ludru0202_量論成就文釋究竟觀察.g2.0f

如竹嘉措教言集LG14ཚད་མ་གྲུབ་པའི་གཞུང་འགྲེལ་མཐའ་དཔྱོད། 2-30 ༄༅། །ཚད་མ་གྲུབ་པའི་གཞུང་འགྲེལ་མཐའ་དཔྱོད། ༄། །བསྒྲུབ་བྱ་ཚད་མར་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་བཤད་པ། ༄༅། །ལེགས་བཤད་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་ལས་ཚད་མ་གྲུབ་པའི་གཞུང་འགྲེལ་མཐའ་དཔྱོད་དོགས་དཔྱོད་དང་བཅས་པ་བཞུགས་སོ། །མཁས་མང་འདུས་པའི་གཙུག་རྒྱན་ཀླུ་སྒྲུབ་རྒྱ་མཚོའི་གསུང་ཡིན།། དཔལ་མང་དུ་ཐོས་པ་ ཀླུ་སྒྲུབ་རྒྱ་མཚོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་མཆོད་པར་བརྗོད་ནས། ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་གསུམ་ལས། དང་པོ་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལ། འདིར་གང་འཆད་པ་སྐབས་སུ་ བབ་ན། ལེའུ་གཉིས་པ་ཚད་མ་གྲུབ་པའི་ལེའུ་འདི་འཆད་པ་སྐབས་སུ་བབ། འདི་འཆད་པ་ལ། བསྒྲུབ་བྱ་ཚད་མར་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་བཤད་པ། སྒྲུབ་བྱེད་ཕུན་ཚོགས་བཞིའི་ཚིག་དོན་བཤད་པ། ཚད་ མའི་དངོས་སྟོན་བསྟོད་པའི་དགོས་པ་བཤད་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ལ། ཚད་མའི་རང་བཞིན་བཤད་པ། གྱུར་པ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། འདྲ་ཡུལ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ངོས་བཟུང་ བ་དང་། ཚུལ་ཇི་ལྟར་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་ཐུབ་དབང་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་དངོས་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཟུར་དང་པོ་མི་བསླུ་བའི་སྒོ་ནས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་དང་། ཟུར་གཉིས་པ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དངོས་དང་། མ་ཁྱབ་ཁྱབ་ཆེས་མི་སྲིད་གསུམ་གྱི་སྐྱོན་སྤོང་ཚུལ་བཤད་པ། མཚན་ཉིད་དེ་མཚན་གཞིའི་སྟེང་དུ་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མར་བཤད་པ་དང་གསུམ། 2-31 དང་པོ་ལ་ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ་ཞེས་སོགས་བྱུང་། དེ་ཡང་འབྲུ་དང་སྦྱར་ན། ཚད་མར་གྱུར་པ་འགྲོ་ལ་ཕན་བཞེད་པ་ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་དེ་ ལ་ཚད་མ་དང་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་བསྟོད་ཕྱག་བྱས་ན། འོ་ན་འདྲ་ཡུལ་ཚད་མའི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། འདྲ་ཡུལ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་འཇོག་ པའི་ཚུལ་ཡོད་དེ། གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་དེ་དེའི་མཚན་ཉིད་དུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལ། ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ་ཞེས་སོགས་བྱུང་། འོ་ན་དོན་བྱེད་ནུས་ པར་གནས་པ་ནི་མི་བསླུ་ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་མི་བསླུ་བ་དེ་གང་ལ་འཇོག་སྙམ་ན། རང་མཚན་དངོས་པོ་དང་། སྤྱི་མཚན་དངོས་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་གསར་དུ་མི་ བསླུ་བའི་རིག་པ་ཞེས་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། ཁྱོད་རང་གི་གཞལ་བྱ་དོན་རང་མཚན་རྣམས་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ལ་ནུས་པ་ལྟར་དུ་རྟོགས་པས་ན། དོན་བྱེད་ནུས་པ་ལ་མི་བསླུ། སྤྱི་ མཚན་རྣམས་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལ་མི་ནུས་པ་ལྟར་དུ་རྟོགས་པས་ན་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལ་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཞེ

【現代漢語翻譯】如竹嘉措教言集LG14《量成立論之註釋辨析》 2-30 《量成立論之註釋辨析》論述作為量之自性。《善說日光》之《量成立論之註釋辨析》，附帶疑問辨析。乃眾多智者之頂飾，龍樹海之語。頂禮尊者龍樹海！如是讚頌之後，于『量是不欺惑之識』等處，分三部分，此處將要講解第一部分。此處所講內容適宜，故講解第二品《量成立品》正當時機。講解此品，分為三部分：論述作為量之自性；論述圓滿四支之詞義；論述量之真實開示的必要。第一部分又分為二：論述量之自性；論述說明『成為』之必要。第一部分又分為二：確定相似處量之定義；論述以何種方式相似而成立釋迦能仁為量之士夫。第一部分又分為二：從第一方面不欺惑的角度論述量之定義；從第二方面闡明未知之義的角度論述量之定義。第一部分又分為三：量之真實定義；論述遣除周遍不足、周遍太過、不可能三種過失之方式；論述該定義成為于有法上確定之量。 2-31 第一部分中，出現了『量是不欺惑之識』等語。若結合文句，則有『成為量者，欲利益眾生』之語，此處以與量相似的方式讚頌、頂禮薄伽梵釋迦能仁。那麼，相似處量之體性如何呢？所知法，有安立相似處量之定義的方式，即安立新近不欺惑之識為彼之定義。此處將要講解『量是不欺惑之識』等語。那麼，何為『于能作義處安住』之『不欺惑』呢？自相實事與共相非實事之現量，你具有安立為新近不欺惑之識的理由，因為你如實了知你的所量義，即自相於能作義處具有作用，故於能作義處不欺惑；如實了知共相於不能作義處不具有作用，故於不能作義處是新近不欺惑之識。

【English Translation】 Collected Teachings of Lhozhag Kagyü School LG14 A Critical Commentary on the Treatise on Pramana-siddhi 2-30 A Critical Commentary on the Treatise on Pramana-siddhi Explaining the nature of being a valid means of cognition. The Critical Commentary on the Treatise on Pramana-siddhi from 'Rays of the Sun of Eloquence,' including doubts and analyses. These are the words of Nagarjuna, the crown jewel of the assembly of many scholars. I prostrate to the glorious Nagarjuna, who has heard much! After this homage, in the context of 'Pramana is infallible knowledge,' etc., there are three parts. Here, the first part will be explained. What is being explained here is appropriate, so explaining the second chapter, 'The Chapter on the Establishment of Pramana,' is timely. Explaining this chapter, there are three parts: explaining the nature of being a valid means of cognition; explaining the meaning of the words of the four perfect constituents; explaining the necessity of praising the actual manifestation of pramana. The first part has two divisions: explaining the nature of pramana; explaining the necessity of mentioning 'becoming.' The first part has two divisions: identifying the definition of pramana as the object of similarity; explaining the actual manner of establishing the Sage of the Shakyas as a valid person through the way in which he is similar. The first part has two divisions: explaining the definition of pramana from the first aspect of being non-deceptive; explaining the definition of pramana from the second aspect of clarifying the unknown. The first part has three divisions: the actual definition of pramana; explaining how to avoid the three faults of non-pervasion, over-pervasion, and impossibility; explaining that the definition is established as a valid means of cognition on the basis of the subject. 2-31 In the first part, 'Pramana is infallible knowledge,' etc., appears. If combined with the words, there is the phrase 'Becoming a valid means of cognition, desiring to benefit beings.' Here, the Bhagavan, the Sage of the Shakyas, is praised and prostrated to in a way that is similar to a valid means of cognition. So, what is the nature of the object of similarity, the valid means of cognition? Knowable phenomena, there is a way to establish the definition of the object of similarity, the valid means of cognition, which is to establish newly non-deceptive knowledge as its definition. Here, 'Pramana is infallible knowledge,' etc., will be explained. So, what is considered 'non-deceptive' in the phrase 'abiding in the ability to perform a function'? Inference that realizes the self-characterized entity as a real thing and the general characteristic as a non-real thing, you have the reason to be established as newly non-deceptive knowledge, because you truly know your object of measurement, the self-characterized entities, as having the ability to perform a function, so you are not deceptive in the ability to perform a function; you truly know the general characteristics as not having the ability to perform a function, so you are newly non-deceptive knowledge in the inability to perform a function.

ས་བཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལ། 2-32 དོན་བྱེད་ནུས་པར་གནས་པ་ནི། མི་བསླུ་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། ། གཉིས་པ་མ་ཁྱབ་ཁྱབ་ཆེས་མི་སྲིད་གསུམ་གྱི་སྐྱོན་སྤོང་ཚུལ་ལ། མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན། ཁྱབ་ཆེས་པའི་སྐྱོན་མི་སྲིད་པའི་སྐྱོན་སྤོང་ ཚུལ་དང་གསུམ། དང་པོ་ལ། ཁོ་ན་རེ། གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་འཇོག་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། དེ་དེར་བཞག་པ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པས་ཚད་མ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚད་མ་ཡིན་ན། གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲ་བྱུང་གི་ཚད་མ་དེ་ཚད་ མ་གང་ཞིག གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་སྤོང་ཚུལ་ནི། སྒྲ་བྱུང་གི་ཚད་མ་དེ་གང་ལ་བྱེད། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པས་འདོད་པའི་སྒྲ་བྱུང་ གི་ཚད་མ་ལ་བྱེད་དམ། ཕྱི་རོལ་མི་སྟེགས་པས་འདོད་པའི་སྒྲ་བྱུང་གི་ཚད་མ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པས་འདོད་པའི་དོན་བྱེད་སྣང་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་དུ་མ་ ཟད་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཚད་མ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་རང་གི་འཇུག་ཡུལ་ལ་གསར་དུ་བསླུ་བ་མེད་པའི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ཁྱོད་རང་འདོད་པའི་སྒྲ་བྱུང་གི་ཚད་མ་དེ་གང་ལ་བྱེད་ཟེར་ན། 2-33 ངེད་འདོད་པའི་སྒྲ་བྱུང་གི་ཚད་མ་འཇོག་པའི་ཚུལ་ཡོད་དེ། ཚུར་མཐོང་ལྷས་སྦྱིན་གྱིས་སྨྲས་པའི་བུམ་པ་ཞེས་པའི་ཚིག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་རྒྱུ་རང་སྨྲ་བ་པོའི་གང་ཟག་གི་ཀུན་སློང་གི་ བསམ་པ་སྔ་མ་སྔོན་སོང་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གནས་སྐབས་ལྔ་བྲལ་གྱི་ཚིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་དེ་ལ་འཇོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པར་ བྱེད་པ་ལ། སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་། མངོན་པར་འདོད་པ་སྟོན་ཕྱིར་རོ། །སྨྲ་བ་པོ་ཡི་བྱེད་པའི་ཡུལ། །དོན་གང་བློ་ལ་རབ་གསལ་བ། །དེ་ལ་སྒྲ་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། འོ་ན་ཁོ་ན་རེ། ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་པས་འདོད་པའི་སྒྲ་བྱུང་གི་ཚད་མ་ལ་བྱེད་དོ་ཟེར་ན། དེ་མི་འཐད་དེ། ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་འདོད་པའི་སྒྲ་བྱུང་གི་ཚད་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཚད་ མའི་གོ་མི་ཆོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བུམ་པ་ཞེས་པའི་ཚིག་དེ་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་བུམ་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་བུམ་པ་ལ་དངོས་ དབང་གི་མི་འཇུག་པར་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་དབང་གིས་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ལ། དོན་གྱི་དེ་ཉིད་རྒྱུ་ཅན་མིན་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། གཉིས་པ་ཁྱབ་ཆེས་པའི་སྐྱོན་སྤོང་ཚུལ། ཁོ་ན་རེ། 2-34 འོ་ན་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་འཇོག་པ་མི་འཐད་པར་ཐ

【現代漢語翻譯】因為已經安立的緣故。這樣解釋道。安住于能成辦義利，就出現了『不欺惑』這個詞。第二，遣除不遍、過遍、不可能這三種過失的方式，分為遣除不遍的過失、遣除過遍的過失、遣除不可能的過失這三種。第一，有人說：新近不欺惑的知識作為量（Pramana， प्रमाण， pramāṇa，有效認知）的定義是不合理的，因為這樣安立存在不遍的過失。因為新近不欺惑的知識沒有遍及所有的量，如果它是量，那麼它就應該是新近不欺惑的知識，因為沒有遍及所有的量。聲生量（Shabda Pramana， शब्द प्रमाण， śabda pramāṇa，聖言量）是量，但它不是新近不欺惑的知識。如果這樣說，那麼遣除不遍過失的方式是：聲生量指的是什麼？是指內道佛教徒所承認的聲生量，還是指外道教徒所承認的聲生量？如果是前者，那麼內道佛教徒所承認的不僅是具有成辦義利之顯現的現量（Pratyaksha， प्रत्यक्ष， pratyakṣa，現量），而且聲所生的量也是法，你是新近不欺惑的知識，因為你對於你所認識的對境來說，是新近不欺惑的知識。那麼，你所承認的聲生量指的是什麼呢？我們安立聲生量的方式是存在的，如具眼者天授所說的『瓶子』這個詞，是具有因明家自宗的意樂，是先前的想法，因為你是遠離五種過失的詞。依靠這樣的陳述，所產生的具有相屬關係的后比量（Anumana， अनुमान， anumāna，比量）就是聲生量。這樣解釋道。聲所生量也爲了顯示所許而存在。語者所作之境，于義任何心極明，于彼聲即為正量。這段話就出現了。如果有人說：是指外道教徒所承認的聲生量。那是不合理的，因為外道教徒所承認的聲生量都不能成為量，因為『瓶子』這個詞不是它所表達的意義——瓶子的因，因為那不是結果，因為它不是以實際的力量來作用於它所表達的意義——瓶子，而是以表達意願的力量來作用的。這樣解釋道。就出現了『意義的自性不是因』這句話。第二，遣除過遍的過失的方式。有人說：那麼，新近不欺惑的知識作為量的定義是不合理的。

【English Translation】 Because it has already been established. This is how it is explained. Abiding in the ability to accomplish meaning and purpose, the term 'non-deceptive' arises. Secondly, the ways to dispel the three faults of non-pervasion, over-pervasion, and impossibility are divided into three: dispelling the fault of non-pervasion, dispelling the fault of over-pervasion, and dispelling the fault of impossibility. First, someone says: It is unreasonable to establish newly non-deceptive knowledge as the definition of valid cognition (Pramana), because there is a fault of non-pervasion in establishing it as such. Because newly non-deceptive knowledge does not pervade all valid cognitions, if it is a valid cognition, then it should be newly non-deceptive knowledge, because it does not pervade all valid cognitions. Sound-originated valid cognition (Shabda Pramana) is a valid cognition, but it is not newly non-deceptive knowledge. If it is said like this, then the way to dispel the fault of non-pervasion is: What does sound-originated valid cognition refer to? Does it refer to the sound-originated valid cognition accepted by Buddhist, or does it refer to the sound-originated valid cognition accepted by non-Buddhist? If it is the former, then not only the direct perception (Pratyaksha) with the appearance of accomplishing meaning and purpose accepted by Buddhist, but also the valid cognition originated from sound is a dharma. You are newly non-deceptive knowledge, because you are newly non-deceptive knowledge for the object you cognize. Then, what does the sound-originated valid cognition that you accept refer to? The way we establish sound-originated valid cognition exists. For example, the word 'vase' spoken by Devadatta with sight is the intention of the logician's own school, which is a previous thought, because you are a word free from the five faults. Relying on such a statement, the subsequent inference (Anumana) with the relation is the sound-originated valid cognition. This is how it is explained. Sound-originated also exists to show what is accepted. The object made by the speaker, whatever meaning is very clear in the mind, for that sound is valid cognition. This passage appears. If someone says: It refers to the sound-originated valid cognition accepted by non-Buddhists. That is unreasonable, because the sound-originated valid cognitions accepted by non-Buddhists cannot be valid cognitions, because the word 'vase' is not the cause of the meaning it expresses—the vase, because that is not the result, because it does not act on the meaning it expresses—the vase—with actual power, but acts with the power of the intention to express. This is how it is explained. The sentence 'the nature of meaning is not the cause' appears. Second, the way to dispel the fault of over-pervasion. Someone says: Then, it is unreasonable to establish newly non-deceptive knowledge as the definition of valid cognition.

ལ། །དེ་དེའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཞག་པ་ལ་ཁྱབ་ཆེས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གསར་དུ་མི་བསླུ་ བའི་རིག་པ་ཡིན་ན། ཚད་མ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་བཅད་ཤེས་དེ་གསར་དུ་མི་བསླུ་བུའི་རིག་པ་གང་ཞིག ཚད་མ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། ཀུན་རྫོབ་ ཡུལ་ཅན་བཅད་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་རང་ཡུལ་བཟུང་ཟིན་གྱི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ལ། གཟུང་བ་འཛིན་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ནི། །མི་འདོད་ཞེས་ པ་འདི་བྱུང་། གསུམ་པ་མི་སྲིད་པའི་སྐྱོན་སྤོང་ཚུལ། ཁོ་ན་རེ། གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་འཇོག་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། དེ་དེའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཞག་པ་ལ་ མི་སྲིད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་དེ་ཚད་མ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚད་མ་ཡིན་ན་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་མ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ ཏེ། ཚད་མ་དེ་མིག་དབང་གཟུགས་ཅན་པ་ལ་སོགས་པའི་བེམ་པོ་རྣམས་ཚད་མར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན་མི་འཐད་དེ། མིག་དབང་གཟུགས་ཅན་པ་ལ་སོགས་པའི་བེམ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཚད་མའི་གོ་མི་ཆོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། 2-35 ཚད་མ་དེ་ནི་བློ་ཚད་མ་གཅིག་ལ་བྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་འཇུག་ཡུལ་ལ་བླང་དོར་བྱེད་པ་དེ་ཚད་མའི་བྱ་བའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པ་གང་ཞིག བློ་ཚད་མ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ ལྟར་བྱེད་ནུས། མིག་དབང་གཟུགས་ཅན་པ་ལ་སོགས་པའི་བེམ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། བློ་ནི་ཚད་མ་ཉིད། བླང་དང་དོར་བྱའི་དངོས་པོ་ཡིས། །འཇུག་ལ་དེ་ གཙོ་ཡིན་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། གཞན་ཡང་མིག་དབང་གཟུགས་ཅན་པ་ལ་སོགས་པའི་བེམ་པོ་རྣམས་ཚད་མར་འཇོག་པ་མི་འཐད་དེ། དེ་རྣམས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚད་མ་ཡིན་ ན། རང་ལ་རང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་ཤར་བ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་ཡུལ་ཐ་དད་དུ་རྟོགས་དགོས་པ་དེ། ཚད་མའི་འབྲས་བུ་གཉིས་པའམ་བྱ་བ་གཉིས་པ་ཡིན་པ་གང་ཞིག བློ་ ཚད་མ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་ནུས་ལ། བྱེ་སྨྲ་བ་ཚད་མར་འདོད་པའི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ལ་སོགས་པའི་བེམ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ། ཡུལ་རྣམས་ ཅན་ནི་ཐ་དད་པས། །བློའི་བརྟག་པ་ཐ་དད་ཕྱིར་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། བློ་ཚད་མ་ལ་རང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་ཤར་བ་ལ་བརྟེན་ནས། རང་ཡུལ་ཐ་དད་དུ་རྟོགས་ནུས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་ཟེར་ན། 2-36 དེའི་རྒྱུན་མཚན་ཡོད་དེ། རང་ལ་རང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་ཤར་བ་དེ་ཡོད་ན་རང་ཡུལ་ཐ་དད་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ཡོད་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། དེ་ཡོད་ན་འདི་ ཡོད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། གསུམ་པ་མཚན་གཞིའི་སྟེང་དུ་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་འཆད་པ། ཁོ་ན

【現代漢語翻譯】如果將此作為定義，則存在範圍過大的缺陷。如果是一種新穎的、不欺騙的認知，那麼它不一定是 प्रमाण (pramāṇa，量，有效認知)，因為緣起性空的世俗認知是一種新穎的、不欺騙的認知，但它不是 प्रमाण (pramāṇa，量，有效認知)。如果有人說：『緣起性空的世俗認知，作為主題，你不是一種新穎的、不欺騙的認知，因為你是已經把握了對象的意識。』那麼，『因為把握和執著，世俗是不可取的』這句話就出現了。第三，消除不可能性的缺陷的方法。有人說：『將新穎的、不欺騙的認知作為 प्रमाण (pramāṇa，量，有效認知) 的定義是不合理的，因為將此作為定義，存在不可能性的缺陷，因為新穎的、不欺騙的認知不可能存在於 प्रमाण (pramāṇa，量，有效認知) 中，因為如果是 प्रमाण (pramāṇa，量，有效認知)，那麼它一定不是新穎的、不欺騙的認知，因為將眼根、有色物等物質視為 प्रमाण (pramāṇa，量，有效認知)。』如果有人這樣說，那是不合理的，因為眼根、有色物等物質不能勝任 प्रमाण (pramāṇa，量，有效認知) 的角色，因為 प्रमाण (pramāṇa，量，有效認知) 必須僅限於意識 प्रमाण (pramāṇa，量，有效認知)，因為對自己的作用對像進行取捨是 प्रमाण (pramāṇa，量，有效認知) 的主要功能，而意識 प्रमाण (pramāṇa，量，有效認知) 能夠做到這一點，但眼根、有色物等物質不能做到這一點。』那麼，『意識本身是 प्रमाण (pramāṇa，量，有效認知)，對於取捨的對象，作用是主要的』這句話就出現了。此外，將眼根、有色物等物質視為 प्रमाण (pramāṇa，量，有效認知) 是不合理的，因為它們不是 प्रमाण (pramāṇa，量，有效認知)，因為如果是 प्रमाण (pramāṇa，量，有效認知)，那麼必須依賴於自身顯現的不同對象的形態，才能認識到不同的對象，這是 प्रमाण (pramāṇa，量，有效認知) 的第二個結果或第二個功能，而意識 प्रमाण (pramāṇa，量，有效認知) 能夠這樣認識，但分別說部（Vaibhāṣika）認為的 प्रमाण (pramāṇa，量，有效認知)，如眼根、有色物等物質，不能這樣認識。』那麼，『因為對象是不同的，所以意識的判斷是不同的』這句話就出現了。對此，有人說：『意識 प्रमाण (pramāṇa，量，有效認知) 能夠依賴於自身顯現的不同對象的形態，從而認識到不同的對象，這是什麼原因呢？』原因是存在的，因為如果存在自身顯現的不同對象的形態，那麼就一定存在認識到不同對象的情況。』那麼，『如果存在這個，那麼就存在那個』這句話就出現了。第三，在定義的基礎上解釋決定性的 प्रमाण (pramāṇa，量，有效認知)。有人說：

【English Translation】 If this is taken as a definition, there is a fault of being too broad. If it is a novel, non-deceptive cognition, then it is not necessarily a प्रमाण (pramāṇa, valid cognition), because the conventional cognition of emptiness is a novel, non-deceptive cognition, but it is not a प्रमाण (pramāṇa, valid cognition). If someone says: 'Conventional cognition of emptiness, as the subject, you are not a novel, non-deceptive cognition, because you are a mind that has already grasped the object.' Then, the statement 'Because of grasping and clinging, the conventional is undesirable' arises. Third, the way to eliminate the fault of impossibility. Someone says: 'It is unreasonable to take novel, non-deceptive cognition as the definition of प्रमाण (pramāṇa, valid cognition), because taking this as the definition, there is a fault of impossibility, because novel, non-deceptive cognition cannot exist in प्रमाण (pramāṇa, valid cognition), because if it is a प्रमाण (pramāṇa, valid cognition), then it must not be a novel, non-deceptive cognition, because the eye sense, form, etc., are considered प्रमाण (pramāṇa, valid cognition).' If someone says this, it is unreasonable, because the eye sense, form, etc., cannot fulfill the role of प्रमाण (pramāṇa, valid cognition), because प्रमाण (pramāṇa, valid cognition) must be limited to mind प्रमाण (pramāṇa, valid cognition), because taking and rejecting one's own object of action is the main function of प्रमाण (pramāṇa, valid cognition), and mind प्रमाण (pramāṇa, valid cognition) can do this, but the eye sense, form, etc., cannot do this.' Then, the statement 'Mind itself is प्रमाण (pramāṇa, valid cognition), for the objects of taking and rejecting, action is primary' arises. Furthermore, it is unreasonable to consider the eye sense, form, etc., as प्रमाण (pramāṇa, valid cognition), because they are not प्रमाण (pramāṇa, valid cognition), because if it is a प्रमाण (pramāṇa, valid cognition), then it must rely on the appearance of different aspects of its own object to realize the different objects, which is the second result or second function of प्रमाण (pramāṇa, valid cognition), and mind प्रमाण (pramāṇa, valid cognition) can realize this, but the Vaibhāṣika's (分別說部) considered प्रमाण (pramāṇa, valid cognition), such as the eye sense, form, etc., cannot realize this.' Then, the statement 'Because the objects are different, the mind's judgment is different' arises. To this, someone says: 'What is the reason that mind प्रमाण (pramāṇa, valid cognition) can rely on the appearance of different aspects of its own object to realize the different objects?' The reason exists, because if there exists the appearance of different aspects of its own object, then there must exist the situation of realizing different objects.' Then, the statement 'If this exists, then that exists' arises. Third, explaining the definitive प्रमाण (pramāṇa, valid cognition) on the basis of the definition. Someone says:

་རེ། མཚན་གཞི་མངོན་རྗེས་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་དུ་མཚན་ཉིད་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ དེ་ངེས་པ་ཡིན་ན། ངེས་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བྱེད་སྙམ་ན། དེ་དེའི་སྟེང་དུ་ངེས་ཚུལ་ཡོད་དེ། གཞི་ལ་སྦྱར་ན་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་སྟེང་གི་གསལ་ཞིང་རིག་པའི་དོན་དེ་ ཕྱིས་ཀྱི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་གཞན་ལ་བརྟེན་ནས་ངེས་དགོས་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་སྟེང་གི་གསལ་ཞིང་རིག་པའི་དོན་དེ་རང་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་དེས་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་ པ་ལ། རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཞེས་སོགས་བྱུང་། ཡང་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་སྟེང་གི་ཚད་མ་ཅེས་པའི་ཐ་སྙད་དེ། རང་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་ངེས་པ་དྲངས་ནས་རྟོགས་ མི་ནུས་ཏེ། ཕྱིས་འབྱུང་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ངེས་པ་དྲངས་ནས་རྟོགས་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། འོ་ན་ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཞེས་པ་ལ་འཕྲོས་ནས། 2-37 སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་དེས་ཁོ་རང་གི་སྟེང་གི་ཚད་མ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་དེ་ངེས་པ་ཡིན་ན། ངེས་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བྱེད་ཟེར་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ངེས་པའི་ཚུལ་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ ཀྱིས་དེ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་ན། ཁྱོད་དེ་ལ་རང་ངེས་ཚད་མར་འགྱུར་ལ། ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་མི་ནུས་པར། ཕྱིས་འབྱུང་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ གཞན་ལས་འདྲེན་དགོས་ན། ཁྱོད་དེ་ལ་གཞན་ངེས་ཚད་མར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། རིག་གཏེར་དུ། དེའམ་གཞན་གྱི་སྟོབས་ཉིད་ལས། །ངེས་པའི་དབང་གི་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་ཅེས་པ་འདི་ བྱུང་། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པར་ཐལ། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་དེ་ཁོ་རང་གི་སྟེང་གི་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་དེ་ཕྱིས་འབྱུང་ ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་གཞན་ལས་ངེས་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། དེའི་སྟེང་གི་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་དེ་ཕྱིས་ཀྱི་ཚད་མ་གཞན་ལས་ངེས་ནུས་ཀྱང་། ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་ པ་ཞེས་པ་དང་། མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་མེད་དེ། གཞུང་དེ་རྣམས་ལ་སོགས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པ་ནི། 2-38 ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པ་བཟློག་པར་བྱེད་པའི་དོན་དུ་བརྩམས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ལ། བསྟན་བཅོས་རྨོངས་པ་བཟློག་བྱེད་ཡིན་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། ཟུར་གཉིས་པ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་ འཆད་པ་ལ། དངོས་དང་རྩོད་པ་གཉིས། ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ་ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་དེ་ཙམ་གྱི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས

【現代漢語翻譯】如果對於名相（mngon rjes，顯現和隨現）二者之上，不欺騙的新知是確定的，那麼如何確定呢？如果想知道如何確定，那麼它在自身之上是確定的。如果應用於基礎，例如，對於認知藍色的根識現量而言，你之上的清晰和覺知，不需要依賴後來的名言師的其它量來確定，因為你之上的清晰和覺知是由自證自明現量來確定的。對此解釋說：『從自身了悟自性。』等等。或者，對於它（認知藍色的根識現量）而言，你之上的『量』這個名言，不能通過自證自明現量的確定來理解，因為必須通過後來的名言師的其它量來確定。對此解釋說：『名言即是量。』那麼，如果從『名言即是量』出發，如果認知藍色的根識現量確定了它自身之上的『量』這個名言，那麼如何確定呢？如果有人問如何確定，那麼，對於它（認知藍色的根識現量）而言，你有確定的方式，如果你能依靠自身的力量來確定它，那麼你就會成為自確定量；如果你不能依靠自身的力量來確定它，而必須從後來的名言師的其它量來確定，那麼你就會成為他確定量。對此解釋說，在《智慧寶藏》中：『從彼或他力，立定取捨權。』有人反駁說，著述闡釋量之定義的論典是沒有必要的，因為認知藍色的根識現量必須從後來的名言師的其它量來確定它自身之上的『量』這個名言。如果這樣說，那麼，對於所知而言，即使它之上的『量』這個名言能夠從後來的其它量來確定，著述闡釋量之定義的論典，如『量是不欺騙的知』和『未識之義的顯現者』等等，也沒有必要了。這種過失是沒有的，因為著述這些論典是爲了遣除對量之定義的無知。對此解釋說：『論典是遣除無知的。』第二部分，解釋『未識之義的顯現者』，包括事物和辯論兩方面。在解釋『量是不欺騙的知』時，僅僅不欺騙的覺知並不能完全具備量的定義。

【English Translation】 If it is certain that a non-deceptive new knowledge exists upon the two aspects of manifestation and subsequent manifestation, then how is it determined? If one wonders how it is determined, then there is a way to determine it upon itself. If applied to a basis, for example, in the case of the root consciousness directly perceiving blue, the clarity and awareness upon you do not need to be determined by relying on other valid cognitions of later proponents of terminology, because the clarity and awareness upon you are determined by self-experiencing, self-aware direct perception. To this it is explained: 'From oneself, one realizes one's own nature.' etc. Or, in the case of that (the root consciousness directly perceiving blue), the term 'valid cognition' upon you cannot be understood by deriving certainty from self-experiencing, self-aware direct perception, because it must be understood by deriving certainty from other valid cognitions of later proponents of terminology. To this it is explained: 'Terminology itself is valid cognition.' So, if we proceed from 'Terminology itself is valid cognition,' If the root consciousness directly perceiving blue determines the term 'valid cognition' upon itself, then how is it determined? If someone asks how it is determined, then, in the case of that (the root consciousness directly perceiving blue), you have a way to determine it. If you can derive certainty about it by your own power, then you will become a self-determining valid cognition in relation to it. If you cannot derive certainty about it by your own power, but must derive it from other valid cognitions of later proponents of terminology, then you will become an other-determining valid cognition in relation to it. To this it is explained, in the Treasury of Knowledge: 'From the power of that or another, the authority to affirm or negate is established.' Someone objects, saying that composing treatises that explain the definition of valid cognition is unnecessary, because the root consciousness directly perceiving blue must determine the term 'valid cognition' upon itself from other valid cognitions of later proponents of terminology. If this is said, then, in the case of knowable objects, even if the term 'valid cognition' upon it can be determined from other later valid cognitions, composing treatises that explain the definition of valid cognition, such as 'Valid cognition is a non-deceptive knowledge' and 'The clarifier of an unknown object,' etc., would be unnecessary. This fault does not exist, because composing those treatises and others that explain the definition of valid cognition is for the purpose of dispelling ignorance about the definition of valid cognition. To this it is explained: 'Treatises are dispellers of ignorance.' The second part, explaining 'the clarifier of an unknown object,' includes both objects and debates. When explaining 'Valid cognition is a non-deceptive knowledge,' the mere non-deceptive awareness does not fully possess the definition of valid cognition.

