of these two, as it is said: 'Beneficial to it or having an action', like this, separating 'conditions beneficial to it' and 'conditions having an action', and making twenty-three classifications. The third is transformation, as it is said: 'Because focusing on the meaning of the former and the latter, it is a word'. That is, combining the former collection of roots and any of the latter one hundred and eighty 'ཏིང' (ting, तिङ्, tiṅ, verb suffix) etc., will produce names like 'thing', and words like 'the definition of a thing is the ability to act'. Or, combining any of the former three or four genders with any of the twenty-one 'སི' (si, स्, si, of) etc., will produce 'tree', 'to the tree' etc., words that can distinguish meanings and other names. Therefore, when creating names and words from roots, conditions having an action are used; when creating words and other names from names, conditions beneficial to it are used. For example, 'long pillar' etc. are used to create names that match themselves, but for things that do not match, such as 'pillar', 'vase' etc., conditions beneficial to it are not used. Furthermore, whatever is created from the root or name, if a prefix is placed first, it will be transformed into other different meanings. As it is said: 'The root of language is strong, but it changes due to the power of prefixes. Just as the water of the Ganges is pure, but it is like the water of the ocean.' This quote is cited here. The structure of the grammar treatise is summarized as such, and next is the distinction, which will not go beyond the categories of inflection just discussed. As for the agentive, as mentioned above, giving the twenty-one inflections such as 'སི' (si, स्, si, of), therefore...

ང་པོ་དོན་ཙམ་སྟོན་པ་དང་། གཉིས་པ་ལས་སུ་བྱ་བ་སོགས་གཙོ་ཆེ་བ་བདུན་དང་། བོད་པ་སྟེ་བརྒྱད་པོ་རེ་རེ་ལ་གཅིག་གཉིས་མང་པོའི་ཚིག་ཏུ་སྦྱར་བས། ཉེར་གཅིག་དང་ཉེར་བཞིར་ཡང་འགྱུར་བའོ། །དང་པོ་དོན་ཙམ་སྟོན་པའི་མིང་ཡང་། འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པས་ཆོག་པ་མ་ཡིན་གྱི། མིང་ཡང་ཕལ་ཆེར་བྱིངས་ལས་སྒྲུབ་ 24-3-5b དགོས་པས། ལེགས་སྦྱར་གཞིར་བཞག་པའི་དང་། བོད་སྐད་ཀྱང་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྟོགས་བྱེད་ཆེན་པོ་དང་། སྒྲ་སྦྱོར་བམ་པོ་གཉིས་པ་ལས་འབྱུང་བ་དག་དགོས་ཀྱི། དེ་ལས་གཞན་པའི་འདོད་རྒྱལ་ཐོག་མའི་མིང་སོགས་ཀྱིས་ཆོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐབས་འདིར་སྔ་མ་དག དང་པོ་དང་བོད་པ་ནི། རང་མིང་ཙམ་ལས་གཞན་པའི་བྱེད་པ་དང་མི་ལྡན་པས་ན། བྱེད་ལྡན་དུ་མི་འཆད་ལ། ལ་ལ་དག དྲུག་པ་ཡང་དེར་མི་འཆད་པ་ནི། མིང་ལ་རྣམ་དབྱེ་དྲུག་པ་རྣམས་བྱིན་པས། ཤིང་གི་འབྲས་བུ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་གྲུབ་ཀྱང་བྱེད་ལྡན་དུ་མི་འཆད་པ་ནི། སྐབས་དེར་བྱིན་པའི་རྐྱེན་ངེས་པར་དབྱེ་དགོས་པའི་མདོ་ཡོད་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཨ་བྷི་ས་མ་ཡ་ཞེས་སོགས་དེར་ལེགས་སྦྱར་ལ་དྲུག་སྒྲ་གཅིག་ཀྱང་མ་བྲིས་པ་བཞིན་ནོ། །མུ་སྟེགས་གཞོན་ནུ་མ་ལེན་གྱི་ལུང་འདྲེན་པ་དག་གིས་ནི། ཇི་སྐད་དུ། འབྲེལ་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ། །དངོས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་མོད། །འོན་ཀྱང་དེ་ནི་རྣམ་དབྱེ་ལས། །དོན་གྱིས་ཐོབ་པར་བྱས་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་དང་ཕྱོགས་མཐུན་ལ། རྣམ་གྲངས་སུ་ན། དྲུག་པ་བྱེད་ཚིག་ཅན་དུ་འཆད་མི་འཆད་ཀྱི་དབྱེ་བ་ནི། དུར་སིང་དང་། སློབ་ཕན་གྱི་དབྱེ་བ་ལས་སམ་ཞེས་ཀྱང་བརྟག་པར་བྱ་བ་དག་གོ །དཔེ་དང་ཞེས་སོགས་ནི། རིག་གནས་ཐུན་མོང་བ་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་གྱི། སྤྱིར་གཞུང་ལུགས་འཆད་རྩོམ་ཀུན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། གཟུངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་པོའི་མདོར། གདུལ་བྱ་ཆོས་འཁོར་གཉིས་ལ་རིམ་གྱིས་འཇུག་པའི་དཔེར། དེད་དཔོན་མཁས་པས་ནོར་བུ་སྦྱོང་ཚུལ་གྱིས་བསྟན་པ་དང་རྒྱུད་བླར་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་སེམས་ཅན་ལ་བཞུགས་ཚུལ་དང་། དྲི་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད་སངས་རྒྱས་ལ་བཞུགས་ཚུལ་དཔེ་དགུ་དང་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཤད་པ་དང་། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་འཇུག་ཚུལ་བརྒྱ་བྱིན་རྔ་སྒྲ་སོགས་དཔེ་དགུའི་སྒོ་ནས་བཤད་ 24-3-6a པ་ལྟ་བུ་དང་། གནས་ཚུལ་དང་སྣང་ཚུལ་གྱི་རྣམ་གཞག་འཆད་པ་ན། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་། རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་དང་། ཚད་མར། མཐུན་ཕྱོགས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་བཟློག་ཚུལ་གྱི་དཔེ་འཆད་པའི་ཚེ། དཔེ་འགོད་ལུགས་དང་། དཔེ་དོན་སྒྲིག་ཚུལ་མ་ནོར་བར་ཤེས་དགོས་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཡིན་མོད། བོད་འདིར་མ་འོངས་ལུང་བསྟན་དུ་མཛད་པ་སྟེ། དེང་སང་གི་དུས་སུ་སྒྱུ་མ་སོགས་ཀྱི་དཔེ་བརྒྱད་པོ་དོ

【現代漢語翻譯】第一，僅僅是展示意義；第二，關於做什麼等等，有七個主要的方面；以及第八個，即藏文，每一個都可以與一個、兩個或多個詞語結合，因此可以變成二十一個或二十四個。首先，關於僅僅展示意義的名稱，僅僅在世間廣為人知是不夠的，名稱也大多需要從詞源上推導出來。因此，需要以梵文為基礎，並且藏語也是一個重要的區分工具，還需要從《聲論》第二品中引用的內容。除此之外，隨意的、最初的名稱等等是不夠的。在這裡，前面的『第一』和『藏文』，因為除了它們自身的名稱之外，沒有其他的行為，所以不被解釋為具有行為能力。有些情況下，第六個也不在那裡解釋，因為給予名稱第六種變格，例如『樹的果實』，雖然形成了一個整體，但也不被解釋為具有行為能力，這是因為考慮到在那種情況下，必須明確區分所給予的條件。例如，在梵文中，『阿毗薩瑪雅』（Abhisamaya，現觀）等詞語中，甚至沒有寫一個第六格的詞尾。引用外道青年派的論述時，正如他們所說：『表示關係的詞語，雖然不是實際存在的，但卻是通過變格，在意義上獲得的。』這與上述觀點是一致的。在範疇上，關於是否將第六格解釋為具有行為能力的區分，也需要考察杜爾辛（Dursiṃha）和學益（Śikṣā-phala）的區分等等。『例子』等等，不僅僅是針對共同的學科，而是針對所有的論著寫作。例如，《總持自在王經》（Dhāraṇīśvararāja-sūtra）中，爲了說明引導對像如何逐步進入兩個法輪，用一位聰明的船長展示如何提煉寶石的方式來比喻，以及在《寶性論》（Ratnagotravibhāga）中，用九個和十二個例子來說明具有垢染的如來藏如何存在於眾生心中，以及無垢的如來藏如何存在於佛陀心中。此外，還用九個例子，如帝釋天的鼓聲等，來說明事業的運作方式。在解釋狀態和現象時，會提到如幻術和如夢境等例子。在量論（Pramāṇa）中，當解釋順向隨行和逆向排除的例子時，必須知道如何正確地引用例子和組織例子與意義，但這是對未來的一種預言。如今，幻術等八個例子...

【English Translation】 Firstly, it is merely showing the meaning; secondly, regarding what to do, etc., there are seven main aspects; and the eighth, which is Tibetan, each can be combined with one, two, or many words, thus it can become twenty-one or twenty-four. Firstly, regarding the name of merely showing the meaning, it is not enough to be merely known in the world, the name also mostly needs to be derived from the etymology. Therefore, it needs to be based on Sanskrit, and Tibetan is also an important distinguishing tool, and it also needs the contents quoted from the second chapter of the 'Sound Theory'. Apart from that, arbitrary, initial names, etc., are not enough. Here, the preceding 'first' and 'Tibetan', because they have no other actions besides their own names, are not explained as having agency. In some cases, the sixth is also not explained there, because giving the name the sixth case ending, such as 'the fruit of the tree', although it forms a whole, it is also not explained as having agency, this is because it is considered that in that case, the given condition must be clearly distinguished. For example, in Sanskrit, in words such as 'Abhisamaya' (現觀), there is not even a single sixth case ending written. When quoting the arguments of the heretical youth faction, as they say: 'The words that indicate relationship, although they are not actually existent, are obtained in meaning through case endings.' This is consistent with the above view. In the category, regarding the distinction of whether or not to explain the sixth case as having agency, it is also necessary to examine the distinction between Dursiṃha and Śikṣā-phala, etc. 'Examples', etc., are not only for common subjects, but for all treatise writing. For example, in the 'Dhāraṇīśvararāja-sūtra', in order to illustrate how to gradually guide beings into the two wheels of Dharma, it is compared to a wise captain demonstrating how to refine gems, and in the 'Ratnagotravibhāga', it uses nine and twelve examples to illustrate how the Tathāgatagarbha with defilements resides in sentient beings, and how the undefiled Tathāgatagarbha resides in the Buddha. In addition, it also uses nine examples, such as Indra's drum sound, etc., to illustrate how activities operate. When explaining the nature of states and phenomena, examples such as illusion and dream are mentioned. In Pramāṇa, when explaining the examples of forward concomitance and reverse exclusion, one must know how to correctly cite examples and organize examples and meanings, but this is a prophecy for the future. Nowadays, the eight examples of illusion, etc...

ན་ཡོད་པའི་དཔེར་འཆད་ཀྱིན་འདུག་པ་དང་། ཆོས་འཁོར་གྲངས་ངེས་ཀྱི་དཔེ་དང་། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་། གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་དང་། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་དཔེར་གསུངས་པ་རྣམས་གཞུང་གི་དངོས་བསྟན་ལས་ཀྱང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཆད་ཀྱིན་འདུག་པ་དང་། མི་མཐུན་པའི་དཔེས་རྟགས་དང་ཆོས་ལོག་གི་འབྲེལ་པ་ངེས་པར་བྱེད་ཅེས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཚིག་གི་རྒྱན་ཞེས་པ་སྙན་དངགས་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་གྱི། ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་དག་གིས་སཾ་སྐྲྀ་ཏ་དང་མཐུན་པར་སྦྱར་བའི་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་འཆད་རྩོམ་བྱེད་དགོས་ཀྱང་དེ་མི་ཤེས་པ་མང་ཞེས་པའི་དོན་དང་། དབྱེ་བསྡུ་ནི། རྒྱས་པར་དབྱེ་བ་དང་། དབྱེ་བ་དེའི་དོན་འདུ་ངེས་སུ་བསྡུ་བ་སྟེ། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དང་། དགོས་པའི་སྒོ་ནས་དང་། ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་དང་། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དང་། རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་། བྱེ་བྲག་གི་དབྱེ་བ་སོགས་རྒྱས་པར་ཤེས་དགོས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་མ་ཤེས་ན་ཀུན་རྫོབ་ཇི་སྙེད་པའི་ཆ་ལ་རྨོངས་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཐེག་པ་མཆོག་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ་ཡང་། སྦྱང་གཞི་དང་། སྦྱོང་བྱེད་ངོ་སྤྲོད་ཚུལ་མི་ཤེས་པས་ན། ཆོས་མངོན་པར། སྤྱིར་ཀུན་བཏགས་སོགས་ཤེས་བྱ་མ་ལུས་པའི་དབྱེ་བ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་ཕུང་སོགས་སོ་དྲུག་ཏུ་དབྱེ་བ་དང་། བསྡུ་ན། རྫས་བཏགས་སུ་དང་། བདེན་གཉིས་སུ་དང་། གཟུགས་ཆོས་ 24-3-6b ཡིད་གསུམ་དུ་བསྡུས་པ་ལྟ་བུ་སོགས་ལེགས་པར་ཤེས་དགོས་པ་ལས་ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་པ་དང་། གྲངས་ངེས་ནི། ཡོད་མེད་ལྟ་བུ་ཕན་ཚུན་སྤངས་པ་ཡིན་གྱི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་མ་ཡིན་པ་དང་། གཞལ་བྱ་རང་སྤྱི་ལྟ་བུ་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཡུལ་ལ་འཇུག་ཚུལ་ལས་ཡིན་གྱི། ཡུལ་གྱི་གྲངས་ངེས་མ་ཡིན་པ་དང་། ཚད་མིན་གྱི་བློ་ལ་གསུམ་དུ་གྲངས་ངེས་པ་དེ། རིགས་ཀྱི་གྲངས་ངེས་ཡིན་པ་དེ་མི་ཤེས་པར། ཡིད་དཔྱོད་སོགས་ལྔར་འབྱེད་པ་རིགས་ཀྱི་གྲངས་ངེས་སུ་འདོད་པ་ལྟ་བུ་ལ་དགོངས་སོ། །གོ་རིམ་ངེས་པ་ནི། གཞུང་ལུགས་འཆད་རྩོམ་གྱི་ཚེ། དགོས་པའི་དབང་གིས་འབྲས་བུ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་སྔར་བསྟན་ནས། རྒྱུ་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་དང་། རྒྱུ་སྦྱོར་བ་བཞི་སྔར་བསྟན་ནས། འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་དང་། ཡུལ་མཁྱེན་གསུམ་སྔར་བསྟན་ནས། ཡུལ་ཅན་སྦྱོར་བ་བཞི་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་དང་། ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་སྔར་བསྟན་ནས། གཞལ་བྱ་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་དང་། བསྡུས་དོན་སྔར་བཤད་ནས། ཚིག་དོན་རྗེས་སུ་འཆད་པ་དང་། ཚིག་དོན་སྔར་བཤད་ནས། བསྡུས་དོན་རྗེས་སུ་འཆད་པ་ལྟ་བུ་དངོས་བསྟན་ལ་ངེས་པ་མེད་ཀྱང་། གནས་སྐབས་སོ་སོའི་དགོས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་གོ་རིམ་ངེས་པར་འཆད་དགོས་ཀྱང་དེ་མི་ཤེས་པར་བོད་འདི་ན་འཆད་རྩོམ་ལ་འཇུག་པ་མང་ཞེས་དགོངས་པའོ། ། ༄། །རྩོམ་པ་པོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་དང་

【現代漢語翻譯】現在有些人在解釋譬如說『有』和『無』的例子時，以及在解釋法輪數量確定的例子時，還有在解釋如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，如來之胎）的例子、色身（梵文：Rūpakāya，物質之身）的例子、事業（梵文：Karma，行為）的例子時，都與經論的本意相悖，甚至完全顛倒。例如，他們會說『不相似的例子能確定標誌和錯誤概念之間的聯繫』。他們認為『詞藻華麗』僅僅適用於詩歌，卻不知偉大的譯師們爲了與梵文（梵文：Sanskrit）保持一致，必須運用詞語的技巧來進行寫作和創作，但很多人並不瞭解這一點。所謂『分類和總結』，是指詳細地分類，並將分類的含義總結歸納。這需要從本體的角度、從必要性的角度、從所依的角度、從能依的角度、從種類的分類、從個體的分類等方面進行詳細瞭解。如果不瞭解這些，就會對世俗的一切現象感到困惑。即使進入大乘（梵文：Mahāyāna，偉大的載具）時，也會因為不瞭解所凈之法（梵文：Visuddhi，清凈）和能凈之法的介紹方法，而在《阿毗達磨》（梵文：Abhidharma，論藏）中感到困惑。一般來說，需要了解一切所知（梵文：Sarvajña，一切智）的分類，特別是需要了解五蘊（梵文：Skandha，聚合）等三十六種分類。在總結時，需要了解如何將它們總結為實有和假有、二諦（梵文：Satyadvaya，二種真理）、色法（梵文：Rūpa，物質）、心法（梵文：Citta，精神）和心所法（梵文：Cetasika，心理活動）這三者。僅僅瞭解一點點是不夠的。所謂『數量確定』，是指『有』和『無』這樣的概念是相互排斥的，而不是從本體的角度來確定的。又如，『所量』和『能量』這樣的概念是從能量的量度方式來確定的，而不是從所量的數量來確定的。對於非量之識（梵文：Apramāṇa-jñāna，非量智）的數量確定為三種，這是種類的數量確定，但有些人卻不明白這一點，反而認為將意識等分為五種是種類的數量確定。這正是宗喀巴大師（藏文：Tsongkhapa）所批評的。所謂『順序確定』，是指在講解和創作經論時，出於必要，先闡述果，即三寶（梵文：Triratna，佛法僧），然後再闡述因，即具有垢染的真如（梵文：Tathātā，如是）。或者先闡述四種因，然後再闡述果，即法身（梵文：Dharmakāya，法性之身）。或者先闡述三種所知，然後再闡述四種能知。或者先闡述能量，然後再闡述所量。或者先講解總結的含義，然後再講解詞語的含義。或者先講解詞語的含義，然後再講解總結的含義。雖然這些在經論的本意中沒有固定的順序，但需要根據具體情況的需要來確定順序。然而，很多人並不瞭解這一點，就從事寫作和創作。宗喀巴大師正是為此感到擔憂。作者自己的名字

【English Translation】 Now, some people, when explaining examples such as 'existence' and 'non-existence,' and when explaining examples of a fixed number of Dharma wheels (Sanskrit: Dharmacakra), and when explaining examples of the Tathāgatagarbha (Buddha-nature), the Rūpakāya (form body), and Karma (action), are interpreting them contrary to the actual teachings of the scriptures, even completely reversing them. For example, they might say, 'Dissimilar examples can determine the connection between signs and false concepts.' They think that 'ornate language' applies only to poetry, but they do not know that great translators, in order to be consistent with Sanskrit, must use the skill of words to write and create, but many people do not understand this. 'Classification and summarization' means classifying in detail and summarizing the meaning of the classification. This requires detailed understanding from the perspective of essence, from the perspective of necessity, from the perspective of the object, from the perspective of the subject, from the classification of types, and from the classification of individuals. If you do not understand these, you will be confused about all phenomena of the mundane world. Even when entering the Mahāyāna (Great Vehicle), you will be confused in the Abhidharma (Higher Knowledge) because you do not understand the methods of introducing what is to be purified (Visuddhi) and what purifies. Generally, it is necessary to understand the classification of all that is knowable (Sarvajña), especially the thirty-six classifications such as the five Skandhas (aggregates). When summarizing, it is necessary to understand how to summarize them into real and unreal, the two truths (Satyadvaya), Rūpa (form), Citta (mind), and Cetasika (mental activities). It is not enough to understand just a little bit. 'Fixed number' means that concepts like 'existence' and 'non-existence' are mutually exclusive, not determined from the perspective of essence. Also, concepts like 'measurable' and 'measuring' are determined from the way the measuring consciousness engages with the object, not from the number of measurable objects. The fixed number of three for non-valid cognition (Apramāṇa-jñāna) is a fixed number of types, but some people do not understand this and instead think that dividing consciousness into five is a fixed number of types. This is what Tsongkhapa (the founder of the Gelug school of Tibetan Buddhism) criticized. 'Fixed order' means that when explaining and creating scriptures, out of necessity, the result, the Three Jewels (Triratna), is explained first, and then the cause, the defiled Suchness (Tathātā), is explained later. Or the four causes are explained first, and then the result, the Dharmakāya (Dharma Body), is explained later. Or the three objects of knowledge are explained first, and then the four subjects of knowledge are explained later. Or the measuring consciousness is explained first, and then the measurable object is explained later. Or the summarized meaning is explained first, and then the meaning of the words is explained later. Or the meaning of the words is explained first, and then the summarized meaning is explained later. Although these do not have a fixed order in the actual teachings of the scriptures, the order needs to be determined according to the needs of each specific situation. However, many people do not understand this and engage in writing and creating. Tsongkhapa was worried about this. The name of the author himself

ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ། གཉིས་པ་རྩོམ་པ་པོའི་མཚན་བསྟན་པ་ལ། རྩ་བས་མདོར་བསྟན་པ་དང་། དེ་ཉིད་འགྲེལ་པས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་དང་། འགྲེལ་བཤད་ཀྱིས་ཁ་བསྐང་བའོ། །དང་པོ་གཉིས་ནི། སུ་ཞིག་གིས་བསྟན་ན་ཞེས་པ་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཞེས་པའི་བར་ནི་གཞུང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྲི་བར་བྱ་ལ། གསུམ་པ་ནི། མང་དུ་ཐོས་ཤིང་དང་། གོམས་པ་ནི། གང་ཞིག་གཟིགས་པའི་ཡུལ་དེ་དང་དེ་དག་ལ་ཐོས་པ་དང་ 24-3-7a བསམས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པའོ། །མན་ངག་དབང་གིས་དཔལ་ལྡན་ཞེས་པ་ངེས་པའི་དོན་ལ་བསྒོམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་འཁྲུངས་པའོ། །ཀུན་དགའ་ནི། མཁས་པ་དང་ཤེས་རབ་ཅན་ཀུན་དགྱེས་པའི་ས་གཞིའི་ཁང་བཟངས་སོ། །ལེགས་བཤད་ཀྱི་རྩེ་མོ་ཐོན་ཅིང་ལུང་རིགས་ཀྱི་གོས་བཟང་བཀླུབས་པས་ན་རྒྱལ་མཚན་ཏེ། རྩོམ་པ་པོའི་མཚན་ནོ། །ཡུལ་འདི་དང་། དུས་འདི་ན་རྩོམ་འཆད་རྩོད་གསུམ་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ་རགས་པ་ཙམ་ཞིག་འཆད་པ་ལ། མཁས་པར་སློབ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དགའ་བ་དང་སྤྲོ་བ་སྐྱེད་དེ་ཐོས་པས་ཉོན་ལ། བསམ་པས་དོན་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བར་གྱིས་ཤིག་པའོ། །བསྟན་བཅོས་བརྩམས་ཟིན་པའི་འོག་ཏུ་མཚན་སྟོན་རིགས་ཀྱི། ཐོག་མ་ཉིད་ནས་སྨོས་པ་ཅི་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་སྨོས་པ་ནི་མཛད་པ་པོ་ཚད་ལྡན་གྱི་སྤྱི་ལུགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རབ་འབྱོར་ལ་བཀའ་སྩལ་པ་ཞེས་དང་། དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། འཁོར་བཞི་པོ་དེ་དག་དགའ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། རྣམ་འགྲེལ་དུ། བདག་ལ་འདི་ནི་ཞེས་དང་། འཇུག་པར། དེ་ཕྱིར་བདག་གིས་ཞེས་དང་། ཞི་བ་ལྷས། བདག་ལ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་མོད་འདིར་དགོངས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ནི། བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་ལ་འཇིགས་མེད་སེང་གེའི་ང་རོ་སྒྲོག་པའི་དོན་དུ་ཆོས་ཀྱི་དུང་འབུད་པ་དང་མཚུངས་པ་སྟེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་གྱི་ཐོག་མར། དོན་ཤེས་སྟོན་པར་བྱེད་ཅེས་པ། མཛད་པ་པོ་རྗེ་བཙུན་ཉིད་ལ་ངོས་འཛིན་དགོས་པ་དང་། ཆོས་ཀྱང་དོན་རྣམས་ཕྱེ་བས། །མཁས་རྣམས་འདི་ན་དགའ་མཆོག་བསྐྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཉིད་ཁུངས་སོ། །དེ་ལྟར་བཤད་པ་དེས་ནི་བསྟན་བཅོས་འདིའི་དགོས་པའི་དོན་བསྟན་པ་ལས། རྣམ་དཔྱོད་ཅན་དག་འཆད་རྩོད་རྩོམ་གསུམ་ལ་སྤྲོ་བ་སྐྱེ་བ་ཉིད་དོ། ། 24-3-7b གསུམ་པོ་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་དགོས་པའི་ཤེས་བྱེད་ཀྱང་། ཇི་སྐད་དུ། གང་ཞིག་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་འབའ་ཞིག་གི །དབང་བྱས་རྣམ་གཡེངས་མེད་ཡིད་ཅན་གྱིས་བཤད། །ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་དང་རྗེས་མཐུན་པ། །དེ་ཡང་དྲང་སྲོང་བཀའ་བཞིན་སྤྱི་བོས་བླང་། །ཞེས་དང་། དེ་ལྟར་བློ་བཟང་སྐྱོ་བ་མེད་ལྡན་བརྩེ་བ་ཅན། །སྙན་པར་རབ་གྲགས་ཆོ་ག་བཟང་ཞེས་ལྡན་པ་ཡི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལེགས་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་པ་དེ། །བཤད་པས་སྐྱེ་བོའི་ནང་ན་ཉི་མ་བཞིན་དུ་ལྷམ། །ཞེས་གསུངས་པས། ང

【現代漢語翻譯】功德贊第二，指明作者的名號，由根本頌略作指示，再由註釋詳細解說，最後以解釋補充。前兩者是：『誰宣說了』到『名為』之間，應如實抄寫原文。第三是：多聞，以及習慣，即對於所見之境，以多聞和思惟的智慧斷除增益。口訣加持，意為因確定之義而生起修所生慧。『根嘎』（藏文：ཀུན་དགའ，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：kunga，漢語字面意思：普喜）是：賢者和智者皆歡喜的地面樓閣。善說的頂峰，披上經論的華服，故為『嘉燦』（藏文：རྒྱལ་མཚན，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：gyaltsen，漢語字面意思：勝幢），即作者的名號。在此地，此時，略述從事著述、講說、辯論三者的規矩。希求成為智者的人們，應生起歡喜和興致，以聽聞來領會，以思惟來完全尋求其義。在論著完成後才顯示名號是合理的，為何一開始就說呢？如此說是具量作者的通常做法，如『薄伽梵（藏文：བཅོམ་ལྡན་འདས，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：bhagavan，漢語字面意思：世尊）對善現（藏文：རབ་འབྱོར，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：rabjyor，漢語字面意思：善現）說』，以及『之後薄伽梵，爲了那四眾歡喜』，還有《釋量論》中『於我此』，以及《入行論》中『因此我』，寂天（藏文：ཞི་བ་ལྷ，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：shivalha，漢語字面意思：寂天）的『於我』等相似，但此處的特殊用意是：著書立說如同發出無畏雄獅的吼聲，如同吹響正法的海螺。如《經莊嚴論》的開頭，『知義為宣說』，必須認定作者為至尊本人，法也因剖析諸義，『智者於此生勝喜』，此乃依據。如此解說，即顯示此論著的必要意義，即令具辨識者對講說、辯論、著述三者生起興致。也需要對三者生起興致的理由是，如雲：『誰以唯一勝者教，無散亂心而宣說，與解脫道相符順，彼亦如聖者教頂戴。』又云：『如是具足賢善無厭倦，慈愛者，美名遠揚，具足善妙儀軌者，菩薩善說者，以宣說如日照耀于眾人中。』

【English Translation】 Praise of Qualities Secondly, indicating the author's name, the root verses briefly indicate it, and the commentary explains it in detail, and the explanation supplements it. The first two are: 'Who taught' to 'named'. The original text should be copied as it is. The third is: extensive learning, and habituation, that is, for the objects that are seen, the wisdom of extensive learning and thinking cuts off the imputation. Empowerment of oral instructions means that the wisdom arising from meditation arises due to the meaning of certainty. 'Kunga' (藏文：ཀུན་དགའ，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：kunga，漢語字面意思：All Joyful) is: the pavilion on the ground where all the wise and intelligent are happy. The peak of good speech, clothed in the beautiful clothes of scriptures and reasoning, is called 'Gyaltsen' (藏文：རྒྱལ་མཚན，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：gyaltsen，漢語字面意思：Banner of Victory), which is the author's name. In this place, at this time, I will briefly explain the rules for engaging in writing, speaking, and debating. Those who want to become wise should generate joy and enthusiasm, and listen with hearing, and seek its meaning completely with thinking. It is reasonable to show the name after the treatise is finished, why say it from the beginning? Saying it in this way is the usual practice of a qualified author, such as 'Bhagavan (藏文：བཅོམ་ལྡན་འདས，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：bhagavan，漢語字面意思：The Blessed One) said to Subhuti (藏文：རབ་འབྱོར，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：rabjyor，漢語字面意思：Good Existence)', and 'Then the Bhagavan, for the joy of those four assemblies', and in the Pramāṇavārttika, 'To me this', and in the Bodhisattvacaryāvatāra, 'Therefore I', and Shantideva's (藏文：ཞི་བ་ལྷ，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：shivalha，漢語字面意思：Shantideva) 'To me' and so on are similar, but the special intention here is: writing a book is like roaring the fearless lion's roar, like blowing the conch shell of the Dharma. For example, at the beginning of the Ornament of the Sutras, 'Knowing the meaning is to show', it is necessary to identify the author as the venerable himself, and the Dharma also divides the meanings, 'The wise generate supreme joy here', this is the basis. This explanation shows the necessary meaning of this treatise, that is, to make those with discernment generate enthusiasm for speaking, debating, and writing. The reason why it is necessary to generate enthusiasm for the three is, as it is said: 'Whoever teaches the only teaching of the Victorious One, with an undistracted mind, in accordance with the path to liberation, that also takes the sage's teachings on the head.' It is also said: 'Thus, one who is virtuous, wise, tireless, loving, famous, and has good rituals, a Bodhisattva who speaks well, shines like the sun among people by speaking.'

ེས་དོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་འཆད་རྩོམ་ལ་བསྔགས་པ་དང་། རིག་གནས་ཐུན་མོང་བ་དག་ལ་མཁས་པར་བསྔགས་དགོས་པ་ཡང་། ཇི་སྐད་དུ། རིག་པའི་གནས་ལྔ་དག་ལ་མཁས་པར་མ་བྱས་ན། །འཕགས་མཆོག་གིས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་མི་འགྱུར་ཏེ། །དེ་བས་གཞན་དག་ཚར་བཅད་རྗེས་བཟུང་བྱ་ཕྱིར་དང་། །བདག་ཉིད་ཀུན་ཤེས་བྱ་ཕྱིར་དེ་ལ་དེར་བརྩོན་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ཁྱད་པར་དུ། ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བ་ཚར་བཅད་པའི་ཕྱིར་དུ་རྩོད་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་སྤྱི་དང་། ཁྱད་པར་ཅན་བདག་མེད་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་། སྒྲིབ་པ་གཉིས་སེལ་བའི་ཐབས་ཀྱི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་ཤེས་པའི་མཁས་པ་སངས་རྒྱས་པས། རང་ལུགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་མི་མཐུན་པ་དང་སུན་འབྱིན་པ་ནི། སྔ་མ་འཆད་རྩོམ་གཉིས་ལས་ཀྱང་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཏེ། སངས་རྒྱས་གསུངས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མཁས་པས། རང་གི་གྲུབ་པ་དང་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པའི་གྲུབ་དོན་ནི། ཡུལ་གྱི་གནས་ཚུལ་ལ་ཞུགས་པས་མཐར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་འདིའི་ཕྱོགས་སུ་ལྡང་ནུས་པ་དང་། གྲུབ་དོན་གོམས་པར་བྱས་པས་མཐའ་མེད་དུ་འཕེལ་བའི་ཕྱིར། མུ་སྟེགས་བྱེད་པས་སངས་རྒྱས་པར་རྩོད་པ་དང་། དངོས་པོར་སྨྲ་བ་འོག་མས། གོང་མའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ 24-3-8a རྩོད་པ་ནི་དོན་མེད་པ་ཉིད་དེ། ཤེས་བྱེད་སྔ་མ་ལས་བཟློག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པས། དེ་ཕྱིར་སྔ་ཡང་ནུས་མེད་རྣམས། །དེ་བདག་གྱུར་ལ་ཕྱིས་ནུས་མེད། །ཅེས་དང་། དེ་གོམས་པ་ལས་བདག་གྱུར་པས། །ལ་ལའི་ཟག་པ་ཟད་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། འཚེ་བ་མེད་དང་ཡང་དག་དོན། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཕྱིན་ལོག་གིས། །འབད་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་བཟློག་སྟེ། །བློ་ནི་དེ་ཕྱོགས་འཛིན་ཕྱིར་རོ། །ཞི་བ་ལྷས། འཇིག་རྟེན་པ་ཡིས་དངོས་མཐོང་ཞིང་། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་མིན་པས་འདིར། །རྣལ་འབྱོར་པ་དང་འཇིག་རྟེན་རྩོད། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་བློ་ཁྱད་ཀྱི། །གོང་མ་གོང་མ་རྣམས་ཀྱིས་གནོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཉིད་ཁུངས་སོ། །རྩོད་པའི་ཚེ་རིགས་པ་འཇུག་ཚུལ་ཡང་། ཐོགས་མེད་མཆེད་དང་། ཕྱོགས་གླང་ཡབ་སྲས་དང་། ཟླ་བའི་ཞབས་སོགས་ཀྱི་བཞེད་པ་སོ་སོ་བ་དག་འོག་ནས་རྒྱས་པར་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་འཆད་རྩོད་རྩོམ་གསུམ་ལ་འཇུག་པའི་དགོས་དོན་བསྟན་ནས། གསུམ་པོ་དེ་བྱ་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་བསྟན་པ་ནི། སྒྲའི་བསྟན་བཅོས་ཞེས་སོགས་ཏེ་དེ་ལྟར་ཕལ་ཆེར་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྗེ་མ་བྱོན་པའི་གོང་དང་། བྱོན་པའི་རང་དུས་འདིར་ཡང་། ལོ་ཙ་(ཙཱ་)བ་གཞན་གྱིས་སྒྱུར་མ་ཟིན་པའི་རྒྱ་དཔེ་ཉིད་ལ་གཟིགས་ཤིང་བསླབ་སྦྱངས་མཛད་ནས། མ་འོངས་པ་རྣམ་དཔྱོད་ཅན་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཅན་འབྱུང་འགྱུར་རྣམས་ཀྱིས་མཐར་ཕྱིན་པར་སྦྱངས་ནས་སྒྱུར་ཞིག་པར་གོ་བ་དང

【現代漢語翻譯】爲了理解其意義，我們需要讚美講經著述，並且讚美那些精通共同文化的人。正如所說：『如果不能精通五明，即使是聖者也無法成就一切智。因此，爲了折服他人、攝受他人，以及爲了自己通達一切，應當為此而努力。』特別是，爲了折服外道而進行的辯論，對於佛陀的教法，尤其是對於證悟無我，以及消除二障的方法是不可或缺的。通達此理的智者，如果他的立論與自宗的究竟真理不符，或者駁斥了自宗的觀點，那麼這比之前的講經著述更為殊勝。因為精通佛陀所說的究竟真理，能夠駁斥他宗的觀點，並且能夠深入瞭解事物的真相，最終使一切事物都歸於此宗。通過不斷地熟悉這些論證，可以使其無限地發展。因此，外道與佛教徒辯論，或者低層次的實有論者與高層次的究竟真理論者辯論是沒有意義的，因為後者所依據的知識體系遠勝於前者。正如《釋量論》的作者所說：『因此，先前無能者，後來也無法勝過已掌握真理者。』並且，通過不斷地熟悉真理，可以使某些人的煩惱止息。『即使世俗之人親眼所見，並非如幻象一般，瑜伽士與世俗之人辯論，瑜伽士也憑藉智慧的優勢，不斷地戰勝前者。』寂天菩薩也說：『世間人見實物，不似幻覺故，此中瑜伽士，與世間諍論，瑜伽士亦由，勝慧勝彼等。』這就是依據。辯論時運用理性的方式，無著兄弟、陳那法稱父子，以及月稱論師等人的觀點各不相同，這些將在後面詳細闡述。如上所述，闡述了進行講經、辯論、著述這三項活動的必要性。接下來，爲了使人們瞭解這三者是實踐的組成部分，需要指出學習的對象，即『聲明論著』等等。在宗喀巴大師出現之前，以及他出現的時代，許多譯師已經翻譯了大量的印度典籍，因此，未來的智者和勤奮者可以通過學習和研究這些典籍，最終完成翻譯工作。

【English Translation】 To understand its meaning, we need to praise the lectures and writings, and also praise those who are proficient in common cultures. As it is said: 'If one cannot master the five sciences, even the supreme beings cannot achieve omniscience. Therefore, in order to subdue others, to embrace others, and to understand everything oneself, one should strive for this.' In particular, debate for the sake of refuting outsiders is indispensable for the Buddha's teachings, especially for realizing selflessness, and for the methods of eliminating the two obscurations. The wise who understand this principle, if their arguments do not conform to the ultimate truth of their own school, or refute the views of their own school, then this is even more superior than the previous lectures and writings. Because mastering the ultimate truth spoken by the Buddha can refute the views of other schools, and can deeply understand the truth of things, and ultimately make all things belong to this school. By constantly familiarizing oneself with these arguments, one can make them develop infinitely. Therefore, it is meaningless for outsiders to debate with Buddhists, or for lower-level proponents of inherent existence to debate with higher-level proponents of ultimate truth, because the knowledge system on which the latter is based is far superior to the former. As the author of Pramāṇasamuccaya says: 'Therefore, those who were previously incapable cannot later overcome those who have mastered the truth.' Moreover, by constantly familiarizing oneself with the truth, one can cause the afflictions of some people to cease. 'Even if worldly people see things with their own eyes, and they are not like illusions, when yogis debate with worldly people, yogis also constantly defeat the former by virtue of the superiority of their wisdom.' Shantideva also said: 'Worldly people see reality, not like illusions, therefore, in this, yogis argue with the world, yogis also, by superior wisdom, overcome those.' This is the basis. The ways in which reason is used in debate, the views of the brothers Asanga, the father and son Dignāga and Dharmakīrti, and the masters Candrakīrti and others are different, and these will be elaborated in detail later. As mentioned above, the necessity of engaging in the three activities of lecturing, debating, and writing is explained. Next, in order to make people understand that these three are components of practice, it is necessary to point out the objects of study, namely 'treatises on language' and so on. Before the appearance of Je Tsongkhapa, and in his own time, many translators had already translated a large number of Indian texts, therefore, future wise and diligent people can eventually complete the translation work by studying and researching these texts.

་། རེ་ཞིག་བོད་ཀྱི་འཆད་རྩོམ་ལ་མཁོ་བ་རྣམས་རྒྱ་དཔེ་ཉིད་ལས་ཁོལ་དུ་བཏོན་ནས་བསྒྱུར་བ་ནི། དཎྜིའི་ཚིག་རྒྱན་ཞེས་པ་མེ་ལོང་ལས་བསྡུས་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚིག་རྒྱན་རྣམས་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ལས་བསྡུས་པ་སྡེབ་སྦྱོར་སྣ་ཚོགས་མེ་ཏོག་གི་གཏེར་རྣམས་མཛད་པ་དང་། སྒྲ་ལ་འཇུག་པ་དང་། 24-3-8b སྒྲ་ཉེར་མཁོ་བཏུས་པ་རྣམས་མཛད་ཅེས་གྲགས་ལ། བཟོ་དང་། གསོ་བ་རིག་པ་དང་། སྐྱེས་རབས་ཆེ་ཆུང་དང་། རྩིས་དང་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སོགས་འགྱུར་(བསྒྱུར་)ཟིན་ཀྱང་། དུས་དེར་བསླབ་སྦྱངས་བྱེད་པ་ཉུང་བས་ན། རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་གཟིགས་ཤིང་མཁྱེན་པ་ལ་ཡ་མཚན་དུ་མཛད་ནས་མ་འོངས་པའི་རྣམ་དཔྱོད་ཅན་དག་ལ་བསྐུལ་བར་གདམས་པའོ། །དུས་དེར་རྣམ་འགྲེལ་མ་གཏོགས་པའི་ཕྱོགས་གླང་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་འགྲེལ་རྣམས་དང་། སྡེ་སྣོད་གསུམ། རྒྱུད་སྡེ་བཞི། མན་ངག་གི་གཞུང་ལུགས་བཤད་ཉན་ཤིན་ཏུ་དར་ཡང་། རང་ཉིད་ཀྱི་གཟིགས་རྒྱ་དེ་དག་སྨོས་པ་ནི། དེ་དང་དེ་དག་ལ་མ་རྟོགས་པ་དང་ལོག་པར་རྟོག་པ་དུ་མ་གཟིགས་ནས། དེ་དག་སུན་ཕྱུང་བའི་ཕྱིར་རང་གི་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་དང་། མཁྱེན་པ་ཅན་གཞན་ལ་ཡང་རྟོག་དཔྱོད་གཏོང་ཞིག་པར་བསྐུལ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར། དུས་དེར་རྣམ་འགྲེལ་རྒྱན་དང་བཅས་པ་ཡ་མཚན་ཅན་འགྱུར་ཟིན་ཀྱང་། རྣམ་ངེས་ཆོས་མཆོག་ལ་སོགས་པའི་བསླབ་སྦྱངས་ཀྱིས་བྲེལ་ནས་ཟུར་ཙམ་ཡང་མ་དར་བ་ལས། ལྷག་པའི་དགོངས་པས་ཁ་ཆེ་པཎ་ཆེན་ལས་གསན་པ་དང་། འགྱུར་བཅོས་དང་། ཐ་ནའང་ཆོས་ཀྱི་ཐུན་མ་ཆག་པར་གསུང་བའི་དམ་བཅའ་བརྟན་པོ་དང་། གཞུང་འཛིན་པ་མང་པོ་དག་ལྟ་ཅི་སྨོས། རེ་རེ་ཙམ་ལའང་འཚོ་བའི་ཡོ་བྱད་ལྷག་པར་སྦྱར་ནས། དེང་སང་གི་བར་དུ་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་ཉི་མ་ཤར་བ་ལྟ་བུར་མཛད་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་གཞུང་ལུགས་བླ་ན་མེད། །རིགས་པའི་མཐར་ཐུག་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་འདི། །སྒྲ་དོན་ཇི་བཞིན་བློ་ཡིས་ལེགས་རྟོགས་ནས། །སྟོན་པ་གངས་ཅན་འདི་ན་ཁོ་བོ་ཙམ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཆོས་ཀྱི་རྗེས་དེ་ལྟར་མཛད་པའི་འོག་ཏུ་དུས་ཕྱིས་བོད་འདིར་རྒྱ་དཔེ་མཛོ་ཁལ་ཙམ་ལ་བོད་དཔེ་ལྟར་གཟིགས་ཤིང་བསླབ་སྦྱངས་མཛད་པ་དང་། མཛད་ནས་པཎྜི་ཏ་ལ་མ་ལྟོས་པར་འགྱུར་ 24-3-9a མཛད་པ་ལ་ཐགས་ཐོགས་མེད་པ་ཁ་ཅིག་བྱོན་ཞིང་། དེ་ལྟར་བྱོན་པས་ན། ས་ལོ་རང་གིས་གཟེངས་བསྟོད་དེ་ལྟར་མཛད་པ་ལ་ཁྱད་དུ་སོད་པར་བྱེད་པ་དག་མང་མོད། རྗེས་བྱོན་དེ་ཀུན། ས་ལོའི་རྣམ་ཐར་གྱི་མིག་ལྟོས་ལས་བྱུང་བར་ཤེས་དགོས་པ་དང་། བཀའ་དྲིན་དུ་མི་བཟོ་ནའང་། ཁོང་གི་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གཅིག་པུའི་ཕྲིན་ལས་འཇུག་ཚུལ་འདི་ལ་དྲེགས་པ་ཅན་སུ་ཞིག་གིས་བསྐྲུན་པར་ནུས་ཏེ། ཕྱོགས་རེ་འདྲ་བ་ཀུན་ལ་ཡོད། ཅེས་སོགས་ལྟར་རོ། །ཚད་མའི་གཞུང་ལུགས་མཁས་པར

【現代漢語翻譯】現在，爲了藏文的講說和寫作，從漢文典籍中摘錄並翻譯的內容有：從《詩鏡》（梵文：Kavyadarsha）中摘錄的丹丁的《詞藻莊嚴論》，以及下面將要出現的各種詞藻修飾；從《寶生論》（Ratnakara-shanti）中摘錄的各種詩歌韻律，如同鮮花的寶藏。他還精通聲明學，並創作了《聲明學實用匯編》。據說他還翻譯了工巧明、醫方明、《本生經》的大小故事，以及歷算和時輪金剛等，但當時很少有人學習，因此宗喀巴大師對他的見識和學問感到驚歎，並勸誡後世的智者們要努力學習。當時，除了《釋量論》之外，陳那（Dignaga）和法稱（Dharmakirti）父子的論著及其註釋，以及三藏、四續部和訣竅的講授和聽聞非常盛行。但他之所以提到自己的見解，是因為他看到了其中許多不理解和錯誤的理解，爲了駁斥這些錯誤，他創作了自己的論著，並鼓勵其他有學識的人進行思考和辨析。具體來說，當時《釋量論》及其註釋雖然已經翻譯完成，但由於人們忙於學習《定量論》、《集量論》等，因此《釋量論》沒有得到普及。宗喀巴大師以其卓越的智慧，從喀什米爾的大班智達那裡聽聞了《釋量論》，並進行了修訂。他甚至立下堅定的誓言，即使是講授佛法的機會也不會中斷，更不用說培養許多掌握《釋量論》的人才了。即使是對那些略有學習的人，他也提供額外的生活必需品。直到今天，《釋量論》就像太陽一樣照亮了世界。正如他所說：『法稱的論著至高無上，這部窮盡理性的《釋量論》，如果能用智慧透徹理解其文字和意義，那麼在這個雪域，我就是唯一的導師。』宗喀巴大師在弘揚佛法之後，後來的藏地出現了許多人，他們像對待藏文典籍一樣閱讀和學習大量的漢文典籍，甚至不依賴班智達就能進行翻譯。因為出現了這樣的人，所以薩迦班智達（Sakya Pandita）讚歎他們，許多人認為這很了不起。但要知道，所有後來的這些人，都是以薩迦班智達的傳記為榜樣。即使不感謝他，又有哪個傲慢的人能夠摧毀他對《釋量論》的貢獻呢？正如『區域性相似之處，人人皆有』等等。精通量論的人...

