ludru0205_二量果傳承.g2.0f
如竹嘉措教言集LG17ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་གསུང་རྒྱུན། 2-209 ༄༅། །ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་གསུང་རྒྱུན། ༄། །ཁས་ལེན་པ་པོ་སེམས་ཙམ་པའི་རྣམ་གཞག། ༄༅། །ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་གསུང་རྒྱུན་ནོ།། མདོ་རྒྱུད་མང་ཐོས་གདེངས་ཅན་ནོར་བུའི་གཙུག །སྲིད་གསུམ་སྙིང་གི་མུན་སེལ་ཀླུ་སྒྲུབ་སྲོལ། །ཟབ་དོན་རྒྱ་མཚོའི་བཅུད་ལ་རོལ་རྩེད་མཁན། །སྙིང་ནས་འདུད་དོ་འདོད་ དགུའི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ། །ཞེས་མཆོད་པར་བརྗོད་ནས་འདིར་ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་སྐབས་སུ་མཐའ་དཔྱད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཁས་ལེན་པ་པོ་སེམས་ཙམ་པའི་རྣམ་གཞག ཁས་བླང་བྱ་སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་ གཞག སྐབས་སུ་བབས་པའི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དངོས་སོ། །དང་པོ་ལ་མཚན་ཉིད། ཁྱབ་མཉམ། དབྱེ་བ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་པོ་གང་རུང་ཡིན་ པ་གང་ཞིག ཕྱི་དོན་མེད་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཆ་ནས་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་གསུམ་པར་བཞག་པ་དེ་སེམས་ཙམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། །གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཙམ་པ། རྣལ་འབྱོར་ སྤྱོད་པ་བ། །རྣམ་རིག་པ། མངོན་པ་སྨྲ་བ་པོ་དང་བཞི་དོན་གཅིག གསུམ་པ་དབྱེ་ན། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་དང་། གྲུབ་མཐའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་ པ་དང་། སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ་མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སེམས་ཙམ་པ་གང་ཞིག ཕྱི་རོལ་དོན་སྣང་གི་དབང་ཤེས་ལ་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྣང་བ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཁས་ལེན་པའི་སེམས་ཙམ་པ་དེ་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། 2-210 གཉིས་པ་དེ་ལ་དབྱེ་ན། གཟུང་འཛིན་གྲངས་མཉམ་པ། སྒོ་ང་ཕྱེད་ཚལ་བ། སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་པའི་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་པ་དང་གསུམ་ཡོད་པའི་དང་པོའི་མཚན་གཞི་ནི། ཁྲ་འཛིན་དབང་ཤེས་ལ་ ཁྲ་བོ་སྣ་ཚོགས་པ་སྣང་བའི་ཚེ་ཡུལ་གཟུང་བྱའི་གྲངས་དང་མཉམ་པར་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡང་རྫས་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་པའི་སེམས་ཙམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་འཇོག གཉིས་པ་ནི། ཁྲ་འཛིན་ དབང་ཤེས་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཚེ་གཟུང་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྫས་གཅིག་ཏུ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་དང་འཛིན་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་བདེན་པར་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་ཞིང་། གཟུང་བྱ་དང་འཛིན་བྱེད་ ཀྱི་ཤེས་པ་གཉིས་རྫས་གཞན་དུ་ཁས་ལེན་པའི་སེམས་ཙམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་འཇོག གསུམ་པ་ནི་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཚེ་གཟུང་བྱའི་རྣམ་པ་དང་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཉིས་རྫས་གཅིག་ཏུ་ཁས་ ལེན་པའི་སེམས་ཙམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་འཇོག གཉིས་པ་སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པ་ལ། མཚན་ཉིད་དང་དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། སེམས་ཙམ་པ་གང་ཞིག ཕྱི་རོལ་དོན་སྣང་གི་དབང་ཤེས་ལ་ཕྱི་ རོལ་དོན་དུ་སྣང་བ་བདེན་མེད་སྒྲོ་བཏགས་སུ་ཁས་ལེན་པ་དེ་དེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། དེ་ལ་དབྱེ་ན། དྲི་བཅས་རྣམ་རྫུན་པ་དང་ད
【現代漢語翻譯】 如竹嘉措教言集LG17《量果二論之口傳》 2-209 《量果二論之口傳》 安立承許者唯識宗 《量果二論之口傳》。 對於聽聞眾多經續、具有自信的如意寶頂飾， 以及消除三有世界內心黑暗的龍樹宗派， 我從內心深處敬禮于嬉戲于甚深意義海洋之精華者， 祈願賜予如意成就。 如是讚頌之後，於此《量果二論》之際，有三項需要辨析：承許者唯識宗的安立、承許之境唯識宗的宗義安立，以及當下所涉之量果的真實安立。 首先，有體性、周遍與差別三者。第一者，凡是內道佛教的四宗派之一，並且從不承認外境的角度，被安立為內道佛教三宗派者，即是唯識宗的體性。 第二者，唯識宗、瑜伽行派、識論派、說經部四者意義相同。 第三者，從本體角度區分，有唯識真實現派與唯識虛妄現派兩種。第一者有體性和差別兩種。第一者，凡是唯識宗，對於顯現外境的根識，以外境方式顯現的真實成立，此唯識宗即是唯識真實現派的體性。 2-210 第二者，對此進行區分，有能取所取數量相等者、半個雞蛋者、多樣無二者三種唯識真實現派。第一者的例子是：對於認知彩色的根識，在顯現彩色多樣時，對於所取境的數量，能取識也承許為不同實體，這樣的唯識宗即可安立於此。第二者是：對於認知彩色的根識，在如是顯現時，承許所取的一切皆為一體的真實成立，能取的一切也為一體的真實成立，並且能取與所取的識二者承許為不同實體的唯識宗，即可安立於此。第三者是：在如是顯現時，承許所取的顯現與能取的識二者為一體性的唯識宗，即可安立於此。第二者，唯識虛妄現派，有體性和差別兩種。第一者：凡是唯識宗，對於顯現外境的根識，以外境方式顯現的皆為非真、是虛假安立，此即是其體性。對此進行區分，有具垢虛妄現派與無
【English Translation】 Teachings of Lugu Jiacuo LG17: Oral Transmission of the Two Results of Measurement 2-209 Oral Transmission of the Two Results of Measurement Establishing the Mind-Only School as the Asserter Oral Transmission of the Two Results of Measurement. To the jewel crest of those who have heard many sutras and tantras and have confidence, And to the Nagarjuna tradition that dispels the darkness of the heart of the three realms, From the depths of my heart, I bow to the one who delights in the essence of the profound ocean of meaning, Praying to grant the actual attainments of all desires. After such praise, in this context of the Two Results of Measurement, there are three points to analyze: the establishment of the Mind-Only School as the asserter, the establishment of the tenets of the Mind-Only School as the object of assertion, and the actual establishment of the Two Results of Measurement at hand. Firstly, there are three aspects: definition, pervasion, and division. The first is that any of the four Buddhist schools that do not assert external objects are established as the three Buddhist schools, which is the definition of the Mind-Only School. Secondly, Mind-Only, Yogachara, Vijnanavada, and Sutrantika are synonymous. Thirdly, dividing from the perspective of essence, there are two types: the Mind-Only True Aspectarians and the Mind-Only False Aspectarians. The first has two aspects: definition and division. The first is: any Mind-Only school that asserts that the appearance of external objects to the sense consciousness is truly established as external objects is the definition of the Mind-Only True Aspectarians. 2-210 Secondly, dividing this, there are three types: those with equal numbers of grasper and grasped, those like half an egg, and the Mind-Only True Aspectarians who are diverse and non-dual. The first example is: for the sense consciousness that perceives colors, when diverse colors appear, the consciousness that grasps is also asserted to be of different substances, equal in number to the objects grasped. The second is: for the sense consciousness that perceives colors, when it appears as such, it is asserted that all grasped objects are truly established as one substance, and all grasping consciousnesses are also truly established as one, and the Mind-Only school that asserts that the grasped and grasping consciousnesses are different substances can be established here. The third is: when it appears as such, the Mind-Only school that asserts that the appearance of the grasped and the grasping consciousness are of one substance can be established here. Secondly, the Mind-Only False Aspectarians have two aspects: definition and division. The first is: any Mind-Only school that asserts that the appearance of external objects to the sense consciousness is falsely imputed as non-true is its definition. Dividing this, there are the defiled False Aspectarians and the un-