་སམ་ཟེར་ན། དེ་ ཙམ་གྱིས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡང་གཞན་མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་སྟེ། སྔར་མ་ཤེས་པའི་དོན་གསར་དུ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་རིག་པ་བསྣན་ ཏེ་དེ་གཉིས་ཀ་བས ྡོམས་ཏེ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་དངོས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། གཉིས་པ་རྩོད་པ་ལ། རྩོད་པ་དང་ལན་གཉིས། དང་པོ་ལ། གང་ལ། གང་གིས། ཚུལ་ཇི་ལྟར་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། མ་ཤེས་དོན་གསལ་གྱི་རིག་པ་ཚད་མའི་ མཚན་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་ལ་རྩོད། གཉིས་པ་སུ་ཞིག་གིས་རྩོད་ན་ཕྱི་རོལ་པ་ཁ་ཅིག་གིས་རྩོད། གསུམ་པ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་རྩོད་ན། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱིས་སྔོན་པོ་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པའི་འོག་ཏུ་སྔོན་པོའི་དོན་སྤྱི་གསར་དུ་ཐོབ་པའམ་གསར་དུ་ཤེས་པའི་བཅད་ཤེས་ཆོས་ཅན། ། 2-39 ཁྱོད་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་མ་ཤེས་དོན་གསལ་གྱི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་གསར་ཤེས་ཀྱི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་སྔོན་པོའི་དོན་སྤྱི་ལ་གསར་ཤེས་ཀྱི་རིག་པ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་རྩོད་པ་འཆད་པ་ལ། རང་གི་ངོ་བོའི་རྟོགས་འོག་ཏུ། །སྤྱིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐོབ་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། གཉིས་པ་ལན་ལ་སྐྱོན་མེད་དེ། མ་ཤེས་དོན་གསལ་གྱི་རིག་པ་ ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཞག་པ་དེ་ནི། རང་ཡུལ་རང་མཚན་སྔར་མ་ཤེས་པ་གསར་དུ་ཤེས་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་པ། ཤེས་པ་ གང་ཡིན་ཞེས་དགོངས་ཕྱིར་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། གོང་གི་དེ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། ཚད་མ་ཡིན་ན་རང་གི་འཇུག་ཡུལ་ལ་རང་འཛིན་གྱིས་གནོད་པ་ཡོད་མེད་ཀྱི་དཔྱད་པ་བྱས་ནས་འཇུག་པ་ གཅིག་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ནི། རང་གི་མཚན་ཉིད་དཔྱོད་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། གཉིས་པ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་ཐུབ་དབང་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་སྒྲུབ་ཚུལ་འཆད་པ་ལ། དངོས་ དང་། གྱུར་པ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། འདྲ་ཡུལ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་གཉིས་རྒྱས་པར་བཤད་ནས། འདིར་ཐུབ་དབང་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་དེ། 2-40 ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་མི་བསླུ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལ། དེ་ལྡན་བཅོམ་ལྡན་ཚད་མ་ཉིད་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། གཉིས་པ་ ལ། གྱུར་པ་སྨོས་པ་ཆོས་ཅན། རྣམ་བཅད་ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་དགོས་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། རྣམ་བཅད་ལ། མ་སྐྱེས་པ་བསྟན་པ་རང་བྱུང་གི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་ཡོད་པ་བཀག་ནས། ཡོངས་གཅོད་ལ་ཐུབ་ དབང་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་རུ་རྒྱུ་བསམ་སྦྱོར་

【現代漢語翻譯】那麼，僅僅如此還不足以完全具備量（pramana， प्रमाण， pramāṇa，有效認知）的定義。還需要加上『對未知的顯現』，即對先前未知的事物進行清晰揭示的認知。將這兩者結合起來，才能完整地、直接地展示量的定義。因此，才會有『對未知的顯現』這樣的說法。接下來是辯論部分。辯論分為辯論和回答兩部分。第一部分又分為：對什麼辯論？由誰辯論？如何辯論？三個方面。首先，關於『對未知的顯現』，辯論的焦點在於，將揭示未知事物的認知作為量的定義。其次，由誰來辯論呢？一些外道論者進行辯論。第三，如何辯論呢？以認知藍色的根識現量為例，在認識到藍色自身之後，新獲得或新認識到關於藍色的普遍概念的決斷識，作為所立宗（主題）：『你不是量』，因為『你是揭示未知事物的認知』，因為『你是新知的認知』，因為『你是對藍色普遍概念的新知認知』。這樣的辯論中，出現了『在認識自身之後，獲得普遍概念的知識』這樣的說法。第二部分是回答，這種辯論沒有過失。將揭示未知事物的認知作為量的定義，是指對先前未知的自相（svalaksana，自性）的新認識。因此，才會有『不認識自性，認識什麼』這樣的說法。上述觀點具有普遍性，因為如果是量，就必須在對自己的作用對像進行有無損害的考察之後才能起作用。因此，才會有『爲了考察自己的自性』這樣的說法。接下來，將要解釋如何通過相似的方式來論證釋迦牟尼佛是量的化身。這其中有說明『事物』和『轉化』的兩個必要條件。首先，對於所知（dharma，法），在詳細解釋了作為相似對象的量的定義的兩個方面之後，這裡要論證釋迦牟尼佛是量的化身，因為薄伽梵（Bhagavan， भगवान्，bhagavān，世尊）釋迦牟尼佛，具備量的定義，即具有不欺騙和揭示未知事物這兩個特點的導師。因此，才會有『具備這些，薄伽梵即是量』這樣的說法。其次，關於說明『轉化』，這其中有區分和完全排除兩種必要。在區分上，通過揭示『未生』來否定存在自生之量的化身。在完全排除上，釋迦牟尼佛是量的化身，是因為他的意圖和行為。

【English Translation】 Then, that alone is not enough to fully possess the definition of pramana (valid cognition). It also needs to include 'the manifestation of the unknown,' that is, the cognition that clearly reveals previously unknown things. Combining these two together fully and directly demonstrates the definition of pramana. Therefore, there is the saying 'the manifestation of the unknown.' Next is the debate section. The debate is divided into two parts: debate and response. The first part is further divided into three aspects: What is being debated? By whom is it being debated? How is it being debated? First, regarding 'the manifestation of the unknown,' the focus of the debate is on taking the cognition that reveals unknown things as the definition of pramana. Secondly, by whom is it being debated? Some non-Buddhist philosophers are debating. Thirdly, how is it being debated? Taking the root consciousness direct perception of blue as an example, after recognizing the blue itself, the decisive consciousness that newly obtains or newly recognizes the universal concept of blue, as the subject of the proposition: 'You are not pramana,' because 'you are the cognition that reveals unknown things,' because 'you are the cognition of new knowledge,' because 'you are the cognition of new knowledge of the universal concept of blue.' In such a debate, the saying 'after recognizing oneself, obtaining knowledge of the universal concept' appears. The second part is the response, and there is no fault in this debate. Taking the cognition that reveals unknown things as the definition of pramana refers to the new recognition of the self-characteristic (svalaksana) that was previously unknown. Therefore, there is the saying 'not recognizing the self-characteristic, what is being recognized?' The above view has universality, because if it is pramana, it must function after examining whether there is harm to its object of action by its own apprehension. Therefore, there is the saying 'in order to examine one's own self-characteristic.' Next, it will be explained how to prove Shakyamuni Buddha as an embodiment of pramana through similar means. There are two necessities for explaining 'things' and 'transformation.' First, for the dharma (knowable object), after explaining in detail the two aspects of the definition of pramana as a similar object, here it is to prove that Shakyamuni Buddha is an embodiment of pramana, because the Bhagavan Shakyamuni Buddha possesses the definition of pramana, that is, a teacher with the two characteristics of non-deception and revealing unknown things. Therefore, there is the saying 'possessing these, the Bhagavan is pramana.' Secondly, regarding the explanation of 'transformation,' there are two necessities of distinction and complete exclusion. In distinction, by revealing 'unborn' to negate the existence of a self-born embodiment of pramana. In complete exclusion, Shakyamuni Buddha is an embodiment of pramana because of his intention and actions.

ཕུན་ཚོགས་གཉིས་ལས་འཁྲུངས་པར་ཤེས་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། མ་སྐྱེས་པ་ནི་ཟློག་དོན་དུ། །གྱུར་པ་ཉིད་གསུངས་དེའི་ཕྱིར། །སྒྲུབ་བྱེད་ ལ་ལྟོས་ཚད་ཡིན་རིག་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། མ་སྐྱེས་པ་ནི་ཟློག་དོན་དུ་ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་འཆད་པ་ལ། དབང་ཕྱུག་རྟག་པ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་ན། དངོས་པོར་ཡོད་པ་དེ་ཚད་མས་དངོས་པོར་རྟོགས་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། ཚད་མ་རྟག་པ་ཉིད་ཡོད་མིན། །ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། ༄། །སྒྲུབ་བྱེད་ཕུན་ཚོགས་བཞིའི་ཚིག་དོན་བཤད་པ། གཉིས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཕུན་ཚོགས་བཞིའི་དོན་འཆད་པ་ལ། ལུགས་ འབྱུང་གི་སྒོ་ནས་ཐུབ་དབང་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་སྒྲུབ་ཚུལ་བཤད་པ་དང་། ལུགས་ཟློག་གི་སྒོ་ནས་ཐུབ་དབང་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་སྒྲུབ་ཚུལ་བཤད་པ་གཉིས། ༈ ལུགས་འབྱུང་གི་སྒོ་ནས་ཐུབ་དབང་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་སྒྲུབ་ཚུལ་བཤད་པ། དང་པོ་ལ་བསམ་པ་ཕུན་ཚོགས་ཕན་བཞེད་པ་དང་། 2-41 སྦྱོར་བ་ཕུན་ཚོགས་སྟོན་པ། སྤངས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་བདེ་གཤེགས། མཛད་པ་ཕུན་ཚོགས་སྐྱོབ་པ་བཤད་པ་དང་བཞི་བྱུང་བའི་བཞི་པ་འཆད་པ་ལ། སྐྱོབ་པ་ཉིད་གཟིགས་ལམ་གསུངས་པ་ཞེས་སོགས་ བྱུང་། དེ་ཡང་འབྲས་བུ་དང་སྦྱར་ན། སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གདུལ་བྱ་གཞན་ཉོན་མོངས་པ་ལས་སྐྱོབ་པའི་མཛད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་དང་ལྡན་པའི་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་རང་ ཉིད་ཀྱིས་གཟིགས་པའི་བདེན་བཞིའི་གནས་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པའི་ལམ་གདུལ་བྱ་གཞན་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པའི་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་བསླུ་བའི་རྫུན་མི་གསུང་བའི་ སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐུགས་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་བྱ་བ་རྩོམ་པ་ཀུན་གཞན་དོན་དུ་སྦྱོར་བར་མཛད་པའི་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱས་པ་ལ། ཁོ་ན་རེ། སྟོན་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པས་རྫུན་མ་ གསུངས་པ་རྟགས་མ་གྲུབ་སྟེ། དེས་དྲང་དོན་གྱི་མདོ་མང་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། དེས་དྲང་དོན་གྱི་ཆོས་མང་དུ་གསུངས་ཀྱང་རྫུན་གསུངས་པ་མིན་ཏེ། དེས་རྫུན་གསུངས་པའི་འབྲས་བུ་གཞན་བསླུ་ བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། སྐྱོབ་པ་ཉིད་གཟིགས་ལམ་གསུངས་པ་ཞེས་སོགས་ཚིག་བཞི་བྱུང་། གསུམ་པ་སྤངས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་བདེ་གཤེགས་འཆད་པ་ལ། རྒྱུ་སྤངས་ཡོན་ཏན་ཞེས་སོགས་བྱུང་། 2-42 དེ་ཡང་འབྲས་བུ་དང་སྦྱར་ན། སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་དང་། དེའི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་གཉིས་སྤངས་ པའི་སྤངས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། རྒྱུ་སྤངས་ཡོན་ཏན་གསུམ་བདེ་གཤེགས། །ཉིད་ཡིན་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ་འོ་ན་སྟ

【現代漢語翻譯】爲了理解是從二種圓滿（ཕུན་ཚོགས་གཉིས，二種圓滿）中產生的，因此解釋說：『未生』是遮遣之義。因此說，衡量成立需要依賴。』這裡出現了『未生是遮遣之義』等詳細解釋。解釋說：自在（དབང་ཕྱུག，自在）常有不是量士夫（ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ，量士夫），如果是量士夫，那麼存在的事物必須通過量來認知為事物。這裡出現了『量常有非有』。第二，解釋成立四圓滿的意義：分為通過順向推理成立能仁（ཐུབ་དབང་，能仁）為量士夫的方式，以及通過逆向推理成立能仁為量士夫的方式這兩種。首先，通過順向推理成立能仁為量士夫的方式：分為意樂圓滿為利他、加行圓滿為說法、斷證差別三具足善逝（བདེ་གཤེགས，善逝）、事業圓滿為救護這四種，現在解釋第四種。出現了『救護即見道』等。如果與果聯繫起來，導師能仁（ཐུབ་པའི་དབང་པོ，能仁）是應調伏者，您是具有從煩惱中救護他人的事業圓滿的導師，因為您是如實證悟自己所見的四諦（བདེན་བཞི，四諦）實相，並如實向他人宣說的導師；因為您是不說欺騙性謊言的導師；因為您以慈悲心發起的一切行為都爲了利益他人。有人說：導師釋迦牟尼（ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ，釋迦牟尼）說了謊言，這個論證不成立，因為他說了很多不了義的經（དྲང་དོན་གྱི་མདོ，不了義經）。回答說：即使他說了許多不了義的法，也不是說了謊言，因為他說謊的後果是沒有欺騙他人。解釋說：『救護即見道』等出現了四個詞。第三，解釋斷證差別三具足善逝，出現了『斷因功德』等。如果與果聯繫起來，導師能仁是應調伏者，您是善逝，因為您是具有斷除果——苦諦（སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ，苦諦）和因——集諦（ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ，集諦）這二者的斷德的導師。這裡出現了『斷因功德三善逝，即是』。有人說：那麼……

【English Translation】 To understand that it arises from the two perfections (phun tshogs gnyis), it is explained: 'Unborn' is the meaning of negation. Therefore, it is said that measurement of establishment needs to rely on. Here appears the detailed explanation such as 'Unborn is the meaning of negation'. It is explained: The permanent Ishvara (dbang phyug) is not a valid person (tshad ma'i skyes bu), if it is a valid person, then the existing things must be cognized as things by valid cognition. Here appears 'Measurement is permanent, not existent'. Second, explaining the meaning of the four perfections of establishment: It is divided into two ways: establishing the Thubwang (thub dbang) as a valid person through the progressive reasoning, and establishing the Thubwang as a valid person through the regressive reasoning. First, establishing the Thubwang as a valid person through the progressive reasoning: It is divided into four: the perfection of intention is to benefit others, the perfection of action is to teach, the Sugata (bde gshegs) possessing the three distinctions of abandonment and qualities, and the perfection of activity is to protect. Now explaining the fourth. 'Protection is seeing the path' etc. appeared. If related to the result, the teacher Thubpai Wangpo (thub pa'i dbang po) is the one to be tamed, you are the teacher with the perfection of activity of protecting other beings from afflictions, because you are the teacher who truly realizes the state of the four noble truths (bden bzhi) that you see yourself, and truly teaches it to others; because you are the teacher who does not speak deceptive lies; because all actions initiated by your compassion are dedicated to the benefit of others. Someone says: The teacher Shakyamuni (shAkya thub pa) spoke lies, this argument is not established, because he spoke many provisional meaning sutras (drang don gyi mdo). The answer is: Even though he spoke many provisional meaning dharmas, it is not speaking lies, because the result of him speaking lies is not deceiving others. It is explained: 'Protection is seeing the path' etc. four words appeared. Third, explaining the Sugata possessing the three distinctions of abandonment and qualities, 'Abandoning cause qualities' etc. appeared. If related to the result, the teacher Thubpai Wangpo is the one to be tamed, you are the Sugata, because you are the teacher possessing the qualities of abandonment of abandoning the result - the truth of suffering (sdug bsngal gyi bden pa) and the cause - the truth of origin (kun 'byung gi bden pa). Here appears 'Abandoning cause qualities three Sugata, is'. Someone says: Then...

ོན་པ་ཐུབ་ པའི་དབང་པོས་སྤངས་པ་ཐོབ་པའི་སྤངས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གྱི་སྤངས་པ་དེ་གང་ལ་བྱེད་ཟེར་ན། དེ་གསུམ་འཇོག་ཚུལ་ཡོད་དེ། ལེགས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་བ། སླར་མི་ལྡོག་པར༴ མ་ལུས་ པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་གསུམ་པོ་དེ་ལ་འཇོག་པའི་ཕྱིར། དེ་གསུམ་རིམ་བཞིན་བཤད་ན། སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལེགས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་རྟེན་ཀུན་འབྱུང་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལ། ལེགས་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་བརྟེན་མིན་ཕྱིར་ ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། དེ་དེ་ལྟར་དུ་འཇོག་ན། དེ་ལྟ་བུའི་སྤངས་པ་དེ་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་གང་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པ་ཡིན་ཟེར་ན། སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོའི་ལེགས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཆོས་ཅན། 2-43 ཁྱོད་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་དེ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་མཐོང་ལམ་དང་། དེ་མཐོང་ཟིན་རྒྱུན་ལྡན་དུ་སྒོམ་པའི་སྒོམ་ལམ་གང་རུང་དུ་གྱུར་པའི་སྦྱོར་བ་ཕུན་ཚོགས་སྟོན་ པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ལ། དེ་ནི་བདག་མེད་པ། མཐོང་ངམ་སྦྱོར་བ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། ལེགས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་ པ་དེ་ལྟར་འཇོག་ན། དེའི་སླར་མི་ཟློག་པའི་སྤངས་པ་དེ་གང་ལ་བྱེད་ཟེར་ན། སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སླར་མི་ལྡོག་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྟོན་པ་ ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གང་ཟག་གི་བདག་ལྟའི་ས་བོན་སྤངས་བའི་སྒོ་ནས་སྲིད་རྩེ་མན་ཆད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་བ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་ པ་ཡོད་དེ། གང་ཟག་གི་བདག་ལྟའི་ས་བོན་སྤངས་པའི་སྒོ་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་མ་ལུས་པར་མི་སྤངས་ན་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་བ་རེ་ཞིག་སྤངས་ཀྱང་འཁོར་བར་སླར་ཡང་སྐྱེ་བའི་ སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་དང་སྐྱོན་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སླར་ཡང་ཀུན་ནས་འབྱུང་བ་སྟེ། སླར་ཡང་ཟློག་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། སྐྱེ་དང་རྐྱེན་ནི་ཀུན་འབྱུང་དག །སླར་ཡང་ཟློག་ཅེས་བཤད་པ་ཡིན། 2-44 བདག་ལྟའི་ས་བོན་སྤངས་པའི་ཕྱིར། །སླར་མི་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དེས་གང་ཟག་གི་བདག་ འཛིན་རྩད་ནས་གཅོད་པ་ཡིན་ནམ་ཟེར་ན། དེས་དེ་རྩད་ནས་གཅོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དེས་གང་ ཟག་གི་བདག་འཛིན་གྱི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་གཙོ་བོ་སུན་འབྱིན་ནུས་ཏེ། གང

【現代漢語翻譯】如果有人問，世尊（Thubpai Wangpo，能仁王）所獲得的斷證，即具備三種殊勝的斷證，指的是什麼？對此有三種安立方式：徹底斷除的斷證、永不退轉的斷證、以及完全斷除的斷證。這三種斷證依次解釋如下：世尊（Thubpai Wangpo，能仁王），您是具備徹底斷除的斷證的導師，因為您是斷除了苦諦的所依，即集諦（Kunjung，生起）煩惱種子的導師。對此解釋是：『徹底是因為不是苦的所依。』如果有人問：如果這樣安立，那麼獲得這種斷證所依賴的因是什麼？世尊（Thubpai Wangpo，能仁王）的徹底斷除的斷證，您是有獲得之因的，因為依賴於現量見到人無我的見道，以及見到之後持續修習的修道中的任何一種圓滿的瑜伽。對此解釋是：『那是因為無我，見或瑜伽。』如果有人問：如果這樣安立徹底斷除的斷證，那麼永不退轉的斷證指的是什麼？世尊（Thubpai Wangpo，能仁王），您是具備永不退轉的斷證的導師，因為您是通過斷除人我見（Daktai，我見）的種子，而完全斷除了有頂以下的所有現行煩惱和種子的導師。這是周遍的，如果不斷除人我見的種子，即使暫時斷除了現行煩惱，仍然會在輪迴中再次產生痛苦的真諦和過患等煩惱，再次生起，即再次退轉。對此解釋是：『生和緣是集諦，說是再次退轉。斷除我見種子，因此不再退轉。』如果有人問：現量證悟人無我的智慧，是否能徹底斷除人我執？答：是的，它能徹底斷除，因為二者是所損和能損的關係。現量證悟人無我的智慧，能夠破斥人我執的執著境的主要部分，因為...

【English Translation】 If someone asks, what does the abandonment obtained by the Bhagavan (Thubpai Wangpo, the powerful sage), that is, the abandonment possessing three special qualities, refer to? There are three ways to establish these: the abandonment of complete abandonment, the abandonment of non-reversion, and the abandonment of complete abandonment. These three are explained in order: Bhagavan (Thubpai Wangpo, the powerful sage), you are a teacher possessing the abandonment of complete abandonment, because you are a teacher who has abandoned the basis of the truth of suffering, that is, the seeds of the afflictions of the origin (Kunjung). The explanation for this is: 'Complete because it is not the basis of suffering.' If someone asks: If it is established in this way, then what is the cause upon which the attainment of such abandonment depends? The complete abandonment of the Bhagavan (Thubpai Wangpo, the powerful sage), you have a cause for attainment, because it depends on the perfect yoga of either the path of seeing, which directly sees the selflessness of the person, or the path of meditation, which continuously meditates after seeing it. The explanation for this is: 'That is because of selflessness, seeing or yoga.' If someone asks: If the abandonment of complete abandonment is established in this way, then what does the abandonment of non-reversion refer to? Bhagavan (Thubpai Wangpo, the powerful sage), you are a teacher possessing the abandonment of non-reversion, because you are a teacher who has completely abandoned all manifest afflictions and seeds below the peak of existence by abandoning the seed of the view of self (Daktai). This is pervasive, because if the seed of the view of self is not abandoned, even if manifest afflictions are temporarily abandoned, the truth of suffering and faults, etc., will arise again in samsara, that is, it is said to revert again. The explanation for this is: 'Birth and conditions are the origin, it is said to revert again. Because the seed of self-view is abandoned, therefore it is non-returning.' If someone asks: Does the wisdom that directly realizes the selflessness of the person completely cut off the clinging to the self of the person? Answer: Yes, it completely cuts it off, because the two are the object to be harmed and the agent that harms. The wisdom that directly realizes the selflessness of the person is able to refute the main part of the object of clinging of the clinging to the self of the person, because...

་ཟག་གི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་བདེན་པ་དེ་དང་མཐུན་པ་གང་ ཞིག གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་གཉིས་པོ་འཛིན་སྟངས་ཐ་དད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། དེ་བདེན་ཐ་དད་ བདག་ཉིད་ཅན། །ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། སླར་མི་ལྡོག་པའི་སྤངས་པ་དེ་ལྟར་འཇོག་ན། དེའི་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་དེ་གང་ལ་བྱེད་ཟེར་ན། སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ལུས་ངག་སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་གྱི་སྒྲིབ་པའི་བག་ཆགས་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། 2-45 ཁྱོད་ཤེས་བྱ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་ལ་བློ་གྲོས་གསལ་བ་སྟེ་སྒོམ་པ་མཐར་ཐུག་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། ལུས་ངག་སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན། །སྒོམ་ཕྱིར་མ་ ལུས་སྤངས་པ་ཉིད། ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། ཁོ་ན་རེ། སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་དེ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་མ་ལུས་པར་སྤངས་ པའི་སྤངས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནམ་ཟེར་ན། ཐེག་དམན་ལམ་དུ་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བར་བཤད་པའི་ལྷག་མེད་ཀྱི་མྱང་འདས་ལ་གནས་པའི་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མ་ལུས་ པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཤེས་བྱ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་ལ་བློ་གྲོས་མི་གསལ་བ་སྟེ། བློ་གྲོས་ཀྱི་གསལ་བ་རབ་ཀྱི་མཐར་མ་ཐུག་པའི་གང་ ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་དང་དེའི་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ནད་མེད་པ་ཡིན་ཡང་། ལུས་ངག་སེམས་ཀྱི་སྒྲིབ་པའི་བག་ཆགས་ལུས་པ་སྟེ་མ་སྤངས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལ། ལུས་ངག་སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན། །གོམ་ཕྱིར་མ་ལུས་སྤངས་པ་ཉིད། །ཞེས་པའི་གཞུང་འདི་བྱུང་། ཁོ་ན་རེ། སྟོན་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་སྤངས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་པོ་དེ་ཕྱི་རོལ་པ་དང་ཉན་རང་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པ་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། 2-46 དེའི་འཕགས་ཚུལ་ཡོད་དེ། སྟོན་པ་ཐུབ་དབང་ཀྱི་ལེགས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ། སླར་མི་ལྡོག་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ། མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་གསུམ་པོ་དེ་རིམ་བཞིན། ཕྱི་རོལ་པ་དང་། ཉན་རང་སློབ་པ་དང་། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ལ་ལེགས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པ་ལ་ཅི་ཡང་མེད་མན་ཆད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་བ་ཙམ་སྤངས་པ་ཡོད་ཀྱང་། ས་བོན་སྤངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཡིན་ཏེ། ཉན་རང་སློབ་པ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤངས་ པ་དེ

【現代漢語翻譯】如果認為，證悟有漏的無我之智慧，與作為所境之實有的存在相符；證悟人無我的智慧與執著人我的二者，本質是執著方式不同。那麼，『彼真實，體性異』之說成立。如果如此安立不退轉的斷除，那麼請問，完全斷除的斷除是對誰而言的呢？導師釋迦牟尼，您是具有完全斷除之斷除的導師，因為您是具有身語意之惡趣習氣之障礙完全斷除之斷除的導師，因為您是對如所有性和盡所有性具有清晰智慧，即修行達到究竟的補特伽羅。因此有『身語意之惡趣，為修斷除盡』之說。有人問：如果導師釋迦牟尼具有完全斷除之斷除，那麼聲聞緣覺阿羅漢們是否也具有完全斷除之斷除呢？答：安住在小乘道中所說之無餘涅槃的聲聞緣覺阿羅漢們，你們不具有完全斷除之斷除，因為你們對如所有性和盡所有性不具有清晰的智慧，即不是智慧的明晰達到極致的補特伽羅，因為你們雖然沒有煩惱之因及其果——痛苦之病，但是你們是身語意之障礙的習氣殘留，即沒有斷除的補特伽羅。因此有『身語意之惡趣，為修斷除盡』之說。有人問：導師釋迦牟尼的這三種殊勝的斷除，與外道、聲聞緣覺有學和無學相比，其超勝之處如何呢？答：其超勝之處是存在的。導師釋迦牟尼的善斷之斷除、不退轉之斷除、完全斷除之斷除這三者，依次超勝於外道、聲聞緣覺有學和聲聞緣覺阿羅漢。第一種情況是因為外道們沒有善斷之斷除，因為外道們僅僅斷除了現行的煩惱，甚至是什麼都沒有的煩惱，但是沒有斷除種子。第二種情況是因為聲聞緣覺有學聖者們的斷除是...

【English Translation】 If it is thought that the wisdom that realizes the selflessness of contaminated aggregates directly corresponds to the true nature of phenomena as its object; and that the wisdom that realizes the selflessness of persons and the grasping at a self of persons are of a nature that their modes of grasping are different. Then, the statement 'That is true, their nature is different' is established. If such a non-returning abandonment is established, then to whom is the abandonment of complete abandonment done? Teacher Shakyamuni, you are a teacher who possesses the abandonment of complete abandonment, because you are a teacher who possesses the abandonment of the complete abandonment of the imprints of the obscurations of negative states of body, speech, and mind, because you are a person with clear wisdom regarding how things are and how many things there are, that is, a person whose practice has reached the ultimate. Therefore, there is the saying, 'Negative states of body, speech, and mind, are completely abandoned for the sake of practice.' Someone asks: If the teacher Shakyamuni possesses the abandonment of complete abandonment, then do the Shravakas and Pratyekabuddhas Arhats also possess the abandonment of complete abandonment? Answer: The Shravakas and Pratyekabuddhas Arhats who abide in the nirvana without remainder as taught in the Lesser Vehicle path, you do not possess the abandonment of complete abandonment, because you do not have clear wisdom regarding how things are and how many things there are, that is, you are not persons whose clarity of wisdom has reached the ultimate, because although you are without the cause of afflictions and its result—the disease of suffering, you are persons with residual imprints of the obscurations of body, speech, and mind, that is, persons who have not abandoned them. Therefore, there is the saying, 'Negative states of body, speech, and mind, are completely abandoned for the sake of practice.' Someone asks: How do the three special abandonments of the teacher Shakyamuni Buddha surpass the outsiders, the Shravakas and Pratyekabuddhas trainees, and the non-trainees? Answer: Their surpassing exists. The well-abandoned abandonment, the non-returning abandonment, and the completely abandoned abandonment of the teacher Shakyamuni, surpass the outsiders, the Shravakas and Pratyekabuddhas trainees, and the Shravakas and Pratyekabuddhas Arhats respectively. The first case is because the outsiders do not have the well-abandoned abandonment, because the outsiders only abandon manifest afflictions, even afflictions that are nothing at all, but they do not abandon the seeds. The second case is because the abandonment of the Shravakas and Pratyekabuddhas trainees...