【English Translation】 Now, for the purpose of Tibetan exposition and writing, excerpts and translations from Chinese texts include: Dandin's 'Treatise on Poetic Ornamentation' compiled from 'Mirror of Poetry' (Kavyadarsha), along with various poetic ornaments that will appear below; various poetic meters compiled from 'Source of Jewels' (Ratnakara-shanti), like a treasure of flowers. He was also proficient in grammar and composed 'Collected Essentials of Grammar'. It is said that he also translated the arts, medicine, the Jataka tales (both large and small), astrology, and the Kalachakra, but because few people studied them at that time, Je Tsongkhapa was amazed by his knowledge and learning, and advised future intellectuals to strive to learn. At that time, apart from the 'Pramanavarttika' (Commentary on Valid Cognition), the treatises and commentaries of Dignaga and Dharmakirti, the Tripitaka, the Four Tantras, and the teachings of esoteric instructions were very popular. However, the reason he mentioned his own views was that he saw many misunderstandings and incorrect understandings in them. In order to refute these errors, he composed his own treatises and encouraged other learned people to think and analyze. Specifically, although the 'Pramanavarttika' and its commentaries had been translated at that time, they were not popularized because people were busy studying the 'Pramanasamuccaya' (Compendium of Valid Cognition), 'Nyayabindu' (Drop of Logic), etc. Je Tsongkhapa, with his extraordinary wisdom, heard the 'Pramanavarttika' from the great Kashmiri Pandit and revised it. He even made a firm vow that even the opportunity to teach the Dharma would not be interrupted, let alone cultivate many talents who mastered the 'Pramanavarttika'. Even to those who studied a little, he provided extra necessities of life. Until today, the 'Pramanavarttika' shines like the sun. As he said: 'Dharmakirti's treatises are supreme. If one can thoroughly understand the words and meanings of this ultimate 'Pramanavarttika' with wisdom, then in this land of snow, I am the only teacher.' After Je Tsongkhapa propagated the Dharma, many people appeared in Tibet who read and studied a large number of Chinese texts as if they were Tibetan texts, and even translated them without relying on Pandits. Because such people appeared, Sakya Pandita praised them, and many people thought this was remarkable. But it should be known that all these later people took Sakya Pandita's biography as an example. Even if one does not thank him, who among the arrogant can destroy his contribution to the 'Pramanavarttika'? As 'Everyone has similar parts', etc. Those who are proficient in the theory of valid cognition...

་སྦྱངས། །ཞེས་གཟེངས་བསྟོད་པའི་མཛད་ལས་ནི། རིགས་པའི་གཏེར་རྩ་འགྲེལ་ལས་བྱུང་བ་དག་སྟེ། འདི་མ་བརྩམས་གོང་དུ་བོད་ཀྱི་ཚད་བསྡུས་གཞུང་ལུགས་དང་ཆེས་མི་མཐུན་པ་ལོ་བརྒྱའི་བར་དུ་དར་བར་གྱུར་པ་དེ་དག་རིགས་པར་སུན་ཕྱུང་བ་ཉིད་དུ་རྣམ་དཔྱོད་ཅན་ལ་ལ་དག་གིས་གོ་བར་ནུས་མོད། ནོར་པ་(བ་)སྔ་མ་དག་འགྲིབས་(འགྲིབ་)པར་མ་གྱུར་གྱི་སྟེང་དུ་བྱིས་པ་མགུ་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་གི་ཕྲེང་བ་ངན་པ་བས་ཀྱང་ཆེས་ངན་པར་གནས་པ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་མ་ཟིན་པའི་བྱིས་པ་དག་གི་དུས་དང་བློ་གྲོས། གྲོན་དུ་བྱེད་པ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་དག་ལ་བསླབ་སྦྱངས་དང་ཁ་ཚོན་དུ་བྱེད་པ་འདི་ལ། ཇི་ལྟ་དགོངས་ཞེས་བརྟགས་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟར་བསྟན་བཅོས་འདི་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་དགོས་པའི་དོན་ཐོག་མར་བསྟན་ཟིན་ནས། བསྡུས་པའི་དོན་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩ་འགྲེལ་གཞུང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྲི་བར་བྱ་བ་དང་། གལ་ཆེ་བའི་དོན་ཚན་ཁ་ཅིག་འགྲེལ་བཤད་ཀྱིས་ཁ་བསྐང་བའོ། །དང་པོ་ནི། མཁས་གང་ཤེས་བྱའི་དེ་ཁོ་ན། །ཞེས་པ་ནས། ཕལ་ཆེར་འདི་དག་ནང་དུ་འདུ། །ཞེས་པའི་བར་དག་གོ །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྐང་པ་དང་པོ་གཉིས་ཤེས་བྱ་ཇི་ལྟ་བ་ལ་ངེས་པར་མཁས་དགོས་པའི་དོན་ལ་སྦྱར་བ་དང་། རྐང་པ་ཕྱི་མ་དག་ 24-3-9b གིས་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱི་རྩལ་གྲུབ་པས་ནི་ཤེས་བྱ་ཇི་སྙེད་པའི་ཚོགས་ལའང་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་དགོས་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པ་དང་ཐུན་མོང་གི་དབང་དུ་བྱས་པ་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐུན་མོང་དུ་གྲགས་པ་མུ་སྟེགས་ཀྱི་དང་། ཕྱི་ནང་གང་དུ་ཡང་མི་འདུ་བ་ཀླ་ཀློའི་ཆོས་སུ་གྲགས་པ་དག་གོ །དང་པོ་ནི། མཆོད་པའི་ཡུལ་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པའི་ལྷ་གསུམ་དང་། ཉམས་སུ་བླང་བྱའི་ཆོས་རིག་བྱེད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བཞི་པོ་དག་ཏུ་མཐུན་པར་འདོད་ལ། དེ་ཡང་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པར་འདོད་པ་དང་། དྲང་སྲོང་རྒྱས་པ་སོགས་བྱེད་པ་པོ་སོ་སོའི་བྱས་པར་འདོད་པ་དག་ལས། རྒྱང་འཕན་མ་གཏོགས་ཕལ་ཆེར་གྱིས་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་དང་ཐར་པ་ཁས་ལེན་ཞིང་། འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཆགས་སྡང་དང་། གཉེན་པོ་བྱམས་སོགས་ཚད་མེད་དང་། སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུ་སོགས་ཞི་གནས་དང་། ལྷག་མཐོང་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཡིད་བྱེད། བདུན་པོ་དག་ཁས་བླངས་ནས་བསྒྲུབས་ཏེ་གྲུབ་པ་ན་སྲིད་རྩེའི་བར་དུ་སྐྱེ་ཞིང་། ཅི་ཡང་མེད་མན་ཆོད་ལ་རེ་ཞིག་སྲེད་པ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཐུན་མོང་བ་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གསང་སྔགས་པར་གྲགས་པ་དག་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་ཆགས་པ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་དབང་ཕྱུག་གི་དང་། ཞེ་སྡང་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ཁྱབ་འཇུག་གི་དང་། གཏི་མུག་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ཚངས་པའི་རྗེས་འབྲང་

【現代漢語翻譯】『已精通』。這些讚揚之舉，源於《理智寶藏根本論釋》。在撰寫此論之前，西藏的量學著作與現行體系大相逕庭，已盛行百年。儘管一些智者能夠通過理智駁斥它們，但舊有的錯誤並未減少，反而充斥著比哄小孩的拙劣言辭更糟糕的內容。對於那些尚未被善知識引導的孩童，花費大量的時間和精力去學習和爭論這些內容，這又該如何看待呢？這正是需要考察之處。如是，此論的必要性已初步闡明。概括而言，有兩個方面：一是如實書寫根本論釋；二是補充解釋一些重要的章節。第一部分，從『智者通曉一切應知』到『幾乎都包含於此』。第二部分分為兩點：一是將前兩句與必須精通應知聯繫起來；二是后兩句表明，通過智慧的力量，也應努力掌握儘可能多的應知。第一點又分為兩方面：一是共同外道；二是不共的佛法。第一方面又分為兩類：一是共同認可的自在派；二是不屬於內外任何一類的，被稱為野蠻人的宗教。第一類，即世間公認的供養對像——三大神，以及修行所依的四吠陀。他們普遍認為這些不是由人所造，但也有些人認為是由廣行仙人等各自所造。除了順世外道，大多數都承認前後世和解脫，認為輪迴的根源是貪嗔，對治之法是慈等四無量心，以及九住心等奢摩他和毗缽舍那，即具有寂止和動觀的作意。他們承諾，通過修習這些，證得后可生於有頂天，暫時脫離欲界。這些是共同之處。不共之處則是一些被稱為秘密咒乘的人，其中，以貪慾為道的是自在派，以嗔恨為道的是遍入天派，以愚癡為道的是梵天派。

【English Translation】 'Has become proficient.' These acts of praise come from the commentary on the 'Root of the Treasury of Reasoning.' Before this treatise was written, the Tibetan treatises on valid cognition were very different from the current system, having prevailed for a hundred years. Although some wise individuals were able to refute them with reason, the old errors were not diminished, but instead were filled with content even worse than poor words that please children. For those children who have not been guided by a virtuous teacher, spending a great deal of time and effort to learn and argue about these things, how should this be viewed? This is precisely what needs to be examined. Thus, the necessity of this treatise has been initially explained. In summary, there are two aspects: first, to write the root commentary as it is; and second, to supplement the explanation of some important chapters. The first part, from 'A wise person knows all that should be known' to 'Almost all of these are contained within this.' The second part is divided into two points: first, to connect the first two lines with the necessity of being proficient in what should be known; and second, the latter two lines indicate that through the power of wisdom, one should also strive to master as many collections of knowable things as possible. The first point is further divided into two aspects: first, the common outsiders; and second, the uncommon Buddhadharma. The first aspect is further divided into two categories: first, the commonly recognized Samkhya; and second, those that do not belong to either internal or external categories, known as the religions of barbarians. The first category, which is the objects of offering commonly recognized in the world—the three great gods—and the four Vedas upon which practice relies. They generally believe that these were not created by humans, but some also believe that they were created by individual sages such as Vyasa. Except for the Charvakas, most acknowledge past and future lives and liberation, believing that the root of samsara is attachment and aversion, and the antidotes are the four immeasurables such as loving-kindness, as well as shamatha such as the nine stages of abiding in the mind, and vipashyana, which are the mental activities with aspects of quiescence and movement. They promise that by practicing these, one can be born in the peak of existence after attainment, temporarily separating from the desire realm. These are the commonalities. The uncommonalities are some who are known as secret mantra practitioners, among whom, those who take desire as the path are the Ishvaras, those who take hatred as the path are the Vishnus, and those who take ignorance as the path are the followers of Brahma.

དང་། གསུམ་ཀ་ཆ་སྙོམས་པར་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ལྷ་གསུམ་ཀ་ལ་ཆ་སྙོམས་པར་སྐྱབས་སུ་འཛིན་པ་དག་ཏུ་བཤད་ལ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་དེ་དག་དང་མིང་དང་དོན་གྱི་ཕྱོགས་རེ་ཙམ་མཐུན་པ་སངས་རྒྱས་པ་ལ་ཡང་ཡོད་མོད་ཀྱི། ཕྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཡོད་མེད་ཀྱིས་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་ཕྱི་རོལ་པ་ལ་ཐར་ལམ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་འཕགས་བསྟོད་ལས། ཁྱོད་ཀྱི་བསྟན་ 24-3-10a ལ་མི་ཕྱོགས་པའི། །སྐྱེ་བོ་མ་རིག་གིས་ལྡོང་(ལྡོངས་)པ། །སྲིད་རྩེའི་བར་དུ་སོང་ནས་ཀྱང་། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་འབྱུང་སྲིད་པ་སྒྲུབ། །ཁྱོད་ཀྱི་བསྟན་པའི་རྗེས་འཇུག་པ། །བསམ་གཏན་དངོས་གཞི་མ་ཐོབ་ཀྱང་། །རྨོངས་པའི་འཐིབས་པོ་དྲུང་ཕྱུང་ནས། །སྲིད་པ་དག་ནི་བཟློག་པར་བགྱིད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོར། ལོ་འདི་ནས་ནི་དྲུག་བརྒྱའི་ལོ་ཡིས། །ཞེས་དང་། དེ་ནས་ཀླུ་ཡི་ལོ་བརྒྱ་རྣམས་ཀྱིས་མ་ཁའི་ཡུལ་དུ་ཀླ་ཀློའི་ཆོས་ནི་འཇུག་པར་འགྱུར། ཞེས་སོགས་སུ་ས་དུམ་བུ་བཅུ་གཉིས་པོ་ཐམས་ཅད་དུ་ཀླ་ཀློའི་ཆོས་གསར་དུ་འཇུག་ཅིང་། ཞུགས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་རིགས་ལྡན་དྲག་པོ་བྱོན་ནས། རྫོགས་ལྡན་ལ་སོགས་པ་དུས་བཞིའི་དབྱེ་བས་ཀླ་ཀློའི་ཆོས་བཅོམ་ནས་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་བཀོད་དེ་སྤེལ་བར་གསུངས་ལ། ཆོས་དེ་ཡང་ཀླ་ཀློ་རང་གི་ལུགས་ལ་གསང་སྔགས་སུ་རློམ་ཞིང་། རིགས་ལྡན་དྲག་པོས་བསྟན་པ་དེ་ཡང་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་བསྟན་པ་ཉིད་དུ་འཆད་དགོས་པ་དེའི་ཚེ། བསྟན་པ་དེའི་ནང་དུ་ནི་མུ་སྟེགས་ཀྱི་ཆོས་ལུགས་ཀུན་དང་། སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་བཞི་དང་། རྒྱུད་སྡེ་བཞིའི་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་ཀུན་མ་ཚང་བ་མེད་པར་བཞུགས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དུས་བཞིའི་རྣམ་གཞག་ཕྱི་མ་འདི་ནི་རིགས་ལྡན་དྲག་པོའི་བསྟན་པ་ཡོངས་རྫོགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་དང་། དུས་བཞི་ཆེན་པོའི་རྣམ་གཞག་ཚེ་ལོ་བརྒྱ་པ་ཡན་ཆད་དུ་བཞག་པ་ནི་མངོན་པར་མཐོ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པར་ནི་གསལ་མོད། བོད་ཕྱི་མ་ལ་ལའི་གསུང་གིས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་འཆད་པའི་བསྟན་བཅོས་རྣམས་རྩོད་ལྡན་གྱི་ཆོས་སོ་ཞེས་སོགས་དུས་བཞིའི་རྣམ་གཞག་མཛད་པ་ལ་ནི་ལུང་གི་ཁུངས་ཡོད་པར་མ་མཐོང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་བོད་ཡུལ་དུ་ཡང་བོན་ཞེས་བྱ་བ། མུ་སྟེགས་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་གང་དུ་ཡང་མི་གཏོགས་པ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ 24-3-10b ཆོས་བོད་དུ་མ་འགྱུར་བའི་གོང་ཉིད་ནས་བྱུང་བ་དང་། ཕྱིས་ཞང་ཞུང་ནས་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་བསྡོམས་ནས་ཆོས་ལ་འདྲ་ལེན་བྱས་ཏེ་ཐེག་པ་རིམ་དགུའི་རྣམ་གཞག་བྱས་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པར་ཁས་བླངས་པ་དང་། ཆོས་ལ་འདྲ་ལེན་བྱས་པ་དེ་དག་གིས་ཡང་ལུང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐར་པའི་ལུང་དུ་མི་རུང་ངོ་། །གསང་སྔགས་

【現代漢語翻譯】此外，將三者平等地作為道路修持，平等地皈依三位神祇，這些都被宣說。雖然在佛教中，與上述所說的在名義和意義的某些方面相似之處，但內外的區別在於有無證悟無我的智慧，因此外道沒有解脫之道。正如《殊勝贊》中所說：『不傾向於您的教法的人，被無明所矇蔽，即使到達有頂，仍然會產生痛苦，造作業。追隨您的教法的人，即使沒有獲得禪定的正行，也能拔除愚癡的黑暗，從而止息輪迴。』第二點是，在《時輪經》中說：『從今年起六百年後』，以及『此後一百年，在馬卡地區，外道之法將會進入』等等。在所有十二個地區，外道之法都會新進入。所有進入的地方，持種者猛尊都會出現，以圓滿等四時之分，摧毀外道之法，並將文殊菩薩的教法安置並弘揚。』這種法在外道自己的傳統中也被認為是密咒。當持種者猛尊解釋這個教法時，也必須解釋為時輪的教法。那時，在這個教法中，所有外道的宗教，以及佛教的四大宗派，以及四大續部的精華，都會毫無遺漏地存在。這樣看來，后一種四時的分類是針對持種者猛尊的完整教法而言的，而四時巨大的分類，將壽命設定為百歲以上，顯然是針對增上生的教法而言的。然而，一些後期的藏族人說，將《般若經》按照字面意思解釋的論著是爭論之法等等，對於這種四時的分類，我沒有看到有經典的依據。同樣，在藏地也有被稱為『苯教』的，既不屬於外道，也不屬於佛教，在佛教傳入西藏之前就存在，後來從象雄傳入的，都彙集起來模彷彿教，形成了九乘的分類，這些都被認為是外道，並且因為這些模彷彿教的內容也沒有經典依據，因此不能作為解脫的依據。密咒

【English Translation】 Furthermore, it is said that practicing all three equally as a path, and taking refuge in all three deities equally, are taught. Although there are some similarities in name and meaning with what has been said above in Buddhism, the difference between inner and outer lies in the presence or absence of the wisdom that realizes selflessness. Therefore, there is no path to liberation for outsiders. As it is said in the 'Praise of Excellence': 'Those who do not incline towards your doctrine, blinded by ignorance, even if they reach the peak of existence, will still generate suffering and create karma. Those who follow your doctrine, even if they have not attained the actual practice of meditation, can uproot the darkness of delusion and thus reverse samsara.' The second point is that in the Kalachakra it says: 'Six hundred years from this year,' and 'After that, for a hundred years, the Dharma of the mlecchas will enter the land of Makha,' and so on. In all twelve regions, the Dharma of the mlecchas will newly enter. In all the places where it enters, the Kalki Rudrachakrin will appear, and with the division of the four ages such as Krita, will destroy the Dharma of the mlecchas and establish and propagate the doctrine of Manjushri.' This Dharma is also considered as mantra in the tradition of the mlecchas themselves. When Kalki Rudrachakrin explains this doctrine, it must also be explained as the doctrine of Kalachakra. At that time, within that doctrine, all the religions of the heretics, as well as the four schools of Buddhism, and the essence of the four tantras, will be present without exception. Thus, it seems that this latter classification of the four times is made in terms of the complete doctrine of Kalki Rudrachakrin, and the great classification of the four times, which sets the lifespan to be above one hundred years, is clearly made in terms of the Dharma of higher realms. However, some later Tibetans say that the treatises that explain the Prajnaparamita Sutra literally are the Dharma of strife, etc. I have not seen any scriptural basis for this classification of the four times. Similarly, in Tibet, there is also what is called 'Bon,' which belongs neither to the heretics nor to Buddhism, and existed before Buddhism was translated into Tibetan, and later came from Zhangzhung. All of these were gathered together and imitated Buddhism, forming the classification of the nine vehicles. These are all acknowledged to be outside the Dharma, and because these imitations of Buddhism also have no scriptural basis, they cannot be a basis for liberation. Mantra