ྲི་མེད་རྣམ་རྫུན་པ་གཉིས་ཡོད། དང་པོ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་གི་དྲི་མ་ཡོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ལ། 2-211 གཉིས་པ་ནི་དེའི་ས་ན་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་གི་དྲི་མ་མེད་པར་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་གྲུབ་མཐའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། ལུང་གི་རྗེས་འབྲང་གི་སེམས་ཙམ་པ་དང་། རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་ གི་སེམས་ཙམ་གཉིས་ཡོད་པའི་དང་པོ་ནི་མངོན་པ་གོང་འོག་ནས་བཤད་པའི་སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཁས་ལེན་པའི་སེམས་ཙམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་འཇོག གཉིས་པ་ནི། ཚད་མ་མདོ། རྣམ་འགྲེལ། རིགས་ གཏེར་སོགས་ནས་བཤད་པའི་སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཁས་ལེན་པའི་སེམས་ཙམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་འཇོག། །། ༄། །ཁས་བླང་བྱ་སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་འཆད་པ་ལ། སེམས་ཙམ་པའི་བཤད་བྱའི་བཀའ་དང་། དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ངོས་བཟུང་བ། གཉིས་པ་ཁས་བླང་བྱ་སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་འཆད་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སེམས་ཙམ་པའི་ བཤད་བྱའི་བཀའ་ངོས་བཟུང་བ། དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ངོས་བཟུང་བ། བསྟན་བཅོས་དེས་བཀའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་ཚུལ་བཤད་པ། དེ་ལྟར་བཀྲལ་བའི་སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐའ་དངོས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བཀའ་ དང་པོ་བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་འཁོར། བར་པ་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་འཁོར། ཐ་མ་ལེགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་ཆོས་འཁོར་དང་གསུམ་པོ་དེ་སེམས་ཙམ་པའི་བཤད་བྱའི་བཀའ་ཡིན་ཞིང་། ཁྱད་པར་ཁ་ ཅིག་སེམས་ཙམ་པའི་བཤད་བྱའི་བཀའ་བཞི་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། མདོ་སྡེ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ། རྒྱན་སྟུག་པོ་བཀོད་པ། མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ། མདོ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་དང་བཞི་པོ་དེ་ལ་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། 2-212 སེམས་ཙམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་མདོ་དེ་བཞི་ངེས་དོན་གྱི་བཀའ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་ཕྱིར་རོ།། །། གཉིས་པ་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ངོས་གཟུང་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལུང་གི་རྗེས་འབྲང་གི་བསྟན་ བཅོས་ངོས་གཟུང་བ་དང་། རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་གི་བསྟན་བཅོས་ངོས་གཟུང་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། བྱམས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཆོས་སྡེ་ཉི་ཤུ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཉི་ཤུ་ཡོད་དེ། རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས་ མཛད་པའི་བྱམས་ཆོས་ཕྱི་མ་བཞི། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་མཛད་པའི་ས་སྡེ་ལྔ། སྡོམ་རྣམ་པ་གཉིས། ཐོགས་མེད་འགྲེལ་ཆེན་དང་བརྒྱད། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་མཛད་པའི་པྲ་ཀ་ར་ན་སྡེ་བརྒྱད་ དང་ཉི་ཤུ་པོ་དེ་ལ་འཇོག་གོ །ཉི་ཤུ་པོ་དེ་ཡང་སོ་སོར་ངོས་གཟུང་ན། བྱམས་ཆོས་ཕྱི་མ་བཞི་ནི། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་མ་གཏོགས་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྒྱུད་བླ་མ། མདོ་སྡེ་རྒྱན། དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད། ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་དང་བཞི་པོ་དེ་ཡིན། ས་སྡེ་ལྔ་ནི། སའི་གཞི་བསྡུ་བ་དང་། སའི་དངོས་གཞི་བསྡུ་བ། རྣམ་གྲངས་བསྡུ་བ། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་བསྡུ་བ། རྣམ་པར
【現代漢語翻譯】 有兩種無垢的虛假（宗義）。第一種是認為佛地存在能取所取二相的垢染。 第二種是認為佛地不存在能取所取二相的垢染。如果從宗派的角度來區分第二種，則有隨經部的唯識宗和隨理部的唯識宗兩種。第一種是指承認《俱舍論》上下部所說的唯識宗宗義的唯識宗，例如。第二種是指承認《量經》、《釋量論》、《理智寶藏》等所說的唯識宗宗義的唯識宗。 現在講解唯識宗的宗義體系。首先確定唯識宗所依據的佛經和解釋經義的論著。 第二，講解所要承認的唯識宗的宗義體系，分為四個部分：確定唯識宗所依據的佛經、確定解釋經義的論著、說明論著如何解釋佛經的意義、以及直接闡述如此解釋的唯識宗宗義。第一部分是：佛經 初轉法輪（四諦法輪）、中轉法輪（無相法輪）、末轉法輪（善分別法輪）這三個法輪是唯識宗所依據的佛經。特別地，有些人說唯識宗所依據的佛經有四部，指的是《解深密經》、《大莊嚴經》、《十地經》、《楞伽經》這四部經。 因為唯識宗認為這四部經是了義經。第二，確定解釋經義的論著，分為兩種：隨經部的論著和隨理部的論著。第一種，如所說『與慈氏相關的法類二十部』，確實有二十部。即彌勒菩薩所著的慈氏五論中的后四部，聖無著所著的五事（五部論），兩種律儀，無著的《大釋論》等八部，世親論師所著的八部《論》（梵文：Prakarana），總共二十部。這二十部論著可以分別確定。慈氏五論中的后四部是：《現觀莊嚴論》之外的《大乘經莊嚴論》、《辨中邊論》、《辨法法性論》。 五事（五部論）是：《事地分》、《本地分》、《攝抉擇分》、《釋門分》、《攝事分》。
【English Translation】 There are two kinds of immaculate falsehoods (tenets). The first is the belief that there are stains of dualistic appearance of grasper and grasped in the Buddha-land. The second is the belief that there are no stains of dualistic appearance of grasper and grasped in the Buddha-land. If the second is divided from the perspective of philosophical schools, there are two types: the Mind-Only school that follows scriptures and the Mind-Only school that follows reasoning. The first refers to the Mind-Only school that accepts the tenets of the Mind-Only school as explained in the upper and lower Abhidharma, for example. The second refers to the Mind-Only school that accepts the tenets of the Mind-Only school as explained in works such as the Pramana Sutra, the Commentary on Valid Cognition, and the Treasury of Reasoning. Now, I will explain the system of tenets of the Mind-Only school. First, identify the Buddhist scriptures and commentaries that the Mind-Only school relies on. Second, explaining the system of tenets of the Mind-Only school to be accepted is divided into four parts: identifying the Buddhist scriptures that the Mind-Only school relies on, identifying the commentaries that explain the meaning of the scriptures, explaining how the commentaries interpret the meaning of the scriptures, and directly elucidating the tenets of the Mind-Only school as explained in this way. The first part is: Buddhist scriptures The first turning of the Dharma wheel (the Four Noble Truths), the middle turning of the Dharma wheel (the signless Dharma wheel), and the final turning of the Dharma wheel (the well-discriminated Dharma wheel) are the Buddhist scriptures that the Mind-Only school relies on. In particular, some say that there are four Buddhist scriptures that the Mind-Only school relies on, referring to the Samdhinirmocana Sutra, the Mahavyuha Sutra, the Dasabhumika Sutra, and the Lankavatara Sutra. Because the Mind-Only school believes that these four sutras are definitive meaning scriptures. Second, identifying the commentaries that explain the meaning of the scriptures is divided into two types: commentaries that follow scriptures and commentaries that follow reasoning. The first type, as it is said, 'There are twenty categories of Dharma related to Maitreya,' there are indeed twenty. That is, the latter four of the five treatises of Maitreya Bodhisattva, the five sections of Asanga, the two types of vows, the eight parts of Asanga's Great Commentary, and the eight Prakarana sections by Master Vasubandhu, totaling twenty. These twenty treatises can be identified separately. The latter four of the five treatises of Maitreya are: the Mahayana Sutra Ornament, the Madhyantavibhaga, and the Dharmadharmatavibhaga, excluding the Abhisamayalankara. The five sections are: the Basis of the Ground, the Actual Ground, the Collection of Categories, the Collection of Doors to Liberation, and the Collection of Matters.
་ གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་དང་ལྔ་པོ་དེ་ཡིན་ཞིང་། སྡོམ་རྣམ་པ་གཉིས་ནི། ཐེག་པ་ཐུན་མོང་བའི་སྡོམས་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་དང་། ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མིན་པའི་སྡོམས་ཐེག་བསྡུས་གཉིས་པོ་ཡིན་ནོ། ། 2-213 པྲ་ཀ་ར་ན་སྡེ་བརྒྱད་ཅེས་པ་ནི། སེམས་ཙམ་པའི་རྩ་བའི་གྲུབ་མཐའ་སྟོན་པ་ལ་སུམ་བཅུ་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་སྟོན་པ་ལ་ཉི་ཤུ་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། དེ་ གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ལ། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་ཡིན་ན། ཉན་བཤད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དང་། ལས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དང་། ཕུང་པོ་ལྔའི་ རྣམ་གཞག་རྣམས་མི་འཐད་པར་ཐལ། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། དེའི་ལན་རིམ་བཞིན་སྟོན་པ་ལ། རྣམ་བཤད་རིག་པ། ལས་གྲུབ་པ། ཕུང་པོ་ལྔའི་རབ་བྱེད་རྣམས་གསུངས་ཤིང་། བསྟན་བཅོས་དེ་ལྔ་ནི་རང་དབང་དུ་བརྩམས་པ་ཡིན་ལ། གཞན་དབང་དུ་བརྩམས་པ་གསུམ་ནི། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་ཡིན་ན། རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དང་། རང་དོན་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ པ་དྲུག་དང་། གཞན་དོན་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིའི་རྣམ་གཞག་དང་། མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་རྣམས་མི་འཐད་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་རྣམས་ཀྱི་ལན་རིམ་བཞིན་སྟོན་པ་ལ། རྟེན་འབྲེལ་མདོ་འགྲེལ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པ། འབྱེད་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་རྣམས་གསུངས་སོ། །ཉི་ཤུ་པོ་དེར་མ་འདུས་པ་ཡང་བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་ལ་སོགས་པ་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་གི་སེམས་ཙམ་པའི་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ནི། 2-214 ཚད་མ་མདོའི་སེམས་ཙམ་པའི་གཞུང་རྣམས་དང་། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ཚད་འབྲས་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པའི་རང་གཞུང་རྣམས་དང་། མངོན་སུམ་སྟོད་ཀྱི། དེ་ཕྱིར་གཉིས་སྟོང་གང་ཡིན་པ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་ རྣམས་ལ་འཇོག་གོ། །། ༄། །བསྟན་བཅོས་དེས་བཀའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་ཚུལ་བཤད་པ། གསུམ་པ་བཀའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་ཚུལ་འཆད་པ་ལ། སེམས་ཙམ་པའི་བསྟན་བཅོས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བཀའ་འཁོར་ལོ་རིམ་པ་གསུམ་པོ་དེའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་པའི་ཚུལ་ཡོད་དེ། བཀའ་དང་པོ་ བདེན་བཞིའི་ཆོས་འཁོར། བར་པ་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་འཁོར་གཉིས་པོ་དེ་དྲང་དོན་གྱི་མདོར་དགོངས་པ་འགྲེལ། བཀའ་ཐ་མ་ལེགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་ཆོས་འཁོར་དེ་ངེས་དོན་གྱི་མདོར་དགོངས་པ་ འགྲེལ་བའི་ཕྱིར། དང་པོ་དེ་ཡིན་ཏེ། བཀའ་དང་པོར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་བསྟན་པ་དེ་ཡང་དགོངས་གཞི་དགོས་པ་དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་དྲང་དོན་དུ་འགྲེལ། བཀའ་བར་ པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས་བདེན་མེད་དུ་བསྟན་པ་དེ་ཡང་དགོངས་གཞི་དགོས་པ་དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་དྲང་དོན་དུ་འགྲེལ་
【現代漢語翻譯】 總攝一切和五事（指唯識宗的五事：相、名、分別、正智、如如）就是這些。《總攝》有兩種：一是小乘共同的《阿毗達磨集論》，二是大乘不共的《攝大乘論》。 所謂『八部論』，是指：爲了闡述唯識宗的根本宗義，著有《三十頌》；爲了闡述其論證，著有《二十頌》。在這兩者的論述中，如果說一切顯現都是唯識，那麼聽聞和講說的規範、業果的規範、五蘊的規範等都不合理。如果說一切顯現都是唯識，那麼爲了依次解答這些問題，就闡述了《辨相識論》、《業成就論》、《五蘊論》。這五部論是獨立創作的。另外三部是依他而作：如果說一切顯現都是唯識，那麼十二緣起的規範、為自利而修的六度、為利他而修的四攝、以及三種自性的規範等都不合理。爲了依次解答這些問題，就闡述了《緣起經釋》、《大乘莊嚴經論釋》和《辨中邊論》的兩個註釋。還有一些未包含在《二十頌》中的論著，如《八千頌大釋》等。 第二，屬於理智派的唯識宗的釋經論著有： 《量經》（指《釋量論》）中唯識宗的論著，以及《釋量論》中現量品和比量品的自宗論述，還有《現觀莊嚴論》的『因此二千』等論述。 以下闡述這些論著如何解釋佛語的密意。 第三，闡述解釋佛語密意的方式。唯識宗的這些論著以如下方式解釋三轉法輪的密意：第一轉法輪，即四諦法輪；以及第二轉法輪，即無相法輪，這兩者都被解釋為不了義經。而第三轉法輪，即善分別法輪，則被解釋爲了義經。第一轉法輪之所以被解釋爲了義經，是因為其中所說的外境真實存在，這可以通過考慮其意圖、必要性和對實際的妨害這三個方面來解釋為不了義。第二轉法輪之所以被解釋爲了義經，是因為其中所說的諸法如夢如幻，這也可以通過考慮其意圖、必要性和對實際的妨害這三個方面來解釋為不了義。
【English Translation】 The 'encompassing all' and the five matters (referring to the five matters of the Yogācāra school: appearance, name, discrimination, right knowledge, suchness) are these. There are two types of 'encompassing': the Abhidharma-samuccaya, which is common to the Lesser Vehicle, and the Mahāyāna-samuccaya, which is not common to the Great Vehicle. The so-called 'eight treatises' refer to: the Trimśikā-vijñaptimātratāsiddhi (Thirty Verses), which explains the fundamental tenets of the Yogācāra school; and the Viṃśatikā-vijñaptimātratāsiddhi (Twenty Verses), which explains its proofs. In the context of these two, if it is stated that all appearances are mind-only, then the norms of hearing and teaching, the norms of karma and result, and the norms of the five aggregates, etc., would be unreasonable. If it is said that all appearances are mind-only, then to answer these questions in order, the Vyākhyāyukti, the Karmasiddhiprakaraṇa, and the Pañcaskandhaprakaraṇa are explained. These five treatises are composed independently. The other three are composed dependently: if it is said that all appearances are mind-only, then the norms of the twelve links of dependent origination, the six perfections for one's own benefit, the four objects of gathering for the benefit of others, and the norms of the three characteristics, etc., would be unreasonable. To answer these questions in order, the Pratītyasamutpāda-sūtra-vyākhyāna, the Mahāyānasaṃgraha-vyākhyāna, and the commentaries on the two Madhyāntavibhāga are explained. There are also some treatises not included in the Twenty Verses, such as the Great Commentary on the Eight Thousand Verses, etc. Second, the Yogācāra commentaries that follow the path of reasoning include: The Yogācāra texts of the Pramāṇasūtra (Compendium on Valid Cognition), the self-commentaries on the second and third chapters of the Pramāṇavārttika (Commentary on Valid Cognition), and the texts such as 'Therefore, whatever is two thousand' from the Abhisamayālaṃkāra (Ornament of Clear Realization). The following explains how these treatises interpret the intent of the Buddha's words. Third, explaining the manner of interpreting the intent of the Buddha's words. These Yogācāra treatises interpret the intent of the three turnings of the wheel of Dharma in the following way: the first turning of the wheel of Dharma, the Four Noble Truths; and the second turning of the wheel of Dharma, the wheel of Dharma without characteristics, are both interpreted as provisional meaning (neyārtha) sūtras. The final turning of the wheel of Dharma, the well-discriminated wheel of Dharma, is interpreted as definitive meaning (nītārtha) sūtras. The first turning of the wheel is interpreted as provisional because the teaching of the true existence of external objects can be explained as provisional by considering its intention, necessity, and the three harms to reality. The second turning of the wheel is interpreted as provisional because the teaching of all phenomena as dreamlike and illusory can also be explained as provisional by considering its intention, necessity, and the three harms to reality.