་སླར་ཡང་ཟློག་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉན་རང་སློབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཉེར་བསྡོགས་ཟག་བཅས་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་ཉོན་དང་པོ་ནས་བརྒྱད་པའི་བར་སོགས་སྤངས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་གི་ས་ བོན་མ་སྤངས་པས་ན་དེའི་སྤངས་པ་དེ་ཅུང་ཟད་ཟློག་སྲིད་ལ། སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོའི་སྤངས་པ་དེ་ཟློག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱད་པར་ཉན་རང་སློབ་པ་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་ ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་རྩ་བ་ནས་སྤངས་པ་མེད་པས་འཁོར་བར་ཡང་ཡང་ལྡོག་ཅིང་སྐྱེ་བ་ལེན་པ་ཡོད། སངས་འཕགས་རྣམས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་རྩ་བ་ནས་སྤངས་པས་ན། འཁོར་བར་ལས་ཉོན་གྱི་སླར་ཡང་ལྡོག་སྟེ་སྐྱེ་བ་ལེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། 2-47 གསུམ་པ་ཡིན་ཏེ། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ལ་སྤངས་པ་དང་པོ་གཉིས་ཡོད་ཀྱང་། མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲིབ་པའི་བག་ ཆགས་མ་ལུས་པར་མ་སྤངས་པ་གང་ཞིག སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོའི་སྒྲིབ་པའི་བག་ཆགས་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལུས་ངག་ སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་གྱི་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པར་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ལ། མདོར་རང་འགྲེལ་དུ། དོན་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་པ་དང་། སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པ་དག་ ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་སྦྱོར་བ་ཕུན་ཚོགས་བསྟན་པ་འཆད་པ་ལ། བརྩེ་ལྡན་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་སོགས་བྱུང་། དེ་ཡང་འབྲས་བུ་དང་སྦྱར་ན། སྒྲུབ་བྱེད་ཐུགས་རྗེ་ གོམས་ལས་ཏེ་ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་བརྩེ་བ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བདེན་བཞི་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཐབས་རྣམས་ལ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་སྦྱོར་བར་མཛད་ པ་དེ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་རང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་དུ་འབད་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ། བརྩེ་ལྡན་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར། །ཐབས་རྣམས་ལ་ནི་མངོན་སྦྱོར་མཛད་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། 2-48 དེ་ལྟ་བུའི་བརྩེ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བདེན་བཞིའི་ཐབས་རྣམས་ལ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་སྦྱོར་བར་མཛད་པ་ལ་ནི་དགོས་པ་ཡོད་དེ། ཐབས་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ། ཐབས་ལས་ བྱུང་བ་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ། ཐབས་ལམ་གྱི་བདེན་པ། ཐབས་ལས་བྱུང་བ་འགོག་པའི་བདེན་པ་སྟེ། བདེན་པ་བཞི་རང་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ནས་མི་ཤེས་ན་གཞན་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཆད་ པ་དེ་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནསྟེ་དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ལ། ཐབས་བྱུང་དེ་རྒྱུ་ལྐོག་གྱུར་པ། །དེ་འཆད་པ་ནི་དཀའ་བ་ཡིན་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། ཡང་ལུང་དང་རིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་བློ་གྲོས་དང་ལྡན་པའི་བརྩ

【現代漢語翻譯】又因為是可以逆轉的緣故。聲聞緣覺的學道者們，依靠有漏的隨行，雖然斷除了從欲界煩惱的第一品到第八品等，但由於沒有斷除這些煩惱的種子，所以他們的斷除是可以稍微逆轉的。而導師釋迦牟尼的斷除是不可逆轉的。特別是聲聞緣覺的學道聖者們，由於沒有從根本上斷除煩惱的種子，所以會在輪迴中反覆流轉並受生。諸佛聖者們由於從根本上斷除了煩惱的種子，所以在輪迴中不會再因業和煩惱而逆轉受生。第三種斷除，是指聲聞緣覺阿羅漢們雖然具有前兩種斷除，但由於沒有完全斷除的斷除。因為聲聞緣覺阿羅漢們沒有完全斷除所知障的習氣。而導師釋迦牟尼則完全斷除了所知障的習氣。前者成立的原因是，聲聞緣覺阿羅漢們沒有完全斷除身語意的惡行之障。正如註釋中所說，簡而言之，在自釋中說：『這三種意義也因為勝過外道、學道者和無學道者。』第二，解釋宣說圓滿結合，出現了『慈悲痛苦』等。如果與果結合，在『成就之因在於慈悲』的語境中，具有慈愛和大悲心的菩薩，您爲了摧毀自己和他人的痛苦，而努力，是這樣的士夫，您對如實證悟四諦的方法，是現前修習的，是這樣解釋的。出現了『慈悲痛苦摧毀故，于諸方便現前行』。如是的慈悲菩薩，您對四諦之方便現前修習是有必要的，因為方便是苦集諦，方便所生是苦諦，方便是道諦，方便所生是滅諦。如果對四諦不瞭解，要正確無誤地為他人宣說四諦是非常困難的，爲了瞭解四諦。出現了『方便生起為隱蔽，宣說彼等實為難』。又，依靠教證和理證，具有辨別智慧的慈悲者

【English Translation】 Also, because it can be reversed. The learners of Shravakas and Pratyekabuddhas, relying on contaminated aggregates, although they have abandoned the first to the eighth levels of desire realm afflictions, etc., since they have not abandoned the seeds of those afflictions, their abandonment can be slightly reversed. However, the abandonment of the Teacher, the Lord Shakyamuni, cannot be reversed. In particular, the noble learners of Shravakas and Pratyekabuddhas do not have the complete abandonment of the seeds of afflictions, so they repeatedly revolve in samsara and take rebirth. Since the Buddhas and noble ones have completely abandoned the seeds of afflictions, they do not take rebirth in samsara due to karma and afflictions. The third is that the Shravaka and Pratyekabuddha Arhats have the first two abandonments, but they do not have the abandonment of complete abandonment. This is because the Shravaka and Pratyekabuddha Arhats have not completely abandoned the habitual tendencies of obscurations. The Teacher, the Lord Shakyamuni, has completely abandoned the habitual tendencies of obscurations. The first is established because the Shravaka and Pratyekabuddha Arhats have not completely abandoned the obscurations of negative actions of body, speech, and mind. As explained in the commentary, in short, in the auto-commentary, it is said: 'These three meanings are also superior to outsiders, learners, and non-learners.' Second, explaining the teaching of perfect combination, 'Compassionate suffering' and so on appear. If combined with the result, in the context of 'the cause of achievement lies in compassion,' the Bodhisattva who possesses love and great compassion, you are a person who strives to destroy the suffering of yourself and others, you are actually practicing the methods of directly realizing the Four Noble Truths, this is the explanation. 'Compassionate suffering is destroyed, and the means are directly practiced' appears. Such a compassionate Bodhisattva, it is necessary for you to directly practice the methods of the Four Noble Truths, because the means are the truth of the origin of suffering, the suffering that arises from the means is the truth of suffering, the means are the truth of the path, and the result of the means is the truth of cessation. If one does not understand the Four Noble Truths, it is very difficult to correctly and accurately explain them to others, in order to understand the Four Noble Truths. 'The arising of means is hidden, and it is difficult to explain them' appears. Also, relying on scripture and reasoning, the compassionate one who possesses discriminating wisdom

ེ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་ རྒྱུ་ཡོད་པ་དང་། མེད་པ་དང་། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ལ་བརྟགས་ཅིང་དཔྱོད་པར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ཕྱིར་ན། སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་རྒྱུ་མེད་པ་ དང་། རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟར་དུ་གནས་ན། འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་དེ་ལོག་པར་གཟིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་འཆད་པ་ལ། ལུང་དང་རིགས་པས་རྣམ་དཔྱོད་པས། །སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས། ། 2-49 སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་དེ་མི་རྟག །ལ་སོགས་རང་བཞིན་རྟག་པར་མཛད། །གང་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྒྱུ་གནས་ན། །འབྲས་ལོག་གཟིགས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའི་གཞུང་འདི་བྱུང་། ཁོ་ན་རེ། དེ་ལྟ་བུའི་དེ་ བརྟག་ཅིང་ཚོལ་བར་མཛད་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་གཉེན་པོ་དེ་ཉིད་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྙེད་དོ་ཞེས་སྟོན་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུ་བརྩེ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ཆོས་ ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་གཉེན་པོ་དེ་རྙེད་པར་གྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྤང་བྱ་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པའི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་འདུག་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ལ། རྒྱུ་ཡི་ངོ་བོ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །དེ་མིན་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱང་ངེས་འགྱུར་ཞེས་འདི་བྱུང་། ཁོ་ན་རེ། དེས་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པའི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་ན་དེའི་ངོ་བོ་གང་ ཡིན་ཞེས་ན། བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་དེའི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་དེའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་བྱས་པའི། །འདུས་བྱས་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཆགས་ནི། །རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། རྒྱུ་ཡི་ངོ་བོ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ་འཕྲོས་ནས། སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་ལ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་དེ་འཆད་པ་ལ། 2-50 དེའི་གནོད་བྱེད་ནི། བདག་མེད་མཐོང་བ་འགལ་བ་ཡིན་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། ཡང་ན། སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྐྱོན་སྒྲིབ་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་པ་དང་། ཡོན་ཏན་ཤེས་ བྱ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་རབ་གསལ་བ་ཉིད་དང་པོ་ཡུན་རིང་དུས་སུ་གོམས་པ་ལས། དེ་ལ་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་དག རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ ཏེ། ཁྱོད་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཐབས་སྦྱིན་སོགས་ལམ་རྣམས་མང་པོ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་གོམས་པར་བྱས་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ ལ། རྣམ་པ་དུ་མར་ཐབས་མང་པོ། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་གོམས་པ་ལས། །དེ་ལ་

【現代漢語翻譯】具德菩提心者，您對苦諦的特點，如苦諦之因存在與否、常與無常等自性進行觀察和分析。原因是什麼呢？因為如果苦諦之因不存在或常住等，那麼就不會看到苦諦之果的止息。對此解釋道：以聖教和理智作分析，對苦之自性作觀察，苦之因和彼無常等，自性恒常而作觀。何以故彼因如是住，果之止息無見故。此論著即是如此闡述的。或者有人會問，即使如此觀察和尋求，也無法找到這種相違的對治品。回答是，能夠找到。爲了說明這一點，慈悲的菩薩您，您已經找到了苦諦之因——集諦的相違對治品，因為您已經如實地證悟了所斷之集諦的體性。對此解釋道：因之體性證悟故，彼之順品亦定成。此論著即是如此闡述的。或者有人會問，如果他證悟了集諦的體性，那麼它的體性是什麼呢？對自我和我所執著的貪等煩惱，是苦諦之因——集諦的體性，因為您是具有染污的有漏煩惱。對此解釋道：我與我所執著之，有為行境之貪慾，是因。此論著即是如此闡述的。從『因之體性證悟故』繼續闡述，對於苦諦之因——集諦的損害對治品進行解釋：它的損害對治品是，證悟無我見與之相違。此論著即是如此闡述的。或者說，導師釋迦牟尼佛，您已經斷除了包括習氣在內的所有過患和障礙，並且對所有應知的事物如實了知，最初長期串習，從而使過患和功德更加清晰。因為您是證悟人無我的智慧，並通過佈施等方便道在無數劫中串習的聖者。

【English Translation】 Virtuous Bodhicitta, you examine and analyze the characteristics of the Truth of Suffering, such as whether the cause of the Truth of Suffering exists or not, whether it is permanent or impermanent. What is the reason? Because if the cause of the Truth of Suffering does not exist or is permanent, then the cessation of the result, the Truth of Suffering, will not be seen. To explain this: 'Analyzing with scripture and reason, observing the nature of suffering, the cause of suffering and its impermanence, constantly observing its nature. Why is it that if the cause remains as it is, the cessation of the result is not seen?' This treatise explains it in this way. Or someone might ask, even if one observes and seeks in this way, one will not be able to find such an opposing antidote. The answer is, it can be found. To illustrate this, compassionate Bodhisattva, you have found the opposing antidote to the cause of the Truth of Suffering—the Truth of Origin, because you have truly realized the nature of what is to be abandoned, the Truth of Origin. To explain this: 'Because the nature of the cause is realized, its concordant aspect will also definitely be achieved.' This treatise explains it in this way. Or someone might ask, if he has realized the nature of the Truth of Origin, then what is its nature? The afflictions such as attachment to self and what belongs to self are the nature of the cause of the Truth of Suffering—the Truth of Origin, because you are an afflicted contaminated affliction. To explain this: 'Attachment to self and what belongs to self, the realm of conditioned phenomena, is the cause.' This treatise explains it in this way. Continuing from 'Because the nature of the cause is realized,' the damaging antidote to the cause of the Truth of Suffering—the Truth of Origin—is explained: Its damaging antidote is, the realization of selflessness is contradictory to it. This treatise explains it in this way. Or, the teacher Shakyamuni Buddha, you have abandoned all faults and obscurations, including habitual tendencies, and you have truly known all knowable things, initially habituating for a long time, thereby making faults and virtues clearer. Because you are a holy being who has habituated the wisdom of realizing the selflessness of persons and the path of means such as generosity for countless eons.

སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་དག །རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། ཡང་ན་སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་ པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་རང་རྒྱལ་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་། ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ཏེ། སྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་ཚོགས་བསགས་པ་དེ་ནས་ཤེས་ བྱ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུགས་ཀྱང་གསལ་བ་དང་། ཤེས་བྱ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་ཕུན་ཚོགས་དང་ལྡན་པ། ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཕུན་འཚོགས་དེ་དང་ལྡན་པའི་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། 2-51 གཞན་དོན་ལ་འཇུག་པ་ཅན་གྱི་བརྩེ་བ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སོགས་མཛད་པ་ཕུན་ཚོགས་དང་ལྡན་པའི་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ལ། དེས་ན་ཐུགས་ཀྱང་གསལ་བའི་ཕྱིར། །རྒྱུའི་བག་ཆགས་ སྤངས་པ་ཡིན། །ཐུབ་ཆེན་གཞན་དོན་འཇུག་ཅན་གྱི། །བསེ་རུ་སོགས་ལས་ཁྱད་འདི་ཡིན། །ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། གཞན་ཡང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཐབས་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་གོམས་པར་བྱས་ པའི་སྒོ་ནས་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་ཆོས་ཅན། །ཁྱེད་སྐབས་འདིར་བསྟན་གྱི་སྟོན་པ་ཡིན་པར་འདོད་དེ། ཁྱོད་འབྲས་དུས་ཀྱི་སྟོན་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཐོབ་བྱེད་ ཀྱི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་ན། འབྲས་མིང་རྒྱུ་ལ་བཏགས་པའི་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ལ། དེ་སྟོན་ཕྱིར་ན་ཐབས་གོམས་པ། །དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་པར་འདོད་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། སྦྱོར་བ་ཕུན་ཚོགས་སྟོན་པ་དང་། བསམ་པ་ཕུན་ཚོགས་ཕན་བཞེད་པ་གཉིས་པོ་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་ཕུན་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་རུ་བཤད་དེ། ཁྱོད་ཀྱི་ནུས་པ་མཐར་ཐུག་གྲུབ་པ་ལས། འབྲས་བུ་དོན་གཉིས་ ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དེ་དང་པོར་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ལ། གྲུབ་ལས་དང་པོ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །གཉིས་པོ་འདི་ནི་རྒྱུ་རུ་བཤད། །ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། དང་པོ་བསམ་པ་ཕུན་ཚོགས་ཕན་བཞེད་པ་འཆད་པ་ལ། 2-52 སྒྲུབ་བྱེད་ཐུགས་རྗེ་གོམས་ལས་ཏེ་ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། དངོས་དང་། རྩོད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཚད་མར་གྱུར་པ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་དེ་ཚད་མའི་སྐྱེས་ བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་བླངས་པ་ལ། ཁོ་ན་རེ། ཐུབ་པའི་དབང་པོ་དེ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅི་ཡིན་ཞེས་ན། དེ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་ཡོད་དེ། སེམས་ ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བརྩེ་བ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་སྒོམ་པར་བྱས་པ་དེ། དེ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ལ། སྒྲུབ་བྱེད་ཐུགས་རྗེ་ གོམས་ལས་ཏེ་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། གཉིས་པ་རྩོད་པ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་དེས་

【現代漢語翻譯】這表明了功德和過失都能夠完全顯現。此外，釋迦牟尼佛，您與那些像犀牛一樣獨自證悟的阿羅漢以及聲聞阿羅漢不同，您更為殊勝，因為您在無數劫中積累了資糧，並且對所有事物（指應知的事物）的真相和數量都瞭如指掌，具備了通達一切應知事物的圓滿智慧，並且斷除了煩惱障及其習氣，是一位具備圓滿斷證功德的導師。因為您是一位爲了利益他人而行動，具備慈悲等圓滿事業的導師。因此，因為您智慧明晰，斷除了（煩惱）習氣，所以釋迦牟尼佛與犀牛等（阿羅漢）的區別就在於此。此外，通過修習無常等方法，證悟人無我的殊勝智慧，您被認為是此時所說的導師，因為您是獲得果位（指涅槃）的導師的主要原因，所以您是一位以果位的名稱來稱呼原因的導師。因此，爲了說明這一點，（經中說）通過修習方法，他被認為是導師。圓滿的加行導師和圓滿的發心（利益他人的意願）這兩者，被認為是圓滿果位的原因，因為從您最終成就的能力中，首先產生了圓滿的二利（自利和他利）。因此，（經中說）因為從成就中首先產生，所以這兩者被認為是原因。首先解釋圓滿的發心（利益他人的意願），在『以修習慈悲作為證明』的部分中，在正量和辯論這兩個部分中，在第一個部分『成為正量』等部分中，承認了釋迦牟尼佛是正量士夫。如果有人問，釋迦牟尼佛是正量士夫的理由是什麼？因為他具有證明他是正量士夫的標誌，即他對一切眾生都懷有慈悲，並在無數劫中修習慈悲，這就是證明他是正量士夫的標誌。因此，（經中說）以修習慈悲作為證明。在第二個辯論部分中，釋迦牟尼佛...

【English Translation】 This indicates that merits and faults can be fully revealed. Furthermore, the Buddha Shakyamuni, you are superior to those solitary Realizers (Pratyekabuddhas) like rhinoceroses and the Shravaka Arhats, because you have accumulated merit for countless eons, and you are clear about the truth and quantity of all knowable things, possessing perfect wisdom that understands all knowable things, and you are a teacher who possesses perfect abandonment, having abandoned the obscurations of afflictions along with their imprints. Because you are a teacher who engages in benefiting others and possesses perfect deeds such as great compassion. Therefore, because your wisdom is clear and you have abandoned the imprints (of afflictions), this is the difference between Shakyamuni Buddha and rhinoceroses (Arhats). Furthermore, through practicing impermanence and other methods, the special wisdom that directly realizes the selflessness of persons, you are considered the teacher mentioned here, because you are the main cause for attaining the state of a Sugata (Buddha), so you are a teacher who is named after the result. Therefore, to explain this, (the text says) through practicing the methods, he is considered the teacher. The perfect application teacher and the perfect intention (the wish to benefit others) are said to be the cause of the perfect result, because from your ultimate accomplished ability, the perfect two benefits (self and other) arise first. Therefore, (the text says) because it arises first from accomplishment, these two are said to be the cause. First, explaining the perfect intention (the wish to benefit others), in the section 'with compassion as proof', in the first part of the two parts, pramana and debate, in the section 'becoming pramana', it is acknowledged that the Bhagavan Shakyamuni is a pramana person. If someone asks, what is the proof that Shakyamuni Buddha is a pramana person? Because he has the sign that proves he is a pramana person, that is, he has compassion for all sentient beings and has practiced compassion for countless eons, this is the sign that proves he is a pramana person. Therefore, (the text says) with compassion as proof. In the second part of the debate, the Bhagavan Shakyamuni...

བརྩེ་བ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐལ་བ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་གོམས་པ་མེད་པའི་རྩོད་པ་སྤང་བ། དེ་ཅུང་ཟད་ཡོད་ཀྱང་། མཐའ་མེད་དུ་འཕེལ་བ་མེད་པའི་རྩོད་པ་སྤང་བ་དང་གཉིས། དང་པོ་ལ། རྩོད་པ་དང་ལན་གཉིས། དང་པོ་ནི། སྒྲུབ་བྱེད་ཐུགས་རྗེ་གོམས་ལས་ཏེ་ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ། སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་དེས་བརྩེ་བ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་གོམས་པར་བྱའོ་ཞེས་ཁས་བླངས་པ་ལ། རྒྱང་འཕེན་པ་ན་རེ། དེ་འདྲ་མི་འཐད་དེ། ཐུབ་དབང་གི་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་མེད་པའི་ཕྱིར། 2-53 དེའི་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་མེད་དེ། དེའི་བློ་དེ་དེའི་ལུས་འབའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བློ་དེ་ཆང་དང་མྱོས་པ་བཞིན་དུ་རང་རང་གི་ལུས་ ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉི་མ་དང་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་བཞིན་དུ་ལུས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རས་ཡུག་དང་རས་ཡུག་དཀར་པོ་བཞིན་དུ། ལུས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ ཞེས་པའི་ཕྱོགས་སྔ་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལ། བློ་ནི་ལུས་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། །གོམས་པས་གྲུབ་པ་མེད་ཅེས་ན། ཞེས་དང་། རྒྱང་འཕེན་རང་གི་གཞུང་ལས་ཀྱང་། བློ་ནི་ལུས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དང་། །ལུས་ འབྲས་ལུས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་། །དེ་ལྟར་ལུགས་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས། །གོམས་པས་གྲུབ་པ་མེད་ཅེ་ན་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། གཉིས་པ་ལན་འཆད་པ་ལ། མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་པར་བཤད་པ་གཉིས། དང་ པོ་སྐྱེས་བུའི་ལུས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྐྱེས་བུའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་དང་སྐྱེས་བུའི་ལུས་གཉིས་རྒྱུ་འབྲས་མིན་པ་གང་ཞིག རྒྱུ་འབྲས་མིན་པའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ལུང་དང་ རིག་པས་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ལ། མ་ཡིན་དེ་ནི་བཀག་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། གཉིས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ཡོད་དེ། ཚེ་འདི་ཉིད་ཀྱི་ལས་ཉོན་གྱི་སྐྱེ་བ་བླངས་མ་ཐག་པའི་རྟེན་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་དེ་ཁོ་རང་གི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཚེ་སྔ་མའི་དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། 2-54 དེ་ཁོ་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་དེ། ཁོའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཚེ་སྔ་མའི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་སྟེ། ཁོ་རང་གི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ ལ་མ་ལྟོས་པར་ཚེ་འདིའི་ལུས་འབའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ཡོད་དེ། ཚེ་ འདིའི་ལས་ཉོན་གྱི་སྐྱེ་བ་བླངས་མ་ཐག་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ། ཁོ་རང་གི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཚེ་སྔ་མའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཁོ་རང་ག

【現代漢語翻譯】斷除不修習慈悲大愛，于無數劫中不串習之諍論。分為兩種：斷除雖稍有但不會無限增長之諍論。第一種又分諍論和答辯兩部分。第一部分是：在『以修習慈悲為證』之處。論敵（外道）說：『導師釋迦牟尼曾承諾要于無數劫中修習慈悲大愛』，這不合理，因為釋迦牟尼沒有前世和後世。 2-53 『因為他的心識僅僅依賴於他的身體。』例如，所有眾生的心識都像酒和醉酒一樣，是各自身體的自性；像太陽和陽光一樣，是身體的果；像布和白布一樣，是身體的功德。對方這樣提出詰難。『因為心識依賴於身體，所以無法通過串習而成就。』論敵自己的論典中也說：『心識是身體的自性，是身體的果，是身體的功德。』『因此，依賴於這三種方式，無法通過串習而成就。』這就是（對方的觀點）。第二部分是答辯，分為總說和廣說。首先是：士夫之身（有情眾生的身體），你並非依賴於士夫的識，因為你和士夫之身並非因果關係。任何非因果關係的所依和能依，都已被教證和理證所破斥。這樣進行辯駁。『並非如此，因為已被破斥。』第二部分是廣說：所知法，有前世，因為此世剛剛產生業和煩惱之際，有情相續中的呼吸，依賴於作為其因的前世呼吸而產生。 2-54 同樣，他相續中的有色根，依賴於作為其因的前世有色根。因為不依賴於作為其因的有色根，而僅僅依賴於此世的身體是不可能的，否則將導致非常嚴重的過失。此外，所知法，有前世，因為此世剛剛產生業和煩惱之際，有情相續中的識，依賴於作為其因的前世識而產生。

【English Translation】 Refuting the argument that loving-kindness and great compassion are not cultivated, and are not familiarized with over countless eons. It is divided into two: refuting the argument that although it exists slightly, it will not increase infinitely. The first is divided into argument and response. The first is: in the case of 'establishing through the practice of compassion'. The proponent (opponent) says: 'The teacher Shakyamuni promised to cultivate loving-kindness and great compassion for countless eons,' which is unreasonable because Shakyamuni has no past or future lives. 2-53 'Because his mind relies solely on his body.' For example, the minds of all sentient beings, like alcohol and intoxication, are the nature of their respective bodies; like the sun and sunlight, they are the result of the body; like cloth and white cloth, they are the qualities of the body. The opponent raises this challenge. 'Because the mind relies on the body, it cannot be achieved through habituation.' The opponent's own treatise also says: 'The mind is the nature of the body, the result of the body, and the qualities of the body.' 'Therefore, relying on these three ways, it cannot be achieved through habituation.' This is (the opponent's view). The second part is the response, divided into summary and detailed explanation. First: the body of a person (the body of sentient beings), you do not rely on the consciousness of a person, because you and the body of a person are not cause and effect. Any basis and dependent that are not cause and effect have already been refuted by scriptural and logical proofs. Thus, it is refuted. 'It is not so, because it has been refuted.' The second part is the detailed explanation: knowable phenomena have a past life, because the breath of sentient beings in the continuum when karma and afflictions are just arising in this life depends on the breath of the previous life, which is its cause. 2-54 Similarly, the colored sense faculties in his continuum depend on the colored sense faculties of the previous life, which are their cause. Because it is impossible not to rely on the colored sense faculties that are their cause and to rely solely on the body of this life, otherwise it would lead to very serious faults. Furthermore, knowable phenomena have a past life, because the consciousness of sentient beings in the continuum when karma and afflictions are just arising in this life depends on the consciousness of the previous life, which is its cause.

ི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཚེ་སྔ་མའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པ་ཡིན་གྱི། ཚེ་འདིའི་ལུས་འབའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལ། སྐྱེ་བ་ཡོངས་སུ་ལེན་པ་ན། །འབྱུང་རྔུབ་དབང་པོ་བློ་བདག་ནི། །རང་གི་རིགས་ལ་ལྟོས་མེད་ཅན། །ལུས་ཉིད་འབའ་ཞིག་ལས་སྐྱེས་མིན། །ཧ་ཅང་ ཐལ་ཕྱིར་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་བའི་རིགས་པ་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ། ས་རྡོ་རི་རབ་སྐྱེ་ཤིང་ནགས་ཚལ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་ཁྱོད་རང་གི་འབྲས་བུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཉེར་ལེན་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་སེམས་ཅན་རྒྱུན་མ་ཆད་པ་ལ་ཁོ་ནར་འབྱུང་བ་ཡིན་པར་ཐལ། 2-55 འབྲས་བུ་སེམས་ཅན་སྐྱེ་བ་ལ་ཉེར་ལེན་རིག་པ་སྔ་མ་སྔོན་དུ་འགྲོ་མི་དགོས་པ་གང་ཞིག སེམས་ཅན་སྐྱེ་བའི་གནས་དྲོད་གཤེར་ལ་སོགས་པ་མ་ཚང་བའི། ས་རྡོ་རི་རབ་གང་ཡང་ མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། མཚམས་སྦྱོར་ནུས་ལྡན་མཐོང་བ་གང་། །དེ་ལ་ཅི་ཞིག་ཡོད་གྱུར་གང་། །གང་གི་ཕྱིར་ན་འཚེ་སྦྱོར་མེད། །གང་དུ་དྲོད་གཤེར་ལ་སོགས་པ། །སྐྱེ་བོ་སྐྱེ་བར་མི་ འགྱུར་བའི། །ས་སོགས་ཆ་དེ་འགའ་ཡང་མེད། །དེ་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ས་བོན་བདག ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། ༈ ལུགས་ཟློག་གི་སྒོ་ནས་ཐུབ་དབང་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་སྒྲུབ་ཚུལ་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལུགས་ལྡོག་གི་སྒོ་ནས་ཐུབ་དབང་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་སྒྲུབ་ཚུལ་འཆད་པ་ལ། བདེན་བཞིའི་ རྟགས་ལས་མཛད་པ་ཕུན་ཚོགས་སྐྱོབ་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་སྒྲུབ་པ། སྐྱོབ་པའི་རྟགས་ལས་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་བདེ་གཤེགས་སྔོན་དུ་སོང་བ་སྒྲུབ་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་རྟགས་ལས། སྦྱོར་བ་ ཕུན་ཚོགས་སྟོན་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་སྒྲུབ་པ། སྟོན་པའི་རྟགས་ལས་བསམ་པ་ཕུན་ཚོགས་ཕན་བཞེད་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་སྒྲུབ་པ། སྒྲུབ་བྱེད་ཕུན་ཚོགས་བཞིའི་རྟགས་ལས་ཐུབ་དབང་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་ སྒྲུབ་ཚུལ་བཤད་པ་དང་ལྔ་ཡོད། དང་པོ་ལ། མཛད་པ་ཕུན་ཚོགས་སྐྱོབ་པ་བཤད་པ་དང་། བསྟན་བྱ་བདེན་བཞིའི་རྣམ་བཞག་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་འཆད་པ་ལ་ཡང་། ཡང་ན་སྐྱོབ། བདེན་པ་བཞི་ནི་སྟོན་མཛད་པའོ། ། 2-56 ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། དེ་ཡང་འབྲས་བུ་དང་སྦྱར་ན། སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཚད་མར་གྱུར་པ་འགྲོ་ལ་ཕན་བཞེད་པ། །སྟོན་པ་བདེ་གཤེགས་སྐྱོབ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། །ཞེས་པའི་ ཚིག་ཟུར་གྱི་སྐྱོབ་ལ་ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་སྐྱོབ་པ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་བདེན་བཞིའི་རྣམ་བཞག་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པར་མཛད་པའི་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པར་བྱེད་པ་ ལ། ཡང་ན་སྐྱོབ། བདེན་པ་བཞི་ནི་སྟོན་མཛད་པའོ། །ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། གཉིས་པ་བསྟན་བྱ་བདེན་བཞིའི་རྣམ་བཞག་འཆད་པ་ལ། སྡུག་བསྔལ། ཀུན་འབྱུ

【現代漢語翻譯】如果前世的意識是轉世的因，那麼它就是依賴於前世的意識而產生的，而不是僅僅依賴於今生的身體。如果僅僅依賴於今生的身體，那將會有非常嚴重的過失。正如經文所說：『轉世受生時，五根、意根、意識及我執，不依賴於各自的同類，不是僅僅由身體產生，因為會有非常嚴重的過失。』那麼，產生這種推理的原因是什麼呢？爲了說明這一點：大地、石頭、山脈、樹木、森林等，就其性質而言，你們僅僅因為依賴於有情眾生的近取因而產生有情眾生的不間斷的果，這是不合理的。因為產生有情眾生的果，不需要先前的意識作為近取因。任何沒有有情眾生出生的必要條件，如溫度、濕度等的土地、石頭、山脈等都是不存在的。正如經文所說：『任何具有連線能力的事物，在其中有什麼存在？因為其中沒有連線。在任何沒有溫度、濕度等，不能使眾生出生的地方，任何土地等部分都不存在。因此，一切都具有種子的自性。』以下講述如何通過反證的方式來證明釋迦牟尼是量士夫。第二，講述如何通過反證的方式來證明釋迦牟尼是量士夫。從四聖諦的標誌出發，可以證明其具有圓滿的事業和救護能力。從救護的標誌出發，可以證明其具有三種殊勝的證悟功德。從善逝的標誌出發，可以證明其具有圓滿的加行和教導能力。從導師的標誌出發，可以證明其具有圓滿的意樂和利益他人的願望。總共有五種，即從四種圓滿的能立的標誌出發，來證明釋迦牟尼是量士夫。首先，講述圓滿的事業和救護。以及所要闡述的四聖諦的體性。首先，講述『救護』。『救護，即是教導四聖諦。』這也與結果相關聯。導師釋迦牟尼，就其性質而言，您是量士夫，具有利益眾生的願望。『頂禮導師、善逝、救護者。』這裡，『救護者』一詞指的是具有特定性質的救護者，因為您是如實無謬地教導四聖諦的導師。正如經文所說：『救護，即是教導四聖諦。』第二，講述所要闡述的四聖諦的體性：苦諦、集諦。

【English Translation】 If the consciousness of the previous life is the cause of rebirth, then it is born dependent on the consciousness of the previous life, and not solely dependent on the body of this life. If it were solely dependent on the body of this life, there would be a very serious fallacy. As it is said in the scriptures: 'When taking rebirth, the five roots, the mind root, consciousness, and ego, do not depend on their respective categories, and are not produced solely by the body, because there would be a very serious fallacy.' So, what is the reason for this reasoning? To illustrate this: Earth, stones, mountains, trees, forests, etc., by their nature, it is unreasonable that you only produce the uninterrupted fruit of sentient beings because of relying on the proximate cause of sentient beings. Because producing the fruit of sentient beings does not require prior consciousness as a proximate cause. Any land, stones, mountains, etc. that do not have the necessary conditions for the birth of sentient beings, such as temperature, humidity, etc., do not exist. As it is said in the scriptures: 'Whatever has the ability to connect, what exists in it? Because there is no connection in it. In any place where there is no temperature, humidity, etc., that cannot cause beings to be born, no part of the land, etc. exists. Therefore, everything has the nature of a seed.' The following describes how to prove Shakyamuni as a Pramana being through the method of reverse inference. Second, explaining how to prove Shakyamuni as a Pramana being through the method of reverse inference. Starting from the sign of the Four Noble Truths, one can prove that he has perfect deeds and the ability to protect. Starting from the sign of protection, one can prove that he has three special qualities of realization. Starting from the sign of the Sugata, one can prove that he has perfect application and teaching ability. Starting from the sign of the teacher, one can prove that he has perfect intention and the desire to benefit others. There are a total of five, that is, starting from the signs of the four perfect proofs, to prove that Shakyamuni is a Pramana being. First, explain the perfect deeds and protection. And the nature of the Four Noble Truths to be explained. First, explain 'protection'. 'Protection is to teach the Four Noble Truths.' This is also related to the result. Teacher Shakyamuni, by your nature, you are a Pramana being, with the desire to benefit beings. 'I prostrate to the teacher, the Sugata, the protector.' Here, the word 'protector' refers to a protector with specific qualities, because you are a teacher who teaches the Four Noble Truths truthfully and without error. As it is said in the scriptures: 'Protection is to teach the Four Noble Truths.' Second, explain the nature of the Four Noble Truths to be explained: the Truth of Suffering, the Truth of Origin.