རྙིང་མར་གྲགས་པ་དག་ལ་ཐེག་པ་རིམ་དགུའི་རྣམ་གཞག་ལོ་ཙཱ་བ་ཡེ་ཤེས་སྡེས་མཛད་པའི་ལྟ་བའི་ཤན་འབྱེད་ལས་བྱུང་ཡང་། གསང་འདུས་ནས་གསུངས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རིམ་པ་དང་དོན་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་སོ་སོར་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་ལྟ་བའི་དབྱེ་བར་མི་རུང་ཡང་། དབུ་མའི་ལྟ་བ་གང་ན་ཡོད་པའི་ཆོས་དེར་ཐར་པའི་ལམ་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྗེ་ཉིད་ཀྱི་གསུང་ཡིན་ལ། གསང་སྔགས་པ་ལ་སྒོམ་པས་ཉམས་མྱོང་གི་ལྟ་བ་ཕར་ཕྱིན་པ་ལས་ལྷག་པ་ཡོད་ཀྱང་ཐེག་པ་སོ་སོར་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་ལྟ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ཉིད་དགོངས་པའོ། །གསར་རྙིང་གི་ཁྱད་པར་ཡང་། མདོ་དང་རྒྱུད་སྡེ་འོག་མ་དག་ལ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི་བླ་མེད་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་བྱས་ལ། དེ་ཡང་སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་ཐུགས་ལས་འགྱུར་བ་དང་། ཕྱིས་ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱ་དཔེ་ཉིད་ལས་བསྒྱུར་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་འབྱེད་ལ། གསང་བ་སྙིང་པོ་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པ་དང་། ཕུར་པ་རྩ་བའི་དུམ་བུ་སོགས་ཁ་ཅིག་རྒྱ་དཔེ་ཉིད་ལས་འགྱུར་བ་དང་། གསར་མའི་བསྟན་བཅོས་འགའ་ཞིག་གིས་ཁུངས་སུ་མཛད་པ་ཡོད་ཀྱང་ཐུགས་འགྱུར་དང་རིགས་མཐུན་པ་རྣམས་རྙིང་མའི་ཆོས་སུ་བཞག་པའོ། །ཡང་བོད་ཡུལ་དུ་རྒྱ་ནག་མཁན་པོའི་ཆོས་ལུགས་སམ་ལམ་ཅིག་ཅར་བ་དང་ལྟ་བ་ཡས་འབབས་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཅན་ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཉམས་ལེན་གཅིག་པུས་སངས་རྒྱ་བའི་ལམ་དུ་ཆོག་པར་འཛིན་པ་གཅིག་བྱུང་བ་དེ་ནི་མཁས་པའི་དབང་པོ་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་ 24-3-11a སུན་ཕྱུང་ནས། ཕྱིན་ཆད་བོད་ཡུལ་དུ་ལྟ་བ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་དང་མཐུན་པར་བྱོས་ཤིག ཅེས་བཀའ་ཁྲིམས་བཅས་པ་དེ་ལ་ལམ་རིམ་གྱིས་པ་ཞེས་གྲགས་པའོ། །སྐབས་འདིར། ཆོས་རྗེའི་གསུང་གིས། ལམ་ཅིག་ཅར་བའི་ལུགས་འདི་དང་། ཕྱིས་བྱུང་གི་ཆོས་ལུགས་དཀར་པོ་ཆིག་ཐུབ་ཏུ་གྲགས་པ་འདི་དག་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཡིན་ཅེས་རྣམ་གྲངས་དུ་མར་གསུངས་པ། བོད་ཕྱི་མ་གཞན་དག་ན་རེ། ས་སྐྱ་པས་བཤད་པའི་ཚེ་དེ་ལྟར་བསྒྲགས་ཀྱང་རང་ལུགས་ཀྱི་སྒོམ་དངོས་གཞི་དང་ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་གི་ངོས་འཛིན་ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པས། རྒྱ་ནག་མཁན་པོའི་ཆོས་ལུགས་ཉིད་སླར་འོངས་པའོ་ཞེས་ཟེར་བ་དག་སྣང་མོད། འདི་དག་ལ་རང་གཞན་གྱི་དབྱེ་བ་ཕྱེད་པར་འཆད་ཤེས་པ་དག་མི་སྣང་བས་མདོ་ཙམ་བཤད་ན། ཆོས་ཀྱི་རྗེ་ནི། ནཱ་རོའི་ཆོས་དྲུག་གཞུང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཞུགས་པ་ལ་དགག་པ་ཅི་ཡང་མི་མཛད་ཀྱི། ཆིག་ཐུབ་འདི་མདོ་སྔགས་གང་གི་ལུགས་སུ་བྱེད་བརྟགས་ནས་དང་པོ་ལྟར་ན། ཐོས་བསམ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་བྱུང་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་སྔགས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་དང་བྱིན་རླབས་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས། དེ་དག་དང་བྲལ་བའི་ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱི

【現代漢語翻譯】雖然寧瑪派（rnying ma，古派）的九乘次第的體系來源於譯師益西德（ye shes sde）所著的《見解之辨》，但由於它與《密集金剛》（gsang 'dus）中所說的瑜伽次第融為一體，因此不能作為區分各乘的見解差異。然而，『哪裡有中觀的見解，哪裡就有解脫之道』，這是法王（chos rje）本人的教言。對於密宗行者來說，通過禪修所獲得的經驗見解可能超過顯宗，但這並不是區分各乘的見解。這才是（作者）的本意。新舊派的區別不在於顯宗和下部密續，而僅在於無上瑜伽部。這區別在於，有些是蓮花生大師（slob dpon bdag nyid chen po）的心意所化現的，有些是後來大譯師們直接從梵文翻譯過來的。例如，《秘密藏續》（gsang ba snying po）第二十二品和《普巴金剛根本續》（phur pa rtsa ba'i dum bu）等一些內容是從梵文翻譯過來的，新派的一些論著也以此為依據，但與蓮花生大師的心意相符的，仍被歸為舊派的法。此外，在西藏曾出現一種漢地禪師的法門，或稱頓悟法門，或稱『見解下墮』，他們認為僅僅通過『什麼都不作意』（ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་）的修行就能成佛。這種觀點被大學者寂護（ka ma la shī la）駁斥，並下令：『今後在西藏，見解必須符合龍樹（klu sgrub）的宗義。』這就是所謂的漸悟法門（lam rim gyis pa）。在此，法王說，這種頓悟法門和後來出現的被稱為『大圓滿立斷』（dkar po chig thub）的法門，實際上是一回事。其他後來的藏人則說，薩迦派（sa skya pa）在宣講時是這樣說的，但實際上他們自己的禪修和止觀雙運的認識也都是『什麼都不作意』，所以漢地禪師的法門又回來了。這些說法似乎有道理，但因為沒有人能清楚地區分自宗和他宗的差異，所以我簡單地說一下。法王對那若六法（nā ro'i chos drug）的傳承沒有任何否認，只是說，要考察一下這個『立斷』是屬於顯宗還是密宗。如果是前者，就必須先進行聞思和世俗的修習；如果是後者，就必須先接受灌頂和加持。如果缺乏這些，那麼就不是大乘的道。

【English Translation】 Although the system of the Nine Vehicles of the Nyingma (rnying ma, ancient) school originated from 'Distinguishing Views' by the translator Yeshe De (ye shes sde), it cannot be used to differentiate the views of each vehicle because it is integrated with the stages of yoga as described in the Guhyasamaja (gsang 'dus). However, 'Wherever there is the view of Madhyamaka, there is the path to liberation,' which is the teaching of the Dharma Lord (chos rje) himself. For tantric practitioners, the experiential view gained through meditation may surpass that of the Paramita, but this is not the view that distinguishes each vehicle. This is the intention (of the author). The difference between the old and new schools does not lie in the Sutra and lower Tantra sections, but only in the Anuttarayoga Tantra. The difference lies in that some are transformed from the mind of the great master Padmasambhava (slob dpon bdag nyid chen po), and some are translated directly from Sanskrit by later great translators. For example, the twenty-second chapter of the Guhyagarbha Tantra (gsang ba snying po) and some parts of the Root Verses of Vajrakilaya (phur pa rtsa ba'i dum bu) were translated directly from Sanskrit, and some treatises of the New Schools are based on this, but those that are in accordance with Padmasambhava's mind are still regarded as the Dharma of the Old School. In addition, in Tibet, there was a Dharma of Chinese monks, or a sudden path, or a practice called 'degrading view,' which holds that one can attain Buddhahood simply by practicing 'not paying attention to anything' (ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་). This view was refuted by the great scholar Kamalashila (ka ma la shī la), who ordered: 'From now on, in Tibet, the view must be in accordance with the doctrine of Nagarjuna (klu sgrub).' This is the so-called gradual path (lam rim gyis pa). In this context, the Dharma Lord said that this sudden path and the later Dharma called 'White Single Cut' (dkhar po chig thub) are actually the same thing. Other later Tibetans said that the Sakya (sa skya pa) school said so when preaching, but in fact their own meditation and the recognition of the union of Shamatha and Vipassana are also 'not paying attention to anything,' so the Dharma of the Chinese monks has returned. These statements seem reasonable, but because no one can clearly distinguish the differences between their own and others' schools, I will briefly explain. The Dharma Lord does not deny the transmission of the Six Dharmas of Naropa (nā ro'i chos drug) at all, but only says that we should examine whether this 'Single Cut' belongs to the Sutra or Tantra. If it is the former, one must first engage in hearing, thinking, and worldly practice; if it is the latter, one must first receive empowerment and blessings. Without these, it is not the path of the Mahayana.

་དངོས་གཞི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མ་གསུངས། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཙམ་གཅིག་པུས་ཆོག་པ་ནི་མ་རིག་པ་ཉིད་ལམ་དུ་བྱས་པར་སོང་བས་དུད་འགྲོ་འཕེན་འགྲུབ་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་མ་འདས། ཡང་སྦྱོར་བའི་ལམ་སྔ་མ་དེ་དག་མེད་ཀྱང་། འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་ས་འོག་མ་ལ་ཆགས་བྲལ་བྱས་རྗེས་སུ་ཆིག་ཐུབ་རྐྱང་པས་ཆོག་པར་འདོད་ན་ཡང་གཟུགས་མེད་ཁམས་སམ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་འགོག་པ་གང་རུང་དུ་ལྟུང་བ་ལས་མ་འདས། འགོག་པ་འདི་ཡང་མྱང་འདས་གཉིས་དང་འགོག་སྙོམས་ལ་ཟེར་བ་མ་ཡིན་གྱི། ཆད་པའི་མྱང་འདས་སོ། །གལ་ཏེ། སྒོམ་ཆེན་པ་དག་ལ་པཎྜི་ཏའི་དཔྱད་སྒོམ་དང་། ཀུ་ས་ལིའི་འཇོག་སྒོམ་ 24-3-11b དུ་གྲགས་པ་གཉིས་ལས། ཁོ་བོ་ཅག་ནི་ཕྱི་མའི་ལུགས་ཁོ་ནའོ་ཟེར་མོད། ས་སྐྱ་པའི་བཞེད་པ་ནི་མཉམ་གཞག་དངོས་གཞིའི་དུས་སུ་རྣམ་རྟོག་རྒྱུན་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཁོ་ན་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་དགོས་མོད། སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པ་མ་རིག་པའི་གཉེན་པོར་ཆགས་པ་གཅོད་པའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ཅིག་སྔོན་དུ་གཏོང་དགོས་ཏེ། དེ་མེད་ན་རྒྱ་ནག་མཁན་པོའི་ལུགས་སུ་ཐལ་བས་སོ་ཤེས་བཞེད། གལ་ཏེ། ཆིག་ཐུབ་ཀྱི་ཁུངས་ནི་དཔལ་ས་ར་ཧའི་དོ་ཧའི་གཞུང་ཉིད་ཡིན་ལ། གཞུང་དེར་མདོ་སྔགས་གཉིས་ཀའི་ལུགས་བཤད་པས་ཁྱེད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ལ་ཉེས་པས་མ་གོས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལས་དེ་ལྟར་བཤད་མོད། ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱག་ལེན་ལ་གཉིས་ཀ་མ་བྱུང་བས་ནོངས་སོ་ཞེས་བཞེད་པ་དང་། པུ་ཏོ་བའི་གསུང་སྒྲོས་ལས། མཉམ་གཞག་དངོས་གཞིའི་ཚེ་ན་ཡང་ཐོས་བསམ་གྱི་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་དགོས་ཞེས་གསུང་པ་གཅིག་བྱུང་བ་དེ། ཟླ་བ་གྲགས་པའི་བཞེད་པར་རློམ་ཡང་། དེའི་བཞེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐོས་བསམ་གྱི་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ནི་རྟོག་པས་བཟོས་པ་འབའ་ཞིག་ལས་གཞན་མེད་ལ། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ངོ་ཤེས་པ་ཞིག་ནི་བློའི་ཡུལ་ལས་འདས་པར་བཞེད་པས་སོ། །དེའི་འཕྲོས་ནི་འོག་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱ་ནག་མཁན་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གཉིས་ཀ་འཛིན་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་དུ་གནས་པ་ལ། ལས་དགེ་སྡིག་སོགས་བྱ་བྱེད་གང་གིས་ཀྱང་འཁོར་བ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པར་བྱེད་ལ། སངས་རྒྱས་དང་མྱང་འདས་ནི་སེམས་ཀྱི་ཡིད་བྱེད་དང་། ལུས་ངག་གི་བྱ་བྱེད་སྤངས་པའི་ལྟ་བ་རྐྱང་པས་འགྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །ལྟ་བ་དེའི་ཚེ་ན་ཡུལ་ལ་བདེན་པ་གཉིས་དང་། ཡུལ་ཅན་ལ་རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་གཉིས་དང་། འབྲས་བུ་ལ་འཁོར་འདས་གཉིས་དང་། ལམ་རིམ་ལ་ཐོས་བསམ་དང་། སྒོམ་བྱུང་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཆོས་སྐུ་ 24-3-12a དང་གཟུགས་སྐུ་དང་། ལམ་དུས་སུ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སོ་སོ་བ་དག་མི་དགོས་པར། ཡིད་བྱེད་སྤངས་པ་གཅིག་པུས་ཆོག་པའི་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་མདོ་སྡེ་བརྒྱད་ཅུའི

【現代漢語翻譯】實際上，這並非佛陀所說。僅僅是不作意（yid la mi byed pa），就認為已經將無明（ma rig pa）本身作為道，這實際上只是導致墮入畜生道的因。此外，即使沒有之前的加行道，僅僅通過世間道對下地生起離貪，就認為僅僅依靠『頓超』（chig thub）就足夠，這也只會導致墮入無色界或聲聞的滅盡定（'gog pa）。這裡的『滅盡定』並非指兩種涅槃或滅盡等持（'gog snyoms），而是指斷滅的涅槃。如果大禪修者們說，在班智達的觀察修（dpyad sgom）和苦行者的安住修（'jog sgom）這兩種修法中，他們只遵循後者。薩迦派的觀點是，在正行（dngos gzhi）的等持狀態中，必須專注于對治相續不斷的分別念（rnam rtog）。在加行（sbyor ba）階段，必須預先進行一種斷除愚昧無明的對治的道，否則就會落入漢地和尚的宗派。他們是這樣認為的。如果有人說，『頓超』的來源是吉祥薩ra哈（Sa ra ha）的『多哈』（do ha）論典，該論典闡述了顯宗和密宗兩種宗派，因此你的說法沒有過失。雖然該論典是那樣說的，但因為你的實踐中沒有顯現兩者，所以是有過失的。普陀瓦（Pu to ba）的語錄中說，即使在正行的等持狀態中，也必須安住于通過聞思（thos bsam）的理智來觀察的空性（stong pa nyid）上。雖然這被認為是月稱（Zla ba grags pa）的觀點，但實際上並非如此，因為他認為，通過聞思所及之處，只不過是分別念所造作的，而真正認識到勝義諦（don dam pa'i bden pa）是超越心識範疇的。關於這方面的內容，將在下面立即闡述。漢地和尚認為，佛陀和有情都安住于遠離一切執著的法界（chos kyi dbyings）中，任何善惡業（dge sdig）等行為都會導致輪迴。佛陀和涅槃可以通過捨棄心的作意（yid byed）以及身語的行為的單純見地來實現。在這種見地中，不需要對境上的二諦（bden pa gnyis），不需要有境上的二識（rnam shes ye shes），不需要果上的輪涅二者，不需要道次第上的聞思和修所生慧，不需要佛陀的法身（chos sku），報身（gzugs sku）和化身，不需要道上的福德資糧（bsod nams）和智慧資糧（ye shes），僅僅捨棄作意就足夠了。他們通過八十部經藏來證明這一點。

【English Translation】 Actually, this was not spoken by the Buddha. Merely not paying attention (yid la mi byed pa), considering ignorance (ma rig pa) itself as the path, actually only leads to the cause of falling into the animal realm. Furthermore, even without the previous paths of application, if one believes that merely relying on 'sudden transcendence' (chig thub) is sufficient after generating detachment from the lower grounds through worldly paths, this will only lead to falling into the formless realm or the cessation of the Hearers (Nyan thos, Sravakas, 聲聞). This 'cessation' does not refer to the two Nirvanas or cessation attainment ('gog snyoms), but rather to annihilationist Nirvana. If great meditators say that among the two types of meditation, the Pandit's analytical meditation (dpyad sgom) and the ascetic's abiding meditation ('jog sgom), they only follow the latter. The Sakya school's view is that during the actual state of equipoise (dngos gzhi), one must focus on counteracting the continuous stream of conceptual thoughts (rnam rtog). During the application (sbyor ba) stage, one must first engage in a path that severs attachment as a countermeasure to pervasive ignorance, otherwise, one would fall into the Chinese monk's school. This is what they believe. If someone says that the source of 'sudden transcendence' is the 'Doha' (do ha) treatise of glorious Saraha (Sa ra ha), and that treatise explains both the Sutra and Tantra schools, therefore your statement is not flawed. Although the treatise says so, because both have not appeared in your practice, it is flawed. In the sayings of Putowa (Pu to ba), it is said that even in the actual state of equipoise, one must abide in emptiness (stong pa nyid) that is examined through the reasoning of hearing and thinking (thos bsam). Although this is considered to be Chandrakirti's (Zla ba grags pa) view, it is not actually so, because he believes that what is reached through hearing and thinking is merely fabricated by conceptual thought, and that truly recognizing the ultimate truth (don dam pa'i bden pa) is beyond the realm of the mind. The rest of this will be explained immediately below. The Chinese monks believe that both the Buddha and sentient beings abide in the Dharmadhatu (chos kyi dbyings) that is free from all grasping, and that any actions such as virtuous and non-virtuous deeds (dge sdig) only lead to Samsara. The Buddha and Nirvana can be achieved through the mere view of abandoning mental attention (yid byed) and the actions of body and speech. In this view, there is no need for the two truths (bden pa gnyis) on the object, no need for the two consciousnesses (rnam shes ye shes) on the subject, no need for the two, Samsara and Nirvana, on the result, no need for hearing, thinking, and meditation-born wisdom on the path stages, no need for the Dharmakaya (chos sku), Sambhogakaya (gzugs sku), and Nirmanakaya of the Buddha, and no need for the accumulation of merit (bsod nams) and wisdom (ye shes) on the path, merely abandoning mental attention is sufficient. They prove this through eighty sutra collections.

་ཁུངས་འདྲེན་པར་བྱེད། དེའི་ཚེ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་གནས་ཚུལ་འཛིན་མེད་གཅིག་པུ་དེ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་བྱ་བྱེད་དང་འབྲེལ་བ་ན། འཁོར་བའི་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་། རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ། སྒོ་གསུམ་པོའི་བྱ་བྱེད་ཀུན་དང་བྲལ་བའི་ལམ་ལ་ཡུན་རིང་དུ་གོམས་པ་ན། འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པ་པོ་དང་། གྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོ་ནི་དངོས་ཡིན་ལ། འཁོར་བའི་བྱེད་པོ་དང་རྣམ་སྨིན་མྱོང་པོ་ནི་འཁྲུལ་ངོར་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ་གནས་ཚུལ་ལ་མྱང་འདས་ལས་གཞན་ཁས་མི་ལེན་པས་སོ། །འདོད་པ་འདི་ནི་གྲངས་ཅན་གྱིས་ཏེ། བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ཞེས་པའི་མིང་ཅན་དེ་དོན་དམ་པའི་སྐྱེས་བུ། དེ་ཉིད་རྣམ་འགྱུར་ཀུན་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཚེ་འཁོར་བ་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་དེས་སུན་ཕྱུང་ནས་ཤེས་རིག་གཅིག་པུར་གནས་པའི་ཚེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་འདོད་ཅིང་། རྣམ་འགྱུར་ཀུན་ཀྱང་ཇི་སྲིད་སྐྱེས་བུ་དེའི་ལོངས་སྤྱད་བྱར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་། སྐྱེས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་བྱ་དེས་ཡིད་སུན་ནས་དེ་ཀུན་གཙོ་བོའི་ངང་དུ་ཐིམ་པ་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཅིག་པུ་ལས་གཞན་མེད་པར་འདོད་པ་དེ་དང་། མཁན་པོའི་ལུགས་འདི་ཆ་འདྲ་བར་བྱུང་མོད། ཤེས་རིག་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འདོད་མི་འདོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་ཏེ། མཁན་པོ་ནི་ཆོས་འདི་པ་དག་གི་ནང་ནས་ཀྱང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་དགོས་པ་དེའི་ཕྱིར། བོད་ཀྱི་མཁས་པ་སྔ་ཕྱི་མང་པོས་ཞི་ཕྱག་རྫོགས་གསུམ་ལ་ཅིག་ཅར་བ་འདི་མ་ལུས་པའམ་ཆ་ཤས་འདྲེས་པ་ཞེས་གསུང་བ་ཤིན་ཏུ་མང་བས་ན། ཆོས་བདག་སོ་སོ་བ་དག་གིས་འདྲེས་མ་འདྲེས་ཀྱི་ཚུལ་ཤིན་ཏུ་ 24-3-12b གསལ་བར་འཆད་པ་ལ་མཁས་པར་བྱོས་ཤིག དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་པ་དང་ཕྱི་མིན་ནང་མིན་པ་དག་གི་ལྟ་བ་སོ་སོའི་དབྱེ་བ་མདོ་ཙམ་དུ་བསྟན་ཟིན་ནས། ༄། །ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་སོ་སོ་བ་དག་གི་ལྟ་བའི་འཆད་ཚུལ། གཉིས་པ། ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་སོ་སོ་བ་དག་གི་ལྟ་བའི་འཆད་ཚུལ་ལ། སྤྱིར་ནང་པ་མཐའ་དག་རང་རང་གི་ལྟ་བ་དབུ་མར་འཆད་པ་ལ་མི་མཐུན་པ་མེད་ཀྱང་། གྲུབ་མཐའ་བཞི་ཀའི་རྩེ་མོར་གྱུར་པའི་དབུ་མ་པ་ཉིད་དུ་འཆད་དགོས་མ་ཡིན་པ་དེ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་དེའི་ཚེ། བྱེ་མདོ་གཉིས་ཀྱི་བདག་མེད་དང་པོའི་ལྟ་བ་ནི་ནང་པ་མཐའ་དག་ལ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ་ལས་རྩིང་བ་ཞིག་ཁས་ལེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་མཐར་འཛིན་གྱི་ལྟ་བ་ཡིན་ངོ་ཤེས་པ་ཞིག་ངོས་བཟུང་ནས། དེའི་འགལ་བ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་ལ་ལྟ་བ་དེས་འཛིན་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེ་བས་ན། མཛོད་ཀྱི་གནས་དགུ་པར་བཤད་པའི་བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ་དེ་ལས་ལྷག་པའམ་མི་མཐུན་པ་ཞིག་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པར་ཡང་