བར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ནི། བཀའ་དང་པོར་ཕྱི་དོན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་བསྟན་པ་ལ་དགོངས་གཞི་ཡོད་དེ། རང་སྡེ་བྱེ་མདོ་གཉིས་དང་། བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་ཕྱི་རོལ་དོན་སྣང་གི་དབང་ཤེས་སྣ་ཚོགས་པ་གཅིག་སྐྱེ་བ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། 2-215 དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དེ། རང་སྡེ་ཐེག་དམན་གྱི་གང་ཟག་རྣམས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་ལ་ཁ་དྲང་བར་བྱ་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ཡོད་དེ། ཕྱི་དོན་བདེན་པར་ གྲུབ་པ་ལ་གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་བཀའ་བར་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་བསྟན་པའི་དགོངས་གཞི་ཡོད་དེ། ཀུན་བཏགས་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ ཉིད་མེད་པ། གཞན་དབང་ལ་རང་གི་སྐྱེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ། ཡོངས་གྲུབ་ལ་དོན་དམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྟེ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་གསུམ་པོ་དེ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། དེ་སྐད་དུ་ཡང་སུམ་ཅུ་པ་ལས། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྣམ་གསུམ་གྱི། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་རྣམ་གསུམ་ལ། །དགོངས་ནས་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ ཕྱིར།། །། ༄། །དེ་ལྟར་བཀྲལ་བའི་སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐའ་དངོས་ལ། གཞིའི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ། བཞི་པ་དེ་ལྟར་བཀྲལ་བའི་སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་དངོས་བཤད་པ་ལ། གཞིའི་རྣམ་གཞག ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག འབྲས་བུའི་རྣམ་གཞག་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། ཆོས་ལྔ་དང་ནི་རང་བཞིན་ གསུམ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་བརྒྱད་ཉིད་དང་། །བདེན་མེད་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་ནི། །ཐེག་ཆེན་མཐའ་དག་འདིར་ཟད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཆོས་ལྔའི་རྣམ་གཞག རང་བཞིན་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག 2-216 བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ་དང་ལྔ། དང་པོ་ལྔ་ནི། རྒྱུ་མཚན་དང་མིང་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ དང་ལྔ་པོ་དེ་ལ་འཇོག་ལ། དང་པོའི་མཚན་གཞི་ནི། བུམ་པ་ལྟ་བུ། གཉིས་པ་ནི་བུམ་པ་ཞེས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་ལྟ་བུ། གསུམ་པ་ནི། ཁམས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཡང་དག་པ་མིན་པའི་ ཀུན་རྟོག་ལྟ་བུ་ལ་འཇོག བཞི་པ་ནི། ཆོས་ཉིད་ལྟ་བུ། ལྔ་པ་ནི། དེ་བཞིན་ཉིད་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལྟ་བུ་ལ་འཇོག་ཅིང་། དེ་ཡང་དང་པོ་གསུམ་པོ་དེ་ བསྡུས་ན་གཞན་དབང་དུ་འདུས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་དང་། མིང་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་གསུམ་པོ་གང་རུང་ཡིན་ན་གཞན་དབང་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་དབུས་མཐའ་ལས། རྒྱུ་དང་ རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། །མིང་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འདུ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྔའི་ནང་ཚན་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་པོ་དེ་ཡོངས་ག
【現代漢語翻譯】 因為這是過渡階段。 首先，在最初的佛法中，將外境顯現為真實存在是有其意圖的，因為這是爲了讓自宗的說一切有部和經量部，以及孩童等普通人，對外境的各種顯現產生一種認知。 這樣宣說的必要性在於，爲了引導自宗小乘的修行者轉向大乘佛法。對實有存在有害，因為通過一異性分析的推理可以否定外境的真實存在。 其次，在中間的佛法中，宣說一切法無自性是有其意圖的，因為這是爲了說明遍計所執無自性，依他起無生自性，圓成實無勝義自性，即針對這三種無自性而說的。 正如《三十頌》中所說：『自性有三種，無自性亦三種，佛陀依此義，說一切法無自性。』 現在，詳細解釋唯識宗的宗義，首先是關於基礎的建立。 第四，詳細解釋唯識宗的宗義，分為基礎的建立、道路的建立和果的建立。首先是基礎的建立：『五法與三自性，八識及二諦，大乘一切法，皆攝於此中。』 如是所說，分為五法的建立、三自性的建立、二諦的建立、二無我的建立、八識聚的建立這五個方面來講解。首先是五法：因、名、分別、真如、正智這五者。 第一者的例子是瓶子。第二者是說『瓶子』這個詞的聲音。第三者是包含在三界中的非真實的遍計。第四者是法性。第五者是以真如為對境的無二智慧。 如果將前三者歸納起來，則包含在依他起中，因為因、名、分別三者中的任何一個都必須是依他起。正如《中邊分別論》中所說：『因與分別，及名總為三。』 在這五法中，真如和正智二者屬於圓成實。
【English Translation】 Because it serves as a transitional phase. Firstly, there is a specific intention behind teaching external phenomena as truly existent in the initial teachings, as it caters to the Sarvastivada and Sautrantika schools within our own tradition, as well as ordinary individuals like children, who perceive various sensory experiences of external phenomena. The necessity of teaching in this way is to guide practitioners of the Lesser Vehicle within our own tradition towards the Greater Vehicle. There are factors that contradict substantial existence, as the reasoning of singularity and plurality refutes the true establishment of external phenomena. Secondly, there is an intention behind teaching all phenomena as devoid of true existence in the intermediate teachings, as it refers to the three types of non-existence: the imputed nature being devoid of its own characteristic essence, the dependent nature being devoid of its own essence of arising, and the thoroughly established nature being devoid of its ultimate essence. As it is said in the Thirty Verses: 'The nature is of three kinds, the non-nature is also of three kinds. Considering this, all phenomena are taught as being without nature.' Now, explaining the tenets of the Mind-Only school in detail, first is the explanation of the basis. Fourthly, explaining the tenets of the Mind-Only school in detail, there are three aspects: the establishment of the basis, the establishment of the path, and the establishment of the result. Firstly, the establishment of the basis: 'The five dharmas and the three natures, the eight consciousnesses and the two truths, all of the Great Vehicle are exhausted within this.' As it is said, there are five aspects to explain: the establishment of the five dharmas, the establishment of the three natures, the establishment of the two truths, the establishment of the two selflessnesses, and the establishment of the eight aggregates of consciousness. Firstly, the five dharmas are: cause, name, concept, suchness, and correct wisdom. The example of the first is a vase. The second is the sound of saying 'vase'. The third is the unreal conceptualization included in the three realms. The fourth is the nature of phenomena. The fifth is the non-dual wisdom that takes suchness as its object. If the first three are summarized, they are included in the dependent nature, because any of the three—cause, name, and concept—must be dependent. As it is said in the Discrimination of the Middle and Extremes: 'Cause and concept, and name are all included in three.' Among these five dharmas, suchness and correct wisdom belong to the thoroughly established nature.