ང་། འགོག་པ། ལམ་གྱི་བདེན་པ་བཤད་པ་དང་བཞིའོ། ། དང་པོ། ཟག་བཅས་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཁམས་གསུམ་དུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་འཁོར་བའི་འཁོར་བ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པར་བྱེད་པ་ ལ། སྡུག་བསྔལ་འཁོར་བ་ཅན་ཕུང་པོ། །སྒོམ་ལས་འདོད་ཆགས་ཞེས་སོགས་བྱུང་། །གཉིས་པ་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་འཆད་པ་ལ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་འདི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་གི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་ པ་སྔོན་དུ་སོང་སྟེ། ཁྱོད་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ་རེ་འགའ་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལ། རེ་འགའ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་ན། །སྡུག་བསྔལ་འདི་རྒྱུ་བཅས་ཉིད་གྲུབ། ། 2-57 ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། གསུམ་པ་འགོག་པའི་བདེན་པ་འཆད་པ་ལ། དེ་ནི་བརྟན་ཏུ་ཞེས་སོགས་བྱུང་། དེ་ཡང་འབྲུ་དང་སྦྱར་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བརྟན་དུ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཟག་བཅས་ཉོན་མོངས་པ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྙིང་པོ་དྲིལ་ན། སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལ་བརྟན་ནས་ཐོབ་པའི་ཟག་མེད་ ཀྱི་འགོག་པ་ཆོས་ཅན། འགོག་བདེན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། དེའི་འཇོག་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལ། དེ་ནི་བརྟན་ཏུ་མ་ཡིན་ཏེ། །རྒྱུ་ལ་གེགས་སོགས་སྲིད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ འདི་བྱུང་། བཞི་པ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་འཆད་པ་ལ། ཟག་མེད་ཀྱི་མཁྱེན་པ་ཆོས་ཅན། གོང་དུ་བཤད་པའི་ལམ་བདེན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། དེའི་འཇོག་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ལ། བཤད་ ཟིན་ལམ་དེ་གོམས་པ་ལས། །གནས་འགྱུར་གལ་ཏེ་གནས་གྱུར་ཀྱང་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། གཉིས་པ་སྐྱོབ་པའི་རྟགས་ལས་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་སྔོན་དུ་སོང་བ་སྒྲུབ་པ་ལ། སངས་རྒྱས་ནས་ཆོས་ འཁོར་བསྐོར་བཞིན་པའི་སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་རྒྱུ་ཁྱད་ཆོས་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་རྟོགས་པ་བདེ་གཤེགས་སྔོན་དུ་སོང་བའི་གང་ཟག་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་བདེན་བཞིའི་གནས་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་མཛད་པ་འཕྲིན་ལས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་པའི་སྐྱེས་བུ་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། 2-58 ཞེས་འཆད་པ་ལ། སྐྱོབ་ལས་དེ་ཉིད་དང་ལྡན་དང་། །མ་ལུས་ཁྱད་པར་མཁྱེན་པ་གྲུབ་ཅེས་པ་འདི་བྱུང་། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། དེའི་ཁྱད་ཆོས་གསུམ་ལྡན་གྱི་རྟོགས་པ་བདེ་གཤེགས་དེ་གང་ལ་ བྱེད་ཟེར་ན། དེའི་འཇོག་ཚུལ་ཡོད་དེ། ལེགས་པར་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ། ཕྱིར་མི་ཟློག་པར་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ། མ་ལུས་པར་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་དང་གསུམ་པོ་དེ་ལ་འཇོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ བྱས་པ་ལ་ཁོ་ན་རེ། འོ་ན་དེའི་རྟོགས་པ་གསུམ་པོ་དེ་དེའི་རྒྱུད་ལ་ལྡན་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བྱེད་ཟ

【現代漢語翻譯】一、講述苦、集、滅、道四諦的真理。首先，有漏的取蘊法，你就是苦諦，因為你是在三界中反覆輪迴的輪迴本身。這樣解釋道：『苦惱輪迴蘊，從禪定生貪等。』第二，講述集諦時說：這個苦諦，你自己的因是先前的集諦，因為你依賴於有漏的煩惱而生起。這樣解釋道：『因為是偶然生起，所以苦難由此而生。』第三，講述滅諦時說：『那是堅固的』等等。如果結合文句來理解，苦諦，你不是堅固的，因為你有能損害你之因——有漏煩惱的對治法。總而言之，依賴於對治法而獲得的無漏滅法，是滅諦的自性，因為它是滅諦的所依。這樣解釋道：『那不是堅固的，因為有阻礙因緣等。』第四，講述道諦時說：無漏的智慧，是前面所說的道諦的自性，因為它是道諦的所依。這樣解釋道：『已說的道若修習，若轉異處亦轉變。』第二，爲了證明具有三種殊勝的救護之相的證悟是先行的，佛陀從成佛到轉法輪的導師釋迦牟尼，您是具有三種殊勝功德的證悟，是先行的如來，因為您通過如實證悟四諦的實相，以事業和利他行為從痛苦中救護眾生。這樣解釋道：『從救護具彼性，無餘殊勝皆證得。』有人問：具有三種功德的如來證悟是指什麼？回答是：它的安立方式是：善於證悟的證悟，不退轉的證悟，無餘的證悟。有人問：那麼，這三種證悟是如何存在於他的相續中的呢？

【English Translation】 I. Explaining the truth of the four noble truths: suffering, origin, cessation, and path. First, the contaminated aggregates of clinging, you are the truth of suffering, because you are the cycle of repeatedly wandering in the three realms. Thus it is explained: 'Suffering's revolving aggregates, arise from meditation, desire, and so on.' Second, explaining the truth of origin: This truth of suffering, your own cause is the preceding truth of origin, because you arise sometimes relying on contaminated afflictions. Thus it is explained: 'Because it is sometimes arising, this suffering is established with a cause.' Third, explaining the truth of cessation: 'That is stable,' and so on. If combined with the words, the truth of suffering, you are not stable, because you have an antidote that abandons by harming your cause—contaminated afflictions. In essence, the uncontaminated cessation obtained by relying on the antidote, is the nature of the truth of cessation, because it is its basis. Thus it is explained: 'That is not stable, because there is the possibility of obstructing causes, and so on.' Fourth, explaining the truth of the path: Uncontaminated knowledge, is the nature of the path truth explained above, because it is its basis. Thus it is explained: 'The path already explained, from habituation, if the place changes, even if the place changes.' Second, to prove that the realization with three special characteristics of saving signs precedes, the teacher, the Powerful Sage, from the Buddha turning the Dharma wheel, you are a person whose realization with three special qualities, the Sugata, precedes, because you are the ultimate being who saves from suffering through activities and deeds by realizing the reality of the four truths without error. Thus it is explained: 'From saving, possessing that nature, all special qualities are realized.' Someone asks: What is that Sugata's realization with three special qualities referring to? The answer is: Its way of establishing is: the realization of well understanding, the realization of not turning back, and the realization of completely understanding. Someone asks: Then, how do those three realizations exist in his continuum?

ེར་ན། སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལེགས་པར་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་དང་ ལྡན་པའི་གང་ཟག་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་བདེན་བཞིའི་གནས་ལུགས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ལ། དེ་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་རྟོགས་ པའི་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་སླར་འཁོར་བར་ལས་ཉོན་གྱི་སྐྱེ་བ་མི་ལེན་པར་ངེས་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ལ། དད་ལྡན་དང་ཞེས་པའི་གཞུང་ འདི་བྱུང་། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མ་ལུས་པར་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཤེས་བྱ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་མ་ལུས་པར་རྟོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཕགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། 2-59 ཞེས་འཆད་པ་ལ། སྐྱོབ་ལས་དེ་ཉིད་དང་ལྡན་དང་། །མ་ལུས་ཁྱད་པར་མཁྱེན་པ་གྲུབ་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་དེ་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་ དེའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་དེའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཚུལ་ཡོད་དེ། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་ལེགས་པར་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་དེ་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ལས་ཁྱད་ པར་འཕགས། ཕྱིར་མི་ཟློག་པར་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་དེ་ཉན་རང་སློབ་པ་རྣམས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས། མ་ལུས་པར་རྟོགས་རྟོགས་པ་དེ་ཉན་རང་མི་སློབ་པ་རྣམས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་བདེན་བཞིའི་གནས་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས། ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེའི་གནས་ལུགས་མངོན་སུམ་དུ་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ གྲུབ་སྟེ་ཉན་རང་སློབ་པ་རྣམས་ནི་སླར་འཁོར་བར་ལས་ཉོན་གྱི་སྐྱེ་བ་ལེན་པ་སྲིད་ཀྱི། ཁྱོད་སླར་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་མི་ལེན་པར་ངེས་པའི་རྒྱལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་གྲུབ་སྟེ། ཉན་རང་མི་སློབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་བྱ་ཇི་ལྟ་བ་བདེན་བཞིའི་གནས་ལུགས་ཙམ་རྟོགས་ཀྱང་། ཤེས་བྱ་ཇི་སྙེད་པ་མ་རྟོགས་ལ། ཁྱོད་དེ་གཉིས་ཀ་མ་ལུས་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། 2-60 ཞེས་འཆད་པ་ལ། གཤེགས་པ་རྟོགས་པའི་དོན་ཕྱིར་དང་། དེ་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་པ་དང་སློབ། །མི་སློབ་ལས་ལྷག་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། གསུམ་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་རྟགས་ལས་སྦྱོར་བ་ཕུན་ཚོགས་སྟོན་པ་ སྔོན་དུ་སོང་བར་སྒྲུབ་པ་ལ། སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་རྒྱུ་སྦྱོར་བ་ཕུན་ཚོགས་སྟོན་པའི་མིང་ཅན། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་སྔོན་དུ་སོང་བའི་གང་ ཟག་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་འབྲས་བུ་གཞན་དོན་ཕུན་ཚོགས་སྐྱོབ་པ་དང་། རང་དོན་ཕུན་ཚོགས་ཁྱད་ཆོས་གསུམ་ལྡན་གྱི་རྟོགས་པ་བདེ་གཤེགས་བརྙེས་པའི་རྒྱལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ལ། གཞན་དོན་མཁྱེན་ སྦྱོར་དེ་སྟོན

【現代漢語翻譯】然後，有人這樣論述釋迦牟尼佛（藏文：སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་，含義：能者之王）：『您是具有善於覺悟的覺悟者，因為您是如實證悟四諦真理的聖者。』當這樣論述時，出現了『彼』這個詞。又有人這樣論述：『您是具有不退轉覺悟的覺悟者，因為您是決定不再輪迴，不再受業和煩惱所生的阿羅漢。』當這樣論述時，出現了『具信者』這個詞。又有人這樣論述：『您是具有完全覺悟的覺悟者，因為您是完全覺悟一切所知（藏文：ཤེས་བྱ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་，含義：如所有性和盡所有性）的聖佛。』當這樣論述時，出現了『救護者具有彼性，完全了知一切差別』。有人問：『釋迦牟尼佛以具備三種殊勝覺悟的方式，是如何成為特別殊勝的呢？』回答說：『他是以這種方式成為殊勝的，因為他相續中的善於覺悟的覺悟，勝過外道；不退轉的覺悟，勝過聲聞緣覺的學道者；完全覺悟的覺悟，勝過聲聞緣覺的無學道者。』第一點成立，因為您如實地證悟了四諦的真理，而外道沒有如實地證悟它的真理。第二點成立，因為聲聞緣覺的學道者有可能再次輪迴，受業和煩惱所生，而您是決定不再輪迴的勝者。第三點成立，因為聲聞緣覺的無學道者僅僅證悟瞭如所有性（藏文：ཇི་ལྟ་བ་，含義：本體），即四諦的真理，而沒有證悟盡所有性（藏文：ཇི་སྙེད་པ་，含義：範圍），而您是完全證悟這兩者的勝者。當這樣論述時，出現了『逝者覺悟之義，以及彼之外道與學道者，勝過無學道者』。第三，在善逝的標誌中，確立了圓滿因的先行。有人這樣論述釋迦牟尼佛：『您是具有圓滿因的名稱，是具有證悟無我智慧的殊勝者，是先行者，因為您是證得果位，具有救護他人的圓滿和他利，以及具有三種功德的自利的善逝。』當這樣論述時，出現了『爲了他人的利益，請開示』。

【English Translation】 Then, it is argued that Shakyamuni Buddha (Tibetan: སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་, meaning: the powerful one) is 'a person who possesses the realization of good understanding, because you are a person who directly realizes the nature of the Four Noble Truths.' When this is discussed, the word 'that' appears. Again, it is argued that 'you are a person who possesses the realization of non-retrogression, because you are an Arhat who is certain not to take rebirth of karma and afflictions in samsara again.' When this is discussed, the text 'with faith' appears. Again, it is argued that 'you are one who possesses the realization of complete understanding, because you are a noble Buddha who completely understands all knowable things (Tibetan: ཤེས་བྱ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་, meaning: as it is and as many as it is).' When this is discussed, 'the protector possesses that very nature, and the complete knowledge of all distinctions is established' appears. Someone asks, 'How is Shakyamuni Buddha particularly superior through possessing these three special realizations?' The answer is, 'He is superior in this way because the realization of good understanding in his continuum is superior to that of the outsiders; the realization of non-retrogression is superior to that of the Shravakas and Pratyekabuddhas who are still learning; and the realization of complete understanding is superior to that of the Shravakas and Pratyekabuddhas who are no longer learning.' The first point is established because you directly realize the nature of the Four Noble Truths without any error, while the outsiders do not directly realize its nature. The second point is established because it is possible for the Shravakas and Pratyekabuddhas who are still learning to take rebirth of karma and afflictions in samsara again, while you are a victor who is certain not to take rebirth in samsara again. The third point is established because the Shravakas and Pratyekabuddhas who are no longer learning only realize the nature of things as they are (Tibetan: ཇི་ལྟ་བ་, meaning: suchness), which is just the nature of the Four Noble Truths, but they do not realize the nature of things as many as they are (Tibetan: ཇི་སྙེད་པ་, meaning: extent), while you are a victor who completely realizes both. When this is discussed, 'the meaning of the Sugata's realization, and therefore the outsiders and learners, are superior to the non-learners' appears. Third, in the signs of the Sugata, establishing the prior existence of the accumulation of perfect causes. It is argued that Shakyamuni Buddha is 'one who has the name of accumulating perfect causes, a special being with the wisdom of realizing selflessness, a forerunner, because you are a victor who has attained the result, the Sugata, with the perfection of benefiting others and the three qualities of benefiting oneself.' When this is discussed, 'for the benefit of others, please show' appears.

་པ་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། བཞི་པ་རྟོགས་པའི་རྟགས་ལས་བསམ་པ་ཕུན་ཚོགས་ཕན་བཞེད་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་སྒྲུབ་པ་ལ། སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་རྒྱུ་བསམ་ པ་ཕུན་ཚོགས་ཕན་བཞེད་པ་བརྩེ་བ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་གང་ཟག་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་རྒྱུ་སྦྱོར་བ་ཕུན་ཚོགས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་སྟེ། རང་དོན་ཕུན་ ཚོགས་བདེ་གཤེགས་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་བརྙེས་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་ཞེས་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལ། དེ་ལས་བརྩེ་ཡིན་གཞན་དོན་ངོར། །དོན་གྲུབ་མཛད་པའི་མི་འདོར་ཕྱིར་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། 2-61 ལྔ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཕུན་ཚོགས་བཞིའི་རྟགས་ལས་ཐུབ་དབང་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་སྒྲུབ་ཚུལ་བཤད་པ་ནི། ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མཐར་ཐུག་གི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་དངོས་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་བསམ་པ་ ཕུན་ཚོགས་ཕན་བཞེད་པའི་མིང་ཅན་བརྩེ་བ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། སྦྱོར་བ་ཕུན་ཚོགས་སྟོན་པའི་མིང་ཅན་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་སྔོན་དུ་སོང་ཞིང་། རང་དོན་ཕུན་ཚོགས་རྟོགས་ པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་བདེར་གཤེགས་དང་། གཞན་དོན་ཕུན་ཚོགས་སྐྱོབ་པ་བརྙེས་པའི་རྒྱལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། བརྩེ་བས་ལེགས་དང་ཡེ་ཤེས་ལས། །བདེན་པ་སྲུང་མཛད་སྒྲུབ་བྱེད་བཅས། །དེ་ གསུང་བར་ཡང་སྔོན་སྦྱོར་ལྡན། །གང་ཕྱིར་དེས་ན་ཚད་མ་ཉིད། །ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། ༄། །ཚད་མའི་དངོས་སྟོན་བསྟོད་པའི་དགོས་པ་བཤད་པ། གསུམ་པ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་དངོས་སྟོན་བསྟོད་པའི་དགོས་པ་འཆད་པ་ལ། དེ་ལྟ་བའི་དངོས་སྟོན་བསྟོད་པ་ནི། ཞེས་པ་ནས། བསྟན་ཕྱིར་དེ་ཡང་གསལ་བར་བཤད། །ཞེས་པའི་བར་བྱུང་། དེ་ཡང་འབྲུ་དང་སྦྱར་ན། དཔལ་ལྡན་ཕྱོགས་གླང་ཡབ་སྲས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་སྟོན་པ་ཐུབ་དབང་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཕུན་ཚོགས་བཞི་ ལས་བསྒྲུབ་བྱ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་སྒྲུབ་ཚུལ་གྱིས་བསྟོད་པ་མཛད་པ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དེ། སྟོན་པ་འདིའི་བསྟན་པ་ལ་ཚད་མ་མངོན་རྗེས་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ལེགས་པར་གྲུབ་བོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། 2-62 ཞེས་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལ། དེ་ལྟའི་དངོས་བསྟན་བསྟོད་པ་ནི་ཞེས་སོགས་བྱུང་། གཉིས་པ་ངག་དོན་གྱི་སྦྱོར་བ་ནི། ཚད་མ་ཆོས་ཅན། བསླུ་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཡུལ་ ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གསར་དུ་རྟོགས་པའི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་མཐའ་དཔྱད་པ་ལ། ༈ བསྒྲུབ་བྱ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་བཤད་པ། བསྒྲུབ་བྱ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་བཤད་པ། སྒྲུབ་བྱེད་ཕུན་ཚོགས་བཞིའི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ། སྐབས་སུ་ བབ་པ་འདྲ་ཡུལ་ཚད་མའི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ་དང་གསུམ་ཡོད། དང་པོ་ལ། ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་ལ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་མཚན་ཉིད་ནི། གང་ཟག་གི་

【現代漢語翻譯】第四，從證悟的標誌來建立圓滿的意樂和利他的發心，即：導師釋迦牟尼（佛陀的名號），您是具足圓滿意樂和利他發心，慈悲心和偉大的慈悲的聖者，因為您具足圓滿的佈施，證悟無我的智慧，並且是成就了自利圓滿、具足三種功德的善逝（佛陀的稱號）。解釋這三種功德時，出現了『因為慈悲而為利他，成就意義而不捨棄』。第五，從四種圓滿的根據來闡述如何將能仁（佛陀的稱號）建立為量士夫：能仁（佛陀的稱號），您是究竟的量士夫，因為您具足圓滿的意樂，名為利他發心，擁有慈悲心和偉大的慈悲；具足圓滿的佈施，名為導師，擁有證悟無我的殊勝智慧；成就了自利圓滿，具足三種功德的善逝；並且是成就了利他圓滿的救護者。解釋時，出現了『以慈悲和智慧，守護真理，具備能立，因此也具備先前的加行，因此是量。』讚頌量士夫的必要性第三，闡述讚頌量士夫的必要性。從『如此讚頌真實導師』到『爲了教導而清晰地闡述』。結合意義來說，尊貴的法稱父子（指法稱論師及其子），你們讚頌導師能仁（佛陀的稱號），通過四種圓滿的根據來建立量士夫，這是有必要的，因為爲了讓人們瞭解導師的教法中，現量和比量的分類已經完善建立。解釋時，出現了『如此讚頌真實導師』等等。第二，語言意義的結合是：量（指有效的認知），是具有不欺騙性的知識，因為它是對自境不顛倒的、新穎的覺悟。第三，詳細分析：所立宗的量士夫闡述所立宗的量士夫，闡述四種圓滿的根據，以及闡述當下相關的量之分類，共有三種。首先，量士夫有三種，第一是定義：任何一個人的

【English Translation】 Fourth, establishing the perfection of intention and altruistic motivation from the signs of realization: The Teacher, Shakyamuni (name of Buddha), you are a being with perfect intention and altruistic motivation, with loving-kindness and great compassion, because you have perfect giving, the wisdom of realizing selflessness, and are a Sugata (title of Buddha) who has attained self-benefit, possessing three special qualities. When explaining these three qualities, it appears: 'Because of compassion, it is for the sake of others, achieving meaning without abandoning.' Fifth, explaining how to establish the Thubwang (Buddha's title) as a valid person from the signs of four perfections: Thubpai Wangpo (Buddha's title), you are the ultimate valid person, because you have perfect intention, named altruistic motivation, with loving-kindness and great compassion; perfect giving, named the teacher, with special wisdom realizing selflessness; attained self-benefit, the Sugata with three special qualities; and are the Victorious One who has attained the perfection of benefiting others. Explaining, it appears: 'With compassion and wisdom, protecting the truth, possessing the means of proof, therefore also possessing the previous application, therefore it is valid.' The necessity of praising the valid person Third, explaining the necessity of praising the actual teacher as a valid person. From 'Thus praising the real teacher' to 'For the sake of teaching, it is clearly explained.' Combining the meaning, the glorious Dharmakirti (name of a Buddhist philosopher) and his son, you praise the Teacher Thubwang (Buddha's title) by establishing the valid person from the four perfections, which is necessary because it is for the purpose of knowing that the classification of direct perception and inference has been well established in the Teacher's teachings. Explaining, it appears 'Thus praising the real teacher' etc. Second, the combination of the meaning of the words is: Valid cognition (Pramana), is knowledge that is not deceptive, because it is a fresh awareness that is not mistaken about its object. Third, detailed analysis: The valid person to be established Explaining the valid person to be established, explaining the classification of the four perfections, and explaining the classification of valid cognition relevant to the present context, there are three. First, there are three types of valid persons, the first is the definition: of any person

རྟགས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་བདེན་ བཞིའི་གནས་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཤེས་པའི་གང་ཟག་དེ་དེའི་ངོ་བོ་ཡིན། གཉིས་པ་ནི་མཚན་མཚོན་གཉིས། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་གང་ཟག་རྣམས་དོན་གཅིག གསུམ་པ་ལ། ངོ་བོ། ཡུལ། སྒྲའི་བརྗོད་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་དང་གསུམ། གནས་སྐབས་ཀྱི་ཚད་མའི་སྐྱེ་བུ་དང་། མཐར་ཐུག་གི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་གཉིས། དང་པོ་ལ་གསུམ་གྱིས་དང་པོ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་བདེན་བཞིའི་གནས་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཤེས་པའི་གནས་སྐབས་གྱི་གང་ཟག་དེ་དེའི་ངོ་བོ་ཡིན། གཉིས་པ་ལ་མཚན་མཚོན་གཉིས་དོན་གཅིག གསུམ་པ་ལ་ལམ་མ་ཞུགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་དང་། 2-63 ལམ་ཞུགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་གཉིས། གཉིས་པ་ལའང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་དེ། རང་རྒྱལ་གྱི་དེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་དེ་དང་གསུམ་ཡོད། དང་པོ་དང་ཉན་ཐོས་དོན་གཅིག གཉིས་པ་དང་རང་ རྒྱལ་དོན་གཅིག གསུམ་པ་དང་བྱང་སེམས་དོན་གཅིག ཉན་ཐོས་ལ་དབྱེ་ན། ཉན་ཐོས་ཚོགས་ལམ་པ་སོགས་ལྔ་ཡོད། དང་པོ་གཉིས་ལ་སོ་སྐྱེས་ཡིན་པས་ཁྱབ། ཕྱི་མ་གསུམ་ལ་འཕགས་པ་ཡིན་པས་ ཁྱབ། གཉིས་པ་རང་རྒྱལ་ལ་ཡང་དེས་ཤེས་སོ། །དེས་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མི་སློབ་ལམ་དང་། རང་རྒྱལ་གྱི་མི་སློབ་ལམ་གཉིས་མཐར་ཐུག་གི་ཐེག་པ་ཡིན་ཏེ། མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གསུམ་དུ་གྲུབ་ པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་དང་བྱང་སེམས་དོན་གཅིག དེ་ལ་དབྱེ་ན། བྱང་སེམས་ཚོགས་ལམ་པ་དང་། སྦྱོར་ལམ་པ། མཐོང་ལམ་པ། སྒོམ་ལམ་པ་དང་བཞི་ཡོད། གཉིས་པ་མཐར་ཐུག་གི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་ ལ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ནི། སྤངས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་བརྙེས་པའི་གང་ཟག་དེ་དེའི་མཚན་ཉིད། གཉིས་པ་ནི་མཚན་མཚོན་གཉིས་དང་། རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་བརྙེས་པའི་གང་ཟག དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ། བདེ་བར་གཤེགས་པར་གྱུར་པའི་གང་ཟག ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གང་ཟག སངས་རྒྱས་པའི་གང་ཟག སངས་རྒྱས་འཕགས་པ་རྣམས་དོན་གཅིག གསུམ་པ་དབྱེ་ན། སྤྲུལ་སྐུ་དང་། ལོངས་སྐུ་གཉིས་ཡོད། དང་པོ་ནི། 2-64 འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བའི་སྟོན་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལྟ་བུ་ལ་བྱེད། གཉིས་པ་ནི། སྟོན་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་དང་རྒྱུད་གཅིག་པའི་འོག་མིན་ན་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཕགས་པ་ལྟ་བུ་ ལ་བྱེད། གཉིས་པ་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱི་རྟོགས་པའི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་དང་། དེ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་གཉིས་ཡོད། དང་པོ་ དང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོར་གྱུར་པའི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་དོན་གཅིག གཉིས་པ་དང་འཕགས་པ་དོན་གཅིག གསུམ་པ་སྒྲའི་བརྗོད་རིགས་ལ། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་དང་། ཕྱི་རོལ་པའི་གཉིས་ ཡོད། དང་པོ་ནི། ག

【現代漢語翻譯】通過認識到無自性的標誌，如實地瞭解四聖諦的實相，這樣的人就是它的本質。第二種是名稱和所指。認識到人無自性的人們，意義相同。第三種分為：本質、所緣、通過聲音的表達方式來區分這三種。有暫時的量士夫和究竟的量士夫兩種。第一種又分為三種，第一種是：通過認識到人無自性，如實地瞭解四聖諦的實相的暫時的人，就是它的本質。第二種，名稱和所指意義相同。第三種分為未入道的暫時量士夫和已入道的暫時量士夫兩種。第二種又分為：聲聞的、緣覺的和菩薩的三種。第一種和聲聞意義相同，第二種和緣覺意義相同，第三種和菩薩意義相同。聲聞又分為：聲聞資糧道者等五種。前兩種是凡夫，后三種是聖者。緣覺也同樣可以這樣理解。因此，聲聞的無學道和緣覺的無學道是究竟的乘，因為它們成立為三種究竟的乘。第三種和菩薩意義相同。菩薩又分為：菩薩資糧道者、加行道者、見道者和修道者四種。第二種，究竟的量士夫分為三種，第一種是：獲得了具備三種殊勝斷證功德的人，就是它的定義。第二種是名稱和所指，以及獲得了具備三種殊勝證悟功德的人。如來（藏文：དེ་བཞིན་གཤེགས་པ།，梵文天城體：तथागत，梵文羅馬擬音：tathāgata，漢語字面意思：如實而來者），善逝（藏文：བདེ་བར་གཤེགས་པ།，梵文天城體：सुगत，梵文羅馬擬音：sugata，漢語字面意思：善妙的逝去者），一切智者（藏文：ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ།，梵文天城體：सर्वज्ञ，梵文羅馬擬音：sarvajña，漢語字面意思：知曉一切者），佛（藏文：སངས་རྒྱས།，梵文天城體：बुद्ध，梵文羅馬擬音：buddha，漢語字面意思：覺悟者），佛陀聖眾，意義相同。第三種分為：化身和報身兩種。第一種是指：在贍部洲轉法輪的導師釋迦牟尼佛。第二種是指：與導師釋迦牟尼佛同源，居住在色究竟天的佛陀聖眾。第二種從所緣的角度來區分：有證悟人無自性的總相的量士夫，和現量證悟它的量士夫兩種。第一種和凡夫的量士夫意義相同，第二種和聖者意義相同。第三種從聲音的表達方式來區分：有內道佛教的量士夫和外道兩種。第一種是：

【English Translation】 The person who understands the nature of the four noble truths without distortion through the realization of the signless selflessness is its essence. The second is the name and the signified. Those who realize the selflessness of the person are the same in meaning. The third is divided into: essence, object, and distinction through the expression of sound. There are two types of valid person: the temporary valid person and the ultimate valid person. The first is divided into three, the first being: the temporary person who understands the nature of the four noble truths without distortion through the realization of the selflessness of the person is its essence. The second, the name and the signified are the same in meaning. The third is divided into the temporary valid person who has not entered the path and the temporary valid person who has entered the path. The second is also divided into: the Hearer's, the Solitary Realizer's, and the Bodhisattva's. The first and the Hearer are the same in meaning, the second and the Solitary Realizer are the same in meaning, and the third and the Bodhisattva are the same in meaning. The Hearer is divided into: the Hearer on the accumulation path and so on, five types. The first two are ordinary beings, and the latter three are noble beings. The Solitary Realizer can also be understood in the same way. Therefore, the Hearer's path of no more learning and the Solitary Realizer's path of no more learning are the ultimate vehicle, because they are established as the three ultimate vehicles. The third and the Bodhisattva are the same in meaning. The Bodhisattva is divided into: the Bodhisattva on the accumulation path, the path of preparation, the path of seeing, and the path of meditation, four types. The second, the ultimate valid person is divided into three, the first being: the person who has attained the three special qualities of abandonment is its definition. The second is the name and the signified, and the person who has attained the three special qualities of realization. Tathagata (藏文：དེ་བཞིན་གཤེགས་པ།，梵文天城體：तथागत，梵文羅馬擬音：tathāgata，漢語字面意思：Thus Gone), Sugata (藏文：བདེ་བར་གཤེགས་པ།，梵文天城體：सुगत，梵文羅馬擬音：sugata，漢語字面意思：Well Gone), Omniscient (藏文：ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ།，梵文天城體：सर्वज्ञ，梵文羅馬擬音：sarvajña，漢語字面意思：All Knowing), Buddha (藏文：སངས་རྒྱས།，梵文天城體：बुद्ध，梵文羅馬擬音：buddha，漢語字面意思：Awakened One), the noble Buddhas are the same in meaning. The third is divided into: the Emanation Body and the Enjoyment Body. The first refers to: the teacher Shakyamuni who turned the wheel of Dharma in Jambudvipa. The second refers to: the noble Buddhas who reside in Akanishta, who are of the same lineage as the teacher Shakyamuni. The second is distinguished from the perspective of the object: there are two types of valid person: the valid person who realizes the general characteristic of the selflessness of the person, and the valid person who directly realizes it. The first and the valid person who is an ordinary being are the same in meaning, and the second and the noble being are the same in meaning. The third is distinguished from the expression of sound: there are two types of valid person: the valid person of the inner Buddhist and the outer non-Buddhist. The first is:

ོང་དུ་བཤད་ཟིན། གཉིས་པ་ནི་མུ་སྟེགས་པས་ལྷ་དབང་ཕྱུག་དང་། ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་འཇོག དེ་ལ་དངོས་བཏགས་དཔྱད་ན། མུ་སྟེགས་ཀྱི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་ ན། ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཏེ། མུ་སྟེགས་པ་ཡིན་ན། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་གང་ཟག་མ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་ན། གང་ཟག་གི་བདག་ མེད་རྟོགས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། ༈ སྒྲུབ་བྱེད་ཕུན་ཚོགས་བཞིའི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ། གཉིས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཕུན་ཚོགས་བཞིའི་རྣམ་གཞག་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལ། བསམ་པ་ཕུན་ཚོགས་ཕན་བཞེད་པ། །སྦྱོར་བ་ཕུན་ཚོགས་སྟོན་པ་དང་། རང་དོན་ཕུན་ཚོགས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་དང་། ། 2-65 གཞན་དོན་ཕུན་ཚོགས་སྐྱོབ་པ་བཤད་པ་དང་བཞི། དང་པོ་ལ་མཚན་ཉིད། ཁྱབ་མཉམ། དབྱེ་བ། ས་མཚམས་དང་བཞི་ཡོད། སྐབས་འདིར་བསྟན་གྱི་བསམ་སྦྱོར་ཕུན་ཚོགས་གཉིས་པོ་གང་རུང་གང་ཞིག རང་གི་ ཐོབ་བྱ་རང་དོན་ཕུན་ཚོགས་བདེ་གཤེགས་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་སུ་གྱུར་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དེ། སྐབས་འདིར་བསྟན་གྱི་བསམ་པ་ཕུན་ཚོགས་ཕན་བཞེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། གཉིས་པ་དེ་དང་། བྱང་སེམས་ ཀྱི་ལམ་དུ་གྱུར་བའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ། དེར་གྱུར་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ། དེར་གྱུར་པའི་སྙིང་རྗེ་ཚད་མེད་རྣམས་དོན་གཅིག གསུམ་པ་དབྱེ་ན། སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཚད་མེད། ཆོས་ ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ། དམིགས་མེད་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཚད་མེད་དང་གསུམ་ཡོད། བཞི་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་ནས་རྒྱུན་མཐའི་བར་ན་ཡོད། གཉིས་པ་སྦྱོར་བ་ཕུན་ཚོགས་སྟོན་ པ་ལའང་། མཚན་ཉིད་སོགས་བཞི། དང་པོ་ནི། སྐབས་འདིར་བསྟན་གྱི་བསམ་སྦྱོར་ཕུན་ཚོགས་གཉིས་པོ་གང་རུང་གང་ཞིག གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་ཟིན་པའི་ཉོན་མོངས་ སྤོང་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པའི་བྱང་སེམས་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་དེ་དེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། གཉིས་པ་ནི་དེ་དང་། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ། བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་རྣམས་དོན་གཅིག གསུམ་པ་དབྱེ་ན། 2-66 ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ། སྦྱོར་ལམ། མཐོང་ལམ། སྒོམ་ལམ་དང་བཞི་ཡོད། བཞི་པ་ས་མཚམས་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་ནས་རྒྱུན་མཐའི་བར་ན་ཡོད། ཡང་ན། སྦྱོར་བ་ཕུན་ཚོགས་བདག་མེད་ རྟོགས་པའི་སྟོན་པ། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པས་ཁྱབ་ཏེ། དེ་ལ་ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་སྐབས་ཀྱི་བསམ་པ་ཕུན་ཚོགས་ཕན་བཞེད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་པ་ལེགས་ སོ། ། གསུམ་པ་རང་དོན་ཕུན་ཚོགས་བདེ་གཤེགས་ལ་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ནི། སྐབས་འདིར་བསྟན་གྱི་སྤངས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་དང་། རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གང་རུང་གིས་བསྡུས་པའི་ས