【現代漢語翻譯】因此，當這種無執的狀態與身、語、意三者的行為相關聯時，它就變成了輪迴的造作者和果報的體驗者。如果長時間習慣於脫離這三門的所有行為的道路，那麼證得佛果者和體驗證悟之果者是真實存在的。輪迴的造作者和果報的體驗者只是在迷惑中產生的假象，因為就實相而言，除了涅槃之外，沒有其他可以接受的。這種觀點類似於數論派的觀點，他們認為被稱為『覺』（梵文：Purusha，覺性，男性）的補盧沙（梵文：Purusha，覺性，男性）是真實的補盧沙（梵文：Purusha，覺性，男性）。當它享受所有變化時，它就成為輪迴者；當它厭倦了這種享受並只停留在覺性中時，它就被認為是涅槃。只要補盧沙（梵文：Purusha，覺性，男性）享受這些變化，它們就是世俗諦；當補盧沙（梵文：Purusha，覺性，男性）厭倦了這些享受並融入自性（梵文：Prakriti，自性，女性）時，就只有勝義諦。堪布（藏文：mkhan po，堪布）的觀點與此相似，區別在於是否將覺性視為補特伽羅（梵文：pudgala，補特伽羅，人我）。堪布（藏文：mkhan po，堪布）承認自己是大乘佛教徒。因此，必須瞭解這一點。因此，許多藏族學者，無論新舊，都說『寂止』（藏文：zhi，寂）、『觀』（藏文：lhag，觀）、『圓滿』（藏文：rdzogs，圓滿）這三者要麼是完全混合的，要麼是部分混合的。因此，各個教派的持有者應該精通於清晰地解釋混合與非混合的方式。如是，已經簡要地展示了外道和其他非內非外之道的各種觀點的區分。第二，關於佛教各宗派觀點的闡述方式。關於佛教各宗派觀點的闡述方式，一般來說，所有佛教徒都一致認為自己的觀點是中觀，但必須明白，並非所有觀點都必須被闡述為四個宗派之首的中觀派。因此，毗婆沙宗（梵文：Vaibhashika，毗婆沙宗）和經量部（梵文：Sautrantika，經量部）的最初的無我（梵文：anātman，阿那特曼，無我）觀點，並不比適用於所有佛教徒的更粗糙的無我（梵文：anātman，阿那特曼，無我）觀點更為精妙。他們認識到一種執著的觀點，並認為與此相反的、不一致的意識剎那（梵文：ksana，剎那）是該觀點所執著的。因此，中觀派並不接受比《俱舍論》（梵文：Abhidharmakośa，阿毗達摩俱舍論）第九品所說的無我（梵文：anātman，阿那特曼，無我）觀點更進一步或不同的觀點。

【English Translation】 Therefore, when that state of non-grasping is associated with the actions of body, speech, and mind, it becomes the agent of samsara and the experiencer of karmic results. If one becomes accustomed for a long time to the path of being free from all actions of these three doors, then the one who accomplishes Buddhahood and the one who experiences the fruit of accomplishment are real. The agent of samsara and the experiencer of karmic results are merely imputed in delusion, because as far as the state of affairs is concerned, nothing other than nirvana is accepted. This view is similar to that of the Samkhya school, which considers the Purusha (Sanskrit: Purusha, consciousness, male), called 'knower,' to be the real Purusha (Sanskrit: Purusha, consciousness, male). When it enjoys all transformations, it becomes a samsaric being; when it is disgusted with that enjoyment and remains only in consciousness, it is considered to be in nirvana. As long as the Purusha (Sanskrit: Purusha, consciousness, male) enjoys these transformations, they are conventional truths; when the Purusha (Sanskrit: Purusha, consciousness, male) is disgusted with these enjoyments and merges into Prakriti (Sanskrit: Prakriti, nature, female), there is only ultimate truth. The view of the Khenpo (Tibetan: mkhan po, abbot) is similar to this, the difference being whether or not consciousness is considered to be a person (Sanskrit: pudgala, person, self). The Khenpo (Tibetan: mkhan po, abbot) acknowledges himself to be a Mahayana Buddhist. Therefore, this must be understood. Therefore, many Tibetan scholars, both old and new, say that 'calm abiding' (Tibetan: zhi, calm), 'insight' (Tibetan: lhag, insight), and 'perfection' (Tibetan: rdzogs, perfection) are either completely mixed or partially mixed. Therefore, the holders of each dharma should be skilled in clearly explaining the manner of mixing and non-mixing. Thus, the distinctions between the views of outsiders and those who are neither inside nor outside have been briefly shown. Second, the manner of explaining the views of the various Buddhist schools. Regarding the manner of explaining the views of the various Buddhist schools, in general, all Buddhists agree that their own view is Madhyamaka, but it must be understood that not all views must be explained as being the Madhyamaka, which is the head of the four schools. Therefore, the initial view of selflessness (Sanskrit: anātman, anātman, no-self) of the Vaibhashika (Sanskrit: Vaibhashika, Vaibhashika) and Sautrantika (Sanskrit: Sautrantika, Sautrantika) schools is not more subtle than the coarser view of selflessness (Sanskrit: anātman, anātman, no-self) that applies to all Buddhists. They recognize a view of clinging and consider the momentary (Sanskrit: ksana, moment) consciousness that is opposed to it to be what that view clings to. Therefore, the Madhyamaka does not accept a view that is further or different from the view of selflessness (Sanskrit: anātman, anātman, no-self) explained in the ninth chapter of the Abhidharmakośa (Sanskrit: Abhidharmakośa, Abhidharma-kosha).

བཤད་པ་མེད་ལ། བོད་ཕྱི་མས་ཁྱད་འདོན་བཤད་པ་ནི། ཐོགས་མེད་མཆེད་དང་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པའི་སྲོལ་ལས་བྱུང་བའི་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་བཤད་པ་དེ་ཟླ་གྲགས་རང་ལུགས་ལ་ཚད་གྲུབ་ཏུ་འཆད་པའི་གསང་ཚིག་གོ །སྡེ་པ་གཉིས་པོའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ངོས་འཛིན་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་པའི་རྡུལ་ཕྲན་དུ་འདོད་ལ། སྡེ་པ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་ཡུལ་གྱི་ངོས་འཛིན་ཁྱད་མེད་ཀྱང་ཡུལ་ཅན་རྣམ་བཅས་དང་རྣམ་མེད་རྗེན་ཆར་གྱིས་འབྱེད་དོ། །རྗེ་བཙུན་གྱིས་ནི། མདོ་སྡེ་པ་ལ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ནས་ལྗོན་ཤིང་དུ་ཕྱི་མའི་ཆ་ནས་ངོས་བཟུང་བ་ནི་སློབ་དཔོན་བྱང་ཆུབ་བཟང་པོ་དང་མཐུན་ནོ། །བྱེ་སྨྲའི་གཞུང་ནས་ཉན་རང་གི་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་དུ་བཤད་པ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་ནུས་སུ་རྩོད་པ་མེད་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་བགྲོད་ལུགས་སུ་བྱས་པ་རང་བཟོ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་གསུང་བ་ཤིན་ཏུ་མང་མོད། ཅུང་ཟད་བརྟག་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་ 24-3-13a བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པ་ནི་སྔོན་དུ་སོང་། བསམ་གཏན་གྱི་རབ་མཐའ་ལ་བརྟེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀ་སྤོང་ནུས་སུ་བཤད་པ་ལ་ནི་སུས་ཀྱང་མི་རྒོལ་ཞིང་། ལམ་ལྔ་པོ་སྟན་ཐོག་གཅིག་ཏུ་བགྲོད་ཚུལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དང་མི་མཐུན་ཡང་ཁོང་ལ་ས་བཅུའི་རྣམ་གཞག་མི་དགོས་པ་ལ་ཐུག་ཅིང་། ཐོག་མར་འོག་མིན་དུ་སངས་རྒྱ་ཚུལ་མ་བཤད་པས་ཟེར་མོད་ཀྱང་། སློབ་དཔོན་ཤཱཀྱ་བཤེས་གཉེན་གྱིས་བྱེ་སྨྲའི་ལུགས་འདི་གཞིར་བཞག་ནས་དཀའ་བ་ལོ་དྲུག་གི་ཚེ་འོག་མིན་དུ་སངས་རྒྱས་པར་འཆད་པ་དང་། འོད་གསལ་གྱི་རིམ་པའི་སྐབས་ཀྱི་བཤད་པ་ལ་ཐོ་རངས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་དྲུང་དུ་སངས་རྒྱ་བ་དེ་འོད་གསལ་བའི་རིམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱེད་དགོས་པར་བཤད་པ་སོགས་མང་དུ་བྱུང་བས་ན། བྱེ་སྨྲའི་ལུགས་ཀྱི་འཚང་རྒྱ་ཚུལ་དེ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འདོར་དགོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པར་གྲགས་པ་ལ་སེམས་ཙམ་དབུ་མ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ནས། དང་པོའི་ལྟ་བ་ནི་མངོན་པའི་གཞུང་ལུགས་དག་ན་འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱིས་བདག་མེད་རྟོགས་དགོས་པའི་རྣམ་གཞག་མ་བྱུང་ཞིང་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་ཙམ་ལས་གཞན་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པ་དང་། རྣམ་རིག་ཙམ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཁས་ལེན་པ་ནི་དེའི་ལྟ་བར་བཤད་ལ། དེ་ཙམ་གྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པར་འཇོག་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཙམ་ཞིག་ནི་རང་རྒྱལ་གྱི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་ཡང་ཡོད་དགོས་པར་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ་གསུངས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་བྱ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ཙམ་གྱིས་དེར་འཇོག་མི་ནུས་པ་ནི། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་གཞུང་ལས་ཀྱང་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་ངེས་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་སྤྱོད་པ་དེ་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ངུ་རིགས་ངེས་མ་ངེས་གཉ

【現代漢語翻譯】對此沒有詳細解釋。藏地以外的人所作的特殊解釋是：由無著兄弟和《釋量論》的作者開創的，將補特伽羅我（藏文：གང་ཟག་གི་བདག་）解釋為勝義諦，這是月稱論師的自宗的秘密術語。兩個部派對法無我的認知是，認為是不具方向的無分微塵。雖然兩個部派對境的認知沒有差別，但他們通過有境的具相和無相來區分。至尊（藏文：རྗེ་བཙུན་）將經部（藏文：མདོ་སྡེ་པ་）分為大乘和小乘，並像樹木一樣從外在方面進行認知，這與菩提賢（藏文：བྱང་ཆུབ་བཟང་པོ་）論師的觀點一致。關於說一切有部（藏文：བྱེ་སྨྲ）的論典中聲聞和獨覺的道次第的描述，對於能否實現果位沒有爭議，但將成佛之道也納入其中，這純粹是自創的觀點。雖然這樣說的例子很多，但仍需稍作考察。因為在三大阿僧祇劫（藏文：བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་）中積累資糧是先決條件。沒有人會反對依靠禪定的極致來消除二障的說法。雖然五道在同一個座墊上修持的方式與大乘不一致，但這主要是因為他們不需要十地（藏文：ས་བཅུའི་）的分類。雖然有人說最初沒有描述在色究竟天（藏文：འོག་མིན་）成佛的方式，但世親（梵文天城體：Vasubandhu，梵文羅馬擬音：Vasubandhu，漢語字面意思：世親）論師以說一切有部的觀點為基礎，闡述了在苦行六年之際於色究竟天成佛的方式。並且在光明次第的章節中，關於黎明時分在菩提樹下成佛的描述，也說明必須通過光明次第才能實現。因此，說一切有部的成佛方式並非完全需要拋棄。然後，將被稱為大乘的分為唯識宗（藏文：སེམས་ཙམ་）和中觀宗（藏文：དབུ་མ་）兩種。第一種觀點認為，在阿毗達磨（藏文：མངོན་པའི་）論典中，沒有通過執著來證悟法無我的分類，並且除了顯現為外境的識之外，沒有其他外境，並且承認唯識是真實存在的。這就是他們的觀點。僅僅憑這一點並不能將他們歸為大乘，因為僅此一點對於實現自宗的菩提也必須具備，正如《現觀莊嚴論》（藏文：མངོན་རྟོགས་རྒྱན་）中所說。僅僅詳細闡述菩薩的學處也不能將他們歸為大乘，因為在分別說部（藏文：བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་）的論典中，也以確定是大乘的方式詳細闡述了行為。大乘和小乘的種姓是否確定，這兩種觀點...

【English Translation】 There is no detailed explanation for this. The special explanation made by those outside Tibet is: that the 'person-self' (藏文：གང་ཟག་གི་བདག་) explained as the ultimate truth, which was initiated by the brothers Asanga and the author of Pramāṇavārttika, is a secret term in Candrakīrti's own system. The two schools' recognition of the selflessness of phenomena is that they consider it to be indivisible atoms without direction. Although the two schools have no difference in their recognition of objects, they distinguish them through the appearance and non-appearance of objects. Jetsun (藏文：རྗེ་བཙུན་) divides the Sutra School (藏文：མདོ་སྡེ་པ་) into Mahayana and Hinayana, and recognizes it from the external aspect like a tree, which is in line with the view of Master Bodhibhadra. Regarding the description of the path of Śrāvakas and Pratyekabuddhas in the treatises of the Sarvāstivāda (藏文：བྱེ་སྨྲ), there is no dispute as to whether it can realize the fruit, but including the path to Buddhahood is purely a self-created view. Although there are many such examples, it still needs some investigation. Because accumulating merit in three immeasurable kalpas (藏文：བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་) is a prerequisite. No one would object to the statement that relying on the ultimate of meditation can eliminate the two obscurations. Although the way of practicing the five paths on the same cushion is inconsistent with Mahayana, this is mainly because they do not need the classification of the ten bhūmis (藏文：ས་བཅུའི་). Although some say that the way of attaining Buddhahood in Akanishta (藏文：འོག་མིན་) was not described at first, Master Vasubandhu, based on the view of Sarvāstivāda, explained the way of attaining Buddhahood in Akanishta at the time of six years of asceticism. And in the chapter on the stages of luminosity, the description of attaining Buddhahood under the Bodhi tree at dawn also explains that it must be achieved through the stages of luminosity. Therefore, the way of attaining Buddhahood in the Sarvāstivāda system does not need to be completely abandoned. Then, the so-called Mahayana is divided into two types: the Mind-Only School (藏文：སེམས་ཙམ་) and the Madhyamaka School (藏文：དབུ་མ་). The first view is that in the Abhidharma (藏文：མངོན་པའི་) treatises, there is no classification of realizing the selflessness of phenomena through attachment, and that there is no external object other than the consciousness that appears as an external object, and that the Mind-Only is admitted to be truly existent. This is their view. Merely on this basis, they cannot be classified as Mahayana, because this alone must be possessed for realizing one's own Bodhi, as stated in the Abhisamayalankara (藏文：མངོན་རྟོགས་རྒྱན་). Merely elaborating on the practices of Bodhisattvas cannot classify them as Mahayana, because in the treatises of the Vibhajyavāda (藏文：བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་), the conduct is also elaborated in a way that is definitely Mahayana. Whether the lineage of Mahayana and Hinayana is definite or indefinite, these two views...

ིས་ཚན་དུ་དབྱེ་བ་ནི་བྱེ་སྨྲ་དང་སེམས་ཙམ་གྱི་གཞུང་གཉིས་ཀ་ན་ཡོད་པ་ 24-3-13b དང་། བོད་སྔ་མ་མང་པོ་དག་སེམས་ཙམ་གྱི་གཞུང་ནས་འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིན་པར་འདོད་པ་ནི། མདོ་སྡེ་རྒྱན་སོགས་སུ་དབུ་མའི་ལྟ་བ་འཁྲུལ་མེད་བཤད་པ་དེ་སེམས་ཙམ་གྱི་ལྟ་བར་འཁྲུལ་བས་ནོངས་པ་དང་། བོད་ཕྱི་མ་དག་ཐོགས་མེད་མཆེད་ཀྱི་གཞུང་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གོ་ཆོད་པོ་མ་བཤད་པར་འདོད་བཞིན་དུ། སེམས་ཙམ་པ་ལ་ཐེག་ཆེན་པས་ཁྱབ་པར་ཁས་ལེན་པ་ནི་ལུང་གི་ཁུངས་མ་བྱུང་ངོ་། །རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་གང་ཡིན་སེམས་ཙམ་པར་མ་ངེས་པ་ནི་བླ་མེད་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་ལས་རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ལ་གང་སྣང་འཁྲུལ་ཤེས་དེ་ཉིད་དུ་འདུ་བ་དང་། ཡེ་ཤེས་འཁྲུལ་མེད་ལ་གང་སྣང་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྡུས་པར་ཆེས་ཤིན་ཏུ་འཆད་དགོས་པ་ལས་དང་། སེམས་ཙམ་པས་ནི་བག་ཆགས་བརྟན་བྱུང་གི་ཤེས་པ་ཇི་སྙེད་པ་འཁྲུལ་མེད་དང་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཁས་ལེན་པས་སོ། །བཞི་པ་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ངོས་འཛིན་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕར་ཕྱིན་ལུགས་དང་སྔགས་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འཁོར་ལོ་བར་པའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་རང་སྟོང་གི་དབུ་མ་དང་། འཁོར་ལོ་གསུམ་པའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་གཞན་སྟོང་གི་དབུ་མ་དག་ལས། དང་པོ་ནི། གཞུང་རིགས་ཚོགས་དང་། འགྲེལ་པ་ཐལ་རང་དུ་གྲགས་པ་དག་གིས་རྒྱས་པར་བཤད་ལ། གཉིས་པ་ནི། གཞུང་བྱམས་ཆོས་དང་། འགྲེལ་པ་ཐོགས་མེད་མཆེད་ཀྱིས་རྒྱས་པར་གང་བཤད་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དང་། སྔགས་ཀྱི་དབུ་མ་ནི་རྟག་པའི་མཐའ་འགོག་པའི་ཚེ་ཀུན་རྫོབ་མཐའ་དག་རང་སྟོང་དུ་མི་འཆད་པ་ནི་གང་ན་ཡང་མེད་ལ། ཐོས་བསམ་གྱི་རིགས་ངོར་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མཐའ་དག་ཀྱང་རང་སྟོང་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པས་ཤེས་བྱ་མཐའ་དག་གི་སྟེང་དུ་རྣམ་རྟོག་གི་འཛིན་པ་འགོག་པ་ལ་ཆུན་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་ཡིན་མོད། སྒོམ་བྱུང་མཉམ་གཞག་གི་ཚེ་ན། མཁས་མི་མཁས་སུ་ཞིག་གིས་ 24-3-14a འཁྱོག་པོ་དང་དྲང་པོ་ཇི་ལྟར་བཤད་ཀྱང་གཞུང་འགྲེལ་ཉིད་ལས་གསུངས་པའི་གཞན་སྟོང་གི་ལྟ་བའི་ངོས་འཛིན་ཚུལ་ལས་གཞན་དུ་འདས་པ་མེད་དོ། །དབུ་མ་ཐལ་རང་གི་ལུགས་རྩོད་མེད་ལེགས་ལྡན་དང་ཟླ་གྲགས་ནི་ལྟ་བ་དངོས་གཞིའི་ཚེ་ན་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀ་ཆུ་ལ་ཆུ་བཞག་བཞིན་དུ་སོང་ནས་མེད་པར་དགག་པ་འབའ་ཞིག་ལས་གཞན། གཞལ་བྱ་དང་འཇལ་བྱེད་སོ་སོར་མི་འབྱེད་པ་ནི་མཐོང་ལམ་གྱི་ཚེ་ནས་ཀྱང་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ནི་མཉམ་གཞག་དེ་ལས་ལྡང་བར་མི་སྲིད་དོ། །འཇུག་པར་ནི་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་གྱི་མཉམ་བཞག་(གཞག་)ནས་ལྷག་བཅས་དང་ལྷག་མེད་ཀྱི་དབྱེ་བ་མི་འབྱེད་པར་མཉམ་གཞག་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་ལས་ཀྱང་ལྷག་པར་གནས་པ་ནི་དམན་པའི་མྱང་འདས་མཐར་ཐུག་མངོན་དུ་བྱས་པའི་དོན་ཡིན