ྲུབ་ཏུ་འདུས་ཏེ། དེ་ཉིད་ ལས། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་རབ་ཁོ་ན། །གཅིག་པོ་ཁོ་ནས་བསྡུས་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་དངོས་བཏགས་ཕྱེ་ན། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ན་ཡོངས་གྲུབ་མིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། དེ་ཡིན་ན་གཞན་དབང་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། 2-217 གཉིས་པ་རང་བཞིན་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་འཆད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཀུན་བརྟགས་གཞན་དབང་། ཡོངས་གྲུབ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ཀུན་བརྟགས་ལ་མཚན་ཉིད། ཁྱབ་མཉམ། དབྱེ་བ། དངོས་བཏགས་དཔྱད་པ་དང་བཞི། དང་པོ་ ནི། གནས་ལུགས་ལ་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཆོས་དེ་དེའི་མཚན་ཉིད། གཉིས་པ་ནི། ཀུན་བརྟགས་དང་། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དོན་གཅིག གསུམ་པ་དབྱེ་ན། རྣམ་གྲངས་པའི་ཀུན་བརྟགས་དང་། མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཆད་པའི་ཀུན་བརྟགས་གཉིས་ཡོད་པའི་དང་པོ་དང་ཀུན་བརྟགས་དོན་གཅིག གཉིས་པ་ནི་རི་བོང་རྭ་ལྟ་བུ་དང་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལྟ་བུ་མེད་པ་མཐའ་དག་ལ་འཇོག བཞི་ པ་དངོས་བཏགས་དཔྱད་པ་ནི། མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཆད་པའི་ཀུན་བརྟགས་ཡིན་ན། ཀུན་བརྟགས་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་བོ། །གཉིས་པ་གཞན་དབང་ལ་མཚན་ཉིད་སོགས་གསུམ་ལས་མཚན་ཉིད་ནི། རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་ གཞན་གྱི་དབང་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་དེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། ཁྱབ་མཉམ་པ་ནི། གཞན་དབང་དང་དངོས་པོ་དོན་གཅིག དེ་ལ་དབྱེ་ན་དག་པ་གཞན་དབང་དང་། མ་དག་པ་གཞན་དབང་གཉིས་ཡོད། དང་པོ་ དང་ཟག་མེད་ཀྱི་དངོས་པོ་དོན་གཅིག དེ་ལ་དབྱེ་ན་བེམ་ཤེས་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་གསུམ་ཡོད་པའི་མཚན་གཞི་རིམ་བཞིན། སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་མིག་དབང་དང་། རྣམ་མཁྱེན་དང་། སངས་འཕགས་རྣམས་ལ་འཇོག 2-218 གཉིས་པ་མ་དག་གཞན་དབང་དང་ཟག་བཅས་དོན་གཅིག དེ་ལ་དབྱེ་ན་ཡང་བེམ་ཤེས་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་གསུམ་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་ཡོངས་གྲུབ་ལ་མཚན་ཉིད་སོགས་གསུམ་ལས། དང་པོ་མཚན་ཉིད་ནི། གནས་ལུགས་ལ་གྲུབ་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད། གཉིས་པ་ཁྱབ་མཉམ་པ་ལ། ཡོངས་གྲུབ། ཆོས་ཉིད། ཆོས་དབྱིངས། དེ་བཞིན་ཉིད། དོན་དམ་པའི་དབྱིངས། དོན་དམ་པའི་མཐའ། སྟོང་པ་ཉིད། སྨོན་པ་མེད་པའི་མཐའ་རྣམས་དོན་གཅིག་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་མདོར་བསྡུ་ན། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་མཐའ། །མཚན་མ་མེད་དང་དོན་དམ་དང་། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམས་རྣམ་གྲངས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ ཕྱིར། གསུམ་པ་དེ་ལ་དབྱེ་ན། འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་དང་། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་གྲུབ་གཉིས་ཡོད་དེ། འགྱུར་མེད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་དང་། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་རྣམ་པ་གཉིས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ནི། འཇུག་ཤེས་དྲུག ཉོན་ཡིད། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་དང་བརྒྱད་པོ་དེ་ཡིན་ཞིང་དེ་རྣམས་ནི་ཟུར་དུ་འཆད། བཞི་པ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ལ། མཚན
【現代漢語翻譯】 聚集在一起。因此，從那裡面說：『唯一正確的智慧，由唯一者所包含。』因此，如果區分真實和假立，如果是正確的智慧，那就不可能是圓成實性，因為如果是那樣，就必須是他性。 第二，解釋三種自性的分類，分為三部分：遍計所執、依他起、圓成實性。第一，遍計所執有四點：定義、同義詞、分類、真實與假立的辨析。第一點是：在實相上並不成立，而是由分別念虛構的法，這就是它的定義。第二點是：遍計所執和世俗諦是同義詞。第三點是分類：有名相的遍計所執和定義完全缺失的遍計所執兩種。第一種和遍計所執是同義詞。第二種是指像兔角或石女之子一樣，一切不存在的事物。第四點是真實與假立的辨析：如果是定義完全缺失的遍計所執，那就一定不是遍計所執。 第二，依他起有定義等三點，其中定義是：從自己的因緣，依賴於其他事物而生起，這就是它的定義。同義詞是：依他起和實有是同義詞。它分為清凈的依他起和不清凈的依他起兩種。第一種和無漏的實有是同義詞。它分為色法、心法、非相應行三種，它們的例子分別是：佛陀和聖者相續中的眼根、一切智智、佛陀和聖者。 第二，不清凈的依他起和有漏是同義詞。它也分為色法、心法、非相應行三種。 第三，圓成實性有定義等三點，其中第一點定義是：在實相上成立的真如，這就是圓成實性的定義。第二點同義詞有：圓成實性、法性、法界、真如、勝義諦界、勝義諦邊際、空性、無愿邊際等是同義詞。因為（經中）總結說：『空性是，真如和真實邊際，無相和勝義，以及法界，這些都是不同的名稱。』 第三點，它分為不變的圓成實性和非顛倒的圓成實性兩種。因為（經中）說：『不變和非顛倒，圓成實性有兩種。』 第三，八識聚是：六個入識、染污意、阿賴耶識，這八個，這些將在後面單獨解釋。第四，兩種真諦的分類有定義等。
【English Translation】 Gathered together. Therefore, from that it is said: 'The only correct wisdom, is contained by the only one.' Therefore, if we distinguish between real and imputed, if it is correct wisdom, then it cannot be the Pariniṣpanna (perfected nature), because if it were, it would have to be other-dependent. Second, explaining the classification of the three natures, divided into three parts: Parikalpita (completely imputed nature), Paratantra (other-dependent nature), and Pariniṣpanna (perfected nature). First, the Parikalpita has four points: definition, synonyms, classification, and analysis of real and imputed. The first point is: that which is not established in reality, but is fabricated by conceptual thought, that is its definition. The second point is: Parikalpita and Saṃvṛti-satya (conventional truth) are synonyms. The third point is classification: there are two types of Parikalpita: Parikalpita with names and Parikalpita with completely missing definitions. The first type and Parikalpita are synonyms. The second type refers to everything that does not exist, like a rabbit's horn or the child of a barren woman. The fourth point is the analysis of real and imputed: if it is a Parikalpita with a completely missing definition, then it is definitely not a Parikalpita. Second, the Paratantra has three points: definition, etc. The definition is: that which arises from its own causes and conditions, dependent on other things, that is its definition. The synonym is: Paratantra and real existence are synonyms. It is divided into two types: pure Paratantra and impure Paratantra. The first type and Anāsrava (untainted) real existence are synonyms. It is divided into three types: Rūpa (form), Citta (mind), and Asaṃprayukta-saṃskāra (non-associated formations), their examples are respectively: the eye faculty in the continuum of Buddhas and Āryas, Sarvākārajñāna (omniscience), Buddhas and Āryas. Second, impure Paratantra and Sāsrava (tainted) are synonyms. It is also divided into three types: Rūpa (form), Citta (mind), and Asaṃprayukta-saṃskāra (non-associated formations). Third, the Pariniṣpanna has three points: definition, etc. The first point, the definition, is: the Suchness (tathatā) that is established in reality, that is the definition of Pariniṣpanna. The second point, synonyms, are: Pariniṣpanna, Dharmatā (nature of phenomena), Dharmadhātu (element of phenomena), Tathatā (suchness), Paramārtha-dhātu (element of ultimate truth), Paramārtha-koṭi (limit of ultimate truth), Śūnyatā (emptiness), Apranihita-koṭi (limit of wishlessness) are synonyms. Because (in the sutra) it is summarized: 'Emptiness is, Suchness and the real limit, signless and ultimate, and the element of phenomena, these are different names.' The third point, it is divided into two types: immutable Pariniṣpanna and non-inverted Pariniṣpanna. Because (in the sutra) it says: 'Immutable and non-inverted, there are two types of Pariniṣpanna.' Third, the eight consciousness aggregates are: the six entering consciousnesses, Kliṣṭa-manas (afflicted mind), Ālayavijñāna (store consciousness), these eight, these will be explained separately later. Fourth, the classification of the two truths has definition, etc.