【現代漢語翻譯】前面已經講過了。第二種是指外道所說的自在天（藏文：ལྷ་དབང་ཕྱུག，梵文天城體：ईश्वर，梵文羅馬擬音：Īśvara，漢語字面意思：主宰），遍入天（藏文：ཁྱབ་འཇུག，梵文天城體：विष्णु，梵文羅馬擬音：Vishnu，漢語字面意思：遍入）等等。如果對這些進行真實與假立的辨析，如果一個人是外道的量士夫，那麼他一定不是量士夫，因為如果一個人是外道徒，那麼他一定不是證悟了人無我（藏文：གང་ཟག་གི་བདག་མེད，梵文天城體：पुद्गलनैरात्म्य，梵文羅馬擬音：pudgalanairātmya，漢語字面意思：人無我）的人；因為如果一個人是量士夫，那麼他一定是證悟了人無我的人。現在開始講解圓滿四法的分類。第二部分是講解圓滿四法的分類。即：發心圓滿是利他，加行圓滿是開示，自利圓滿是善逝，利他圓滿是救護。第一部分包含定義、周遍、分類和界限四方面。這裡所說的發心和加行兩種圓滿，任何一種都是爲了獲得自利圓滿的善逝果位，而成為其方便的大悲心，是這裡所說的發心圓滿利他的定義。第二，它與成為菩薩道的偉大慈悲，以及由此產生的偉大慈悲，和由此產生的無量慈悲，意義相同。第三，分類有三種：緣眾生之無量慈悲，緣法之慈悲，緣無所緣之無量慈悲。第四，它的界限是從大乘的資糧道小位到有邊之間。第二是加行圓滿開示，也包含定義等四方面。第一，這裡所說的發心和加行兩種圓滿，任何一種都是被證悟人無我的殊勝智慧所攝持，成為斷除煩惱之方便的菩薩瑜伽現觀，是它的定義。第二，它與證悟人無我的菩薩道，以及菩薩道等意義相同。第三，分類有大乘的資糧道、加行道、見道和修道四種。第四，界限是從大乘的資糧道小位到有邊之間。或者說，加行圓滿是證悟人無我的開示，與證悟人無我的智慧及其相應法周遍，因為據說在資糧道和加行道階段，發心圓滿利他會先行的緣故，這樣說很好。第三是自利圓滿善逝，分為三部分。第一，這裡所說的包含斷德圓滿三種殊勝，以及智德圓滿三種殊勝的任何一種所攝

【English Translation】 It has already been discussed before. The second refers to the Ishvara (藏文：ལྷ་དབང་ཕྱུག，梵文天城體：ईश्वर，梵文羅馬擬音：Īśvara，漢語字面意思：Lord), Vishnu (藏文：ཁྱབ་འཇུག，梵文天城體：विष्णु，梵文羅馬擬音：Vishnu，漢語字面意思：All-pervading) and so on, as described by the non-Buddhists. If we analyze these in terms of real and imputed, if a person is a Tirthika (non-Buddhist) Pramana-being, then he is not a Pramana-being, because if a person is a Tirthika, then he must not be a person who has realized the absence of self of person (藏文：གང་ཟག་གི་བདག་མེད，梵文天城體：पुद्गलनैरात्म्य，梵文羅馬擬音：pudgalanairātmya，漢語字面意思：no-self of person); because if a person is a Pramana-being, then he must be a person who has realized the absence of self of person. Now, let's explain the classification of the four perfections. The second part is to explain the classification of the four perfections. Namely: the perfection of intention is benefiting others, the perfection of application is teaching, the perfection of self-benefit is Sugata, and the perfection of benefiting others is saving. The first part includes four aspects: definition, pervasion, classification, and boundary. Any of the two perfections of intention and application mentioned here, the great compassion that becomes the means to attain the Sugata state of self-benefit, which is to be attained, is the definition of the perfection of intention of benefiting others mentioned here. Second, it and the great compassion that becomes the Bodhisattva path, and the great compassion that arises from it, and the immeasurable compassion that arises from it, have the same meaning. Third, there are three classifications: immeasurable compassion focused on sentient beings, compassion focused on Dharma, and immeasurable compassion focused on the unfocused. Fourth, its boundary is from the small accumulation path of the Mahayana to the end of existence. The second is the perfection of application of teaching, which also includes four aspects such as definition. First, any of the two perfections of intention and application mentioned here, the direct perception of Bodhisattva Yoga, which is held by the special wisdom that realizes the absence of self of person and becomes the means to abandon afflictions, is its definition. Second, it and the Bodhisattva path that realizes the absence of self, and the Bodhisattva paths, have the same meaning. Third, there are four classifications: the accumulation path, the preparation path, the seeing path, and the meditation path of the Mahayana. Fourth, the boundary is from the small accumulation path of the Mahayana to the end of existence. Alternatively, the perfection of application is the teaching that realizes the absence of self, which is pervaded by the wisdom that realizes the absence of self and its corresponding factors, because it is said that the perfection of intention of benefiting others precedes in the stages of the accumulation and preparation paths, so it is good to say so. The third is the perfection of self-benefit Sugata, which is divided into three parts. First, any of the perfections mentioned here that include the three special qualities of abandonment and the three special qualities of realization

ངས་རྒྱས་དེ་ དེའི་ངོ་བོ་ཡིན། གཉིས་པ་ལ་དེ་དང་། རང་བཞིན་གྱི་སྐུ། ཆོས་སྐུ། སྤངས་པ་ཆོས་སྐུ་དང་རྟོགས་པ་ཆོས་སྐུ་གང་རུང་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་སྐུ་རྣམས་དོན་གཅིག གསུམ་པ་དབྱེ་ན། སྤངས་པ་ བདེ་གཤེགས་དང་། རྟོགས་པ་བདེ་གཤེགས་གཉིས་ཡོད། དང་པོ་ལ་ངོ་བོ་དང་། རྣམ་གྲངས་གཉིས། དང་པོ་ནི། རྟོགས་པ་ཆོས་སྐུ་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པའི་ཆོས་སྐུ་འམ། ཡང་ན་སྤངས་རྟོགས་གང་རུང་གིས་ བསྡུས་པའི་སྤངས་པ་ཕུན་ཚོགས་དེ་དེའི་ངོ་བོ་ཡིན། གཉིས་པ་ནི་དེ་དང་། སྤངས་པ་ཆོས་སྐུ། སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་འགོག་བདེན། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྤངས་པ་ཆོས་སྐུ། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་ལེགས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ། 2-67 དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་ཟློག་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ། སྤངས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན། ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ། སྤངས་པ་བདེ་གཤེགས་དང་བཅས་པ་རྣམས་དོན་ གཅིག གཉིས་པ་རྟོགས་པ་བདེ་གཤེགས་ལ་མཚན་ཉིད་དང་། རྣམ་གྲངས་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། སྤངས་པ་ཆོས་སྐུ་མིན་པར་གྱུར་པའི་ཆོས་སྐུ་དང་། རྟོགས་པ་བདེ་གཤེགས་གང་རུང་གིས་བསྡུས་པའི་རྟོགས་པ་ ཕུན་ཚོགས་དེ་དེའི་ངོ་བོ་ཡིན། གཉིས་པ་ནི་དེ་དང་རྟོགས་པ་ཆོས་སྐུ། རྟོགས་ཡེ་ཆོས་སྐུ། རྣམ་མཁྱེན། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐར་ཐུག་གི་ཐེག་པ། སངས་འཕགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ལེགས་པར་རྟོགས་པའི་རྟོགས་ པ། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་ཟློག་པར་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་བློ། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་དགེ་བ། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་པ། རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན། མ་ལུས་པར་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་རྣམས་ དོན་གཅིག དེ་ལ་ཁྱབ་མཐའ་བསྡུ་ན། བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཡིན་ན། གང་ཟག་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཏེ། དེ་ཡིན་ན་སངས་འཕགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྐབས་འདིར་བསྟན་གྱི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཡིན་ན། གང་ཟག་ མིན་པས་ཁྱབ་ཏེ། དེ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་དང་། འགོག་བདེན་གང་རུང་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ལེགས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་དང་། འགོག་བདེན་དོན་གཅིག དེ་ཕྱི་རོལ་པ་ལ་མེད། ཕྱིར་མི་ཟློག་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་དང་། 2-68 དགྲ་བཅོམ་པའི་འགོག་བདེན་དོན་གཅིག དེ་སློབ་པ་ལ་མེད། བྱང་འཕགས་ཀྱི་འགོག་བདེན་ལ་དོན་ཚང་ཡང་ཐ་སྙད་མ་ཐོབ། མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་དང་། སངས་འཕགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་འགོག་བདེན་ དོན་གཅིག དེ་བྱང་སེམས་ལ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་མ་ལུས་པར་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་དང་། རྣམ་མཁྱེན་དོན་གཅིག་ཅེས་ཁོ་བོ་སྨྲའོ། ། བཞི་པ་གཞན་དོན་ཕུན་ཚོགས་སྐྱོབ་པ་ལ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ ནི། རང་དོན་ཕུན་ཚོགས་བདེ་གཤེགས་བརྙེས་པའི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་པར་མཛད་པའི་གཞན་དོན་གྱི་སྐུ་དེ། དེའི་ངོ་བོ་ཡིན། གཉིས་པ་ནི།

【現代漢語翻譯】佛陀是那是其自性。第二，自性身、法身，以及無論是斷德法身還是證德法身，所有法身意義相同。第三，若區分，有斷德如來和證德如來兩種。第一種有自性和名相兩種。第一，不是證德法身的法身，或者說是斷證二者所攝的斷德圓滿，那是其自性。第二是，那是斷德法身，是佛陀聖者相續中的滅諦，是其相續中的斷德法身，是其相續中的善斷之斷。是其相續中的不退轉斷之斷，是其相續中的無餘斷之斷，具足斷德三種殊勝，自性身，以及斷德如來等意義相同。第二，證德如來有體性和名相兩種。第一，不是斷德法身的法身，以及斷證二者所攝的證德圓滿，那是其自性。第二是，那是證德法身，證悟智慧法身，一切種智，大乘的究竟乘，佛陀聖者相續中的善證之證。是其相續中的不退轉證之證，是其相續中的智慧，是其相續中的善，是其相續中的知識，具足證德三種殊勝，無餘證悟之證等意義相同。如果歸納其周遍關係，如果是如來，那麼一定是補特伽羅，因為如果是如來，那麼一定是佛陀聖者。如果此處所說的如來，那麼一定不是補特伽羅，因為如果是如來，那麼一定是智慧或者滅諦。因此，善斷之斷和滅諦意義相同。外道沒有。不退轉斷之斷和阿羅漢的滅諦意義相同。聲聞乘沒有。菩薩聖者的滅諦雖然意義完整，但是沒有名稱。無餘斷之斷和佛陀聖者相續中的滅諦意義相同。菩薩沒有。同樣，無餘證悟之證和一切種智意義相同，我如是說。第四，為利他圓滿而救護眾生有三種，第一是，通過獲得自利圓滿的如來，從而救護眾生脫離痛苦的利他之身，那是其自性。第二是，

【English Translation】 The Buddha is That is its essence. Second, the Svabhavikakaya (自性身，nature body), Dharmakaya (法身，Dharma body), and whether it is a Dharmakaya of abandonment or a Dharmakaya of realization, all Dharmakayas have the same meaning. Third, if distinguished, there are two types: Nirvanakaya of abandonment and Nirvanakaya of realization. The first has two aspects: essence and nomenclature. First, the Dharmakaya that is not a Dharmakaya of realization, or the perfection of abandonment that is encompassed by either abandonment or realization, that is its essence. Second, that is the Dharmakaya of abandonment, the cessation of suffering in the continuum of the Buddhas and Aryas, the Dharmakaya of abandonment in that continuum, the abandonment of perfect abandonment in that continuum. The abandonment of irreversible abandonment in that continuum, the abandonment of complete abandonment in that continuum, possessing the three superiorities of abandonment, the Svabhavikakaya (自性身，nature body), and all Nirvanakayas of abandonment have the same meaning. Second, the Nirvanakaya of realization has two aspects: characteristics and nomenclature. First, the Dharmakaya that is not a Dharmakaya of abandonment, and the perfection of realization that is encompassed by either abandonment or realization, that is its essence. Second, that is the Dharmakaya of realization, the Dharmakaya of realization wisdom, Sarvakarajnana (一切種智，all-knowing wisdom), the ultimate vehicle of the Mahayana (大乘，Great Vehicle), the realization of perfect realization in the continuum of the Buddhas and Aryas. The realization of irreversible realization in that continuum, the intelligence in that continuum, the virtue in that continuum, the knowledge in that continuum, possessing the three superiorities of realization, and the realization of complete realization have the same meaning. If we summarize its pervasiveness, if it is a Tathagata (如來，Thus Come One), then it must be a person, because if it is a Tathagata, then it must be a Buddha or Arya. If the Tathagata mentioned here, then it must not be a person, because if it is a Tathagata, then it must be either wisdom or cessation of suffering. Therefore, the abandonment of perfect abandonment and the cessation of suffering have the same meaning. Outsiders do not have it. The abandonment of irreversible abandonment and the cessation of suffering of an Arhat (阿羅漢，Foe Destroyer) have the same meaning. Shravakas (聲聞乘，Hearer Vehicle) do not have it. Although the cessation of suffering of a Bodhisattva Arya has complete meaning, it does not have the name. The abandonment of complete abandonment and the cessation of suffering in the continuum of the Buddhas and Aryas have the same meaning. Bodhisattvas do not have it. Similarly, the realization of complete realization and Sarvakarajnana (一切種智，all-knowing wisdom) have the same meaning, I say. Fourth, there are three aspects to saving beings for the sake of benefiting others. First, through attaining the Tathagata (如來，Thus Come One) of perfect self-benefit, the body of benefiting others that saves beings from suffering, that is its essence. Second,

དེ་དང་གཞན་དོན་གྱི་སྐུ། གཟུགས་ སྐུ་རྣམས་དོན་གཅིག གསུམ་པ་དབྱེ་ན། སྤྲུལ་སྐུ་དང་། ལོངས་སྐུ་གཉིས་ཡོད་བྱས་པ་ལ། ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སངས་འཕགས་སུ་ཐལ། ཁྱོད་མཐར་ཐུག་གི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་ཏེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་མི་སློབ་ལམ་དེ་མཐར་ཐུག་གི་ཐེག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན་མ་ཁྱབ་བོ། །མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གསུམ་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་བྱས་པ་ ལ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་མི་སློབ་ལམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མཐར་ཐུག་གི་ཚད་མར་ཐལ། ཁྱོད་མཐར་ཐུག་གི་ཤེས་པ་གང་ཞིག མ་ཁྱབ་པ་དེའི་ཕྱིར་ཟེར་ན་མ་ཁྱབ་བོ། །འདོད་ན། ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པ་དེ་མཐར་ཐུག་གི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་ཐལ། 2-69 འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སངས་འཕགས་སུ་ཐལ་ལོ། །གཞན་ཡང་ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མཐར་ཐུག་གི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་ཐལ། ཁྱོད་རྟོགས་བྱ་མཐར་ཐུག་རྟོགས་པའི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། ཁྱོད་སྤང་བྱ་མཐའ་དག་སྤངས། རྟོགས་བྱ་མཐའ་དག་རྟོགས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། ཁྱོད་སྤང་བྱ་མཐའ་དག་སྤངས་བའི་གང་ཟག་གང་ཞིག ཁྱོད་རྟོགས་བྱ་མཐའ་དག་རྟོགས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། ཁྱོད་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྤང་བྱ་མཐའ་དག་སྤངས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ཁྱབ། མ་གྲུབ་ན་ དེར་ཐལ། ཁྱོད་ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གཉིས་པའང་དེས་མཚོན། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྤངས་རྟོགས་མཐར་ཐུག་པའི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་ཐལ། མ་ཁྱབ་ཟེར་བའམ། ཡང་ན། སྤང་བྱ་མཐའ་ དག་སྤངས། རྟོགས་བྱ་མཐའ་དག་རྟོགས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ་མ་ཁྱབ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། སྤང་བྱ་མཐའ་དག་སྤངས་པའི་གང་ཟག་ཏུ་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན། ཁྱོད་སྤང་བྱ་མ་ལུས་པར་སྤངས་ པའི་གང་ཟག་ཏུ་ཐལ་ལོ། །འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སྤངས་པ་དེ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཁྱོད་ཉན་ཐོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། 2-70 ཡང་དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྤངས་པ་དེ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་པར་ཐལ་བ་ལ། མ་ཁྱབ་ན། ཉན་ཐོས་གྱི་མི་སློབ་ལམ་དེ། རྟོགས་བྱ་མཐའ་དག་རྟོགས་པའི་ཐེག་པར་ཐལ། མ་ཁྱབ་ པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་རྟོགས་དགོས་མཐའ་དག་རྟོགས་པའི་ཐེག་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཤེས་བྱ་ཇི་སྙེད་པ་རྟོགས་པའི་ཐེག་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་ཉན་ ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པ་དེ། ཤེས་བྱ་ཇི་སྙེད་པ་རྟོགས་པའི་གང་ཟག་ཏུ་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ལམ་བཤད་མི་གསལ་ཉིད་ལུས་ཡིན་ཞེས་པའི་གཞུང་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་འདིར་སྐུ་གསུམ་ ཁས་མི་ལེན་ནམ་སྙམ་ན། དེ་ལེན་རིགས་ཏེ། རྟ

【現代漢語翻譯】那麼，法身（Chos sku，Dharmakaya）、報身（Long sku，Sambhogakaya）和化身（Sprul sku，Nirmanakaya）與利他之身、色身是否意義相同？如果分為三種，即化身和報身。聲聞阿羅漢（Nyan thos dgra bcom pa）是正法，你應是佛陀聖者（Sangs 『phags su thal），因為你是究竟的量士夫（Tshad ma'i skyes bu）；聲聞的無學道（Mi slob lam）是究竟的乘（Theg pa），如果這樣說，則不遍及。如果不成立，則因為究竟的乘成立為三種。如果不遍及，聲聞的無學道是正法，你應是究竟的量，因為你是究竟的智慧，如果不遍及，如果這樣說，則不遍及。如果承認，那麼聲聞阿羅漢應是究竟的量士夫，因為你承認。如果承認，那麼你應是佛陀聖者。此外，聲聞阿羅漢是正法，你應是究竟的量士夫，因為你是證悟所應證悟的究竟的量士夫。如果不成立，則因為你斷除了所有應斷除的，證悟了所有應證悟的補特伽羅（Gang zag）。如果不成立，則因為你是斷除了所有應斷除的補特伽羅，你是證悟了所有應證悟的補特伽羅。如果第一個不成立，則因為你是斷除了聲聞所應斷除的所有補特伽羅，則不遍及。如果不成立，則因為你是聲聞阿羅漢。第二個理由也同樣適用。此外，那是正法，你應是斷證究竟的量士夫。或者說不遍及，或者說，因為你斷除了所有應斷除的，證悟了所有應證悟的補特伽羅，如果不遍及，那麼那是正法，你應是斷除了所有應斷除的補特伽羅。如果承認，那麼你應是斷除了所有未斷除的補特伽羅，因為你承認。如果承認，那麼你相續中的斷除應是斷除了所有未斷除的斷除，因為你承認。不能承認，因為你是聲聞。此外，你相續中的斷除應是斷除了所有未斷除的斷除，如果不遍及，那麼聲聞的無學道應是證悟所有應證悟的乘，因為不遍及。如果承認，那麼它應是證悟所有應證悟的乘，因為你承認。如果承認，那麼那是正法，你應是證悟所有所知（Shes bya）的乘，因為你承認。如果承認，那麼聲聞阿羅漢應是證悟所有所知的補特伽羅，因為你承認。如果承認，那麼『道路闡釋不清晰即是身體』的論典意義成立。那麼，這裡不承認三身（Sku gsum）嗎？並非如此，應該承認，因為...

【English Translation】 Then, are the Dharmakaya (Chos sku), Sambhogakaya (Long sku), and Nirmanakaya (Sprul sku) the same in meaning as the bodies of benefit for others and the Rupakaya (Gzugs sku)? If divided into three, there are the Nirmanakaya and Sambhogakaya. The Sravaka Arhat (Nyan thos dgra bcom pa) is Dharma, you should be a Buddha Arya (Sangs 『phags su thal), because you are the ultimate Pramana person (Tshad ma'i skyes bu); the Sravaka's path of no more learning (Mi slob lam) is the ultimate vehicle (Theg pa), if said so, it is not pervasive. If it is not established, then because the ultimate vehicle is established as three. If it is not pervasive, the Sravaka's path of no more learning is Dharma, you should be the ultimate Pramana, because you are the ultimate wisdom, if it is not pervasive, if said so, it is not pervasive. If you admit, then the Sravaka Arhat should be the ultimate Pramana person, because you admit. If you admit, then you should be a Buddha Arya. Furthermore, the Sravaka Arhat is Dharma, you should be the ultimate Pramana person, because you are the Pramana person who realizes the ultimate to be realized. If it is not established, then because you have abandoned all that should be abandoned, and realized all that should be realized, the Pudgala (Gang zag). If it is not established, then because you are the Pudgala who has abandoned all that should be abandoned, you are the Pudgala who has realized all that should be realized. If the first is not established, then because you are the Pudgala who has abandoned all that the Sravaka should abandon, then it is not pervasive. If it is not established, then because you are a Sravaka Arhat. The second reason also applies. Furthermore, that is Dharma, you should be the ultimate Pramana person of abandonment and realization. Or say it is not pervasive, or because you have abandoned all that should be abandoned, and realized all that should be realized, the Pudgala, if it is not pervasive, then that is Dharma, you should be the Pudgala who has abandoned all that should be abandoned. If you admit, then you should be the Pudgala who has abandoned all that has not been abandoned, because you admit. If you admit, then the abandonment in your continuum should be the abandonment that has abandoned all that has not been abandoned, because you admit. Cannot admit, because you are a Sravaka. Furthermore, the abandonment in your continuum should be the abandonment that has abandoned all that has not been abandoned, if it is not pervasive, then the Sravaka's path of no more learning should be the vehicle that realizes all that should be realized, because it is not pervasive. If you admit, then it should be the vehicle that realizes all that should be realized, because you admit. If you admit, then that is Dharma, you should be the vehicle that realizes all that is knowable (Shes bya), because you admit. If you admit, then the Sravaka Arhat should be the Pudgala who realizes all that is knowable, because you admit. If you admit, then the meaning of the treatise 'unclear explanation of the path is the body' is established. Then, are the three bodies (Sku gsum) not admitted here? Not so, it should be admitted, because...

ོག་པའི་དྲ་བ་རྣམས་བསལ་ཞིང་ཞེས་པའི་གཞུང་དེས་དེ་གསུམ་བསྟན་པ་གང་ཞིག དེ་མདོ་སྡེ་པས་འཐད་ལྡན་དུ་ཁས་ལེན་རིགས་པའི་ཕྱིར། མ་ གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དེ་མདོ་སེམས་ཐུན་མོང་དུ་ཁས་ལེན་པའི་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་གཞུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་གཞུང་གང་ཞིག རྣམ་འགྲེལ་དེ་མདོ་སེམས་ཐུན་མོང་དུ་ཁས་ ལེན་པའི་གཞུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཁས་ལེན་རིགས་འགྲེའོ། །སྤངས་པ་བདེ་གཤེགས་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཆོས་སྐུ་གང་ཞིག རྟོགས་པ་ཆོས་སྐུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། 2-71 སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གང་ཞིག གཟུགས་སྐུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། བདག་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གཉིས་པ་མིན་པར་ཐལ། འདུས་མ་བྱས་ ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཚད་མར་གྱུར་པ་འགྲོ་ལ་ཕན་བཞེད་པ། །སྟོན་པ་བདེ་གཤེགས་སྐྱོབ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། །ཞེས་པའི་ཚིག་ཟུར་གྱི་སྟོན་པ་ཞེས་པའི་སྐབས་ ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་སྟོན་པ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །ཁྱོད། དེ་དོན་ཕྱིར་ན་ཐབས་སྒོམས་པ། དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་པར་འདོད་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་ གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དེའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་སྟོན་པ་གཅིག་ཡོད། ཉན་ཐོས་འཕགས་པ་དེ་ཡང་དེ་མིན་རང་རྒྱལ་འཕགས་པ་དེ་ཡང་དེ་མ་ཡིན། བྱང་སེམས་འཕགས་པ་དེ་ཡང་དེ་མ་ ཡིན། དེ་ལས་གཞན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རང་རེ་རྟགས་ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་ཟེར་བ་ལས་འོས་མེད། གང་ཡིན་ནའང་། བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཕུན་ཚོགས་སྟོན་པའི་མིང་ཅན་གྱི་བདག་མེད་རྟོགས་ པའི་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ཡིན་ནོ། །རྟགས་གསུམ་པ་མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། དེ་རྣམས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་བར་འདོད་ན། ཁྱོད་སྦྱོར་བ་ཕུན་ཚོགས་སྟོན་པར་ཐལ་ལོ། །གཞན་ཡང་། 2-72 སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཚད་མར་གྱུར་པ་འགྲོ་ལ་ཕན་བཞེད་པ། །སྟོན་པ་བདེ་གཤེགས་སྐྱོབ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། །ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ གཞུང་དེའི་ཚིག་ཟུར་གྱི་བདེ་གཤེགས་ཞེས་པའི་སྐབས་ན ས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་བདེ་གཤེགས་ཀྱང་མིན། ཁྱོད་དེའི་ཚིག་ཟུར་གྱི་ཕན་བཞེད་པ་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པ་ཡང་མིན། དེའི་ཚིག་ ཟུར་གྱི་སྟོན་པ་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་སྟོན་པ་ཡང་མ་ཡིན། སྐྱོབ་པ་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་སྐྱོབ་པ་ཡང་མིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་མ་གྲུབ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ སྤངས་རྟོགས་གང་རུང་དུ་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་མ་གྲུབ་ན། ཁྱད་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པར་ཐལ་ལོ། །གསུམ་པ་མ་གྲུབ

【現代漢語翻譯】『清除無明之網』的論典中，所說的這三者是什麼？因為經部宗（Sautrāntika）以理智承認它。如果未成立，則因為它是經部宗和唯識宗（Yogācāra）共同承認的讚頌論典。它是《釋量論》（Pramāṇavārttika）的讚頌論典，而《釋量論》是經部宗和唯識宗共同承認的論典。同樣，也應以理智承認。斷證是如來法身（Dharmakāya），因為它是法身。證悟不是法身。首先，斷證成立，因為是佛（Buddha），不是色身（Rūpakāya）。首先，佛成立，因為是佛。如果未成立，則因為是無我（Anātman）。第二個理由不成立，因為是無為法（Asaṃskṛta）。導師釋迦牟尼（Śākyamuni），您是量士夫（Pramāṇa-puruṣa），欲利益眾生。』禮敬導師善逝救護者。』從這句話的字裡行間，直接指出的導師就是您。您爲了利益而修持方便，您被認為是導師。』從這句話中直接指出的導師就是您。如果未成立，則因為從那句話中直接指出的導師只有一位。聲聞（Śrāvaka）聖者不是他，獨覺（Pratyekabuddha）聖者也不是他，菩薩（Bodhisattva）聖者也不是他，因為沒有其他。我們只能說第二個理由不成立。無論如何，是菩薩相續中的加行圓滿，名為導師，證悟無我的殊勝智慧。如果第三個理由不成立，則因為它們不是識（Vijñāna）。如果認為是根本，那麼您就是加行圓滿的導師。此外，導師釋迦牟尼，您是量士夫，欲利益眾生。』禮敬導師善逝救護者。』從這句話中沒有直接指出您。因為您不是該論典字裡行間的善逝，您也不是該論典字裡行間的利益者，您也不是那句話中的導師，也不是從救護者一詞中直接指出的救護者。如果第一個不成立，那麼，您要麼是斷，要麼是證。如果第二個不成立，那麼，您就是具有菩薩的慈悲心。如果第三個不成立

【English Translation】 What are the three things taught in the treatise 'Clearing the Nets of Ignorance'? Because the Sautrāntika school rationally accepts it. If it is not established, it is because it is a treatise of praise commonly accepted by both the Sautrāntika and Yogācāra schools. It is a treatise of praise in the Pramāṇavārttika, and the Pramāṇavārttika is a treatise commonly accepted by both the Sautrāntika and Yogācāra schools. Similarly, it should be rationally accepted. Cessation and realization are the Dharmakāya (Body of Truth) of the Tathāgata (Thus Gone), because it is the Dharmakāya. Realization is not the Dharmakāya. First, cessation is established, because it is the Buddha, not the Rūpakāya (Form Body). First, the Buddha is established, because it is the Buddha. If it is not established, it is because it is Anātman (No-self). The second reason is not established, because it is Asaṃskṛta (Unconditioned). Teacher Śākyamuni, you are a Pramāṇa-puruṣa (Person of Validity), wishing to benefit beings. 'Having paid homage to the Teacher, the Sugata (Well-gone), the Protector.' From the lines of this verse, the teacher directly indicated is you. You cultivate means for the sake of benefit, you are considered the teacher.' From this sentence, the teacher directly indicated is you. If it is not established, it is because there is only one teacher directly indicated in that sentence. The Śrāvaka (Hearer) Arhat (Worthy) is not him, the Pratyekabuddha (Solitary Realizer) Arhat is not him, the Bodhisattva (Enlightenment Being) Arhat is not him, because there is no other. We can only say that the second reason is not established. In any case, it is the extraordinary wisdom of the Bodhisattva's continuum, the perfection of application, called the teacher, realizing selflessness. If the third reason is not established, it is because they are not Vijñāna (Consciousness). If you consider it the root, then you are the teacher of perfect application. Furthermore, Teacher Śākyamuni, you are a Pramāṇa-puruṣa, wishing to benefit beings. 'Having paid homage to the Teacher, the Sugata, the Protector.' From this sentence, you are not directly indicated. Because you are not the Sugata in the lines of that treatise, nor are you the benefactor in the lines of that treatise, nor are you the teacher in that sentence, nor are you the protector directly indicated from the word protector. If the first is not established, then, you are either cessation or realization. If the second is not established, then, you are the compassion of the Bodhisattva with its equivalents. If the third is not established