【現代漢語翻譯】關於這些分類，在說一切有部（梵文：Sarvāstivāda，含義：一切存在）和唯識宗（梵文：Vijñānavāda，含義：唯識）的論著中都有記載。許多早期的藏族學者認為，他們堅持唯識宗的觀點是基於對法無我（梵文：Dharma-nairātmya，含義：諸法無自性）的解釋。然而，這種觀點存在錯誤，因為他們誤將《現觀莊嚴論》（梵文：Abhisamayālaṃkāra）等著作中對中觀（梵文：Madhyamaka，含義：中道）的無誤闡述理解為唯識宗的觀點。後期的藏族學者認為，無著（梵文：Asaṅga）和世親（梵文：Vasubandhu）的著作並沒有充分解釋法無我，但他們仍然承認唯識宗是大乘（梵文：Mahāyāna，含義：大乘）的一部分，這種觀點缺乏經論依據。認為凡是宣揚唯識的宗派一定是唯識宗的觀點是不確定的。在無上瑜伽續（梵文：Anuttarayoga Tantra）中，將所有顯現歸於迷亂識，並將所有顯現歸於無迷亂的智慧，這種觀點非常重要。然而，唯識宗承認許多由習氣產生的意識是無迷亂且真實存在的。第四，關於中觀見解的認識，分為兩種：經部（梵文：Sūtra）的觀點和密宗（梵文：Tantra）的觀點。首先，經部的觀點又分為兩種：第一種是隨順第二法輪（梵文：Dharma-cakra，含義：法輪）字面意義的自空（梵文：svabhāva-śūnyatā，含義：自性空）中觀；第二種是隨順第三法輪字面意義的他空（梵文：paratantra-śūnyatā，含義：他性空）中觀。第一種觀點在根本中觀論著和被稱為分別論和自續論的註釋中得到了詳細闡述。第二種觀點在彌勒五論（梵文：Maitreya-pañcagrantha）和無著、世親的註釋中得到了詳細闡述。密宗的中觀觀點在遮破常邊（梵文：nityānta，含義：常邊）時，不會將所有世俗諦（梵文：saṃvṛti-satya，含義：世俗諦）解釋為自空。通過聞思（梵文：śruta-cintā，含義：聽聞和思維）的方式，可以確定所有勝義諦（梵文：paramārtha-satya，含義：勝義諦）都是自空，這對於阻止在所有所知（梵文：jñeya，含義：所知）上產生分別念（梵文：vikalpa，含義：分別念）具有重要意義。然而，在修所生（梵文：bhāvanā，含義：修所生）的等持（梵文：samādhi，含義：等持）狀態中，無論智者或愚者如何曲解或正直地解釋，都無法超越經論中所說的他空見解的認識方式。中觀自續派（梵文：Svātantrika）和應成派（梵文：Prāsaṅgika）的觀點，如月稱（梵文：Candrakīrti）和聖天（梵文：Āryadeva）的觀點，在根本見解上，能取（梵文：grāhaka，含義：能取）和所取（梵文：grāhya，含義：所取）都像水倒入水中一樣消失，除了否定之外別無他物。在見道（梵文：darśana-mārga，含義：見道）時，不區分所量（梵文：prameya，含義：所量）和能量（梵文：pramāṇa，含義：能量），在佛地（梵文：Buddha-bhūmi，含義：佛地）時，不可能從這種等持中出定。在《入中論》（梵文：Madhyamakāvatāra）中，不區分聲聞（梵文：Śrāvaka，含義：聲聞）和獨覺（梵文：Pratyekabuddha，含義：獨覺）阿羅漢（梵文：Arhat，含義：阿羅漢）的有餘涅槃（梵文：sopadhiśeṣa-nirvāṇa，含義：有餘涅槃）和無餘涅槃（梵文：nirupadhiśeṣa-nirvāṇa，含義：無餘涅槃），而是在這種等持狀態中停留無數劫，這體現了證得低劣的究竟涅槃的意義。

【English Translation】 These classifications are found in both the Sarvāstivāda (meaning 'asserting all exists') and Vijñānavāda (meaning 'consciousness-only') treatises. Many early Tibetans believed that their adherence to the Vijñānavāda view was due to its explanation of Dharma-nairātmya (selflessness of phenomena). However, this view is flawed because they mistakenly interpreted the unerring explanation of the Madhyamaka (Middle Way) view in works like the Abhisamayālaṃkāra as the Vijñānavāda view. Later Tibetans believed that Asaṅga and Vasubandhu's treatises did not adequately explain Dharma-nairātmya, yet they still acknowledged Vijñānavāda as part of the Mahāyāna (Great Vehicle), which lacks scriptural basis. It is uncertain to assume that any school that propounds Vijñāna is necessarily Vijñānavāda. In the Anuttarayoga Tantra (Unexcelled Yoga Tantra), it is crucial to explain that all appearances are included in the deluded consciousness, and all appearances are gathered into the undeluded wisdom. However, Vijñānavāda asserts that many cognitions arising from habitual tendencies are undeluded and truly existent. Fourth, regarding the recognition of the Madhyamaka view, there are two types: the Sūtra (Discourse) perspective and the Tantra (Esoteric) perspective. Firstly, the Sūtra perspective is further divided into two: the Svabhāva-śūnyatā (self-emptiness) Madhyamaka, which follows the literal meaning of the second turning of the Dharma-cakra (Wheel of Dharma), and the Paratantra-śūnyatā (other-emptiness) Madhyamaka, which follows the literal meaning of the third turning of the Dharma-cakra. The first view is extensively explained in the root Madhyamaka texts and the commentaries known as Svātantrika and Prāsaṅgika. The second view is extensively explained in the Maitreya-pañcagrantha (Five Treatises of Maitreya) and the commentaries by Asaṅga and Vasubandhu. The Tantric Madhyamaka view, when refuting the extreme of permanence (nityānta), does not explain all saṃvṛti-satya (conventional truths) as svabhāva-śūnyatā. Through śruta-cintā (hearing and thinking), all paramārtha-satya (ultimate truths) are determined to be svabhāva-śūnyatā, which is very important for preventing vikalpa (conceptual thoughts) from arising on all jñeya (knowable objects). However, during bhāvanā (meditation-born) samādhi (concentration), no matter how a wise or foolish person distorts or honestly explains, it cannot go beyond the way of recognizing the other-emptiness view as stated in the scriptures and commentaries. The undisputed views of the Svātantrika and Prāsaṅgika schools of Madhyamaka, such as those of Candrakīrti and Āryadeva, in the actual view, both the grāhaka (apprehender) and grāhya (apprehended) disappear like water poured into water, and there is nothing other than negation. Not distinguishing between prameya (that which is to be measured) and pramāṇa (the means of measuring) is also the case from the darśana-mārga (path of seeing), and it is impossible to rise from that samādhi in the Buddha-bhūmi (Buddha-land). In the Madhyamakāvatāra, there is no distinction between the sopadhiśeṣa-nirvāṇa (nirvana with remainder) and nirupadhiśeṣa-nirvāṇa (nirvana without remainder) of the Śrāvaka (Hearer) and Pratyekabuddha (Solitary Realizer) Arhats (Worthy Ones), but remaining in that state of samādhi for countless kalpas (aeons) embodies the meaning of realizing the inferior ultimate nirvana.

་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱང་མཐར་ཐུག་སངས་རྒྱ་དགོས་པར་ནི་སངས་རྒྱས་གཞན་དོན་ལ་དུས་རྟག་ཏུ་བཞུགས་པ་དོན་ཡོད་པའི་རྟགས་ཀྱིས་གྲུབ་པར་མཛད་པ་ནི་མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གཅིག་གི་དོན་དུ་བཞེད་པའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རང་ལུགས་ཀྱི་བོད་ཕྱི་མ་གང་དག་མདོ་སྔགས་ཀྱི་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ལ་འཁོར་ལོ་བར་མཐའི་དབྱེ་བ་སོ་སོར་ཡོད་པ་དེ་མ་བྱེད་པར་རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་གི་ལྟ་བ་སྔར་སེམས་ཙམ་དུ་གནས་པ་ལ་ཕྱིས་དབུ་མར་གནས་གྱུར་ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྤྲོས་པས་ནི་གཞན་ཟེར་དབྱངས་སུ་བླངས་པས་ན་རྗེ་བཙུན་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་འགྲེལ་དུ་བཤད་པ་རྣམས་དང་འགལ་ཏེ། དེ་དག་ཏུ་བཤད་པའི་ལྟ་གྲུབ་བརྒྱད་ཀྱི་དབྱེ་བའི་ནང་ན་མེད་དགག་འབའ་ཞིག་པ་དེ་འདྲ་ཟུར་ཙམ་ཡང་མ་གསུངས་པས་སོ། །བོད་ཕྱི་མ་ལས་ཀྱང་ཕྱི་མར་གྱུར་པ་དག་མཐུན་པར་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེས་མཐུན་པར་འཆད་པ་ནི། གཞན་སྟོང་གིས་འཆད་ཚུལ་ལས་མ་འདས་ཏེ། ཡུལ་གྱི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་བཀག་པའི་ཤུལ་དུ་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྤྲོས་པ་ལྷག་མར་ 24-3-14b བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མང་དུ་བཤད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྙམ་ན། མཁས་པ་མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲངས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་ནི་དོན་ཤེས་པ་ཉིད་གཙོ་བོར་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ། དོན་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །ཤེས་པ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་རྣམ་འགྲེལ་དུ། དེའི་ཕྱིར་དེའི་བསྒྲུབ་བྱ་རུ། །གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་དཔྱད་བྱའི། །འདི་ཡིས་སྲིན་བུའི་གྲངས་མཁྱེན་པ། །ངེད་ལ་འགར་ཡང་ཉེར་མཁོ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་དང་། དེའི་ཕྱིར་སློབ་ལམ་དུ་རིག་པའི་གནས་ལྔ་ལ་མཁས་པར་སྦྱངས་པ་སྔོན་དུ་མ་སོང་ཡང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཚེ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པས་ན་རིག་པའི་གནས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་འཆད་ཀྱང་སྒྲིབ་ཐོགས་མི་འབྱུང་ཞིང་། སྔོན་མ་གྲགས་པ་མང་པོ་དག་རྩོམ་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱེ་བྲག་སྦྱངས་པའི་དོན་ཤེས་པ། །དེ་ཡང་དེ་ལ་མཁས་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་འདི་ལ་ཅུང་ཟད་སྤྲོས་ན། བོད་ཕྱི་མ་གང་དག་གི་བསམ་པ་ལ། ཆོས་ཀྱི་རྗེས་ང་བརྒྱད་རྩ་འགྲེལ་སོགས་མཛད་པ་ནི། སྔོན་འཕགས་ཡུལ་དུ་རིག་པའི་གནས་ལྔ་ལ་བསླབ་སྦྱངས་མཐར་ཕྱིན་ནས། གསུང་རབ་མང་པོའི་འགྱུར་མཛད་ཀྱི་ལོ་ཆེན་རྣམས་ལ་ཕྲག་དོག་པའོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཞིང་ཚིག་ཏུ་དེ་ལྟར་ཟེར་བ་ནི། བློ་ཆུང་གང་དག་རང་རང་གི་བློ་གྲོས་ངན་པའི་དཔེ་ཙམ་གྱིས་ཉེ་བར་གཞལ་བ་ཡིན་མོད། དུས་དེ་ཙམ་ན་སུས་ཀྱང་བསྐྲུན་པར་མི་ནུས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་འབྱོར་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ཕྱུག་པའི་རྒྱལ་སྲས་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་འདི་ལྟ་བུ་ནི་རྒྱལ་པོ་རྒྱལ་རིགས་ཀྱི་སྤྱི་བོ་ནས་དབང་བསྐུར་བའི་སྲས་བཞིན་དུ་ལྷུན

【現代漢語翻譯】此外，他通過佛陀恒常為利他而住世這一有意義的標誌，確立了最終必須成佛，這被認為是究竟一乘的意義。正因為如此，那些屬於我們學派的後藏人，不應將顯宗和密宗的中觀見解區分為中觀和邊際中觀，而是以瑜伽自在的見解，最初停留在唯識宗，後來轉變為中觀宗等等的論述，這如同鸚鵡學舌一般，與杰尊父子的論著相悖。因為在他們所說的八種見解分類中，甚至沒有提到僅僅是無遮的觀點。那些比後藏人更晚期的人，一致認為通過聖者的等持智慧直接證悟空性，這並沒有超出他空宗的解釋方式，因為在遮止了所有客體的戲論之後，主體的戲論仍然保留了下來。像這樣說這麼多有什麼用呢？我認為，要被列入『智者，智者』的行列，最重要的是理解其意義。《寶性論》中說：『理解意義即是知曉一切法。』《釋量論》中說：『因此，應分析作為其所證之物的智慧。以其瞭解蟲子的數量，對我們毫無用處。』因此，即使在學習道路上沒有事先精通五明，一旦對法無我的修習達到圓滿，就能徹底斷除所知障，無論講授何種明處，都不會有任何障礙，並且能夠創作許多以前未曾聽過的作品。第二點是：『精通特定學科的意義，那也是智者。』關於這一點，稍微展開來說，有些後藏人認為，法王撰寫八部根本論和註釋等，是因為他事先在印度精通了五明，嫉妒那些翻譯了許多經文的大譯師。這種想法和說法，只是那些心胸狹隘的人用自己狹隘的智慧來衡量他人罷了。像這樣一位擁有無法估量的功德和事業的王子菩薩，就像國王從王族的頂端加冕的王子一樣，自然而然地具備了卓越的品質。

【English Translation】 Furthermore, he established that ultimately one must attain Buddhahood through the meaningful sign of the Buddha constantly abiding for the sake of others, which is considered to be the meaning of the ultimate one vehicle. Because of this, those later Tibetans of our own school should not differentiate between the Madhyamaka views of Sutra and Tantra as intermediate and final wheels, but rather with the view of the Lord of Yoga, initially remaining in Cittamātra and later transforming into Madhyamaka, etc., which is like echoing others' words, contradicting the treatises of Jetsun and his sons. Because within the eight divisions of philosophical views explained in those texts, there is not even a hint of mentioning such a purely negative negation. Those who became even later than the later Tibetans, unanimously explain that emptiness is directly realized through the Samadhi wisdom of the noble ones, which does not go beyond the way of explaining by other-emptiness, because after blocking all the elaborations of the object, the elaborations of the subject remain as a remainder. What is the use of saying so much like this? I think that to be included in the number of 'wise, wise', the understanding of the meaning itself is the main thing. In the Ornament of the Sutras, it says: 'Understanding the meaning is said to be knowing all the dharmas.' In the Compendium of Valid Cognition, it says: 'Therefore, the wisdom that has become its object of proof should be analyzed. Knowing the number of insects with this is of no use to us.' Therefore, even if one has not previously mastered the five sciences on the path of learning, when the habituation of selflessness of phenomena is completed, one will have completely abandoned the obscurations of knowable objects, so no matter what kind of science is taught, there will be no obstacles, and one will be able to compose many works that have not been heard before. The second is: 'Understanding the meaning of specific studies, that is also a wise person.' To elaborate on this a little, some later Tibetans think that the Dharma King wrote eight root texts and commentaries, etc., because he had previously mastered the five sciences in India and was jealous of the great translators who translated many scriptures. Such thoughts and words are just those with small minds measuring others with their own poor intelligence. Such a prince and great being, rich in immeasurable qualities and the abundance of activities that no one could create at that time, is like a prince crowned by the king from the top of the royal family, naturally possessing excellent qualities.

་གྱིས་གྲུབ་ཅིང་། རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཕྱོགས་གང་ཡང་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ལ་ཆར་དང་ཆུ་བོ་དག་མངོན་དུ་འོང་བའི་རྣམ་པས་བརྟེན་པ་ཅན་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་འདྲ་དེ་ལ་ནི་གཞན་ལ་ཕྲག་དོག་པ་དང་། རང་གིས་རང་ཉིད་ལ་བསྔགས་པ་ལན་བརྒྱར་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་ཆེ་ཐབས་ཚོལ་ 24-3-15a བའི་དགོངས་པ་ག་ལ་མངའ། རྗེ་འདི་ཉིད་ཀྱི་བསླབ་སྦྱངས་དང་ཕྲིན་ལས་སྐྱོང་བའི་དུས་དེ་ཙ་ན། སྤྱིར་མདོ་སྔགས་ཀྱི་བསླབ་སྦྱངས་པ་ས་སྐྱ་པ་ལས་གཞན་ན་དཀོན་པ་དང་། རིག་པའི་གནས་ཕྱི་མ་དག་ལ་ནི་བོད་ཉིད་དུ་བསླབ་སྦྱངས་ལྟ་ཅི་སྨོས། བོད་སྐད་དུ་དཔྱིས་ཕྱིན་པ་འགྱུར་བ་ཡང་མེད་པས་ན། རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་སློབ་དཔོན་འགའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་མ་བརྟེན་ཅི་རིགས་པར་རྒྱ་དཔེ་ཉིད་ལ་བསླབ་སྦྱངས་དང་། སྔར་འགྱུར་བ་དག་ལ་ཞུས་ཆེན་དང་། གཏན་མ་འགྱུར་བ་དག་ལ་ཁོལ་འདོན་གྱི་འགྱུར་དང་། སྒྲ་ཚད་དང་། ཚིག་རྒྱན་དང་། སྡེབ་སྦྱོར་དང་། མངོན་བརྗོད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་གསར་རྩོམ་མང་པོ་མཛད་ནས། མཛད་པ་དེ་དག་ལ་ཁེངས་མ་སྐྱུངས་(བསྐྱུངས་)པར་སྒྲ་པ་ང་ཡིན་ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གཟེངས་བསྟོད་པ་ནི། རང་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་དཔྱོད་དང་ཕྲིན་ལས་གོང་འཕེལ་དུ་བགྱི་བ་དང་། བུ་སློབ་བརྒྱུད་མར་འབྱུང་བ་དག་ཀྱང་རང་གིས་ཇི་ལྟར་མཛད་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མིག་ལྟོས་བཟང་པོར་སྦྱོར་བའི་དོན་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མཛད་པའི་ཕྱག་རྗེས་སུ་ཅི་ཞིག་བྱུང་བ་ནི། ཕྱོགས་གླང་ཡབ་སྲས་ཀྱི་ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་ནི། རྔོག་ལོ་རྒྱུད་(བརྒྱུད་)པར་བཅས་པ་དག་གིས་སྤྱི་ཙམ་ནས་ཤིན་དུ་དར་བར་མཛད་མོད། དར་ཚུལ་ནི་གཞུང་ཉིད་དུ་འབྱུང་བའི་མདོ་སེམས་ཀྱི་འཆད་ཚུལ་དེ་མཛད་པ་པོའི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་པས་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་སོར་འཇོག་པ་དང་། འགྲེལ་མཛད་དག་ལས་ཀྱང་རྒྱན་གྱི་མཁན་པོ་ཙམ་མ་གཏོགས་གཞན་ལ་ལེགས་བཏུས་ཙམ་མིན་པ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་རྩི་བ་དང་། རང་གི་འཆད་ཚུལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་གཞག་འཇིག་རྟེན་ལྷན་སྐྱེས་ལ་གྲགས་པ་ཉིད་ཐད་སོར་འཇོག་པ་དང་། རྣམ་འགྲེལ་དུ་གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རིགས་པ་གསུངས་པ་དེ་ཤེས་བྱ་མཐའ་དག་རང་སྟོང་གིས་གཏན་ལ་འབེབས་བྱེད་ཉིད་དུ་སྦྱོར་བ་དང་། ཉམས་སུ་མྱོང་བྱའི་དོན་དམ་བདེན་པ་ནི་གཉིས་ 24-3-15b མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལ་སྦྱར་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ནང་ཚན་ཞི་འཚོ་སོགས་དང་མཐུན་པར་འཆད་པ་དང་། གཞན་སེལ་དང་། འགལ་འབྲེལ་དང་། མཚན་མཚོན་གྱི་རྣམ་གཞག་སོགས་འགྲེལ་མཛད་གཞན་ལ་མ་རག་པར། རང་ཁོ་ནའི་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱིས་རྩལ་ཐོན་དུ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གཞུང་རྩོམ་རྣམས་ཀྱི་བློ་ལ་ཡང་། །ཇི་བཞིན་ལེགས་པར་མི་གསལ་བ། །ཚད་མའི་དེ་ཉིད་དཀའ་བ་རྣམས། །ཇི་བཞིན་དུ་ནི་རྣམ་ངེས་བྱ། །ཞེས་རྩོམ་པར་དམ་བཅས་ནས་རྒྱས་པར་འཆད་པ་ཡིན་ལ། འཆད

【現代漢語翻譯】猶如大海因普降甘霖和百川入海而變得浩瀚無垠，任何純凈的事物都彙集於此。難道這位聖者還會去嫉妒別人，或者百般自誇以抬高自己嗎？當這位聖者致力於學習和弘揚佛法時，通常來說，除了薩迦派之外，很難找到精通顯密教法的人。更不用說在藏地學習其他學科了。由於沒有將這些學科完全翻譯成藏語，這位聖者或依靠或不依靠某些老師，致力於學習梵文典籍，校對舊譯，翻譯未譯之作，創作了許多關於語音學、韻律學、詩歌修辭和詞藻的論著。他毫不謙虛地稱讚自己的作品，例如說『我是語音學家』等等。這僅僅是爲了提升自己的智慧和事業，併爲後來的弟子們樹立一個良好的榜樣，讓他們效仿自己所做的一切。那麼，他這樣做取得了什麼成就呢？法稱（Dharmakīrti）父子的量論（pramāṇa）著作，雖然經過俄（Rngog）氏一脈的傳承而廣為流傳，但其弘揚方式與原作者的意圖並不一致，即對經部宗和唯識宗的闡釋並非作者本意，因此只是保留了世俗的聲譽。除了少數論師如香積（Alaṃkāra）之外，其他人的著作幾乎不被重視。他堅持自己的闡釋方式，即世俗諦的建立符合世間常識，並將《釋量論》中所說的『一異俱非』之理，用於確立一切法皆是自性空。他還將可體驗的勝義諦與無二智慧相結合，並按照寂護（Śāntarakṣita）等人的觀點，解釋為無自性的範疇。此外，他還闡述了其他論師未曾提及的『他者排除』（apoha）、『相違關係』（viruddha-sambandha）和『名相』（lakṣaṇa）等概念，充分展現了自己的智慧。正如他所承諾的那樣：『對於那些著作中未能清晰闡明的難題，我將如實地加以辨析。』並對此進行了詳細的闡述。（藏文：ས་བོན་，梵文天城體：बीज，梵文羅馬擬音：bīja，漢語字面意思：種子），（藏文：སྔགས་，梵文天城體：मन्त्र，梵文羅馬擬音：mantra，漢語字面意思：咒語）