་ཉིད་སོགས་ ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་ནི། དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་ཤེས་ཚད་མས་དཔྱད་བཟོད་དུ་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་ཆོས་དེ། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། དེའི་དཔྱད་བཟོད་དུ་བདེན་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་དེ། 2-219 ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་ཁྱབ་མཉམ་དང་དབྱེ་བ་ཀུན་བརྟགས་དང་འདྲའོ། །དོན་དམ་བདེན་པའི་ཁྱབ་མཉམ་ནི། དོན་དམ་བདེན་པ་དང་ཀུན་བརྟགས་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པའི་ ཆོས་དོན་གཅིག དོན་དམ་བདེན་པ་དེ་ལ། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་གཞན་དབང་དང་ཡོངས་གྲུབ་གཉིས་སུ་ཡོད་ཅིང་། དེ་ལ་གཞི་ལམ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། དོན་དམ་བདེན་པ། སྒྲུབ་པ་དོན་ དམ་བདེན་པ་དང་། ཐོབ་པ་དོན་དམ་བདེན་པ་གསུམ་ཡོད་ཅིང་། དང་པོ་དང་ཆོས་ཉིད་དོན་གཅིག གཉིས་པ་དང་ལམ་དོན་གཅིག གསུམ་པ་དང་མྱང་འདས་དོན་གཅིག་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། དོན་དམ་ཐོབ་ དང་སྒྲུབ་པ་དང་། དོན་དམ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འདོད་ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ། ལྔ་པ་བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་འཆད་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རྟོགས་བྱ་བདག་མེད་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་རྟོགས་པའི་ལྟ་ བ་ངོས་བཟུང་བ། དེ་ཐེག་པ་གསུམ་དང་སྦྱོར་ཚུལ། དེ་གྲུབ་མཐའ་དང་སྦྱོར་ཚུལ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཉིས་པོ་དེ་ལ་འཇོག གཉིས་པ་ལྟ་ བ་ངོས་བཟུང་བ་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ་ཡང་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དང་། 2-220 ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ངར་འཛིན་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་གཟུང་བྱར་གྱུར་པའི་ངའམ་བདག་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ་ལ་ འཇོག གཉིས་པ་ནི། ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་གཟུང་བྱར་གྱུར་པའི་ཆོས་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ་ལ་འཇོག་གོ །གཉིས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ་ལ། གཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དང་། འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་ནི། གཟུང་བྱ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ལྟ་ བ་ལ་འཇོག གཉིས་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་དོན་སྣང་ཀྱི་དབང་ཤེས་ལ་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྣང་བ་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་ལྟ་བུ་ལ་འཇོག གསུམ་པ་ཐེག་པ་གསུམ་དང་སྦྱོར་ཚུལ་ནི། ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ་གཙོ་བོར་ཉན་ཐོས་སློབ་པའི་ལྟ་བ་ཡིན། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ་གཙོ་བོ་ཉན་ཐོས་མི་ སློབ་པའི་ལྟ་བ་ཡིན། གཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ་གཙོ་བོ་རང་རྒྱལ་གྱི་ལྟ་བ་ཡིན། འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱ
【現代漢語翻譯】 存在等等。首先，以能辨別勝義的理智量成立為可堪觀察的真理之法，是勝義諦的體性。未能成立為可堪觀察的真理之法， 是世俗諦的體性，並且與世俗諦的周遍相同，差別與遍計相同。勝義諦的周遍相同是：勝義諦和非遍計所執之法是同一事物。勝義諦從體性的角度區分，有他起和圓成兩種。從基道的角度區分，有勝義諦、 證得勝義諦和獲得勝義諦三種。第一種與法性相同，第二種與道相同，第三種與涅槃相同。如《中邊分別論》所說：『勝義有獲得、證得和，勝義三種相。』 第五，解釋二無我的建立分四部分：確定所要證悟的無我，確定證悟無我的見解，說明其與三乘的結合方式，說明其與宗派的結合方式。首先，安立人無我和法無我。其次，確定見解分兩種：證悟人無我的見解和證悟法無我的見解。前者又分兩種：證悟遍計所執人無我的見解和 證悟俱生人無我的見解。首先，證悟遍計所執人無我的見解，是指證悟到作為遍計我執所執境的『我』或『自性』並非真實存在的見解。其次，證悟俱生人無我的見解，是指證悟到作為俱生我執所執境的法並非真實存在的見解。其次，證悟法無我的見解分兩種： 證悟所取法無我的見解和證悟能取法無我的見解。首先，證悟所取法無我的見解，是指證悟到外境的所取並非真實存在的見解。其次，證悟能取法無我的見解，例如，對於外境顯現的自證，證悟到顯現為外境並非真實存在的見解。第三，說明其與三乘的結合方式： 證悟遍計所執人無我的見解，主要是聲聞乘學者的見解。證悟俱生人無我的見解，主要是聲聞乘無學者的見解。證悟所取法無我的見解，主要是獨覺乘的見解。證悟能取法無我的見解，
【English Translation】 etc. Firstly, a phenomenon that is established as true and worthy of investigation by the valid cognition of discriminating ultimate truth is the characteristic of ultimate truth. A phenomenon that is not established as true and worthy of investigation, is the characteristic of conventional truth, and its pervasion is the same as conventional truth, and its distinctions are the same as imputation. The pervasion of ultimate truth is: ultimate truth and phenomena that are not imputed are the same entity. Ultimate truth, in terms of its essence, is divided into dependent arising and thoroughly established. In terms of ground and path, it is divided into ultimate truth, attaining ultimate truth, and obtaining ultimate truth. The first is the same as the nature of phenomena, the second is the same as the path, and the third is the same as nirvana. As stated in the Madhyāntavibhāga: 'Ultimate truth has three aspects: obtaining, attaining, and ultimate truth.' Fifth, explaining the establishment of the two selflessnesses is divided into four parts: identifying the selflessness to be realized, identifying the view that realizes it, explaining how it is combined with the three vehicles, and explaining how it is combined with philosophical tenets. Firstly, establish the selflessness of persons and the selflessness of phenomena. Secondly, identifying the view is divided into two: the view that realizes the selflessness of persons and the view that realizes the selflessness of phenomena. The former is further divided into two: the view that realizes the imputed selflessness of persons and the view that realizes the innate selflessness of persons. Firstly, the view that realizes the imputed selflessness of persons refers to the view that realizes that the 'I' or 'self' that is the object of grasping by the imputed ego-grasping is not inherently existent. Secondly, the view that realizes the innate selflessness of persons refers to the view that realizes that phenomena that are the object of grasping by the innate ego-grasping are not inherently existent. Secondly, the view that realizes the selflessness of phenomena is divided into two: the view that realizes the selflessness of apprehended phenomena and the view that realizes the selflessness of the apprehender. Firstly, the view that realizes the selflessness of apprehended phenomena refers to the view that realizes that external objects of apprehension are not truly existent. Secondly, the view that realizes the selflessness of the apprehender, for example, for the self-awareness that appears as external objects, the view that realizes that what appears as external objects is not truly existent. Thirdly, explaining how it is combined with the three vehicles: the view that realizes the imputed selflessness of persons is mainly the view of the Hearer vehicle learners. The view that realizes the innate selflessness of persons is mainly the view of the Hearer vehicle non-learners. The view that realizes the selflessness of apprehended phenomena is mainly the view of the Solitary Realizer vehicle. The view that realizes the selflessness of the apprehender,
ི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ་ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལྟ་བ་ཡིན། 2-221 བཞི་པ་དེ་གྲུབ་མཐའ་དང་སྦྱོར་ཚུལ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་རྫུན་གཉིས་ཀར་གྱི་ཐུན་མོང་བའི་ལྟ་བ་ཡིན། གཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་ པའི་ལྟ་བ་དེ། གཙོ་བོར་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་པའི་ལྟ་བ་ཡིན། འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ། སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལྟ་བ་ཡིན་ཏེ། རིགས་ གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སློབ་པས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་ཤིང་། མི་སློབ་པས་ནི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་ལ། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་ པ་ཕྱེད་དང་གཉིས་རྟོགས་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་པས་བདག་མེད་གཉིས་ཀ་རྟོགས་ཤིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར།། །། ༄། །ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལམ་ གྱི་རྣམ་གཞག་འཆད་པ་ལ། བགྲོད་བྱེད་ཀྱི་ལམ་བཤད་པ། མཚོན་པ་རྣལ་འབྱོར་ས་ལྔ་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ལྔ། རང་རྒྱལ་གྱི་ལམ་ལྔ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ལྔའོ། །དང་པོ་ ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཚོགས་ལམ་དང་སྦྱོར་ལམ་གང་རུང་ཡིན་ན། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པས་ཁྱབ། མཐོང་སྒོམ་མི་སློབ་ལམ་དང་གསུམ་པོ་གང་རུང་ཡིན་ན། དེ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པས་ཁྱབ་ལ། 