་ན། ཁྱོད་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མཚུངས་ལྡན་དང་ བཅས་པར་ཐལ་ལོ། །རྟགས་བཞི་པ་མ་གྲུབ་ན། སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཞན་དོན་གྱི་སྐུ་ཡིན་པར་ཐལ། མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཁྱོད་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུར་ཐལ། ཁྱོད་ གཞན་དོན་གྱི་སྐུ་གང་ཞིག དེ་ཡིན་ན་ལོངས་སྐུ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། རྟགས་མ་གྲུབ་བོ། རྩ་བར་འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཞུང་དེའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། 2-73 གཞན་ཡང་། བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཡིན་ན། སྟོན་པ་བདེ་གཤེགས་སྐྱོབ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་ཞེས་པའི་ཚིག་ཟུར་གྱི་བདེར་གཤེགས་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་བདེ་གཤེགས་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། དེའི་ཚིག་ ཟུར་གྱི་སྐྱོབ་ལ་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་བསྟན་གྱི་སྐྱོབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཟེར་ན་མ་ཁྱབ་བོ། འདོད་ན། སངས་རྒྱས་འཕགས་པ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ་དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། ཆོས་ ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཁྱོད་ཆོས་སྐུར་ཐལ་ལོ། །འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་ཁྱོད་རང་དོན་གྱི་སྐུར་ཐལ་ལོ། །འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཁྱོད་རྣམ་མཁྱེན་དང་འགོག་བདེན་གང་རུང་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཁྱོད་འགོག་བདེན་དུ་ཐལ་ལོ། །འདོད་པ་གང་ཞིག་རྣམ་མཁྱེན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་དངོས། འདོད་ན་རྟག་པ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །རྟགས་གཉིས་པ་མ་གྲུབ་ན་མ་ཡིན་ པར་ཐལ། གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྒོམ་ལམ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པར་ཐལ་ལོ། །དེ་ལ་གནས་པའི་ཉན་ཐོས་དེ་འཁོར་ བར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པ་གང་ཞིག དེ་ཁོ་རང་གྱི་སྤངས་རྟོགས་ལས་མ་ཉམས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ཁྱབ། འདོད་ན། སྟོན་ཤཱཀ་དེ་ཕྱིར་མི་ཟློག་པར་རྟོགས་པའི་ཆ་ནས་ཐེག་དམན་སློབ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་མིན་པར་ཐལ་ལོ། ། 2-74 རྟོགས་པ་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཐེག་དམན་སློབ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་། ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་འགོག་བདེན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བདག་ལྟའི་ས་བོན་སྤངས་པའི་ཕྱིར། སླར་མི་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་ ནོ། །ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་སྤངས་པར་ཐལ་ལོ། །ཁྱོད་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། མ་ཁྱབ་བོ། འདོད་ན། ཁྱོད་སྤངས་པ་བདེ་གཤེགས་སུ་ཐལ་ལོ། །ཡང་ ན། མཐོང་ལམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལེགས་པར་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་འཕགས་ལམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཁྱོད་སྡུག་བསྔལ་རྟེན་མིན་ཕྱིར་ལེགས་ཡིན་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་སྤངས་ པ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ་ཟེར་ན། མ་ཁྱབ་བོ། འདོད་ན། ཁྱོད་རྟོགས་པ་བདེ་གཤེ

【現代漢語翻譯】那麼，你必然具備了證悟無我的智慧。如果第四個理由不成立，那麼導師釋迦牟尼，你必然是爲了他人的利益而示現的化身。因為這個理由不成立。如果承認，那麼你必然是圓滿報身。你爲了他人的利益而示現的化身，如果是這樣，那麼必然是報身。如果這樣說，那麼理由不成立。如果承認根本，那麼，你必然在那部經中被如實地宣說。因為你是究竟的量士夫。此外，如果是善逝，那麼，導師在『頂禮善逝救護者』這句話中，『善逝』一詞必然是如實宣說的善逝。因為這句話中的『救護者』一詞是如實宣說的救護者。如果這樣說，那麼不遍及。如果承認，那麼聖者佛陀，必然是那樣。因為那樣。如果不成立，那麼必然是那樣。因為是法。如果承認，那麼你必然是法身。因為承認。如果承認，那麼你必然是自利身。因為承認。如果承認，那麼你必然是遍知或滅諦中的任何一個。因為承認。如果承認，那麼你必然是滅諦。因為承認的緣故不是遍知。第一個是真實的。如果承認，那麼必然是常法。如果第二個理由不成立，那麼必然不是。因為是補特伽羅。此外，聲聞的如金剛般的等持禪定，必然是證悟不退轉的證悟。安住於此的聲聞是不退轉于輪迴的補特伽羅，因為他是不退失自己斷證功德的補特伽羅，所以不遍及。如果承認，那麼導師釋迦在證悟不退轉的方面，必然不比小乘的學者更殊勝。因為具有這種證悟的小乘學者存在。此外，聲聞阿羅漢相續中的滅諦，因為你斷除了我見之種子，所以必然是『不再回來』中所如實宣說的斷除。因為你是永不退轉的斷除，所以不遍及。如果承認，那麼你必然是斷除的善逝。或者，見道，你必然是善妙證悟的證悟。因為你是聖道。如果承認，那麼你必然是『痛苦非所依故為善』中所如實宣說的斷除。如果這樣說，那麼不遍及。如果承認，那麼你必然是證悟的善逝。

【English Translation】 Then, you must be endowed with the wisdom that realizes selflessness. If the fourth reason does not hold, then the teacher Shakyamuni, you must be a manifestation for the benefit of others. Because this reason does not hold. If you admit it, then you must be the Sambhogakaya (enjoyment body). You are a manifestation for the benefit of others, and if so, then it must be the Sambhogakaya. If you say so, then the reason does not hold. If you admit the root, then, you must be explicitly stated in that scripture. Because you are the ultimate valid person. Furthermore, if it is Sugata (逝, gone to bliss), then, in the phrase 'I prostrate to the Sugata protector', the 'Sugata' must be the Sugata explicitly stated in that phrase. Because the 'protector' in that phrase is the explicitly stated protector. If you say so, then it is not pervasive. If you admit it, then the noble Buddha must be so. Because it is so. If it does not hold, then it must be so. Because it is a dharma. If you admit it, then you must be the Dharmakaya (法身, body of dharma). Because you admit it. If you admit it, then you must be either omniscient or cessation. Because you admit it. If you admit it, then you must be cessation. Because what you admit is not omniscient. The first is true. If you admit it, then it must be permanent. If the second reason does not hold, then it must not be. Because it is a person. Furthermore, the Samadhi (三摩地, concentration) of the Shravaka's (聲聞, hearer) path of meditation, which is like a vajra (金剛, diamond), must be the realization of realizing non-regression. The Shravaka who abides in this is a person who does not regress in Samsara (輪迴, cyclic existence), because he is a person who does not lose his qualities of abandonment and realization, so it is not pervasive. If you admit it, then the teacher Shakya, in terms of realizing non-regression, must not be more superior than the Hinayana (小乘, lesser vehicle) student. Because there are Hinayana students who possess this realization. Furthermore, the cessation in the continuum of the Shravaka Arhat (阿羅漢, foe destroyer), because you have abandoned the seed of the view of self, must be the abandonment explicitly stated in 'it is indeed never to return'. Because you are the abandonment of non-regression, so it is not pervasive. If you admit it, then you must be the Sugata of abandonment. Or, the path of seeing, you must be the realization of perfect realization. Because you are the noble path. If you admit it, then you must be the abandonment explicitly stated in 'suffering is not the basis, therefore it is good'. If you say so, then it is not pervasive. If you admit it, then you must be the Sugata of realization.

གས་སུ་ཐལ་ལོ། །གཞན་ཡང་། ལེགས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་ན། སྡུག་བསྔལ་རྟེན་མིན་ཕྱིར། །ལེགས་ཡིན་ཞེས་པའི་སྐབས་ ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ་ལོ། །ཕྱིར་མི་ཟློག་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་ན། བདག་ལྟའི་ས་བོན་སྤངས་པའི་ཕྱིར། སླར་མི་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དངོས་བསྟན་ གྱི་སྤངས་པ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་ན། སྒོམ་ཕྱིར་མ་ལུས་སྤངས་པ་ཉིད་ཅེས་དངོས་བསྟན་གྱི་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ཁྱབ་བོ། །རྟགས་འབུད། རྩ་བར་འདོད་ན། 2-75 འཕགས་པ་འོག་མ་གསུམ་གྱི་འགོག་བདེན་ཆོས་ཅན་གྱིས་གཤོག རྟགས་མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། འགོག་བདེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། སྤངས་པ་བདེ་གཤེགས་སུ་ཐལ་ལོ། །རྩ་བར་མ་ཁྱབ་ན། ཉན་རང་ དགྲ་བཅོམ་པའི་འགོག་བདེན་ཆོས་ཅན་གྱིས་གཤོག མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་འགོག་བདེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་སྤངས་པ་བདེ་གཤེགས་སུ་ཐལ་ལོ། ། ༈ སྐབས་སུ་བབ་པ་འདྲ་ཡུལ་ཚད་མའི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ། གསུམ་པ་སྐབས་སུ་བབ་པ་ འདྲ་ཡུལ་ཚད་མའི་རྣམ་གཞག་ལ། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་གཞུང་ལས་བསྟན་ཚུལ་དང་། དེ་ལ་དོགས་པ་དཔྱད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། མཁས་པ་སྔ་རབས་པའི་བཤད་སྲོལ་དང་། རང་ལུགས་འཐད་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་ བ་གཉིས་ཡོད། དང་པོ་ལ། ཁ་ཅིག ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ་ཞེས་པ་དེས། མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མའི་ངོ་བོ་ཡོངས་རྫོགས་སུ་དངོས་སུ་བསྟན་ཟེར་བ་དང་། མ་ཤེས་དོན་གྱི་ གསལ་བྱེད་ཀྱང་ཞེས་པ་དེས། མ་ཤེས་དོན་གསལ་གྱི་རིག་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་སུ་དངོས་སུ་བསྟན་ཟེར་བ་ལ་སོགས་པ་མང་པོ་ཞིག་འདུག དེ་ལྟར་མི་འཐད་དེ། དང་པོ་དེ་ ལྟར་འཐད་ན་བཅད་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཁས། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། ཁྱོད་རང་ཡུལ་རྟོགས་པའི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། 2-76 ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་ཡུལ་རྟོགས་པའི་རིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། མ་ཁྱབ་ན། རང་ཡུལ་ངེས་ཟིན་པའི་རིག་པ་ཡིན་ན། རང་ཡུལ་ངེས་པའི་རིག་པ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། མ་ཁྱབ་བྱས་ པ་ལ་འགྲེལ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཞིག་འདུག་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་བཅད་ཤེས་ཆོས་ཅན་གྱིས་བཤག་གོ །རང་ལུགས་ལ་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་དེ་དེའི་མཚན་ཉིད། མ་ཤེས་དོན་གསལ་གྱི་ངོ་བོ་ དེ་ཡང་དེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ་ཞེས་པ་དེས་ཚད་མའི་ངོ་བོ་དངོས་སུ་བསྟན་ཡང་། དེའི་ངོ་བོ་ཡོངས་རྫོགས་མ་བསྟན། མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་ཞེས་ པ་དེས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དངོས་སུ་བསྟན་ཡང་། དེའི་ངོ་བོ་ཡོངས་རྫོགས་མ་བསྟན། དེས་ན་གཞུང་དེ་གཉིས་བསྡོམས་ནས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ

【現代漢語翻譯】 གས་སུ་ཐལ་ལོ། །（駁斥）有太過之嫌！ གཞན་ཡང་། ལེགས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་ན། སྡུག་བསྔལ་རྟེན་མིན་ཕྱིར། །如果是因為徹底斷除了（煩惱），因為（煩惱）不是痛苦的所依。 ལེགས་ཡིན་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ་ལོ། །那麼就太過分了，必須是經文中直接指出的那種斷除，即所謂『善』的時候所指的斷除。 ཕྱིར་མི་ཟློག་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་ན། བདག་ལྟའི་ས་བོན་སྤངས་པའི་ཕྱིར། 如果是永不退轉的斷除，因為斷除了我見之種子。 སླར་མི་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དངོས་བསྟན་གྱི་སྤངས་པ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། 那麼就太過分了，必須是經文中直接指出的那種斷除，即所謂『不再返回』。 མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་ན། སྒོམ་ཕྱིར་མ་ལུས་སྤངས་པ་ཉིད་ཅེས་དངོས་བསྟན་གྱི་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ཁྱབ་བོ། །如果是完全斷除的斷除，因為經文中直接指出『爲了禪修而完全斷除』，所以不遍及。 རྟགས་འབུད། རྩ་བར་འདོད་ན། །（反駁）如果承認根本。 འཕགས་པ་འོག་མ་གསུམ་གྱི་འགོག་བདེན་ཆོས་ཅན་གྱིས་གཤོག 聖者三果的滅諦，具有法性。 རྟགས་མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། འགོག་བདེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །如果理由不成立，那麼就太過分了，因為是滅諦。 འདོད་ན། སྤངས་པ་བདེ་གཤེགས་སུ་ཐལ་ལོ། །如果承認，那麼斷除就太過分了，成了如來。 རྩ་བར་མ་ཁྱབ་ན། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པའི་འགོག་བདེན་ཆོས་ཅན་གྱིས་གཤོག 如果根本不遍及，那麼聲聞、緣覺阿羅漢的滅諦，具有法性。 མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་འགོག་བདེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །如果（理由）不成立，那麼就太過分了，因為是阿羅漢相續中的滅諦。 འདོད་ན་སྤངས་པ་བདེ་གཤེགས་སུ་ཐལ་ལོ། །如果承認，那麼斷除就太過分了，成了如來。 ༈ སྐབས་སུ་བབ་པ་འདྲ་ཡུལ་ཚད་མའི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ། །下面開始講解現量（mngon sum tshad ma）的分類。 གསུམ་པ་སྐབས་སུ་བབ་པ་ 現量（mngon sum tshad ma） འདྲ་ཡུལ་ཚད་མའི་རྣམ་གཞག་ལ། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་གཞུང་ལས་བསྟན་ཚུལ་དང་། དེ་ལ་དོགས་པ་དཔྱད་པ་གཉིས། 現量（mngon sum tshad ma）的分類包括：經論中如何闡述量（tshad ma）的定義，以及對此的疑問和分析。 དང་པོ་ལ། མཁས་པ་སྔ་རབས་པའི་བཤད་སྲོལ་དང་། རང་ལུགས་འཐད་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་བ་གཉིས་ཡོད། 第一部分包括：早期智者的解釋，以及確立自己的觀點。 དང་པོ་ལ། ཁ་ཅིག ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ་ཞེས་པ་དེས། མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མའི་ངོ་བོ་ཡོངས་རྫོགས་སུ་དངོས་སུ་བསྟན་ཟེར་བ་དང་། 第一部分，有些人說，『量（tshad ma）是不欺騙的知識』，這句話直接指出了不欺騙的知識是量（tshad ma）的完整本質。 མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་ཞེས་པ་དེས། མ་ཤེས་དོན་གསལ་གྱི་རིག་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་སུ་དངོས་སུ་བསྟན་ཟེར་བ་ལ་སོགས་པ་མང་པོ་ཞིག་འདུག 還有人說，『也是未知的顯現者』，這句話直接指出了未知的顯現知識是量（tshad ma）的完整定義，等等，有很多說法。 དེ་ལྟར་མི་འཐད་དེ། དང་པོ་དེ་ 這樣是不合理的，因為第一個說法 ལྟར་འཐད་ན་བཅད་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། 如果合理，那麼決斷識，具有法性，太過分了，成了量（tshad ma），因為是不欺騙的知識。 ཁྱབ་པ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཁས། 普遍承認定義。 མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། ཁྱོད་རང་ཡུལ་རྟོགས་པའི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། 如果不成立，那麼就太過分了，因為你是自己境的覺悟知識。 ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་ཡུལ་རྟོགས་པའི་རིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། 具有法性，因為是自己境的覺悟之理。 མ་ཁྱབ་ན། རང་ཡུལ་ངེས་ཟིན་པའི་རིག་པ་ཡིན་ན། རང་ཡུལ་ངེས་པའི་རིག་པ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། 如果不遍及，那麼如果是已經確定自己境的知識，那麼就太過分了，必須是確定自己境的知識。 མ་ཁྱབ་བྱས་པ་ལ་འགྲེལ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཞིག་འདུག་པའི་ཕྱིར། 因為對不遍及做了一些解釋。 འདོད་ན་བཅད་ཤེས་ཆོས་ཅན་གྱིས་བཤག་གོ །如果承認，那麼就駁斥決斷識，具有法性。 རང་ལུགས་ལ་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་དེ་དེའི་མཚན་ཉིད། མ་ཤེས་དོན་གསལ་གྱི་ངོ་བོ་དེ་ཡང་དེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། 在我看來，新出現的不欺騙的知識是它的定義，未知的顯現本質也是它的定義。 ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ་ཞེས་པ་དེས་ཚད་མའི་ངོ་བོ་དངོས་སུ་བསྟན་ཡང་། དེའི་ངོ་བོ་ཡོངས་རྫོགས་མ་བསྟན། 雖然『量（tshad ma）是不欺騙的知識』這句話直接指出了量（tshad ma）的本質，但並沒有指出它的完整本質。 མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་ཞེས་པ་དེས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དངོས་སུ་བསྟན་ཡང་། དེའི་ངོ་བོ་ཡོངས་རྫོགས་མ་བསྟན། 雖然『也是未知的顯現者』這句話直接指出了量（tshad ma）的定義，但並沒有指出它的完整本質。 དེས་ན་གཞུང་དེ་གཉིས་བསྡོམས་ནས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ 因此，將這兩部經論結合起來，才能完整地

【English Translation】 གས་སུ་ཐལ་ལོ། ། It is too much! གཞན་ཡང་། ལེགས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་ན། སྡུག་བསྔལ་རྟེན་མིན་ཕྱིར། །Furthermore, if it is abandonment by completely abandoning (afflictions), because (afflictions) are not the basis of suffering. ལེགས་ཡིན་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ་ལོ། །Then it is too much, it must be the abandonment directly indicated in the scriptures, that is, the abandonment referred to when 'good' is mentioned. ཕྱིར་མི་ཟློག་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་ན། བདག་ལྟའི་ས་བོན་སྤངས་པའི་ཕྱིར། If it is abandonment that never regresses, because the seed of the view of self is abandoned. སླར་མི་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དངོས་བསྟན་གྱི་སྤངས་པ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། །Then it is too much, it must be the abandonment directly indicated in the scriptures, that is, 'never returning'. མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་ན། སྒོམ་ཕྱིར་མ་ལུས་སྤངས་པ་ཉིད་ཅེས་དངོས་བསྟན་གྱི་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ཁྱབ་བོ། །If it is abandonment by completely abandoning, because the scriptures directly indicate 'completely abandoning for the sake of meditation', so it is not pervasive. རྟགས་འབུད། རྩ་བར་འདོད་ན། །(Refutation) If you admit the root. འཕགས་པ་འོག་མ་གསུམ་གྱི་འགོག་བདེན་ཆོས་ཅན་གྱིས་གཤོག The cessation of the three lower noble ones, has the property of dharma. རྟགས་མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། འགོག་བདེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །If the reason is not established, then it is too much, because it is cessation. འདོད་ན། སྤངས་པ་བདེ་གཤེགས་སུ་ཐལ་ལོ། །If you admit, then abandonment is too much, becoming Tathagata. རྩ་བར་མ་ཁྱབ་ན། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པའི་འགོག་བདེན་ཆོས་ཅན་གྱིས་གཤོག If the root is not pervasive, then the cessation of the Hearer, Solitary Realizer, and Arhat, has the property of dharma. མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་འགོག་བདེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །If (the reason) is not established, then it is too much, because it is the cessation in the continuum of the Arhat. འདོད་ན་སྤངས་པ་བདེ་གཤེགས་སུ་ཐལ་ལོ། །If you admit, then abandonment is too much, becoming Tathagata. ༈ སྐབས་སུ་བབ་པ་འདྲ་ཡུལ་ཚད་མའི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ། །Now, let's explain the classification of direct perception (mngon sum tshad ma). གསུམ་པ་སྐབས་སུ་བབ་པ་ Direct perception (mngon sum tshad ma) འདྲ་ཡུལ་ཚད་མའི་རྣམ་གཞག་ལ། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་གཞུང་ལས་བསྟན་ཚུལ་དང་། དེ་ལ་དོགས་པ་དཔྱད་པ་གཉིས། །The classification of direct perception (mngon sum tshad ma) includes: how the definition of valid cognition (tshad ma) is explained in the scriptures, and the doubts and analysis about it. དང་པོ་ལ། མཁས་པ་སྔ་རབས་པའི་བཤད་སྲོལ་དང་། རང་ལུགས་འཐད་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་བ་གཉིས་ཡོད། །The first part includes: the explanations of early scholars, and establishing one's own view. དང་པོ་ལ། ཁ་ཅིག ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ་ཞེས་པ་དེས། མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མའི་ངོ་བོ་ཡོངས་རྫོགས་སུ་དངོས་སུ་བསྟན་ཟེར་བ་དང་། །The first part, some say that 'valid cognition (tshad ma) is knowledge that is not deceptive', this sentence directly indicates that non-deceptive knowledge is the complete essence of valid cognition (tshad ma). མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་ཞེས་པ་དེས། མ་ཤེས་དོན་གསལ་གྱི་རིག་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་སུ་དངོས་སུ་བསྟན་ཟེར་བ་ལ་སོགས་པ་མང་པོ་ཞིག་འདུག །Others say that 'also the illuminator of the unknown object', this sentence directly indicates that the knowledge that illuminates the unknown object is the complete definition of valid cognition (tshad ma), and so on, there are many sayings. དེ་ལྟར་མི་འཐད་དེ། དང་པོ་དེ་ Such is not reasonable, because the first saying ལྟར་འཐད་ན་བཅད་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །If it is reasonable, then decisive knowledge, has the property of dharma, it is too much, becoming valid cognition (tshad ma), because it is non-deceptive knowledge. ཁྱབ་པ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཁས། Universally admit the definition. མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། ཁྱོད་རང་ཡུལ་རྟོགས་པའི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། །If it is not established, then it is too much, because you are the knowledge that realizes your own object. ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་ཡུལ་རྟོགས་པའི་རིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། །Having the property of dharma, because it is the reason for realizing one's own object. མ་ཁྱབ་ན། རང་ཡུལ་ངེས་ཟིན་པའི་རིག་པ་ཡིན་ན། རང་ཡུལ་ངེས་པའི་རིག་པ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། །If it is not pervasive, then if it is knowledge that has already determined its own object, then it is too much, it must be knowledge that determines its own object. མ་ཁྱབ་བྱས་པ་ལ་འགྲེལ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཞིག་འདུག་པའི་ཕྱིར། །Because there are some explanations for making it non-pervasive. འདོད་ན་བཅད་ཤེས་ཆོས་ཅན་གྱིས་བཤག་གོ །If you admit, then refute decisive knowledge, having the property of dharma. རང་ལུགས་ལ་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་དེ་དེའི་མཚན་ཉིད། མ་ཤེས་དོན་གསལ་གྱི་ངོ་བོ་དེ་ཡང་དེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །In my view, the newly arising non-deceptive knowledge is its definition, and the essence of illuminating the unknown object is also its definition. ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ་ཞེས་པ་དེས་ཚད་མའི་ངོ་བོ་དངོས་སུ་བསྟན་ཡང་། དེའི་ངོ་བོ་ཡོངས་རྫོགས་མ་བསྟན། །Although 'valid cognition (tshad ma) is knowledge that is not deceptive' directly indicates the essence of valid cognition (tshad ma), it does not indicate its complete essence. མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་ཞེས་པ་དེས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དངོས་སུ་བསྟན་ཡང་། དེའི་ངོ་བོ་ཡོངས་རྫོགས་མ་བསྟན། །Although 'also the illuminator of the unknown object' directly indicates the definition of valid cognition (tshad ma), it does not indicate its complete essence. དེས་ན་གཞུང་དེ་གཉིས་བསྡོམས་ནས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ Therefore, combining these two scriptures, one can completely

་རྫོགས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་བྱས་པ་ལ། ཁོ་ན་ རེ། ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ་ཞེས་པའི་གཞུང་དེས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་བསྟན་པར་ཐལ། དེས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་སུ་གྱུར་པའི་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་དངོས་སུ་ བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན་མ་ཁྱབ་བོ། །མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དེ་འདྲའི་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་དེ་གཞུང་དེས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། 2-77 ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། འོ་ན་གཞུང་དེས་རྗེས་དཔག་གི་མཚན་ཉིད་དངོས་སུ་བསྟན་པར་ཐལ། དེས་རྗེས་དཔག་གི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་ཞེན་རིག་དངོས་སུ་བསྟན་ པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན་མ་ཁྱབ་བོ། །འདོད་ན། དེ་མིན་པར་ཐལ། དེས་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། དེས་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་སུ་གྱུར་པའི་ རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཞིང་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པ་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། རྟགས་སྔ་མ་བཞིན་ཤེས་སོ། །གཞན་ཡང་། ཁོ་ན་རེ། ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ་ཞེས་པའི་གཞུང་དེས་ཚད་ མའི་ངོ་བོ་ཡོངས་རྫོགས་དངོས་སུ་བསྟན་པར་ཐལ། དེས་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། གཞུང་དེས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དངོས་ སུ་བསྟན་པའི་གང་ཞིག ཚད་མའི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ན། མ་ཁྱབ་བོ། རྟགས་ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་ན་འབུད་དོ། །དང་པོ་མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། གཞུང་དེས་ཚད་མའི་ངོ་བོ་བསྟན་པ་ལ་མ་ཁྱབ། ཁྱབ་ཆེས། མི་སྲིད་གསུམ་གྱི་སྐྱོན་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་ཚིག་རྣམ་དག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། གོང་གི་བཤད་པའི་དོན་ལས་ཤེས་སོ། ། 2-78 གོང་དུ་མ་ཁྱབ་བྱས་པ་ལ། ཁོ་ན་རེ། གཞུང་དེས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་དངོས་སུ་བསྟན་པར་ཐལ། གཞུང་དེས་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་གང་ ཞིག དེས་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་དུ་དངོས་སུ་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ཁྱབ་བོ། དང་པོ་སྔར་ལས་ཤེས་སོ། །ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་ན། གསར་དུ་མི་ བསླུ་བའི་རིག་པ་དེས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་ཏུ་ཐལ། མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །དེ་ཚད་མའི་ངོ་བོ་ཡོངས་རྫོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དེ་ ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་གཞུང་དེས་ཚད་མའི་ངོ་བོ་ཡོངས་རྫོགས་དངོས་སུ་བསྟན་པར་ཐལ་ལོ། །དེས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་སུ་བསྟན་པ་ལ། མ་ཁྱབ་ཁྱབ་ཆེས་མི་སྲིད་ གསུམ་གྱི་སྐྱོན་སྤོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་དེའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་ད

【現代漢語翻譯】如果有人說：『已經完整地闡述了正量（Tshad ma，量， प्रमाण）的教義。』反駁：因為《正量是不欺騙的知識》這部論典已經完整地闡述了正量的定義，所以這是不合理的。因為該論典直接闡述了作為正量定義的、新穎且不欺騙的知識。如果對方說：『這並不周遍。』反駁：如果這不成立，那麼就應該這樣說：因為這種新穎且不欺騙的知識是該論典直接闡述的，所以在那種情況下，它就是直接闡述的正量。如果對方說：『因為它是正量。』反駁：那麼，該論典直接闡述了比量（rJes dpag，अनुमान）的定義，這是不合理的。因為該論典直接闡述了作為比量定義的、新穎且不欺騙的執著意識。如果對方說：『這並不周遍。』如果對方承認，那麼這是不合理的，因為該論典完整地闡述了現量（mNgon sum， प्रत्यक्ष）的定義。如果這不成立，那麼就應該這樣說：因為該論典直接闡述了作為現量定義的、離概念且不錯誤的知識。要知道，這與之前的論證類似。此外，如果有人說：『《正量是不欺騙的知識》這部論典已經完整地、直接地闡述了正量的自性。』反駁：因為該論典闡述了作為正量定義的、新穎且不欺騙的知識。如果這不成立，那麼就應該這樣說：凡是論典直接闡述的正量的定義，都必須是正量的完整定義。如果對方說：『這並不周遍。』如果后一個理由不成立，就應該駁斥。如果第一個理由不成立，那麼就應該這樣說：論典闡述正量的自性並不周遍，這是非常荒謬的，因為其中包含了消除三種不可能之過失的純正論述。如果這不成立，那麼就應該這樣說：從以上所說的意義中可以得知。對於以上所說的不周遍，如果有人說：『該論典已經完整地、直接地闡述了正量的定義。』反駁：因為該論典闡述了作為正量定義的新穎且不欺騙的知識，但它並沒有直接闡述新穎且不欺騙的知識是正量定義的組成部分，所以這並不周遍。第一個理由可以從之前得知。如果后一個理由不成立，那麼新穎且不欺騙的知識就是正量定義的組成部分，這是不成立的。如果對方承認，那麼這是不合理的，因為它就是正量的完整自性。如果這不成立，那麼就應該這樣說：因為它是正量的定義。此外，該論典已經完整地、直接地闡述了正量的自性，這是不合理的，因為它闡述了正量的完整定義，並且消除了不周遍、過於周遍和不可能的三種過失，因為它完整地闡述了它的定義。

【English Translation】 If someone says, 'The doctrine of valid cognition (Tshad ma, 量, प्रमाण) has been completely explained.' Rebuttal: It is unreasonable because the treatise 'Valid Cognition is Non-Deceptive Knowledge' has completely explained the definition of valid cognition, because that treatise directly explains the novel and non-deceptive knowledge that is the definition of valid cognition. If the opponent says, 'That is not pervasive.' Rebuttal: If that is not established, then it should be said: Because such novel and non-deceptive knowledge is directly explained by that treatise, in that case, it is the directly explained valid cognition. If the opponent says, 'Because it is valid cognition.' Rebuttal: Then, it is unreasonable that the treatise directly explains the definition of inference (rJes dpag, अनुमान), because that treatise directly explains the novel and non-deceptive clinging consciousness that is the definition of inference. If the opponent says, 'That is not pervasive.' If the opponent concedes, then it is unreasonable, because that treatise completely explains the definition of direct perception (mNgon sum, प्रत्यक्ष). If that is not established, then it should be said: Because that treatise directly explains the non-conceptual and non-erroneous knowledge that is the definition of direct perception. Know that this is similar to the previous argument. Furthermore, if someone says, 'The treatise 'Valid Cognition is Non-Deceptive Knowledge' has completely and directly explained the nature of valid cognition.' Rebuttal: Because that treatise explains the novel and non-deceptive knowledge that is the definition of valid cognition. If that is not established, then it should be said: Whatever definition of valid cognition is directly explained by the treatise must be the complete definition of valid cognition. If the opponent says, 'That is not pervasive.' If the latter reason is not established, it should be refuted. If the first reason is not established, then it should be said: It is absurd that the treatise does not pervasively explain the nature of valid cognition, because it contains pure discourses that eliminate the faults of the three impossibilities. If that is not established, then it should be said: It can be known from the meaning of what was said above. Regarding the non-pervasiveness mentioned above, if someone says, 'The treatise has completely and directly explained the definition of valid cognition.' Rebuttal: Because the treatise explains the novel and non-deceptive knowledge that is the definition of valid cognition, but it does not directly explain that novel and non-deceptive knowledge is a component of the definition of valid cognition, so it is not pervasive. The first reason can be known from before. If the latter reason is not established, then the novel and non-deceptive knowledge is a component of the definition of valid cognition, which is not established. If the opponent concedes, then it is unreasonable, because it is the complete nature of valid cognition. If that is not established, then it should be said: Because it is the definition of valid cognition. Furthermore, it is unreasonable that the treatise has completely and directly explained the nature of valid cognition, because it explains the complete definition of valid cognition and eliminates the three faults of non-pervasiveness, over-pervasiveness, and impossibility, because it completely explains its definition.