【English Translation】 Like the great ocean that is filled by rain and rivers, any pure aspect gathers here. How could this master possibly harbor jealousy towards others or seek to elevate himself through hundreds of self-praises? At the time when this master was engaged in learning and propagating the Dharma, it was generally rare to find anyone other than the Sakyas who were proficient in both Sutra and Tantra. Moreover, in Tibet, there was hardly any study of other fields of knowledge. Since these subjects had not been fully translated into Tibetan, this master, relying on some teachers and not relying on others as appropriate, devoted himself to studying Sanskrit texts, proofreading old translations, translating untranslated works, and composing many treatises on phonetics, metrics, poetics, and rhetoric. He praised his own works without reservation, saying things like 'I am a phonetician,' etc. This was solely for the purpose of enhancing his own wisdom and activities, and to provide a good example for future disciples to emulate what he had done. So, what were the results of his actions? The treatises on valid cognition (pramāṇa) by Dharmakīrti and his son, although widely propagated through the lineage of Rngog, were not promoted in a way that aligned with the author's intentions. The explanations of Sautrāntika and Yogācāra schools found in the texts were not the author's original intent, thus merely preserving worldly fame. Among the commentators, only a few, such as Alaṃkāra, were considered valuable, while others were largely disregarded. He insisted on his own interpretation, that the establishment of conventional truth aligns with worldly common sense, and that the principle of 'neither one nor many' (ekatva-anekatva-rahita) stated in the Pramāṇavārttika is used to establish that all phenomena are empty of inherent existence. He also combined the experiential ultimate truth with non-dual wisdom and explained it as belonging to the category of non-inherent existence, in accordance with Śāntarakṣita and others. Furthermore, he elaborated on concepts such as 'other-exclusion' (apoha), 'contradictory relations' (viruddha-sambandha), and 'characteristics' (lakṣaṇa), which were not found in other commentaries, fully demonstrating his own wisdom. As he promised: 'For those difficult points in the texts that are not clearly explained, I will accurately analyze them.' And he elaborated on this in detail. (Tibetan: ས་བོན་, Sanskrit Devanagari: बीज, Sanskrit Romanization: bīja, Chinese literal meaning: seed), (Tibetan: སྔགས་, Sanskrit Devanagari: मन्त्र, Sanskrit Romanization: mantra, Chinese literal meaning: mantra)

་ཚུལ་དེ་དག་ལ་ཆོས་ཀྱི་རྗེས། ཇི་སྐད་དུ། གངས་རིའི་ཁྲོད་གནས་སྨྲ་རྣམས་ཀྱི། །རྟོག་གེ་ངན་འཇོམས་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་འདི་བྱས་སོ། །ཞེས་དང་། སྡེ་བདུན་རིགས་པའི་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ཞེས། །རྒན་པོའི་ལུགས་ངན་དོར་ནས་ངས་འདི་བཤད། །ཅེས། རིགས་པའི་གཏེར་གྱི་དོན་བསྡུར་ཐུགས་དགྱེས་སྤྲོ་དང་བཅས་དེ་གསུངས་པ་ཡིན་མོད། དེང་དུས་ནི་ཚད་མའི་བརྡ་སྐད་གཞན་ཟེར་ཁོ་ནའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ལས་མ་གཏོགས། ཕྱོགས་སྔ་ཕྱིའི་གཙང་ཤན་གསལ་པོ་དང་ཞིབ་མོར་ཕྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་དཀོན་ནོ། །རྗེ་ཉིད་ཀྱི་མཛད་པ་དེས་རང་གི་སློབ་རྒྱུད་དག་མིག་ལྟོས་བཟང་པོ་ལ་ཇི་ལྟར་བཀོད་པའི་ཚུལ་ནི། དཔོན་ཆེན་ཤཱཀྱ་བཟང་གིས་རྗེའི་དགོངས་པ་བཞིན་ཤོངས་སྟོན་སྐུ་མཆེད་ལ་བདག་པོའི་རྐྱེན་སྦྱར་ནས། སྒྲའི་གཙུག་ལག་དཔྱིས་ཕྱིན་པའི་གྲུབ་འབྲས་སུ་དཔང་ལོ་ཆེན་པོ་བྱོན་ཏེ། ཀ་ཙན་འགྲེལ་པ་དང་བཅས་པ་སོགས་རིག་པའི་གནས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་མཐའ་དག་དཔྱིས་ཕྱིན་པར་གསར་དུ་འགྱུར་ནས། ཉན་བཤད་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་ཅིང་། བརྡ་སྤྲོད་པའི་སྙིང་པོ་གསལ་བ་རྩ་འགྲེལ་དང་། ཚོགས་གསུམ་གསལ་བ་རྒྱས་བསྡུས་དང་། མེ་ལོང་གི་རྣམ་བཤད་རྒྱས་པ་སོགས་མཛད་པའི་ཕྱག་རྗེས་ཀྱི་སློབ་རྒྱུད་ནི། ལོ་ཆེན་རྩེ་མོ་དང་། གྲགས་པ་དང་། 24-3-16a བློ་གྲོས་རྣམ་གཉིས་དང་། ནམ་མཁའ་བཟང་པོ་དང་། བསོད་ནམས་བཟང་པོ་དང་། བློ་བརྟན་བཞི་པ་དཔོན་སློབ་དང་། ཐུགས་རྗེ་དཔལ་དང་། རྡོ་རྗེ་དཔལ་དང་། སཾ་གྷ་ཤྲཱི་སོགས། ས་སྐྱ་པ་ཁོ་ནའི་བཤེས་གཉེན་རྒྱུ་སྐར་གྱི་ཕྲེང་བ་ལྟར་བྱོན་ཏེ། སོ་སོ་ནས་འགྲེལ་བཤད་རྒྱས་བསྡུས་ཅི་རིགས་པར་མཛད་པ་དང་། ཐར་ལོ་ས་སྐྱ་པའི་བཤེས་གཉེན་དུ་ཁས་མི་ལེན་ཀྱང་། སློབ་མ་བུ་སྟོན་རིན་པོ་ཆེས། རྗེ་ཉིད་ཀྱི་མཛད་པའི་སྤྱན་ལྟོས་ལ་རྗེས་སུ་བསྙེགས་ཏེ་མཁས་པར་སྦྱངས་ནས་རང་འགྱུར་མང་པོ་དང་། མ་འོངས་པའི་བཤད་ཉན་རྒྱུན་མི་ཆད་པ་ལ་དགོངས་ནས། ཀ་ལཱ་པའི་རྣམ་བཤད་པོད་ཆེན་དུ་ལོང་པ་མཛད། སློབ་མ་སྒྲ་ཚད་པས་དར་རྒྱས་སུ་མཛད་ཅིང་། བློ་བརྟན་བཞི་པས་ཀྱང་དེ་ལྟར་དགོངས་ནས་ཀ་ལཱ་པའི་རྣམ་བཤད་པོད་ཆེན་གཉིས་སུ་ལོངས་པ་དག་མཛད་དོ། །དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་རྗེ་ས་ལོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དྲིན་ལས་ཡིན་ལ། ཀ་ཙན་གཉིས་པོ་མ་འགྱུར་གོང་དུ་སྨྲ་སྒོ་མཚོན་ཆ་བྱོན་པ་ལ་ནི་ཀ་ཙན་དང་མ་མཐུན་ཞེས་རྒོལ་བ་དང་། ཚད་མར་བྱེད་པ་གཉིས་ཀ་མང་དུ་བྱོན་ལ་ཐོན་མིའི་གཞུང་དག་ལ་ནི་སུས་ཀྱང་རྒོལ་བར་མི་མཛད་དོ། །མཁས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་བཟོ་དང་གསོ་བ་ནི། བོད་སྔ་མ་དག་རིག་པའི་གནས་ཆེ་བ་ལྔ་དང་ཆུང་བ་ལྔ་ཞེས་ཐ་སྙད་མཛད་པ་དེའི་ཚེ་ཆེ་བའི་ནང་དུ་བགྲང་ཞིང་། ཕྱི་ནང་ཐུན་མོང་བའི་གསོ་བ་ནི་རིག་བྱེད་ལས་འབྱུང་བ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཚངས་པས་ཚེ་ཡི་རིག་བྱེད་ད

【現代漢語翻譯】這些方法被稱為佛法的傳承。正如（薩迦班智達）所說：『我造了這部偉大的論著，摧毀雪域智者的邪見。』又說：『我說這部《正理寶藏論》，是七論的精髓，拋棄老派的惡習。』他以極大的喜悅和熱情講述了《正理寶藏論》的要義。然而，現在的人們只是盲目地追隨所謂的其他量學術語，很少有人能清晰而詳細地區分先前和後來的觀點。杰尊（薩迦班智達）的著作如何引導他的弟子們走向正確的方向呢？大官夏迦桑按照杰尊的意願，為雄敦昆仲提供了贊助，使他們精通聲明學，最終誕生了偉大的譯師邦。他重新翻譯了包括《迦旃衍那釋論》在內的所有知識領域的論著，並通過聽聞和講授來確定其意義。他還創作了《語法精要釋論》的根本頌和註釋，以及《三集合釋論》的廣略本，以及《詩鏡論》的廣釋等。他的弟子包括譯師策莫、扎巴、洛哲南杰、南喀桑波、索南桑波、洛丹西巴師徒、圖杰巴、多杰巴、桑格西日等，他們像繁星一樣涌現，各自創作了各種廣略釋論。雖然塔爾洛薩迦派不承認他是薩迦派的導師，但他的弟子布敦仁波切效仿杰尊的著作，努力學習，創作了許多新譯本，並考慮到未來講授的延續，撰寫了《迦拉巴語法釋論》的巨著。他的弟子扎倉巴使其得到進一步發展。洛丹西巴也同樣考慮到這一點，創作了兩部《迦拉巴語法釋論》的巨著。所有這些都歸功於杰薩洛的恩德。在兩個《迦旃衍那》未翻譯之前，《語門寶劍論》的作者批評它與《迦旃衍那》不一致，並將其奉為標準，但很少有人批評吞彌桑布扎的著作。至於成為學者的領域，即工藝和醫學，早期的藏族人將它們列為五大五小明處之一，認為醫學是內外共通的，起源於吠陀。正如（《正理寶藏論》）所說：梵天創造了生命吠陀……'

【English Translation】 These methods are called the transmission of Dharma. As (Sakya Pandita) said: 'I have made this great treatise, destroying the evil views of the speakers in the snowy mountains.' And: 'I say this Treasury of Reasoning, which is the essence of the seven treatises, abandoning the evil habits of the old.' He spoke of the meaning of the Treasury of Reasoning with great joy and enthusiasm. However, nowadays people blindly follow only the so-called other terms of epistemology, and very few can clearly and in detail distinguish between previous and later views. How did Je (Sakya Pandita)'s works guide his disciples to the right direction? The great official Shakya Sang, according to Je's wishes, sponsored Shongton brothers, enabling them to master grammar, and eventually the great translator Bang was born. He re-translated all the treatises in the field of knowledge, including the Katantra Commentary, and determined their meaning through hearing and teaching. He also composed the root verses and commentary of the Essence of Grammar Commentary, as well as the extensive and concise versions of the Three Aggregates Commentary, and the extensive commentary on the Mirror of Poetry, etc. His disciples included Translator Tsempo, Drakpa, Lodro Namgyal, Namkha Sangpo, Sonam Sangpo, Lodro Tenpa and his disciples, Thukje Pal, Dorje Pal, Sangye Shri, etc., who emerged like a string of stars, each composing various extensive and concise commentaries. Although Tharlo Sakya does not recognize him as a Sakya master, his disciple Buton Rinpoche followed Je's works, studied diligently, created many new translations, and considering the continuation of future teachings, wrote the great treatise of Kalapa Grammar Commentary. His disciple Draktsenpa further developed it. Lodro Tenpa also considered this and composed two great treatises of Kalapa Grammar Commentary. All of these are due to the kindness of Je Salo. Before the two Katantras were translated, the author of the Sword of Speech criticized it for being inconsistent with the Katantra and regarded it as the standard, but few people criticized Thonmi Sambhota's works. As for the fields of becoming a scholar, namely crafts and medicine, the early Tibetans listed them as one of the five major and five minor sciences, considering medicine to be common to both internal and external, originating from the Vedas. As (Treasury of Reasoning) says: Brahma created the Veda of life...'

ྲན། །ཞེས་གྲགས་པ་དང་། བོད་དུ་འགྱུར་བ་ལ་རྟ་དབྱངས་དང་ཕ་ཁོལ་ལ་སོགས་པའི་མིང་ཅན་གྱིས་མཛད་པའི་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཆེན་དང་། དེའི་འགྲེལ་པ་ཁ་ཆེ་ཟླ་དགས་མཛད་པ་དག་དང་། རྟ་དཔྱད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཤ་རི་ཧོ་ཏྲ་ཞེས་གྲགས་པ་རྣམས་ནི་ཕྱི་ནང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐུན་མོང་དུ་འཛིན་ལ། སངས་རྒྱས་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་ལུང་སྨན་གྱི་གཞི་དང་། གསེར་འོད་དམ་པ་ཞེས་འཆད་པ་ལ་ནི་ 24-3-16b སུས་ཀྱང་མི་རྒོལ་མོད། བོད་དུ་རྒྱུད་བཞིར་གྲགས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་སྨན་གྱི་བླས་སྤྲུལ་པའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་ན་སྡུག་ཏུ་དྲང་སྲོང་རྣམ་པ་གཉིས་སོགས་འཁོར་ཚོགས་རྒྱ་མཚོ་སྤྲུལ་ནས་གསུངས་པར་འཆད་པ་དང་། དེ་དག་ནས་བྱུང་བའི་རྣམ་གཞག་མཐའ་དག་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཆེན་རྩ་འགྲེལ་དང་མི་མཐུན་པ་མེད་ཀྱི་སྟེང་དུ། རྩ་འགྲེལ་དེ་དག་ཏུ་མ་གྲགས་པའི་རྩ་ཆུའི་བརྟག་པ་སོགས་ཤིན་ཏུ་མཁོ་ཞིང་འཁྲུལ་མེད་མང་དུ་བྱུང་བ་རྣམས་ལ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ཡིན་མིན་གྱི་བཤད་པ་མང་དུ་མཛད་ཀྱང་། གསོ་བའི་རིག་གནས་འཁྲུལ་མེད་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པས་ན། བློ་བཟང་རྣམས་ཀྱི་མཁས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་དུ་ངེས་པར་ལེན་དགོས་ཤིང་། འདི་སྐབས་ཀྱི་ཕྱག་ལེན་རྒྱལ་པོའི་སྐོར་མཛོད་ལྟ་བུ་ནི་རྗེ་བཙུན་གྲགས་པའི་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་དོ། །བཟོ་རིག་པའི་གཙོ་བོ་ལྷ་དང་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ཆག་ཚད་ཀྱི་རྣམ་པར་བཞག་པ་རྣམས་ནི་བོད་དུ་འགྱུར་བའི་རྒྱུད་འགྲེལ་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར། དེང་དུས་སུ་ཡང་ཕྱག་ལེན་དུ་མཛད་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་ལ། གསེར་འགྱུར་གྱི་རྩི་སོགས་འཁྱུད་དཔྱད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་མང་པོ་དང་། ས་འོག་གཏེར་དང་མིག་སྨན་རིལ་ལུ་སོགས་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་རྣམས་དང་། འཇིག་རྟེན་པ་དག་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པའི་སྒྱུ་རྩལ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་དང་བཅོ་བརྒྱད་སོགས་ཀྱི་མིང་ཙམ་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྟོགས་བྱེད་ཆེན་མོ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་བཟོ་རིག་པའི་གནས་སུ་བསྡུ་བར་བྱའོ། །རྗེ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་བཟོ་རིག་པའི་ཆག་ཚད་དུ། དབུ་རྩེ་རྙིང་མའི་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དབྱངས་ཀྱི་སྐུ་མཚན་དཔེའི་བཀོད་པ་འཁྲུལ་སྣང་གི་ཤཱཀྱ་མུ་ནེའི་སྐུ་དང་མཚུངས་པར་ཕྱག་ལེན་དུ་མཛད་ཅིང་། བསམ་ཡས་སུ་འཇམ་དབྱངས་ཕྱག་མཚན་གྱི་རི་མོར་གྲགས་པའི་བཀོད་པ་མཚན་མོའི་དུས་དང་པིར་མ་འཛོམ་པར་མཛད་ཀྱང་། དེ་དུས་ཀྱི་རི་མོ་མཁན་གཞན་གྱིས་བསྐྲུན་མི་ནུས་པ་ནི་དཔེ་ཙམ་མོ། །ནང་རིག་པའི་ཚུལ་ལ་ 24-3-17a ཕྱག་རྗེས་སུ་ཐོན་པ་ནི། མདོ་སྔགས་གཉིས་ལས་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་གཙོ་ཆེ་ལ། དེ་ལ་ཡང་ཐོས་བསམ་བསྒོམ་གསུམ་ལས་བསྒོམ་པ་གཙོ་བོར་མཛད་ལ། དེའི་གྲུབ་དོན་དུ་འཇའ་ལུས་ཀྱི་སྐུར་གྱུར་པ་དང་། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱི་ཡང་རྩེ་དབུའི་གཙུག་གཏོར་དང་། སྨིན་མཚམས་ཀྱི་མཛོད་ས

【現代漢語翻譯】被稱為'如此'。在藏地，由名為塔揚和帕廓等人所著的《八支大全》及其克什米爾·扎達所作的註釋，以及被稱為《夏里霍特拉馬論馬》的馬匹研究論著，都是內外共同認可的。至於佛教特有的，如闡述《醫方根本論》和《金光明經》，則無人反對。在藏地被稱為《四部醫典》的，據說是藥師佛化身於美麗城，由具壽如來等化現海會眾宣說，並且其中所有體系都與《八支大全》的根本論和註釋沒有矛盾，而且在根本論和註釋中沒有提到的脈象檢查等非常必要且無誤的內容很多。對於這些是否為佛所說，有諸多辯論，但由於醫學知識的無誤性已顯而易見，因此有智慧的人必須將其作為學習的對象。此時的實踐指南，如國王的寶藏，是由至尊扎巴所著。工藝學的主要內容，如神像和宮殿的尺寸比例，都按照藏地翻譯的經文和註釋中的描述，至今仍在實踐中應用。還有許多鍊金術的特殊方法，以及地下礦藏、眼藥丸等對共同成就非常必要的內容，以及世俗之人所不共有的六十四和十八種幻術等，這些都出自《大區分》，也應歸入工藝學的範疇。這位尊者本人在工藝學的尺寸方面，將烏孜舊寺的至尊蔣揚的身像比例，按照幻覺顯現的釋迦牟尼佛像來實踐。在桑耶寺，他創作了被稱為蔣揚手印的圖案，即使在夜晚且沒有合適的畫筆的情況下，當時的畫師也無法複製，這只是一個例子。關於內明（佛學）方面, 他最顯著的成就是，在顯宗和密宗中，他主要關注密宗，而在密宗中，他又主要致力於聞、思、修三者中的修行。其修行的成果是虹身成就，以及達到頂峰的相好，如頂髻和眉間白毫。

【English Translation】 It is called 'Thus'. In Tibet, the 'Eight Branches in Great Detail' written by figures such as Tayang and Pakhol, along with the commentary by Kashmir Zada, and the treatise on equine studies known as 'Sharihotra on Horses', are all commonly accepted both internally and externally. As for what is uniquely Buddhist, such as the explanation of the 'Root Text of Medicine' and the 'Golden Light Sutra', no one objects. The 'Four Medical Tantras', known in Tibet, are said to be spoken by the Medicine Buddha who emanated in the beautiful city, with the emanation of an ocean-like assembly of sages, and all the systems within them do not contradict the root text and commentary of the 'Eight Branches in Great Detail'. Moreover, there are many essential and unerring contents, such as pulse diagnosis, that are not mentioned in the root text and commentary. There are many debates about whether these were spoken by the Buddha, but since the unerring nature of medical knowledge is evident, wise individuals must take it as an object of study. The practical guide at this time, such as the King's Treasury, was written by Jetsun Drakpa. The main contents of craftsmanship, such as the proportions of deities and palaces, are still practiced today according to the descriptions in the translated scriptures and commentaries in Tibet. There are also many special methods of alchemy, as well as underground minerals, eye drops, and other things that are very necessary for common achievements, as well as sixty-four and eighteen kinds of illusionary arts that are uncommon to worldly people, which come from the 'Great Differentiation' and should also be included in the category of craftsmanship. This venerable one himself, in terms of the proportions of craftsmanship, practiced the image of Jetsun Jamyang of U-tse Old Temple according to the image of Shakyamuni Buddha in illusory appearance. In Samye Monastery, he created a pattern known as Jamyang's handprint, and even though it was at night and without suitable brushes, the painters of that time could not replicate it, which is just one example. Regarding the principles of inner knowledge (Buddhism), His most significant achievement is that among Sutra and Tantra, he mainly focused on Tantra, and within Tantra, he mainly devoted himself to the three practices of hearing, thinking, and meditating. The result of his practice was the attainment of the rainbow body, and the perfection of signs and marks, such as the crown protuberance and the urna hair between the eyebrows.