2-222 དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་གང་རུང་ཡིན་ན། ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དངོས་སུ་རྟོགས་པས་ཁྱབ། དེའི་མི་སློབ་ལམ་ཡིན་ན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་གང་ཟག་གི་བདག་ མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པས་ཁྱབ་བོ། །གཉིས་པ་རང་རྒྱལ་གྱི་ལམ་ལྔ་ལ་ཡང་། རང་རྒྱལ་གྱི་ཚོགས་སྦྱོར་གང་རུང་ཡིན་ན་ཡང་། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་གཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཉིས་ དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པས་ཁྱབ། རང་རྒྱལ་གྱི་མཐོང་ལམ་དང་། སྒོམ་ལམ་གང་རུང་ཡིན་ན། ཀུན་བཏགས་ཀྱི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་། གཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཉིས་ཀ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ པས་ཁྱབ། རང་རྒྱལ་གྱི་མི་སློབ་ལམ་ཡིན་ན། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་། གཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཉིས་ཀ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པས་ཁྱབ་བོ། །དེས་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ དང་། རང་རྒྱལ་གྱི་ལམ་གང་རུང་ཡིན་ན། འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ལ་ཡང་ཚོགས་ལམ་སོགས་ལྔ་ཡོད་པ་ལས། ཐེག་ཆེན་གྱི་ ཚོགས་ལམ་ཡིན་ན། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་། གཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་པས་ཁྱབ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ལ། དྲོད་སྣང་བ་ཐོབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། རྩེ་མོ་སྣང་བ་མཆ
【現代漢語翻譯】 認為證悟無我的見解是大乘不共的見解。 第四，是宗派和結合的方式：證悟人無我的見解是唯識宗真假二派共通的見解。證悟所取法無我的見解，主要是唯識宗真派的見解。證悟能取法無我的見解，是唯識宗假派不共的見解。如《理藏自釋》中說：『聲聞的學者證悟人無我，非學者證悟俱生無我，緣覺證悟一半的所取法無自性，菩薩證悟二無我，佛陀以斷除習氣和障礙的方式證悟。』 第二，講解道的分類，分為：講解作為行道的道，講解像征的五種瑜伽地。首先是聲聞的五道，緣覺的五道，大乘的五道。首先，如果是聲聞的資糧道和加行道中的任何一個，那麼一定是通過總相的方式證悟人無我。如果是見道、修道、無學道這三個道中的任何一個，那麼一定是現量證悟。 而且，如果是聲聞的見道和修道中的任何一個，那麼一定是直接證悟遍計所執的人無我。如果是他們的無學道，那麼一定是現量證悟俱生的人無我。第二，對於緣覺的五道，如果是緣覺的資糧道和加行道中的任何一個，那麼一定是證悟人無我和所取法無我這二者總相的方式。如果是緣覺的見道和修道中的任何一個，那麼一定是現量證悟遍計所執的人無我和所取法無我這二者。如果是緣覺的無學道，那麼一定是現量證悟俱生的人無我和所取法無我這二者。因此，如果是聲聞的道和緣覺的道中的任何一個，那麼一定是未證悟能取法無我。 第三，對於大乘的道，也有資糧道等五道。如果是大乘的資糧道，那麼一定是證悟人無我和所取法無我這二者。對於大乘的加行道，獲得暖位和頂位的等持。
【English Translation】 The view of realizing selflessness is the uncommon view of Mahayana. Fourth, the way to combine with philosophical tenets: The view of realizing the selflessness of the person is a common view of both the true and false aspects of Cittamātra (Mind-Only). The view of realizing the selflessness of apprehended phenomena is mainly the view of the true aspect of Cittamātra. The view of realizing the selflessness of the apprehender of phenomena is the uncommon view of the false aspect of Cittamātra. As it is said in the self-commentary of the 'Treasury of Reasoning': 'The Hearer's disciple realizes the selflessness of the person, and the non-disciple realizes the innate selflessness, while the Solitary Buddha realizes half of the selflessness of apprehended phenomena, and the Bodhisattva realizes both selflessnesses, and the Buddha realizes it by abandoning the obscurations along with the predispositions.' Second, explaining the classification of paths, divided into: explaining the path as the means of travel, and explaining the five yogic grounds that symbolize it. First are the five paths of the Hearers, the five paths of the Solitary Realizers, and the five paths of the Great Vehicle. First, if it is any of the Hearer's path of accumulation or path of preparation, then it is necessarily the realization of the selflessness of the person in a general way. If it is any of the three paths of seeing, meditation, and no-more-learning, then it is necessarily a direct realization. Moreover, if it is any of the Hearer's path of seeing or path of meditation, then it is necessarily a direct realization of the imputed selflessness of the person. If it is their path of no-more-learning, then it is necessarily a direct realization of the innate selflessness of the person. Second, regarding the five paths of the Solitary Realizers, if it is any of the Solitary Realizer's path of accumulation or path of preparation, then it is necessarily the realization of both the selflessness of the person and the selflessness of apprehended phenomena in a general way. If it is any of the Solitary Realizer's path of seeing or path of meditation, then it is necessarily a direct realization of both the imputed selflessness of the person and the selflessness of apprehended phenomena. If it is the Solitary Realizer's path of no-more-learning, then it is necessarily a direct realization of both the innate selflessness of the person and the selflessness of apprehended phenomena. Therefore, if it is any of the Hearer's path or the Solitary Realizer's path, then it is necessarily the non-realization of the selflessness of the apprehender of phenomena. Third, regarding the Great Vehicle's path, there are also five paths such as the path of accumulation. If it is the Great Vehicle's path of accumulation, then it is necessarily the realization of both the selflessness of the person and the selflessness of apprehended phenomena. For the Great Vehicle's path of preparation, the samadhi (定，concentration) of obtaining warmth and summit.
ེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། 2-223 བཟོད་པ་གཟུང་མེད་རྟོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། ཆོས་མཆོག་བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་བཞི་ཡོད་ལ། དེ་བཞི་པོ་གང་རུང་ཡིན་ན། གང་ཟག་གཟུང་བ་འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གསུམ་ ཀ་རྟོགས་པས་ཁྱབ་ཅིང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་འཕགས་ལམ་ཡིན་ན། བདག་མེད་དེ་གསུམ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པས་ཁྱབ་བོ། །གཉིས་པ་རྣལ་འབྱོར་ས་ལྔ་ཞེས་པ་ནི། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། ཚོགས་ཀྱི་གཞི་དང་ སྐྱེད་ཡོད་ན། །མིང་ཙམ་དུ་ནི་མཐོང་བར་འགྱུར། །མིང་ཙམ་མཐོང་སྟེ་དེར་མཐོང་ན། །དེར་ཡང་ཕྱིས་ནས་མི་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གྱི། ཚོགས་ཀྱི་གཞི་དང་། བསྐྱེད་པ་དང་། མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ དང་། སྣང་བ་དང་། རྟེན་དང་ལྔ་ལ་རྣལ་འབྱོར་ས་ལྔ་ཞེས་འཇོག་ཅིང་། མཚན་གཞི་ཡང་རིམ་བཞིན། དང་པོ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ལྟ་བུ། གཉིས་པ་ནི་དེ་དག་གི་སྦྱོར་ལམ་དྲོད། རྩེ་ མོ། བཟོད་པ་དང་གསུམ་པོ་ལྟ་བུ་ལ་བྱེད། གསུམ་པ་ནི་དེའི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ལྟ་བུ། བཞི་པ་ནི་དེའི་མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་ལྟ་བུ། ལྔ་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མི་སློབ་ལམ་ ལ་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ།། །། ༄། །འབྲས་བུའི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ། གསུམ་པ་འབྲས་བུའི་རྣམ་གཞག་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ལ་མཚན་ཉིད་དང་དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྤངས་རྟོགས་མཐར་ཐུག་པའི་སྐུ་དེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། སྐུ་ལ་དབྱེ་ན། 2-224 ཆོས་སྐུ། ལོངས་སྐུ། སྤྲུལ་སྐུ་དང་གསུམ་ཡོད་ཅིང་། ཆོས་སྐུ་ལ་དབྱེ་ན་ཡང་། རྟོགས་ཡེ་ཆོས་སྐུ་དང་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་གཉིས་སུ་ཡོད་དོ། །དེ་ཡང་འཐད་དེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སྐུ་གསུམ་དག་ གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །སྐུ་བསྡུས་པར་ནི་ཤེས་བྱ་སྟེ། །ཞེས་སོགས་སེམས་ཙམ་རང་གི་རང་གཞུང་རྣམས་དག་ལས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་གང་ཟག་རྣམས་ལ་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་ རྫུན་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་གཞིར་བཞག་ལ་ཁྱབ་མཐའ་བཟུང་། ཉན་ཐོས་ལམ་ཞུགས་ཀྱི་གང་ཟག་ཡིན་ན་མདོ་སྡེ་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ། རང་རྒྱལ་ཡིན་ན་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ གང་ཟག་ཡིན་ན་སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཅེས་བྱས་པས་ཆོག་གོ། །། ཞར་བྱུང་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་མེད་ལ་དཔྱད་པ་ལ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་མེད་ དེ། བེམ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་རང་འགྲེལ་དུ། འདིར་ཤེས་བྱ་ལ་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་གཉིས་ལས་མ་འདས་ལ། དངོས་པོ་བེམ་རིག་གཉིས་ལས་མ་འདས། བེམ་པོའི་ལུགས་གང་འདོད་ཀྱང་བཀག་ ཟིན་ལ་ཞེས་བཞེད། རང་ལུགས་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་དེ། དོན་རིག་མངོན་སུམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་རིག་སྨྲ་བ་རང་རང་གི །གྲུབ་མཐའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཚད་འབྲས་འཇོག །ཅེས་པའི་གཞུང་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། 2-225 གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་