ངོས་སུ་བསྟན་པ་ལ། མ་ཁྱབ་ཁྱབ་ཆེས་མི་སྲིད་གསུམ་གྱི་སྐྱོན་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་ཚིག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲ་ལས་ བྱུང་བ་ཡང་ཞེས་པའི་གཞུང་དེ། དེས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་དངོས་སུ་བསྟན་པ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་ཡིན། བཟུང་བ་འཛིན་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ནི། །མི་འདོད་ཞེས་པའི་གཞུང་དེ། 2-79 དེས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དངོས་སུ་བསྟན་པ་ལ་ཁྱབ་ཆེས་པའི་སྐྱོན་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་ཡིན་པ་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་མ་གྲུབ་ན། སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་དེ། དེས་ ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་དངོས་སུ་བསྟན་པ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་དུ་ཐལ། དེ་དེའི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་ཚིག་རྣམ་དག་ ཡིན་པ་གང་ཞིག དེ་དེས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་དངོས་སུ་བསྟན་པ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་ཚིག་རྣམ་དག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ཁྱབ། དང་པོ་དེར་ཐལ། དེ་གསར་དུ་ མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་དངོས་སུ་བསྟན་པ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་ཚིག་རྣམ་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་ པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཞག་པ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རང་གཞུང་རྣམ་དག་གཅིག་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གཉིས་པ་མ་གྲུབ་ན། སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་ཞེས་པའི་ གཞུང་དེ། ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ་ཞེས་པའི་གཞུང་དེས་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་དུ་དངོས་སུ་བསྟན་པ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་ཚིག་རྣམ་དག་དུ་ཐལ་ལོ། ། 2-80 མ་གྲུབ་པ་གང་ཞིག དེ་དེས་གསར་ཤེས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་དུ་དངོས་སུ་བསྟན་པ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་ཚིག་རྣམ་དག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ཁས། གཉིས་ པ་མ་གྲུབ་ན་སླའོ། ། འདོད་ན། མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་དུ་བསྟན་པ་ལ། མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་ཚིག་རྣམ་དག་ཡོད་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ ན། མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་དུ་བཞག་པ་ལ། མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་མེད་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། དེ་དེར་བཞག་པ་ལ་ཁྱབ་ཆེས་པའི་སྐྱོན་ཡང་མེད་པར་ཐལ། དེ་ དེར་བཞག་པ་ལ་ཁྱབ་ཆེས་པའི་སྐྱོན་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་ཚིག་རྣམ་དག་ཡོད་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། བཟུང་བ་འཛིན་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ནི། །མི་འདོད་ཞེས་པའི་གཞུང་དེ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་མི་བསླུ་བའི་རིག་པས་ཚད་མ་ལ་ཁྱབ་ཆེས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པར་ཐལ། མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཡིན་ན་ཚད་མ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་བཅད་ཤེས་ཆོས་ཅན་གྱིས་ བཤགས་ནས་

【現代漢語翻譯】就我所說，因為有避免『不遍、遍過和不可能』這三種過失的論述語句。例如，『聲音所生也是』這句論述，避免了對正量（pramana）的定義完全沒有涵蓋的過失。『所執即為能執之境，此為世俗諦，非勝義諦』這句論述，避免了對正量的定義涵蓋過多的過失。首先，如果不成立，那麼『聲音所生也是』等論述，就成了避免對正量的定義完全沒有涵蓋的過失的論述。因為它是避免對正量的定義沒有涵蓋的純正論述語句。如果它不是避免對定義的一部分沒有實際指出的過失的純正論述語句，那麼它就不遍。如果第一個論點不成立，那麼它就是避免對『新穎而不欺騙的認知』作為正量的定義沒有涵蓋的過失的純正論述語句。如果不成立，那麼就存在一部避免將『新穎而不欺騙的認知』置於正量定義中的《釋量論》的純正自宗。如果第二個理由不成立，那麼『聲音所生也是』這句論述，就成了『正量是不欺騙的知識』這句論述，避免了對『不欺騙的認知』作為正量的定義的一部分沒有實際指出的過失的純正論述語句。如果不成立，那是因為它不是避免對『新知』作為正量的定義的一部分沒有實際指出的過失的純正論述語句。如果第一個論點被接受，而第二個論點不成立，那就很容易解決。如果接受，那麼就存在避免對『不欺騙的認知』作為正量的定義的一部分沒有涵蓋的過失的純正論述語句。如果接受，那麼對於將『不欺騙的認知』作為正量的定義的一部分，就不存在沒有涵蓋的過失。對於將它置於該處，也不存在涵蓋過多的過失。因為存在避免將它置於該處而產生涵蓋過多的過失的純正論述語句。如果不成立，那麼『所執即為能執之境，此為世俗諦，非勝義諦』這句論述就是那樣的論述。如果接受，那麼『不欺騙的認知』就會對正量產生涵蓋過多的過失。如果『不欺騙的認知』就是正量，那麼就不會有不遍的過失。如果不成立，那麼就以決斷識（指一種清晰、明確的認知狀態）作為有法（dharma，指被討論或證明的主題），然後進行懺悔。

【English Translation】 As I have stated, there are textual statements that avoid the three faults of 'non-pervasion, over-pervasion, and impossibility'. For example, the statement 'also arising from sound' avoids the fault of not fully encompassing the definition of pramana ( प्रमाण , प्रमाण, pramāṇa, valid cognition). The statement 'What is grasped is the object of grasping, this is conventional truth, not ultimate truth', avoids the fault of over-pervasion in the definition of pramana. Firstly, if it is not established, then the statement 'also arising from sound' and so on, becomes a statement that avoids the fault of not fully encompassing the definition of pramana. Because it is a pure statement that avoids the fault of not encompassing the definition of pramana. If it is not a pure statement that avoids the fault of not actually pointing out a part of the definition, then it is non-pervasive. If the first point is not established, then it is a pure statement that avoids the fault of not encompassing the actual pointing out of 'novel and non-deceptive cognition' as the definition of pramana. If it is not established, then there exists a pure Svātantrika (自續派) position of the Commentary on Pramana (Pramanavarttika, 《釋量論》) that avoids placing 'novel and non-deceptive cognition' in the definition of pramana. If the second reason is not established, then the statement 'also arising from sound' becomes the statement 'pramana is non-deceptive knowledge', avoiding the pure statement of the fault of not actually pointing out 'non-deceptive cognition' as part of the definition of pramana. If it is not established, it is because it is not a pure statement that avoids the fault of not actually pointing out 'new knowledge' as part of the definition of pramana. If the first point is accepted, and the second point is not established, then it is easy to resolve. If accepted, then there exists a pure statement that avoids the fault of not encompassing 'non-deceptive cognition' as part of the definition of pramana. If accepted, then there is no fault of non-pervasion for placing 'non-deceptive cognition' as part of the definition of pramana. There is also no fault of over-pervasion for placing it there. Because there exists a pure statement that avoids the fault of over-pervasion that arises from placing it there. If it is not established, then the statement 'What is grasped is the object of grasping, this is conventional truth, not ultimate truth' is such a statement. If accepted, then 'non-deceptive cognition' will cause the fault of over-pervasion for pramana. If 'non-deceptive cognition' is pramana, then there will be no fault of non-pervasion. If it is not established, then confess with the decisive consciousness (指一種清晰、明確的認知狀態) as the subject (dharma, 指被討論或證明的主題).

འཁོར་གསུམ་བྱེད། གཞན་ཡང་། ཚད་མ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མཚོན་བྱ་ཐ་དད་པ་གཉིས་སུ་ཐལ། ཁྱོད་ལ་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ཁྱབ། མ་གྲུབ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། 2-81 ཁྱོད་ལ་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཡོད་པར་ཐལ། གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་དེ་ཡང་ཁྱོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན། མ་ཤེས་དོན་གསལ་གྱི་རིག་པ་དེ་ཡང་ཁྱོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན། དེ་ གཉིས་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གཉིས་དངོས། ཕྱི་མ་དེར་ཐལ། དེ་གཉིས་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གོང་གི་མ་ཁྱབ་མཚམས་ལ། ཁོ་ན་རེ། རྗེ་བཙུན་ས་པཎ་གྱི་ཞལ་ནས། མཚན་ ཉིད་གཉིས་ཀྱིས་འཇོག་ན་ནི། །མཚོན་བྱ་དེ་ཡང་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ཁྱབ་བོ། །འོ་ན། དེའི་དོན་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཚད་མ་ལ་ མཚན་ཉིད་དོན་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཡོད་ཟེར་ན། གཞུང་དེ་འདྲེན་པ་ཡིན་མོད། དེ་གཉིས་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཡིན་ཡང་དེ་གཉིས་དོན་གཅིག་མིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་། ཁོ་ན་རེ། རིགས་གཏེར་ ལས་ཀྱང་། མཚན་མཚོན་གྲངས་མཉམ་ངོ་བོ་གཅིག །རྫས་ཡོད་བཏགས་ཡོད་ཉིད་དུ་འདོད། །ཞེས་བཤད་པ་དེ་མི་འཐད་པར་ཐལ་ལོ། །མཚན་མཚོན་གཉིས་གྲངས་མི་མཉམ་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། ཚད་མ་ ལ་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ཁྱབ་བོ། །མ་གྲུབ་ན་གོང་ལས་ཤེས་སོ། །མ་ཁྱབ་མཚམས་ལ། མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་རྫས་ཡོད་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་དང་། མཚོན་བྱ་ཡིན་ན་བཏགས་ཡོད་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ཁས་ལེན་རིགས་པར་ཐལ། 2-82 གཞུང་དེའི་བསྟན་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ཁྱབ་བོ། །འདོད་ན། བློ་ཡུལ་བྱ་རུང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྫས་ཡོད་དུ་ཐལ། ཁྱོད་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་སླའོ། །ཡང་བུམ་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བཏགས་ཡོད་ དུ་ཐལ། ཁྱོད་མཚོན་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། སྟོན་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཚད་མར་གྱུར་པ་འགྲོ་ལ་ཕན་བཞེད་པ་ལ་སོགས་ཀྱི་གཞུང་ཡོངས་རྫོགས་ དེའི་སྐབས་ནས་དངོས་བསྟན་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དེའི་ཚིག་ཟུར་གྱི་ཚད་མར་གྱུར་པ་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་བསྟན་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། རྐང་ལ་མ་ ཁྱབ་བོ། །རྟགས་དེར་ཐལ། དེའི་དངོས་བསྟན་གྱི་ཚད་མ་ཡོད། རྣམ་མཁྱེན་དེ་ཡང་མིན། མངོན་སུམ་དེ་ཡང་མིན། རྗེས་དཔག་དེ་ཡང་མིན། དེ་ལས་གཞན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་རྣམས་མ་གྲུབ་ན། དེ་རྣམས་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་ཐལ་ལོ། །མ་ཁྱབ་མཚམས་ལ། སྟོན་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེའི་དངོས་བསྟན་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེའི་དངོས་བསྟན་གྱི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ ཁྱབ་བོ། །ཡང་དེ་དེའི་དངོས་བསྟན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པར་ཐལ། དེའི་དངོས་བསྟན་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན་མ་ཁྱབ་བོ། །ཡང་ཆོས

【現代漢語翻譯】進行三輪（'khor gsum byed'）。此外，量（'tshad ma'）法，你具有兩個不同的所詮（'mtshon bya'），因為你具有兩個不同的定義（'mtshan nyid'）。如果不遍及（'ma khyab'），如果不成立（'ma grub na'），那麼，這個法，你具有兩個不同的定義，因為新而不欺騙的知識（'gsar du mi bslu ba'i rig pa'）也是你的定義，不瞭解而使意義清晰的知識（'ma shes don gsal gyi rig pa'）也是你的定義，因為這兩者是不同的。前兩者是實有（'dngos'），後者也是如此，因為這兩者的反體（'ldog pa'）是不同的。在上面的不遍及的界限上，有人說，至尊薩迦班智達（'rje btsun sa paN'）說：『如果用兩個定義來確定，那麼所詮也會變成兩個』，這不合理，因為不遍及。那麼，它的意義是什麼呢？如果說量具有兩個不同的意義定義，那麼就是引用那個論典，即使這兩者的反體不同，但因為這兩者不是一個意思，所以沒有過失。此外，有人說，在《理藏》（'rigs gter'）中也說：『定義和所詮數量相等，本體相同，是實有和假有。』這不合理，因為定義和所詮的數量不相等。如果不成立，那麼就是這樣，量具有兩個不同的定義，所以不遍及。如果不成立，那麼從上面就可以知道。在不遍及的界限上，如果說是定義，那麼遍及於實有，如果說是所詮，那麼遍及於假有，承認這是合理的，因為那個論典的教義已經成立，所以不遍及。如果承認，那麼心識所緣（'blo yul bya rung'）法，你是實有，因為你是定義，理由容易。還有，瓶子（'bum pa'）法，你是假有，因為你是所詮。此外，導師釋迦牟尼（'ston pa shAkya thub pa'）法，你是量，因為你成為量，利益眾生等論典全部從那時起就是直接顯示的量。如果不成立，那麼就是這樣，因為他的詞句中的『成為量』是從直接顯示的量來說的，所以不遍及於足。理由是這樣，他有直接顯示的量，也不是一切智（'rnam mkhyen'），也不是現量（'mngon sum'），也不是比量（'rjes dpag'），因為沒有其他的。如果後面的那些不成立，那麼那些就是量的士夫。在不遍及的界限上，導師釋迦牟尼法，你是他的直接顯示的量，因為你是他的直接顯示的士夫，所以不遍及。還有，那個是他的直接顯示的知識，因為他是直接顯示的量，如果這樣說，那麼不遍及。還有，法

【English Translation】 Performing the three circles ('khor gsum byed'). Furthermore, valid cognition ('tshad ma') as a subject of dharma, you entail having two different designata ('mtshon bya'), because you have two different definitions ('mtshan nyid'). If not pervasive ('ma khyab'), if not established ('ma grub na'), then, this dharma, you entail having two different definitions, because the knowledge that is newly non-deceptive ('gsar du mi bslu ba'i rig pa') is also your definition, and the knowledge that clarifies meaning without understanding ('ma shes don gsal gyi rig pa') is also your definition, because these two are different. The former two are real entities ('dngos'), and the latter is also so, because the reverses ('ldog pa') of these two are different. On the boundary of the above non-pervasiveness, someone says, the venerable Sakya Pandita ('rje btsun sa paN') said: 'If determined by two definitions, then the designatum will also become two,' this is unreasonable, because it is not pervasive. Then, what is its meaning? If it is said that valid cognition has two different meaning definitions, then that treatise is being quoted, even if the reverses of these two are different, but because these two are not the same meaning, there is no fault. Furthermore, someone says, in the 'Treasury of Reasoning' ('rigs gter') it is also said: 'Definition and designatum are equal in number, the essence is the same, it is considered to be real and imputed.' This is unreasonable, because the number of definition and designatum are not equal. If not established, then it is so, valid cognition has two different definitions, so it is not pervasive. If not established, then it can be known from above. On the boundary of non-pervasiveness, if it is a definition, then it is pervasive with being a real entity, and if it is a designatum, then it is pervasive with being an imputed entity, it is reasonable to accept this, because the doctrine of that treatise has been established, so it is not pervasive. If accepted, then the object of mind ('blo yul bya rung') as a subject of dharma, you are a real entity, because you are a definition, the reason is easy. Also, the pot ('bum pa') as a subject of dharma, you are an imputed entity, because you are a designatum. Furthermore, the teacher Shakyamuni ('ston pa shAkya thub pa') as a subject of dharma, you entail being valid cognition, because you became valid cognition, benefiting beings, etc., all the treatises from that time are directly shown valid cognition. If not established, then it is so, because the phrase 'became valid cognition' in his words is from the directly shown valid cognition, so it is not pervasive on the foot. The reason is so, he has directly shown valid cognition, and it is not omniscience ('rnam mkhyen'), nor is it direct perception ('mngon sum'), nor is it inference ('rjes dpag'), because there is nothing else. If the latter ones are not established, then those are the persons of valid cognition. On the boundary of non-pervasiveness, the teacher Shakyamuni as a subject of dharma, you entail being his directly shown valid cognition, because you are his directly shown person, so it is not pervasive. Also, that is his directly shown knowledge, because he is directly shown valid cognition, if it is said so, then it is not pervasive. Also, dharma

་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་ཡིན་ན། ཆོས་དེའི་ངོ་བོ་ཡོངས་རྫོགས་མ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། 2-83 ཚད་མ་ལ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། རྟོགས་ པ་དང་བྲལ་ཞིང་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པ་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་སུ་ཐལ། ཁྱོད་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་མ་ཁྱབ་བྱས་པ་ལ། འོ་ན་གསར་རྟོགས་ཀྱི་རིག་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་ གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་ཞེས་པའི་གཞུང་དེས་དེ་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དེས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་བསྟན་པ་གང་ ཞིག དེས་མ་ཤེས་དོན་གསལ་གྱི་རིག་པ་དེ་ཡང་དེར་མ་བསྟན། གསར་ཤེས་དེ་ཡང་དེར་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེ་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་དུ་ཐལ་ལོ། །མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན་འཁོར་གསུམ་བྱེད། ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་བྱས་པ་ལ། འོ་ན་གསར་ཤེས་དེའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་སུ་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱི་དྲངས་ནས་སྐྱེས་པའི་སྔོན་པོ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་ཆོས་ཅན་གྱིས་གཤོག 2-84 གཞན་ཡང་། མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་ཞེས་པ་དེས་ཚད་མའི་ངོ་བོ་ཡོངས་རྫོགས་དངོས་སུ་བསྟན་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན། གཞུང་དེས་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་གྱི་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་དེ་ དངོས་སུ་བསྟན། དེའི་ཟུར་གྱི་གསར་ཤེས་དེ་ཡང་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན་མ་ཁྱབ་བོ། །དང་པོ་མ་གྲུབ་ན་དེ་དེས་དངོས་སུ་བསྟན་པར་ཐལ། མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་དེ་དེའི་སྐབས་ ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་སླའོ། །གཉིས་པ་མ་གྲུབ་ནའང་དེས་ཤེས་སོ། །གཞན་ཡང་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཡིན་ན། ཚད་མ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། ཚད་མ་བསླུ་ མེད་ཅན་ཤེས་པ་ཞེས་པ་དེས་དེ་དེའི་མཚན་ཉིད་དུ་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གསར་རྟོགས་ཀྱི་རིག་པ་ཡིན་ན་ཚད་མ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྔོ་འཛིན་དབང་ མངོན་གྱིས་དྲངས་ནས་སྐྱེས་པའི་སྔོན་པོ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། ཁྱོད་སྔོན་པོའི་དོན་སྤྱི་ལ་གསར་ཤེས་ཀྱི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་ དེར་ཐལ། ཁྱོད་སྔོན་པོའི་དོན་སྤྱི་ལ་གསར་ཤེས་ཡིན་པ་གང་ཞིག ཁྱོད་སྔོན་པོའི་དོན་སྤྱི་རྟོགས་པའི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་སླ། དང་པོ་དེར་ཐལ། སྔོན་པོ་ཡོད་པ་གང་ཞིག ར

【現代漢語翻譯】如果它是其定義的區域性，那麼該法（chos）的完整本質就不是必須的，因為。 2-83 因此，對於量（tshad ma），如果承認，那麼無誤的知識（ma 'khrul ba'i rig pa）作為有法（chos can），你不是現量（mngon sum）的完整定義，因為你是其定義的區域性。如果不成立，那麼因為無分別且無誤的知識是現量的完整定義。如果承認，那麼它作為有法，你必須是現量的完整定義，因為你是現量的定義。在根本上沒有遍及。那麼，新認識的知識作為有法，你不是量的完整定義，因為你是其定義的區域性。如果不成立，那麼因為『也是未知的顯現者』（ma shes don gyi gsal byed kyang）的論述表明它是其定義的區域性。如果不成立，那麼它表明量的定義的區域性是什麼？它也沒有在那裡表明未知的顯現知識，也沒有在那裡表明新的知識。如果不成立，那麼它必須是其定義的區域性。如果不成立，因此。如果承認，那麼會產生三轉輪（'khor gsum byed）。如果後面的不成立。那麼，新的知識必須是其完整定義。如果承認，那麼由認知藍色的根識（sngo 'dzin dbang mngon）所產生的藍色回憶的憶念識（dran shes）作為有法。 2-84 此外，『也是未知的顯現者』必須直接表明量的完整本質。如果承認，那麼該論述直接表明了其定義的區域性，即無誤的知識，也直接表明了其區域性，即新的知識，如果這樣說，那麼沒有遍及。如果第一個不成立，那麼它必須直接表明，因為無誤的知識是在那個時候直接表明的知識。理由簡單。如果第二個不成立，那麼它也知道。此外，如果是新的無誤知識，那麼必須是量，因為『量是無誤的知識』直接表明了它是其定義。如果承認，那麼如果是新的認識知識，那麼必須是量，因為承認。如果承認，那麼由認知藍色的根識所產生的藍色回憶的憶念識作為有法，必須是那樣。因此。如果不成立，那麼必須是那樣，因為你是對藍色總相（sngon po'i don spyi）的新認識知識。如果不成立，那麼必須是那樣，因為你對藍色總相的新認識是什麼？因為你是認識藍色總相的知識。後面的簡單。如果第一個是那樣，那麼藍色存在是什麼？因為

【English Translation】 If it is a part of its definition, then the complete essence of that dharma (chos) must not be, because. 2-83 Therefore, for valid cognition (tshad ma), if you admit, then unerring knowledge (ma 'khrul ba'i rig pa) as the subject (chos can), you are not the complete definition of direct perception (mngon sum), because you are a part of its definition. If it is not established, then because non-conceptual and unerring knowledge is the complete definition of direct perception. If you admit, then it as the subject, you must be the complete definition of direct perception, because you are the definition of direct perception. There is no pervasion in the root. Then, newly cognizing knowledge as the subject, you are not the complete definition of valid cognition, because you are a part of its definition. If it is not established, then because the statement 'also the illuminator of the unknown' (ma shes don gyi gsal byed kyang) shows that it is a part of its definition. If it is not established, then what does it show as a part of the definition of valid cognition? It also does not show there the knowledge that illuminates the unknown, nor does it show there the new knowledge. If it is not established, then it must be a part of its definition. If it is not established, therefore. If you admit, then it will produce three turnings of the wheel ('khor gsum byed). If the latter is not established. Then, the new knowledge must be its complete definition. If you admit, then the memory consciousness (dran shes) of the blue color, which is produced by the blue-perceiving sense direct perception (sngo 'dzin dbang mngon), as the subject. 2-84 Furthermore, 'also the illuminator of the unknown' must directly show the complete essence of valid cognition. If you admit, then that statement directly shows the part of its definition, which is unerring knowledge, and also directly shows its part, which is new knowledge, if you say so, then there is no pervasion. If the first is not established, then it must directly show, because unerring knowledge is the knowledge that is directly shown from that time. The reason is easy. If the second is not established, then it also knows. Furthermore, if it is new unerring knowledge, then it must be valid cognition, because 'valid cognition is unerring knowledge' directly shows that it is its definition. If you admit, then if it is new cognition knowledge, then it must be valid cognition, because you admit. If you admit, then the memory consciousness of the blue color, which is produced by the blue-perceiving sense direct perception, as the subject, it must be so. Therefore. If it is not established, then it must be so, because you are the new cognition knowledge of the blue universal (sngon po'i don spyi). If it is not established, then it must be so, because what is your new cognition of the blue universal? Because you are the knowledge that cognizes the blue universal. The latter is easy. If the first is so, then what is the existence of blue? Because

ང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་འོག་ཏུ། ། 2-85 སྤྱིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐོབ་ཞེས་པའི་གཞུང་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་གོང་ལ་མ་ཁྱབ་བྱས་པ་ལ། དེ་ཆོས་ཅན་ཁྱོད་སྔོན་པོའི་དོན་སྤྱི་གསར་དུ་ཤེས་པའི་གསར་ཤེས་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ སྔོན་པོའི་དོན་སྤྱི་ལ་གསར་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་རེ་འདི་ལ་མ་ཁྱབ་ཟེར་དགོས། རྟགས་དངོས། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་རྟོགས་ཟིན་རྟོགས་པའི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་ལ་བཅད་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་མ་ཁྱབ་མཚམས་ལ། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྔོན་པོའི་དོན་སྤྱི་ལ་གསར་རྟོགས་ཀྱི་རིག་པ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་ལ་གསར་ ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་རྟོགས་ཟིན་རྟོགས་པའི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའང་མ་ཁྱབ་བོ། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་ལ་བཅད་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་ དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གསར་ཤེས་སུ་སོང་བའི་ཡུལ་ཡོད་པར་ཐལ། ཁྱོད་གསར་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་དངོས། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་ཡུལ་ལ་གསར་དུ་ཤེས་པ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར་ ན་མ་ཁྱབ་བོ། །འདོད་ན། ཁྱོད་རང་ཡུལ་ལ་གསར་ཤེས་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་རང་ཡུལ་ལ་རྟོགས་ཟིན་རྟོགས་པའི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱིས་དྲངས་ནས་སྐྱེས་པའི་སྔོན་པོ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་དེ། 2-86 སྔོན་པོའི་དོན་སྤྱི་ལ་བཅད་ཤེས་མིན་ཟེར་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་ལ་བཅད་ཤེས་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་ལ་ངེས་ཤེས་གང་ཞིག ཁྱོད་དེ་ལ་རྗེས་དཔག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་སླ། ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་ལ་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །གོང་གི་རྟགས་དང་པོ་མ་གྲུབ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་ལ་ངེས་ཤེས་སུ་ཐལ། ཁྱོད་དེ་རྟོགས་པའི་ངེས་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་རྟོགས་ཟིན་རྟོགས་པའི་ངེས་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་དེ་ལ་དྲན་ ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱིས་དྲངས་ནས་སྐྱེས་པའི་སྔོན་པོ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་སྐྱེས་མ་ཐག་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྔོན་པོ་ངེས་མ་ཐག་པའི་གང་ཟག་ཏུ་ཐལ། ཁྱོད་ དེ་ངེས་པའི་གང་ཟག་ཡིན། ཁྱོད་དེ་ངེས་ཟིན་ངེས་པའི་གང་ཟག་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱི་སྔོན་པོ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་སྔོ་ འཛིན་དབང་མངོན་གྱིས་དྲངས་ནས་སྐྱེས་པའི་སྔོན་པོ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་སྐྱེ་ཁ་མའི་གང་ཟག་དེ་ཡང་སྔོན་པོ་ངེས་མ་ཐག་པའི་གང་ཟག་ཏུ་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན། དེ་འདྲ་བའི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་དེ་སྔོན་པོ་ངེས་ཁ་མའི་གང་ཟག་ཏུ་ཐལ་ལོ། ། 2-87 ཕྱི་མ་མ་

【現代漢語翻譯】當我領悟到自性時。 2-85 爲了實現獲得普遍相識之論的宗旨。在此之前進行未遍及的辯駁。就此法，你成為新知，因為你新知藍色之總相。我們必須說這不遍及。理由真實。如果承認，就此法，你不成為那，因為你是已證悟的證悟之智。如果不成立，則因為你對此是決斷識。再次，在未遍及的界限上，就此法，你成為對藍色總相的新證悟之智，因為你對此是新知。如果承認，則不成為那，因為你已經是證悟的證悟之智，這也不遍及。如果不成立，則因為你對此是決斷識。此外，就此法，你具有成為新知的對境，因為你是新知。理由真實。如果承認，就此法，你成為對自境的新知，因為你承認。這不遍及。如果承認，你不是對自境的新知，因為你已經是證悟的證悟之智。還有，由執藍之根識所引導而生起的憶念藍色的憶念識。 2-86 如果說不是對藍色總相的決斷識，就此法，你成為對此的決斷識，因為你是對此的定解，並且你不是對此的后比量。第一個容易理解。如果後者不成立，就此法，你不是對此的比量正量。如果承認，就此法，你成為對此的正量。如果之前的理由不成立，就此法，你成為對此的定解，因為你是證悟此的定解。如果不成立，則因為你是已證悟的證悟之定解，因為你對此是憶念識。還有，由執藍之根識所引導而生起的憶念藍色的憶念識剛生起之人，就此法，你成為剛確定藍色之人，因為你是確定此之人，並且你不是已確定此的確定之人。如果承認，那麼，以所作之因來成立藍色無常的辯論者，其相續中由執藍之根識所引導而生起的憶念藍色的憶念識即將生起之人，也成為剛確定藍色之人。如果承認，那麼，如此的辯論者也成為即將確定藍色之人。 2-87 後者不...

【English Translation】 When I realize the nature of myself. 2-85 In order to achieve the purpose of the treatise that states to obtain the general aspect of consciousness. Before that, a refutation of non-pervasion is made. In this case, you, the subject, become a new knowledge because you newly know the general characteristic of blue. We must say that this is not pervasive. The reason is real. If you admit, then, in this case, you do not become that, because you are the wisdom of realization that has already been realized. If it is not established, then it is because you have decisive knowledge about it. Again, at the boundary of non-pervasion, in this case, you become the wisdom of new realization of the general characteristic of blue, because you are a new knowledge about it. If you admit, then it is not that, because you are already the wisdom of realization that has been realized, which is also not pervasive. If it is not established, then it is because you have decisive knowledge about it. Furthermore, in this case, you have an object that has become a new knowledge, because you are a new knowledge. The reason is real. If you admit, then, in this case, you become a new knowledge of your own object, because you admit it. This is not pervasive. If you admit, you are not a new knowledge of your own object, because you are already the wisdom of realization that has been realized. Also, the memory consciousness of remembering blue that arises from being led by the blue-grasping sense consciousness. 2-86 If you say it is not a decisive knowledge of the general characteristic of blue, in this case, you become a decisive knowledge of it, because you are a certainty about it, and you are not a subsequent inference about it. The first is easy to understand. If the latter is not established, in this case, you are not a valid inference about it. If you admit, then, in this case, you become valid about it. If the previous reason is not established, in this case, you become a certainty about it, because you are the certainty of realizing it. If it is not established, then it is because you are the certainty of realization that has already been realized, because you are a memory consciousness about it. Furthermore, the person who has just given rise to the memory consciousness of remembering blue that arises from being led by the blue-grasping sense consciousness, in this case, you become a person who has just ascertained blue, because you are a person who has ascertained it, and you are not a person who has already ascertained it. If you admit, then, the person who is about to give rise to the memory consciousness of remembering blue that arises from being led by the blue-grasping sense consciousness in the continuum of the pure opponent who establishes the impermanence of blue by the reason of being made, also becomes a person who has just ascertained blue. If you admit, then, such a pure opponent also becomes a person who is about to ascertain blue. 2-87 The latter is not...