ྤུ་སོགས་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་གཞན་ལ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང་། རྡོ་རྗེའི་ལུས་ཀྱི་གནས་ལུགས་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་ནས་དེའི་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་མཛད་པ་རྣམས་སོ། །གཞན་ཕྱོགས་པའི་བཤེས་གཉེན་ཆོས་རྒྱུས་ཅན་དུ་ཁས་འཆེ་བ་དག་ན་རེ། ཆོས་རྗེ་འདི་པའི་མཁྱེན་རབ་ཀྱི་རྒྱ་ཁྱོན་ལོ་ཙཱ་བ་བུ་དཔང་གཉིས་ལས་མི་ལྷག་ཅིང་། སྒྲའི་ཕྱོགས་ལ་གཞན་ལྷག་ཅིང་ནང་རིག་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱང་། མཁས་པ་གཞན་དང་མཉམ་པ་ཙམ་ཡང་མ་མཛད་པ་དང་། ཚད་མའི་ཕྱོགས་ནི་ཚད་བསྡུས་རྣམས་ལས་འབྱུང་བ་དག་ཆེས་ཞིབ་ཅིང་དཔྱད་པས་རྣམ་པར་དག་ལ། རིགས་པའི་གཏེར་ནི་ཆེས་ཤིན་ཏུ་རྩིང་པས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་སྐྱོང་མི་ནུས་པས་སློབ་རྒྱུད་ཚད་ལྡན་དག་ཀྱང་མ་བྱུང་ངོ་ཞེས་ཟེར་མོད། སྒྲའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་གཞུང་འགྲེལ་མ་འགྱུར་བ་ཉིད་ལའང་གཟིགས་ནས་མཁྱེན་ཅིང་འཆད་པ་ལ་དང་། བོད་ཀྱི་ཆོས་སྐད་ཇི་སྙེད་པ་དང་སྦྱོར་བའི་སང་སྐྲྀཏའི་(སཾསྐྲྀཏའི་)སྐད་མ་ལུས་པ་ལ་ཐོགས་པ་མི་མངའ་བ་ཙམ་གཞན་དེ་དག་ལ་ཡང་མངའ་བས་སྐུར་འདེབས་སུ་མི་རུང་མོད། ཕྱོགས་གཅིག་ལ་དཔེར་མཚོན་ན་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱག་བྲིས་སུ་མཛད་པའི་རྒྱུད་གསུམ་གྱི་གླེགས་བམ་ལཉྫ་དང་དྷ་རི་སོགས་སྤེལ་མ་གན་ཤོག་ལ་གསེར་གྱི་སྣག་ཚས་བསྐྲུན་པའི་ཕྱག་རྗེས་ལའང་སུ་ཞིག་གིས་འགྲན་པར་ནུས། རྗེ་ཉིད་དང་ལོ་ཙཱ་བ་བུ་དཔང་སྟེ་གསུམ་ཀ་རྒྱ་དཔེས་ཕྱག་མ་འཐོགས་ན་པཎྜི་ཏ་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་རང་འགྱུར་མཛད་ནུས་པར་མཉམ་དུ་ཆུག །རྗེ་འདིའི་གོང་རོལ་དུ་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་འགྱུར་མཛད་ 24-3-17b སུ་ཡང་བྱོན་པའི་བཤད་པ་མི་སྣང་བས་དང་པོའི་སྲོལ་འབྱེད་འདི་ལ་སུ་ཞིག་གིས་འགྲན་པར་ནུས། རིགས་པའི་གཏེར་ལ་ནི་རང་ཕྱོགས་པར་ཁས་བླངས་ནས་རྩ་བ་སུན་འབྱིན་གྱི་འགྲེལ་བྱེ་(བྱེད་)མི་ཉུང་བ་དག་ཀྱང་སྣང་མོད། དེ་ཙམ་གྱིས་ལུགས་དེ་ཧྲུལ་པོར་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་བཞིན་དུ་འཛིན་བྱེད། འུ་ཡུག་པ། ཏེའུ་ར་པ། མདོངས་སྟོན། ནོར་བཟང་། ཉ་བརྩོན། དཀོན་གྲགས། གཡག་རོང་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱས་བཤད་དུ་མཛད་པ་ལ་སུ་ཞིག་གིས་རྒོལ་བར་ནུས། ནང་རིག་པ་ལ་ཡང་ཡི་གེའི་རྩོམ་མང་ཉུང་ཙམ་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་གྱི། སྒྲུབ་རྒྱུད་འཛིན་པའི་དངོས་ཀྱི་སློབ་མ་དང་། དེ་ལས་བརྒྱུད་པ་བར་མ་ཆད་དུ་བྱོན་པ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་ན། དངོས་སློབ་འཕགས་པ་རིན་པོ་ཆེ་དང་། ཚོགས་བསྒོམ་ཀུན་དགའ་དང་། སྨར་ཆོས་རྒྱལ་དང་། ལྷོ་པ་ཀུན་མཁྱེན་སོགས་ནས་ཐ་དད་དུ་རྒྱུད་པ། སྙན་རྒྱུད་བཞི་དང་། ཚད་མ་བཞིའི་སྒོ་ནས་ཉམས་ལེན་དེང་སང་གི་བར་དུ་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ཚུགས་པ་འདི་ལ་སུ་ཞིག་གིས་འགྲན་པར་ནུས། གཞན་ཡང་མཁས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལ་རིག་པའི་གནས་ཆུང་བ་ལྔར་གྲགས་པ་ནི། སྒྲ་ཤེས་ན་དོན་ལ་མི་རྨོངས་ཞེས་ཏེ་སང་སྐྲྀཏའི་(སཾསྐྲ

【現代漢語翻譯】顯現於其他應化眾生，並親眼目睹金剛身之實相，從而撰寫其訣竅之論著。而其他宗派中自詡為博學之士的人則說：『這位法主的智慧廣度，並不超過譯師布敦二人。』在聲明學方面，他不如他人；在內明學論著方面，他甚至不如其他學者；在量學方面，雖然《量理 সংক্ষিপ্ত》等著作非常詳盡，經過考證也十分純正，但《理智寶藏》卻非常粗糙，無法完全按照字面意思來理解，因此也沒有合格的傳承弟子。但在聲明學方面，即使是不翻譯的梵文原文，他也能夠理解並講解。對於所有藏語的佛教術語，以及梵語（梵文：संस্কৃত, 梵文天城體： Saṃskṛta，梵文羅馬擬音：Saṃskṛta，漢語字面意思：結合）的運用，他都毫無障礙。僅憑這一點，其他人也具備，因此不能詆譭他。但舉一個例子來說，法主親自手寫的《三續》經卷，用藍札體和鄔金體等字型，在甘紙上用金墨書寫，有誰能與之相比？法主本人和譯師布敦三人，如果不借助梵文原本，就能不依賴其他班智達而自行翻譯。在法主之前，似乎沒有出現過以這種方式進行翻譯的人，因此誰能與這位開創先河之人相比？對於《理智寶藏》，即使有自認為是自己人的人，也對其根本進行駁斥，但僅憑這一點，並不能使該學說變得破敗，因為有如法修持者。烏玉巴、德烏拉巴、棟敦、諾桑、雅尊、袞扎、雅隆等人對其進行詳細闡釋，誰能反駁？在內明學方面，文字作品的多少並非主要，而是持有實修傳承的真實弟子，以及從他那裡傳承下來的不間斷傳承才是主要的。因此，從親傳弟子帕巴仁波切、措袞袞噶、瑪卻嘉、洛巴袞欽等人開始，有不同的傳承，通過四種口耳傳承和四種量學進行修持，直到今天仍然沒有中斷，誰能與之相比？此外，作為學者應該掌握的五小明，即聲明學，因為『通曉聲明，則不迷於意義』，即梵語（梵文：संस্কৃত, 梵文天城體： Saṃskṛta，梵文羅馬擬音：Saṃskṛta，漢語字面意思：結合）

【English Translation】 Manifesting to other beings to be tamed, and directly seeing the reality of the Vajra body, thereby composing treatises on its essential instructions. However, those from other schools who claim to be knowledgeable say: 'The scope of this Dharma Lord's wisdom does not exceed that of the two translators, Bu and Pang.' In terms of grammar, he is inferior to others; in terms of treatises on inner knowledge, he is not even equal to other scholars; in terms of logic, although works like the Tshad ma bsdus are very detailed and thoroughly examined, the Rigs pa'i gter is very rough, unable to be understood literally, and therefore no qualified lineage disciples have emerged. But in terms of grammar, even without translating the Sanskrit originals, he can understand and explain them. He has no obstacles in all Tibetan Buddhist terminology and the use of Sanskrit (Sanskrit: संसकृत, Devanagari: Saṃskṛta, Romanization: Saṃskṛta, Literal meaning: Combined). Others also possess this, so he cannot be denigrated. But to give one example, who can compare to the Dharma Lord's own handwritten volumes of the Three Tantras, written in Lanydza and Uchen scripts, on Gan paper with gold ink? The Dharma Lord himself and the two translators, Bu and Pang, are all equal in their ability to translate independently without relying on other Panditas if they do not have the Sanskrit original. Before this Dharma Lord, there seems to have been no one who translated in this way, so who can compare to this pioneer? As for the Rigs pa'i gter, even those who claim to be on our side refute its root, but that alone cannot make the doctrine degenerate, because there are those who uphold it properly. Uyukpa, Te'urapa, Dongton, Norsang, Nyatson, Kondrak, and Yakrong have elaborated on it, who can refute them? In terms of inner knowledge, the amount of written work is not the main thing, but the actual disciples who hold the practice lineage, and the unbroken lineage from them, are the main things. Therefore, from the direct disciples Phagpa Rinpoche, Tsokgom Kunga, Marcho Gyal, and Lhopa Kunkhyen, there are different lineages, practicing through the four oral transmissions and the four valid cognitions, which continue unbroken to this day, who can compare to this? Furthermore, the five minor sciences, known as the fields of knowledge to be mastered by scholars, include grammar, because 'knowing grammar, one is not confused about meaning,' that is, Sanskrit (Sanskrit: संसकृत, Devanagari: Saṃskṛta, Romanization: Saṃskṛta, Literal meaning: Combined)

ྀཏའི་)སྐད་ཕལ་ཆེར་ལ་མ་རྨོངས་ཀྱང་སྒྲ་མི་ཤེས་ན་དོན་ལ་རྨོངས་པས་སྔོན་གྱི་འགྱུར་མཛད་ཕལ་ཆེ་བས་འགྱུར་གྱི་ཚེ་པཎྜི་ཏ་རེ་ལ་ངེས་པར་ལྟོས་དགོས་བྱུང་བའོ། །ཚིག་རྒྱན་ཤེས་ན་སྙན་དངགས་ལ་མི་རྨོངས་ཞེས་ཏེ། དེ་མི་ཤེས་ན་དེ་ལ་རྨོངས་པའོ། །སྡེབ་སྦྱོར་ཤེས་ན་ཚིག་རྒྱན་ལ་མི་རྨོངས་ཏེ། དེ་མི་ཤེས་ན་དེ་ལ་རྨོངས་པའོ། །ཟློས་གར་ཤེས་ན་གཏམ་རྒྱུད་ལ་མི་རྨོངས་ཞེས་ཏེ། དཔེར་ན་ཀླུ་ཀུན་ཏུ་དགའ་བའི་ཟློས་གར་ལས་འབྱུང་བ་དཔག་བསམ་འཁྲི་ཤིང་གི་ལེའུ་ཕྱི་མར་དྲངས་པ་ལྟ་བུའོ། །སྙན་དངགས་ཤེས་ན་སྤོབས་པ་མཆོག་ལ་མི་རྨོངས་ཞེས་ཏེ། དེ་མི་ཤེས་ན་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་སྤོབས་པ་ཞན་ 24-3-18a པའོ། །ཡང་རྩིས་ཤེས་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་བདེ་སྐྱིད་ལ་མི་རྨོངས་ཞེས་ལ་ལ་དག་ཟེར་ཏེ། ཕྱི་ནང་ཐུན་མོང་དུ་གྲགས་པ་རྣམས་དང་། ཕྱི་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གཡུལ་ལས་རྒྱལ་བ་ལྟ་བུ་རྣམས་ལ་སྐར་རྩིས་སུ་གྲགས་ཏེ། དེ་དག་ལ་རྗེ་བཙུན་གྲགས་པའི་ཞབས་དང་རྗེ་ཉིད་ཀྱི་དབོན་བརྒྱུད་དུ་བྱོན་པ་དག་གིས་ཕྱག་རྗེས་སུ་བཞག་པ་མང་ངོ་། །ནག་རྩིས་དང་ཇུ་ཞག་ཏུ་གྲགས་པ་སྣོད་བཅུད་གཉིས་ཀའི་རྣམ་གཞག་སྟོན་པ་དེ་དག་ནི་ཤཱཀྱ་མུ་ནེས་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་བསྟན་པ་ལས་ལོ་གསུམ་གྱིས་སྔ་བ་ཤིང་ཕོ་བྱི་བ་ལ་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དབྱངས་ཀྱིས་རི་བོ་རྩེ་ལྔར་གསུངས་པ་དེ་ཤིན་ཏུ་དར་བར་གྱུར་ནས། ལོ་བཞི་པ་མེ་ཡོས་ལ་རྒྱ་ནག་ཏུ་ས་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་ཕལ་པས་མི་ཤེས་པའི་ལྟས་སྣ་ཚོགས་པ་བྱུང་བའི་ཚེ། རྩིས་དེའི་མཁན་པོ་ན་རེ། ལྟས་འདི་དག་ནི་དེང་དུས་ཉི་མ་ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་གསེར་གྱི་མི་གཅིག་སྐྱེ། དེའི་བྷེལ་ཁ་རང་རེའི་འདིར་འོང་བའི་སྔ་ལྟས་ཡིན་ཞེས་ལུང་བསྟན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རིག་གནས་དག་ཀྱང་མ་ལུས་པ་གཟིགས་ཤིང་མཁྱེན་པ་ལ་དགོངས་ནས། ཇི་སྐད་དུ། དུས་སྦྱོར་ང་ཤེས་ཕྱི་ནང་ཀུན་རིག་རྣམ་དཔྱོད་བློ་གྲོས་མཚུངས་མེད་ང་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །མདོར་ན་མཁས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་རིག་པའི་གནས་ལྔ་པོ་ལ་མཁས་པར་སྦྱངས་ཤིང་ཚིག་དང་དོན་མཐའ་དག་ལ་སོམ་ཉི་དང་བྲལ་བར་གྱུར་པ་དེ་ལ་ནི་མཁས་པ་མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་འཐོབ་པས་ན་མཁས་པའི་རབ་དང་། ཡང་རིག་པའི་གནས་ཀུན་ལ་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་མ་སྦྱངས་པའམ། སྦྱངས་ནས་བརྗེད་ཀྱང་རུང་གཙོ་བོར་ནི་ནང་རིག་པ་ལས་བརྩམས་པའི་ངེས་པའི་དོན་ལ་མ་རྨོངས་པའི་ཚད་མ་སྐྱེས་ཤིང་། སྐྱེས་པ་དེའི་བྱེད་པ་རང་རྒྱུད་ལ་མ་ཉམས་པར་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ནི་མཁས་པའི་བར་མ་དང་། རྩིས་ལྟ་བུ་རིག་པའི་གནས་ཆུང་ཤོས་ལ་ཡང་གཞན་ 24-4-1a ངོར་ཤེས་བློ་ཙམ་མ་ཡིན་པར། རང་གི་ཤེས་རབ་དཔང་པོར་བཟུང་ནས་བསླབ་སྦྱངས་དེ་ལ་གང་ཡོད་ཀྱི་མཐའ་ཆོད་པར་ཤེས་པ་ནི་མཁས་པ

【現代漢語翻譯】即使對大多數口語（ཏའི་）不陌生，如果不懂得發音，就會對意義感到困惑，因此，以前的翻譯者在翻譯時，大多需要依賴班智達（paṇḍita，梵文學者）。如果懂得修辭，就不會對詩歌感到困惑；如果不懂得修辭，就會對詩歌感到困惑。如果懂得韻律，就不會對修辭感到困惑；如果不懂得韻律，就會對修辭感到困惑。如果懂得戲劇，就不會對故事感到困惑；例如，從龍族皆大歡喜的戲劇中引用的《如意藤》章節的後半部分。如果懂得詩歌，就不會對卓越的勇氣感到困惑；如果不懂得詩歌，在創作論著時勇氣就會不足。還有人說，如果懂得歷算，就不會對世間的幸福感到困惑。內外共同流傳的，以及外道不共的，如戰勝戰爭等，都被稱為星算。對於這些，尊者扎巴（Grags pa）的足跡以及尊者自己的後代都留下了許多印記。被稱為黑算和卦算，揭示了容器和精華兩種事物的性質，這些都是釋迦牟尼佛所作的十二行誼中，比木陽鼠年早三年，尊者文殊菩薩在五臺山所說的，非常盛行。到了第四年火兔年，中國發生了地震等世俗之人無法理解的各種預兆時，那位歷算師說：『這些預兆是，現在西方會出現一個金人，那是他的使者來到我們這裡的預兆。』像這樣的所有學問，都考慮到他全部看到和了解，正如所說：『時輪我知曉，內外一切明，智慧與聰穎，無與倫比我。』總而言之，要成為智者，就要精通五明，對於一切詞句和意義都要毫無疑惑，這樣的人才能被稱為智者，才能獲得大學者的稱號，是智者中的佼佼者。或者，對於一切學問，從一開始就沒有學習，或者學習后又忘記了，但最重要的是，對於不迷惑于從內學開始的究竟意義的量（pramāṇa， प्रमाण，pramāṇa，量），已經生起，並且生起的行為在自己的相續中沒有消失，這樣的人是中等智者。即使對於歷算這樣的小學問，也不僅僅是在別人面前表現出知識，而是以自己的智慧為證，對於學習和研究，要徹底瞭解其中的所有內容，這樣的人是智者。

【English Translation】 Even if one is not unfamiliar with most colloquial languages (Tai), if one does not understand the pronunciation, one will be confused about the meaning. Therefore, most of the previous translators had to rely on paṇḍitas (Sanskrit scholars) when translating. If one understands rhetoric, one will not be confused about poetry; if one does not understand rhetoric, one will be confused about poetry. If one understands prosody, one will not be confused about rhetoric; if one does not understand prosody, one will be confused about rhetoric. If one understands drama, one will not be confused about stories; for example, the latter part of the chapter 'Wish-Fulfilling Vine' quoted from the drama 'Nagas All Rejoice'. If one understands poetry, one will not be confused about excellent courage; if one does not understand poetry, one's courage will be insufficient when composing treatises. Some also say that if one understands astrology, one will not be confused about worldly happiness. What is commonly known both internally and externally, and what is uncommon to outsiders, such as winning battles, is called stellar astrology. For these, the footprints of Jetsun Drakpa (Grags pa) and the descendants of Jetsun himself have left many marks. What are known as black astrology and divination, which reveal the nature of both the container and the essence, are the twelve deeds of Shakyamuni Buddha. Three years earlier than the Wood Male Mouse year, Jetsun Manjushri spoke of them at Mount Wutai, and they became very popular. In the fourth year, the Fire Rabbit year, when various omens occurred in China, such as earthquakes, which ordinary people could not understand, the master of that astrology said: 'These omens are that a golden man will be born in the west these days, and it is a sign that his messenger will come here.' Considering that he sees and knows all such sciences, as it is said: 'I know the Kalachakra, I know everything inside and out, my wisdom and intelligence are unparalleled.' In short, to become a wise person, one must be proficient in the five sciences, and one must be free from doubt about all words and meanings. Such a person can be called a wise person and can obtain the title of great scholar, and is the best of the wise. Or, for all sciences, one has not studied from the beginning, or one has forgotten after studying, but the most important thing is that the measure (pramāṇa， प्रमाण，pramāṇa，cognition) that is not confused about the ultimate meaning starting from internal learning has arisen, and as long as the action of that arising has not disappeared in one's own continuum, such a person is a medium wise person. Even for a small science like astrology, it is not just showing knowledge in front of others, but taking one's own wisdom as a witness, and for learning and research, one must thoroughly understand all the contents, such a person is wise.

འི་ཆུང་ངུ་ཞེས་བྱ་ལ། གསུམ་པོ་དེ་གང་རུང་དུ་འཇོག་པའི་ཁྱད་ཆོས་ནི་རང་རང་ལ་ལྟོས་པའི་འཆད་རྩོད་རྩོམ་གསུམ་གྱི་མཐུ་དང་ལྡན་པར་དགོས་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་མཛད་པ་འདིའི་དགོངས་པའོ། །མཁས་པ་འབྲིང་དུ་བཞག་པ་དེ་ཡང་སོ་སྐྱེ་དང་དམན་པའི་འཕགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་གྱི། ཐེག་ཆེན་གྱི་འཕགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་མཁས་པ་ཆེན་པོར་འཇོག་ནུས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ཤེས་རབ་རྐྱང་པས་སེལ་བར་མི་ནུས་པའི་མ་རིག་པ་ནི་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན། འཕགས་མཆོག་གིས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་མི་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི། ཚིག་ཚོལ་བའི་སྐབས་སུ་གདུལ་བྱ་གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པར་མི་ནུས་པའི་དོན་ཡིན་གྱི། རང་དོན་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་མེད་མི་རུང་གི་ཤེས་རབ་ཏུ་དགོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དོན་ཤེས་པས་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །གཟིངས་དང་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་རིག །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན། བསྟན་བཅོས་འདིའི་ལུས་རྣམ་པར་བཞག་པ་ལ་མཁས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་བདེན་པ་གཉིས་ཤེས་ཚུལ་དང་། མཁས་པར་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཅན་རྩོམ་འཆད་རྩོད་གསུམ་ལ་མཁས་དགོས་པར་བསྟན་པ་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་དེ་གོང་དུ་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་ནས། གཉིས་པ་ལ། མིང་གི་སྒོ་ནས་མདོར་བསྟན་པ་དང་། དོན་གྱི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མཁས་པར་བྱ་བའི་སྒོ་ནི་གསུམ་སྟེ་ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྩོམ་པ་ལ་མཁས་པར་བྱ་དགོས་པ་དང་། འཆད་པ་ལ་དང་། རྩོད་པ་ལ་མཁས་པར་བྱ་དགོས་པའོ།། །།མངྒ་ལཾ།།

【現代漢語翻譯】被稱為『小』。這三種安立方式的特點是，各自需要具備相應的講、辯、著三種能力，這是造論者的意圖。將『中等』安立為智者，是相對於凡夫和低劣的聖者而言的；但相對於大乘的聖者而言，則可以安立為『大』智者，因為僅僅依靠現量見到法無我的智慧，是無法遣除無明的。因此，即使是聖者，也說『不會變成一切智』，這是在尋求詞句時，指無法攝受其他所化眾生的意思；但並非說爲了現證自利法身，不需要不可或缺的智慧，如經中所說：『智者應知諸法如筏，以了知義故。』因此，本論的體性安立，對於成為智者的所緣，需要通達二諦之理；對於成為智者的有境，則需要精通著、講、辯三者。其中，第一個方面已經在前面詳細闡述。第二個方面，分為從名稱上作簡略說明，以及從意義上作詳細闡述。第一點是：『成為智者的門徑有三』等等。第二點分為三部分：需要精通寫作，需要精通講說，需要精通辯論。吉祥！

【English Translation】 is called 'small'. The characteristic of establishing these three is that each needs to have the power of explanation, debate, and composition corresponding to itself, which is the intention of the author of this treatise. The establishment of 'medium' as a scholar is in relation to ordinary beings and inferior Āryas; but in relation to the Mahāyāna Āryas, it can be established as a 'great' scholar, because ignorance cannot be eliminated by mere wisdom that directly sees the selflessness of phenomena. Therefore, even the noble ones say that 'omniscient will not change', which means that when seeking words, it means that one cannot take care of other disciples; but it is not that it is not necessary to have indispensable wisdom to realize the Dharmakāya for one's own benefit, as it is said: 'The wise should know all dharmas are like a raft, because of understanding the meaning.' Therefore, the nature of this treatise is established, and for the object of becoming a scholar, it is necessary to understand the two truths; for the subject of becoming a scholar, it is necessary to be proficient in composition, explanation, and debate. The first aspect has been explained in detail above. The second aspect is divided into a brief explanation from the name and a detailed explanation from the meaning. The first point is: 'There are three paths to becoming a scholar,' and so on. The second point is divided into three parts: it is necessary to be proficient in writing, it is necessary to be proficient in speaking, and it is necessary to be proficient in debate. Auspiciousness!