【現代漢語翻譯】 獲得忍耐無執著的等持。 獲得殊勝無間斷之法的等持，共有四種。如果獲得其中任何一種，就普遍了知補特伽羅無執著、能執著和法無自性這三者。 如果是大乘的聖道，就普遍能現量了知這三種無自性。 第二，所謂的五種瑜伽地，如《經莊嚴論》所說：『積聚之基與生起有，僅于名言中見。見唯名言已，于彼亦不見。』 如同所說，積聚之基、生起、如鏡、顯現和所依這五者被稱為五種瑜伽地。各自的定義是：第一，如大乘的資糧道；第二，如這些道的加行道中的暖位、頂位和忍位；第三，如這些道的加行道中的勝法位；第四，如這些道的見道和修道；第五，指大乘的無學道。 第三，關於果位的分類，佛的色身有體性和分類兩種。第一，究竟斷證的色身是其體性。色身的分類有：法身、報身和化身三種。法身也有兩種分類：證悟智慧法身和自性法身。 這也是合理的，如《經莊嚴論》所說：『應知三身攝佛身』等等，因為這是唯識宗自身宗義中所說的。 因此，對於三乘的補特伽羅，應以唯識宗的真假二分作為基礎來確定周遍關係。如果是聲聞乘的入流果補特伽羅，就普遍是經部宗；如果是獨覺，就普遍是唯識宗的真唯識；如果是大乘的補特伽羅，就普遍是唯識宗的假唯識，這樣就可以了。 關於色聲等是否存在的辯論，有些人說：色聲等不存在，因為沒有實物。在《自釋》中說：『此處所知不超出實物和非實物兩種，實物不超出物質和意識兩種。無論你想要哪種物質的觀點，都已經駁斥過了。』 我方觀點是：色聲等是存在的，因為有義識現量存在。因為『各自的義識論者，以各自宗義的力量來確定量和果』，這個宗義的意義已經成立。 能取所取異體
【English Translation】 The Samadhi of obtaining forbearance without clinging. There are four Samadhis of obtaining the supreme Dharma without interruption. If any of these four are obtained, it is pervasive to realize the three: the absence of self of the person who is grasped, the grasper, and the Dharma. If it is the noble path of the Mahayana, it is pervasive to realize these three selflessnesses manifestly. Secondly, the so-called five yogic grounds, as stated in the Ornament of the Sutras: 'The basis of accumulation and the arising exist, they are seen only in name. Having seen only in name, one does not see them there later.' As stated, the basis of accumulation, arising, mirror-like, appearance, and support are designated as the five yogic grounds. The definitions are, respectively: First, like the accumulation path of the Mahayana; second, like the heat, peak, and forbearance of the path of joining of these; third, like the supreme Dharma of the path of joining of these; fourth, like the path of seeing and the path of meditation of these; fifth, it is placed on the path of no more learning of the Mahayana. Thirdly, regarding the classification of results, the body of the Buddha has two aspects: characteristics and divisions. First, the body that has reached the ultimate in abandonment and realization is its characteristic. The divisions of the body are: the Dharmakaya (法身，Dharmakāya), the Sambhogakaya (報身，Saṃbhogakāya), and the Nirmanakaya (化身，Nirmāṇakāya). The Dharmakaya also has two divisions: the Dharmakaya of realization and the Svabhavikakaya (自性身，Svābhāvikakāya). This is also reasonable, as stated in the Ornament of the Sutras: 'It should be known that the three bodies encompass the body of the Buddha,' etc., because it is explained in the self-commentaries of the Mind-Only school. Therefore, for the individuals of the three vehicles, the scope should be determined based on the context of the true or false aspects of the Mind-Only school. If one is a stream-enterer of the Hearer vehicle, they are pervasively a Sautrantika (經部宗，Sautrāntika). If one is a Pratyekabuddha (獨覺，Pratyekabuddha), they are pervasively a true aspect of the Mind-Only school. If one is an individual of the Mahayana, they are pervasively a false aspect of the Mind-Only school, and that is sufficient. In the discussion of whether forms, sounds, etc., exist, some say: Forms, sounds, etc., do not exist because there is no matter. In the self-commentary, it says: 'Here, knowable things do not go beyond the two: real and unreal. Real things do not go beyond matter and consciousness. Whatever view of matter you desire has already been refuted.' Our own view is that forms, sounds, etc., exist because there is manifest awareness of objects. Because 'the proponents of object-awareness, by the power of their own tenets, establish valid cognition and its result,' the meaning of this doctrine is established. Grasped and Grasping are different substances.
གྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ཕྱིར་གཉིས་སྟོང་གང་ཡིན་པ་ཞེས་པའི་གཞུང་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་གྱིས་ སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཡོད་པར་ཐལ། དེ་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གཟུང་འཛིན་གྱི་ཚད་མ་རྫས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཡོད་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ཁྱབ། འདོད་ན། གཟུང་འཛིན་ཚད་མ་རྫས་གཞན་མེད་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཡོད་པར་ཐལ། གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་། དེ་ལ་གཅིག་ནི་མེད་པས་ཀྱང་། ། གཉིས་ཀའང་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་པའི་གཞུང་དོན་གྲུབ་པར་ཐལ། གཞུང་གོང་མ་དེའི་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཕྱི་རོལ་དོན་སྣང་གི་དབང་ཤེས་ལ་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྣང་བ་བདེན་པར་ མ་གྲུབ་པར་ཐལ། དེ་འཐད་པའི་ཕྱིར། །གཅིག་ཞུས་དག་གོ། །།
【現代漢語翻譯】 因為空性的空性是事物最終的實相，所以這是合理的。因此，爲了成立『什麼是二空』的宗義。如果承認，那麼就應成立存在著與所取和能取之實體相異的空性，因為那是事物最終的實相。如果承認，那麼就應成立存在著與所取和能取之量相異的空性，因為你已經承認了。如果不承認，那就不遍及。如果承認，那麼就應成立不存在所取和能取之量，因為你已經承認了。如果承認，那麼就應成立存在著所取和能取之實體，因為那是它本身。此外，『由於一不存在，二者都會消失』的宗義也應成立，因為上述宗義的意義已經成立。如果承認，那麼外境顯現的根識所顯現的外境真實存在就不成立，因為這是合理的。一次校對完成。 因為空性的空性是事物最終的實相，所以這是合理的。因此，爲了成立『什麼是二空』的宗義。如果承認，那麼就應成立存在著與所取和能取之實體相異的空性，因為那是事物最終的實相。如果承認，那麼就應成立存在著與所取和能取之量相異的空性，因為你已經承認了。如果不承認，那就不遍及。如果承認，那麼就應成立不存在所取和能取之量，因為你已經承認了。如果承認，那麼就應成立存在著所取和能取之實體，因為那是它本身。此外，『由於一不存在，二者都會消失』的宗義也應成立，因為上述宗義的意義已經成立。如果承認，那麼外境顯現的根識所顯現的外境真實存在就不成立，因為這是合理的。一次校對完成。
【English Translation】 It is reasonable that the emptiness of emptiness is the ultimate reality of things. Therefore, in order to establish the tenet of 'what is the emptiness of two'. If you admit, then it should be established that there is an emptiness that is different from the substance of the grasped and the grasper, because that is the ultimate reality of things. If you admit, then it should be established that there is an emptiness that is different from the measure of the grasped and the grasper, because you have already admitted it. If you do not admit it, then it is not pervasive. If you admit, then it should be established that there is no measure of the grasped and the grasper, because you have already admitted it. If you admit, then it should be established that there is a substance of the grasped and the grasper, because that is itself. In addition, the tenet that 'because one does not exist, both will disappear' should also be established, because the meaning of the above tenet has been established. If you admit, then it is not established that the external object manifested by the root consciousness of external appearance is truly existent, because it is reasonable. One proofreading is completed. It is reasonable that the emptiness of emptiness is the ultimate reality of things. Therefore, in order to establish the tenet of 'what is the emptiness of two'. If you admit, then it should be established that there is an emptiness that is different from the substance of the grasped and the grasper, because that is the ultimate reality of things. If you admit, then it should be established that there is an emptiness that is different from the measure of the grasped and the grasper, because you have already admitted it. If you do not admit it, then it is not pervasive. If you admit, then it should be established that there is no measure of the grasped and the grasper, because you have already admitted it. If you admit, then it should be established that there is a substance of the grasped and the grasper, because that is itself. In addition, the tenet that 'because one does not exist, both will disappear' should also be established, because the meaning of the above tenet has been established. If you admit, then it is not established that the external object manifested by the root consciousness of external appearance is truly existent, because it is reasonable. One proofreading is completed.