གྲུབ་ན། དེ་འདྲའི་དྲན་ཤེས་དེ་སྔོན་པོའི་དོན་སྤྱི་ལ་གསར་ཤེས་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །གཞན་ཡང་ཉོན་ཅིག དེ་འདྲའི་གང་ཟག་ཡིན་ན། སྔོན་པོ་ངེས་ཟིན་ངེས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་ དགོས་པར་ཐལ། འདོད་ན། སྔོན་པོ་མ་ངེས་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱིས་དྲངས་ནས་སྐྱེས་པའི་སྔོན་པོ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་སྐྱེས་མ་ཐག་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན་གྱིས་གཤོག གཞན་ཡང་། མི་བསླུ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་གཉིས། །རང་མཚན་རྟོགས་པར་དོན་ལ་མཐུན། །ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ན། ཚད་མ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་ པ་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ན། ཚད་མ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དེ་ཡང་ཡིན། ཚད་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡིན་པའི་གཞི་མཐུན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མི་བསླུ་ལས་དང་བྱེད་པོ་དང་། །བྱ་བ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ན། ཚད་མ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེའི་ ཚིག་ཟུར་གྱི་མི་བསླུ་ལས་དང་བྱེད་པོ་དང་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ན། ཚད་མ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན་མ་ཁྱབ་བོ། །འདོད་ན་བཅད་ཤེས་ཆོས་ཅན། 2-88 དེར་ཐལ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན་སླ། མ་གྲུབ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེར་ཐལ། ཁྱོད་ཁྱད་ཆོས་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། ཁྱོད་རང་ཡུལ་རྟོགས་པའི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་མཚན་ཉིད་དེ་མཚན་གཞིའི་སྟེང་དུ་ངེས་ཚུལ་འཆད་པ་ལ། རང་ངེས་ཚད་མ་ དང་། གཞན་ངེས་ཚད་མའི་ངེས་ཚུལ་བཤད་པ་གཉིས། རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི་གཞན་དུ་བལྟས་པས་ཆོག འདིར་དེ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ངོས་འཛིན་ཙམ་བྱས་ན། རང་ངེས་ཚད་མ་དང་། གཞན་ངེས་ཚད་མ་ གཉིས། དང་པོ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་རང་ངེས་ཚད་མ་དང་། རྗེས་དཔག་ཏུ་གྱུར་པའི་རང་ངེས་ཚད་མ་གཉིས། ཕྱི་མ་དང་རྗེས་དཔག་དོན་གཅིག དང་པོ་ལ་དབང་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་རང་ ངེས་ཚད་མ། དོན་རིག་ཡིད་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་རང་ངེས་ཚད་མ། རང་རིག་ཏུ་གྱུར་པའི་རང་ངེས་ཚད་མ། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་རང་ངེས་ཚད་མ་དང་བཞི་ཡོད། དང་པོ་གཉིས་ རིམ་བཞིན། སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་གཟུགས་འཛིན་དབང་མངོན་དང་། སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་གཟུགས་འཛིན་ཡིད་མངོན་ལྟ་བུ་ལ་འཇོག གསུམ་པ་ནི། ཤེས་པ་ངེས་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་ལྟ་བུ་ལ་འཇོག 2-89 བཞི་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་དོན་གཅིག ཡང་དེ་ལ་དོན་བྱེད་སྣང་ཅན་གྱི་རང་ངེས་ཚད་མ། གོམས་པ

【現代漢語翻譯】如果成立，那麼這樣的記憶認知就成了對藍色總相的新認知了。另外，聽著。如果是這樣的人，那麼一定是確定認知藍色的那個人。如果承認，那麼，對於一個不確定藍色的人來說，由其相續中的藍色執著現量所引發而產生的藍色記憶認知剛剛生起的那個人，你（宗）要遮破。另外，『不欺誑、不愚昧、意義清晰』，在證悟自相上與意義相符。如果說這是從『直接顯示的認知』的角度來說的，那麼就一定是量。因為這是從『量是不欺誑的認知』的角度直接顯示的認知，所以一定是量。如果不成立，那麼就應該推出那個結論。那也是成立的。因為不存在既是量又不是量的共同基礎。如果承認，那麼，如果說這是從『不欺誑是業、作者和行為三者的自性』的角度直接顯示的認知，那麼就一定是量。因為你承認。如果承認，那麼，如果說這是從那句話的字裡行間『不欺誑是業、作者和』的角度直接顯示的認知，那麼就一定是量。如果說因為你承認，那麼就不遍及。如果承認，那麼，破識（宗）， 2-88 就應該推出那個結論，因為那個原因。如果承認，那就容易了。如果不成立，那麼，那個法（宗），你應該推出那個結論。因為你是具備三種特徵的不欺誑的覺知，因為是不欺誑的覺知。如果不成立，那麼就應該推出那個結論。因為你是證悟自境的覺知，因為你是識。第二，講述了體相如何在所立上確定的方式。分為自證量和它證量兩種。詳細的講述可以參考其他地方。這裡僅僅是對這兩者的本體進行識別。自證量和它證量兩種。第一種，分為現量的自證量和比量的自證量兩種。後者和比量意義相同。第一種，分為根現量的自證量、意義的意現量的自證量、自證的自證量、瑜伽現量的自證量四種。前兩種依次是，佛陀聖者相續中的色蘊執著根現量，以及佛陀聖者相續中的色蘊執著意現量等。第三種是，對於確定認知的那個人的相續中的，體驗認知的自證現量等。2-89 第四種和瑜伽現量意義相同。還有，具有能起作用顯現的自證量，串習

【English Translation】 If it holds, then such memory consciousness would be an awareness of the universal blue that is not new. Furthermore, listen. If it is such a person, then it must be a person who has definitely apprehended blue. If you accept this, then you (the proponent) must refute the person who has just given rise to a memory consciousness of blue, which is produced by the manifest sense consciousness apprehending blue in the continuum of a person who has not definitely apprehended blue. Moreover, 'non-deceptive, non-ignorant, and clear in meaning' are consistent with the meaning in realizing the own-character. If it is a consciousness that is explicitly shown from the context of 'non-deceptive,' then it must be a valid cognition (pramana). Because it is a consciousness that is explicitly shown from the context of 'valid cognition is non-deceptive,' it must be a valid cognition. If it is not established, then that consequence follows. That is also the case. Because there is no common basis for something that is both a valid cognition and not a valid cognition. If you accept, then if it is a consciousness that is explicitly shown from the context of 'non-deceptive is the nature of action, agent, and deed,' then it must be a valid cognition. Because you accept it. If you accept, then if it is a consciousness that is explicitly shown from the context of 'non-deceptive is action, agent, and' in the implication of that statement, then it must be a valid cognition. If you say it is because you accept it, then it is not pervasive. If you accept, then the conceptual consciousness (subject), 2-88 that consequence follows for that reason. If you accept, it is easy. If it is not established, then that subject, you should infer that. Because you are a non-deceptive awareness possessing three characteristics, because it is a non-deceptive awareness. If it is not established, then that consequence follows. Because you are an awareness that cognizes its own object, because you are a consciousness. Second, explaining how the definition is determined on the basis of the defined. There are two explanations: the determination of self-validating cognition and the determination of other-validating cognition. A detailed explanation can be found elsewhere. Here, we only identify the nature of these two. Self-validating cognition and other-validating cognition. The first is divided into manifest self-validating cognition and inferential self-validating cognition. The latter and inference have the same meaning. The first is divided into sense-manifest self-validating cognition, meaning-cognizing mental-manifest self-validating cognition, self-cognizing self-validating cognition, and yogic-manifest self-validating cognition. The first two are, respectively, like the sense-manifest cognition apprehending form in the continuum of Buddhas and noble beings, and the mental-manifest cognition apprehending form in the continuum of Buddhas and noble beings. The third is like the self-cognizing manifest cognition experiencing consciousness in the continuum of a person who has definitely cognized consciousness. 2-89 The fourth and yogic manifest cognition have the same meaning. Also, there is self-validating cognition that has the appearance of being able to perform a function, habituation

་ཅན་གྱི་རང་ངེས་ཚད་མ། རང་རིག་ཏུ་གྱུར་པའི་རང་ངེས་ཚད་མ། རྗེས་དཔག་ ཏུ་གྱུར་པའི་རང་ངེས་ཚད་མ་དང་བཞི་ཡོད་དེ། རིག་གཏེར་ལས། དོན་རིག་གཉིས་དང་རང་རིག་དང་། །རྗེས་སུ་དཔག་རྣམས་རང་ལས་ངེས་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ནི། མེས་བཙོ་བསྲེག་གི་དོན་ བྱེད་ནུས་པར་སྣང་བའི་དབང་མངོན་ལྟ་བུ། གཉིས་པ་ནི་མེ་ལ་ཡུན་རིང་དུ་གོམས་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་མེ་འཛིན་དབང་མངོན་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་དང་། བཞི་པ་གཉིས་གོང་དུ་བཤད་ཟིན། གཉིས་པ་གཞན་ངེས་ཚད་མའི་དབྱེ་བ་ལ། སྣང་བ་རང་ལས་ངེས་ཞིང་བདེན་པ་གཞན་ལས་ངེས་ཀྱི་ཚད་མ། སྤྱི་རང་ལས་ངེས་ཤིང་ཁྱད་པར་གཞན་ལས་ངེས་ཀྱི་ཚད་མ། སྣང་བ་ཉིད་ཀྱང་ གཞན་ལས་ངེས་ཀྱི་ཚད་མ་དང་གསུམ་ཡོད་དོ། །དང་པོ་ནི། དོན་ལ་མེའི་ཁ་དོག་ཡིན་ཞིང་རྟོག་པས་མེའི་ཁ་དོག་ཡིན་མིན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་དུས་རྒྱང་རིང་པོའི་མེའི་ཁ་དོག་དམར་ལམ་པ་ འཛིན་པའི་དབང་མངོན་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་དེ་ལྟར་དུ་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། དེ་སྣང་བ་ཁོ་རང་དམར་ལམ་པར་ངེས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ཡང་། བདེན་པ་མེའི་ཁ་དོག་དམར་ལམ་པ་གཞན་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ན་དེ་ལྟར་དུ་བཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། 2-90 གཉིས་པ་ནི་དོན་ལ་ཤ་པ་ཡིན་ཞིང་། རྟོག་པས་ཤ་པ་ཡིན་མིན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་དུས་ཀྱི་རྒྱང་རིང་པོའི་ཡལ་ག་ལོ་འདབ་དང་ལྡན་པ་འཛིན་པའི་དབང་མངོན་ལྟ་བུ། དེ་ལ་དེར་འཇོག་ པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། དེ་སྤྱིར་ཤིང་ཙམ་ལ་རང་ངེས་ཚད་མ་དང་། ཁྱད་པར་ཤ་པ་ལ་གཞན་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དེ་ལྟར་དུ་བཞག་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། ཚ་ཞིང་ སྲེག་པ་མ་ངེས་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་མེས་བཙོ་སྲེག་གི་བྱ་བ་བྱེད་པར་སྣང་བའི་དབང་མངོན་ལྟ་བུ་ལ་བྱེད། དེ་ལ་དེར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། དེ་སྣང་བ་མེ་བཙོ་ སྲེག་གི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དེ་ལ་གཞན་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དེ་ལྟར་དུ་བཞག་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ལ་དང་པོ་པའི་མངོན་སུམ། ཡིད་མ་གཏད་པའི་མངོན་སུམ། འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅན་ གྱི་མངོན་སུམ་གསུམ་ཡོད་དེ། རིགས་གཏེར་ལས། དང་པོ་པ་དང་ཡིད་མ་གཏད། །འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅན་རྣམས་གཞན་ལས་ངེས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ནི། བ་མེན་མ་ངེས་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ བ་མེན་དང་པོར་འཛིན་པའི་དབང་མངོན་ལྟ་བུའོ། ། གཉིས་པ་ནི་ཡིད་སྒྲ་སྙན་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་བཞིན་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་གཟུགས་འཛིན་དབང་མངོན་ལྟ་བུ་ལ་བྱེད། འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་ལ་དབྱེ་ན། 2-91 ཐེ་ཚོམ་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་དང་། སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅན་གྱི་དེ་གཉིས་ཡོད། དང་པོ་ནི། བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་གི་ རྒྱུད་ཀྱི་སྒྲ་འཛི

【現代漢語翻譯】自證量有四種，即根識（藏文：དབང་མངོན་，梵文天城體：indriya-pratyakṣa，梵文羅馬擬音：indriya-pratyakṣa，漢語字面意思：根的現量），自明（藏文：རང་རིག་，梵文天城體：sva-saṃvedana，梵文羅馬擬音：sva-saṃvedana，漢語字面意思：自證），成為自明的自證量，以及成為比量的自證量。如《理藏論》所說：『二境與自明，以及隨後的比量，皆從自身而定。』第一種，如眼識，能顯現火具有煮燒的功能。第二種，如長期習慣於火的人，其相續中的火執根識。第三種和第四種已在前面講述。第二，他證量的分類有三種：顯現從自身而定，而真實從他者而定的量；共相從自身而定，而差別從他者而定的量；以及顯現本身也從他者而定的量。第一種，如在對境上是火的顏色，而意識對是否是火的顏色產生懷疑時，執取遠處火的紅色顏色的眼識。之所以這樣安立，是因為雖然顯現本身是確定紅色的量，但由於真實是火的紅色，屬於他證量，所以這樣安立。第二種，如在對境上是樹木，而意識對是否是樹木產生懷疑時，執取遠處具有樹枝和樹葉的眼識。之所以這樣安立，是因為對一般樹木而言是自證量，而對樹木的差別而言是他證量，所以這樣安立。第三種，對於不確定冷熱和燒灼的人，顯現火具有煮燒功能的眼識。之所以這樣安立，是因為顯現火具有煮燒功能，屬於他證量，所以這樣安立。此外，它還有三種：初學者之現量，不信任之現量，以及具有錯亂因之現量。如《理藏論》所說：『初學者與不信任，以及具有錯亂因，皆從他者而定。』第一種，如對於不確定煙霧的人，其相續中初次執取煙霧的眼識。第二種，如意識特別執著於美妙聲音的人，其相續中執取色法的眼識。具有錯亂因之現量，可分為兩種：懷疑之錯亂因現量，以及增益之錯亂因現量。第一種，如以所作之因成立聲音是無常的，外道論敵相續中的聲音執取。

【English Translation】 There are four types of self-certifying valid cognition (pramāṇa): sense perception (Skt. indriya-pratyakṣa), self-awareness (Skt. sva-saṃvedana), self-certifying valid cognition that becomes self-awareness, and self-certifying valid cognition that becomes inference. As stated in the 'Treasure of Logic': 'Two objects and self-awareness, and subsequent inferences, are determined from themselves.' The first is like the eye consciousness that perceives fire as having the function of cooking and burning. The second is like the fire-apprehending sense perception in the mindstream of someone who is long accustomed to fire. The third and fourth have already been discussed above. Secondly, the divisions of other-certifying valid cognition are threefold: valid cognition where the appearance is determined from itself but the truth is determined from another; valid cognition where the general characteristic is determined from itself but the specific characteristic is determined from another; and valid cognition where even the appearance itself is determined from another. The first is like the eye consciousness that apprehends the red color of a distant fire when, in reality, it is the color of fire, and the mind is uncertain whether or not it is the color of fire. The reason for establishing it as such is that although the appearance itself is a valid cognition that determines it to be red, the truth is that the color of the fire is red, which is an other-certifying valid cognition, and therefore it is established as such. The second is like the eye consciousness that apprehends a distant tree with branches and leaves when, in reality, it is a tree, and the mind is uncertain whether or not it is a tree. The reason for establishing it as such is that it is a self-certifying valid cognition for just a tree in general, and an other-certifying valid cognition for the specific characteristic of a tree, and therefore it is established as such. The third is applied to the eye consciousness that perceives fire as having the function of cooking and burning in the mindstream of someone who is uncertain about heat and burning. The reason for establishing it as such is that the appearance of fire having the function of cooking and burning is an other-certifying valid cognition, and therefore it is established as such. Furthermore, there are three types: the sense perception of a beginner, the sense perception of someone who is not trusting, and the sense perception with a cause of error. As stated in the 'Treasure of Logic': 'Beginners and those who are not trusting, and those with causes of error, are all determined from others.' The first is like the eye consciousness that initially apprehends smoke in the mindstream of someone who is uncertain about smoke. The second is applied to the eye consciousness that apprehends form in the mindstream of someone who is particularly attached to pleasant sounds. The sense perception with a cause of error can be divided into two types: the sense perception with a cause of error of doubt, and the sense perception with a cause of error of superimposition. The first is like the apprehension of sound in the mindstream of a proponent who is establishing that sound is impermanent by the reason of being produced.

ན་དབང་མངོན་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། གྲངས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སྒྲ་མི་རྟག་པར་འཛིན་པའི་དབང་མངོན་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་པ་ལ། རྣམ་མཁྱེན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་ངེས་ཚད་མ་ དང་གཞན་ངེས་ཚད་མ་གང་རུང་དུ་ཐལ། ཁྱོད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་ངེས་ཚད་མར་ཐལ། གང་རུང་གང་ཞིག གཞན་ངེས་ཚད་མ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། ཁྱོད་རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱི་འདྲེན་ནུས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ ཕྱིར་ན་མ་ཁྱབ་བོ། །ཡང་བསལ་བ་དེ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའང་མ་ཁྱབ་བོ། གོང་གི་དེ་ལ་འདོད་ ན། རྣམ་མཁྱེན་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་ལ་ངེས་ཤེས་སྐྱེ་བ་ཡོད་པར་ཐལ། རྣམ་མཁྱེན་དེ་རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་ངེས་ཤེས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་། སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་གཟུགས་འཛིན་དབང་མངོན་ཆོས་ཅན། 2-92 ཁྱོད་དེའམ་གཞན་གྱི་སྟོབས་ཉིད་ལས། །ངེས་པའི་དབང་གིས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད། །ཅེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཚད་མར་ཐལ། ཁྱོད་རང་ངེས་ཚད་མ་དང་། གཞན་ངེས་ཚད་མ་གང་རུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ ཟེར་ན། མ་ཁྱབ་བོ། །འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་ཀྱི་ཚད་མ་དང་། རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་ངེས་པ་གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་ཀྱི་ ཚད་མ་གང་རུང་དུ་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྣམ་མཁྱེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་། རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་ན། རང་ཡུལ་གྱི་གཙོ་བོ་ངེས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་དགོས་པར་ ཐལ། རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་ན། རང་གི་གཞལ་བྱ་ངེས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དེ་ཡིན་ན། རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་སྒྲ་མི་རྟག་པར་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཉོན་ཅིག ཚད་ མ་ཡིན་ན། རང་ཡུལ་གྱི་གཙོ་བོ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། དེ་ཡིན་ན། རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ཁྱབ། འདོད་ན། བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་སྒྲ་མི་རྟག་པར་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། 2-93 དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། རྟགས་སླ། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྒྲ་རྟག་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པའི་ཚད་མར་ཐལ། འདོད་པ་གང་ཞིག རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་འདྲའི་གང་ཟག་དེ་སྒྲ་

【現代漢語翻譯】例如，自在宗派的現量（ प्रत्यक्ष，pratyakṣa，現量）。第二種情況，例如，數論派認為聲音是無常的現量。如此辯論：全知（sarvajña）的法，你必然是自證量或他證量之一，因為你是量。如果承認，那麼這個法，你必然是自證量，因為不是他證量。如果承認，那麼你的所量必然是自證量。如果承認，那麼這個法，你必然是能夠以自力引導你的所量的量，因為你承認。如果不承認，則不遍及。同樣，被遮破的也是如此，你必然是能夠以自力引導你的所量的量，因為你能夠引導你的所量，也不遍及。如果承認上述觀點，那麼具有全知心續的補特伽羅（pudgala，補特伽羅）必然會生起定解，因為全知是能夠以自力引導自己的所量的量。此外，聖者佛陀心續中的取色根現量，你以自力或他力，以決定的力量進行破立。從這裡直接顯示為量，你必然是自證量和他證量之一。如果不承認，則不遍及。如果承認，那麼這個法，你必然是能夠以自力引導你的所量的量，或者是以他力引導你的所量的量，因為你承認。如果承認，則不應理，因為你是全知。此外，如果是自證量，那麼必然是自境的主要決定量，如果是自證量，那麼必然是決定自所量的量。如果不成立，那麼就應成立，如果是這樣，那麼必然是自證量。如果承認，那麼以所作性為因成立聲音是無常的，正方論者的心續中，認為聲音是無常的現量，就應是如此，因為如此。此外，聽著，如果是量，那麼必然是對於自境的主要斷除增益的量，如果是這樣，那麼必然是對於自所量的量，不遍及。如果承認，那麼以所作性為因成立聲音是無常的，正方論者的心續中，認為聲音是無常的現量，就應是如此，因為如此。因不成。如果承認，那麼這個法，你必然是斷除常聲增益的量，因為你承認，理由相同。如果承認，那麼這樣的人。

【English Translation】 For example, the direct perception (प्रत्यक्ष，pratyakṣa，direct perception) of the Svātantrika school. The second case, for example, the Sāṃkhya school's perception that sound is impermanent. Arguing thus: The dharma of the omniscient (sarvajña), you must be either self-validating cognition or other-validating cognition, because you are a valid cognition. If you admit, then this dharma, you must be self-validating cognition, because you are not other-validating cognition. If you admit, then your object of measurement must be self-validating cognition. If you admit, then this dharma, you must be a valid cognition capable of guiding your object of measurement by its own power, because you admit. If you do not admit, then it is not pervasive. Similarly, what is refuted is also the same, you must be a valid cognition capable of guiding your object of measurement by its own power, because you are able to guide your object of measurement, and it is also not pervasive. If you admit the above view, then the person (pudgala, person) with the mindstream of omniscience will necessarily generate definite knowledge, because omniscience is a valid cognition capable of guiding its own object of measurement by its own power. Furthermore, the sense-consciousness apprehending form in the mindstream of the noble Buddha, You make affirmations and negations by the power of certainty, either by your own power or by the power of others. From this point, it is directly shown to be a valid cognition, you must be either self-validating cognition or other-validating cognition. If you do not admit, then it is not pervasive. If you admit, then this dharma, you must be either a valid cognition capable of guiding your object of measurement by its own power, or a valid cognition capable of guiding your object of measurement by the power of others, because you admit. If you admit, then it is unreasonable, because you are omniscient. Furthermore, if it is self-validating cognition, then it must be the main determining cognition of its own object; if it is self-validating cognition, then it must be the cognition that determines its own object of measurement. If it is not established, then it should be established, and if so, then it must be self-validating cognition. If you admit, then the direct perception in the mindstream of the correct proponent who establishes that sound is impermanent by the reason of being produced, which holds that sound is impermanent, It should be so, because it is so. Furthermore, listen, if it is a valid cognition, then it must be a valid cognition that cuts off the imputation towards its own object; if it is so, then it must be a valid cognition towards its own object of measurement, which is not pervasive. If you admit, then the direct perception in the mindstream of the correct proponent who establishes that sound is impermanent by the reason of being produced, It should be so, because it is so. The reason is not established. If you admit, then this dharma, you must be a valid cognition that cuts off the imputation of permanent sound, because you admit, for the same reason. If you admit, then such a person.

རྟག་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པའི་གང་ཟག་དུ་ཐལ་ལོ། །འདོད་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྒྲ་མི་རྟག་པར་ངེས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་ མིན་པར་ཐལ། ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་། དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་སྒྲ་མི་རྟག་པར་འཛིན་པའི་དབང་མངོན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་ཡུལ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་ཡུལ་ངེས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་བྱས་པ་ལ། དེ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་པར་ཐལ། ཁྱད་པར་ཆ་ཤས་ རྣམ་སྤངས་པ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་བཟུང་བ་ལ། །ཁྱད་པར་གང་ལས་རྟོགས་པ་ཡིས། །རྐྱེན་ཡོད་དེ་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་གཞུང་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན་མ་ཁྱབ་བོ། །གཞན་ཡང་ཉོན་ཅིག མི་རྟག་པ་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཡང་ཡིན། ཚད་མ་ཡང་ཡིན་པའི་གཞི་མཐུན་པར་གྱུར་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་ངེས་ཚད་མ་དང་། གཞན་ངེས་ཚད་མ་གང་རུང་ཡིན་པར་ཐལ། 2-94 ཁྱོད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མི་རྟག་པ་མ་ངེས་པའི་རྗེས་དཔག་དེ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དེ་མི་རྟག་པ་ལ་ཚད་ མ་ཡིན་པ་གང་ཞིག ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་མ་གྲུབ་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མི་རྟག་པ་ངེས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་མི་རྟག་པ་ལ་རྗེས་དཔག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་དེ་ལ་ཚད་མ་གང་ཞིག་རྗེས་དཔག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་གང་ཞིག གཞན་ངེས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ ན། དེ་ཡིན་ན། རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། འདོད་ན་ཐལ་ཆེས་སོ། །བྱས་ཀྱང་འདོད་ལན་ཐེབས་སོ། །གཞན་ཡང་། མི་རྟག་པ་ལ་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡང་ཡིན། ཚད་མ་ཡིན་པའི་གཞི་ མཐུན་པར་གྱུར་པའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་ངེས་ཚད་མ་དང་། གཞན་ངེས་ཚད་མ་གང་རུང་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་སླའོ། །འདོད་ན། ཁྱོད་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པར་ ཐལ། འདོད་པ་གང་ཞིག གཞན་ངེས་ཚད་མ་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་ངེས་ཚད་མ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་གཞན་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ཁྱབ། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། 2-95 ཁྱོད་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལ་གཞན་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་མཚམས་ལ། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་ངེས་ཚད་མ་དང་གཞན་ངེས་ཚད་མ་གང་རུང་དུ་སོང་བ་ཡོད་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། དེ་གཉིས་ཀྱི་གཞི་མཐུན་པར་སོང་བའི་ཡུལ་ཡོད་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ཁྱབ་བོ། །འདོད་ན་མེད་པར་ཐལ། ཆོས་དེ་ལ་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་ན། དེ་ལ་གཞན་ ངེས་ཚད་མ་མིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། རྩ་བའི་རྟགས་ཕྱི་མ་མ་གྲུ

【現代漢語翻譯】你必然是斷除了常執增益的人，因為你這樣認為。這樣的純粹外道，作為有法，你必然是確信聲音無常的人，因為你這樣認為。如果承認，那麼你必然不是，因為你是有法。此外，關於此事的純粹外道相續中的執持聲音無常的現量，作為有法，你必然是證知自境的量，因為你是量。如果承認，那麼它，作為有法，你必然是決定自境的量，因為你這樣認為。如果作未遍處理，那麼它必然有周遍，因為『捨棄差別分，現量所取者，由何差別識，緣起彼能知』，因為成立了此論典的意義。如果這樣說，那麼是不遍的。此外，聽著！對於無常，有非量的情況，也有是量的情況，成為二者所依的量，作為有法，你必然是自定之量和他定之量中的一種，因為你是量。如果不成立，那麼必然成立，因為有它，因為不確定無常的后比量就是它。如果不成立，那麼必然成立，它對於無常是量，是量。如果第一個不成立，那麼它，作為有法，你必然是確定無常的量，因為你對於無常是比量，因為你對於它是量，是比量。如果承認根本，那麼它，作為有法，你必然是自定之量，因為你所承認的，不是他定之量。如果承認，那麼太過分了！即使這樣，也受到了承認的迴應。此外，對於無常，有自定之量的情況，也是量，成為二者所依的現量，作為有法，你必然是自定之量和他定之量中的一種，因為你是量。理由容易。如果承認，那麼你必然是自定之量，因為你所承認的，不是他定之量。如果承認，那麼它，作為有法，你必然不是自定之量，因為你是他定之量，那麼是不遍的。如果不成立，那麼必然成立，你對於聲音無常是他定之量，因為你這樣認為。在不遍的界限上，它，作為有法，你必然有成為自定之量和他定之量中的任何一種，因為你這樣認為。它，作為有法，必然有成為二者所依的對境，因為你這樣認為，那麼是不遍的。如果承認，那麼沒有，因為如果法是自定之量，那麼它必然不是他定之量。根本的后一個理由不成立。

【English Translation】 You must be someone who has cut off the imputation of permanence, because you think so. Such a pure outsider, as a subject, you must be someone who is certain that sound is impermanent, because you think so. If you admit it, then you must not be, because you are a subject. Furthermore, the direct perception in the mindstream of a pure outsider regarding the impermanence of sound, as a subject, you must be a valid cognition that realizes its own object, because you are a valid cognition. If you admit it, then it, as a subject, you must be a valid cognition that ascertains its own object, because you think so. If you make an unpervasive treatment, then it must have pervasion, because 'Abandoning the differentiated parts, what is grasped by direct perception, by what difference is it recognized? Conditions exist, and then it will be recognized.' Because the meaning of this scripture is established. If you say so, then it is not pervasive. Furthermore, listen! Regarding impermanence, there are cases of being non-valid cognition, and there are also cases of being valid cognition, becoming the basis of both, the valid cognition, as a subject, you must be either a self-determining valid cognition or an other-determining valid cognition, because you are a valid cognition. If it is not established, then it must be established, because it exists, because the inference that does not ascertain impermanence is it. If it is not established, then it must be established, it is a valid cognition for impermanence, it is a valid cognition. If the first is not established, then it, as a subject, you must be a valid cognition that ascertains impermanence, because you are an inference for impermanence, because you are a valid cognition for it, you are an inference. If you admit the root, then it, as a subject, you must be a self-determining valid cognition, because what you admit is not an other-determining valid cognition. If you admit it, then it is too much! Even so, you have received an admission in response. Furthermore, Regarding impermanence, there is also a self-determining valid cognition, and it is also a valid cognition, becoming the basis of both, the direct perception, as a subject, you must be either a self-determining valid cognition or an other-determining valid cognition, because you are a valid cognition. The reason is easy. If you admit it, then you must be a self-determining valid cognition, because what you admit is not an other-determining valid cognition. If you admit it, then it, as a subject, you must not be a self-determining valid cognition, because you are an other-determining valid cognition, then it is not pervasive. If it is not established, then it must be established, You are an other-determining valid cognition for the impermanence of sound, because you think so. At the boundary of non-pervasiveness, it, as a subject, you must have become either a self-determining valid cognition or an other-determining valid cognition, because you think so. It, as a subject, must have an object that has become the basis of both, because you think so, then it is not pervasive. If you admit it, then there is none, because if the phenomenon is a self-determining valid cognition, then it must not be an other-determining valid cognition. The latter reason of the root is not established.

བ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཞན་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ཁྱབ། མ་གྲུབ་ན་ དེར་ཐལ། ཁྱོད་སྒྲ་ལ་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡང་ཡིན་སྒྲ་ངེས་པའི་ཚད་མ་ཡང་ཡིན་པའི་གཞི་མཐུན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། གྲངས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ སྒྲ་འཛིན་མངོན་སུམ་དེ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་། རང་ངེས་ཚད་མ་དང་གཞན་ངེས་ཚད་མའི་གཞི་མཐུན་མེད་ཟེར་ན། དེ་ཡོད་པར་ཐལ། དོན་ལ་མེའི་ཁ་དོག་ཡིན་ཞིང་། རྟོག་པས་མེ་ཡིན་ མིན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་དུས་ཀྱི་རྒྱང་རིང་པོའི་ཁ་དོག་དམར་ལམ་པ་འཛིན་པའི་དབང་མངོན་དེ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དང་པོ་གང་ཞིག་ཕྱི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་མ་གྲུབ་ན། དེ་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། 2-96 དེ་རང་ལས་ངེས་ཀྱིས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་སྣང་བ་རང་ལས་ངེས་ཤིང་བདེན་པ་གཞན་ལས་ངེས་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་དེས་སྒྲུབ་ཤེས་སོ། །གཞན་ཡང་། དོན་ལ་མེའི་ ཁ་དོག་ཡིན་ཞིང་། རྟོག་པས་མེའི་ཁ་དོག་ཡིན་མིན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་དུས་ཀྱི་རྒྱང་རིང་པོའི་དམར་ལམ་པ་འཛིན་པའི་དབང་མངོན་གྱིས་དྲངས་ནས་སྐྱེས་པའི་མེ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་སྐྱེ་ཁ་མའི་གང་ ཟག་ཡོད་པར་ཐལ། མེ་ཡོད་པ་གང་ཞིག དོན་བྱེད་པ་དང་གོམས་པ་ཅན། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་ངེས་པར་བྱེད་ཅེས་པའི་གཞུང་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་མེ་མ་ངེས་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ ཀྱི་མེ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱི་དྲངས་ནས་སྐྱེས་པའི་མེ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་སྐྱེས་པའི་གང་ཟག་ཡོད་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་འདྲའི་དྲན་ཤེས་སྐྱེས་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མེ་ངེས་ ཟིན་ངེས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་མེ་མ་ངེས་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་མེ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱིས་དྲངས་ནས་སྐྱེས་པའི་མེ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་སྐྱེ་ཁ་མའི་གང་ ཟག་དེ། མེ་ངེས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མེ་མ་ངེས་པའི་གང་ཟག་དེ་མེ་ངེས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །གཞན་ཡང་ཉོན་ཅིག འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་ཡང་ཡིན། 2-97 འཁྲུལ་པ་དང་བྲལ་བའི་མངོན་སུམ་ཡང་ཡིན་པའི་གཞི་མཐུན་ཡོད་པར་ཐལ། གྲངས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སྒྲ་མི་རྟག་པར་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་དེ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། དང་པོ་ གང་ཞིག་ཕྱི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་མ་གྲུབ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་ཐལ། སྒྲོ་འདོགས་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཅན་ ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་མ་གྲུབ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་འཁྲུལ་པ་དང་བྲལ་བའི་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན། ཁྱབ་ཏེ། མངོན་སུམ་ཡིན་ན། རང་འཁྲུལ་པ

【現代漢語翻譯】駁：如果是這樣，那麼，你（聲音）作為所立宗，應成為『非他決定的量』，因為你是『自決定的量』。如果不遍及，則因為你對於聲音來說是『自決定的量』。如果不成立，則因為你對於聲音來說是『自決定的量』，因為存在與『聲音是決定的量』二者相同的基礎。如果不成立，則因為數論派的相續中的聲音的執持現量就是那個（相同的基礎）。此外，如果說『自決定的量』和『他決定的量』沒有相同的基礎，那麼，應成為有，因為在事物上是火的顏色，當分別唸對是否是火產生懷疑時，執持遠處紅色火焰的根現量就是那個（相同的基礎），因為前者是後者。如果前者不成立，那麼，它應成為『自決定的量』，因為它通過自身決定而成為量，因為它顯現上通過自身決定，而真實上通過他者決定的量。後者可以通過推理來理解。此外，在事物上是火的顏色，當分別唸對是否是火的顏色產生懷疑時，應成為存在被執持遠處紅色火焰的根現量引導而產生的對火的回憶的憶念識即將產生的人，因為存在著『凡是有火的地方，就有作用和習慣，可以通過推理來確定』的論典意義成立的情況。如果承認，那麼，應成為存在於對火不確定的人的相續中，被執持火的根現量引導而產生的對火的回憶的憶念識產生的人，因為承認。如果承認，那麼，產生這種憶念識的人，作為所立宗，應成為已經確定火的人，因為承認。如果承認，那麼，在對火不確定的人的相續中，被執持火的根現量引導而產生的對火的回憶的憶念識即將產生的人，就是已經確定火的人，因為承認。如果承認，那麼，對火不確定的人就是已經確定火的人。此外，請聽。應成為既是具有錯亂因的現量，又是遠離錯亂的現量二者相同的基礎，因為數論派的相續中執持聲音是無常的現量就是那個（相同的基礎）。如果不成立，那麼，則因為前者是後者。如果前者不成立，那麼，它，作為所立宗，應成為具有錯亂因的現量，因為是具有增益的錯亂因的現量，因為是所立宗。如果後者不成立，那麼，它，作為所立宗，應成為遠離錯亂的現量，因為你是現量。如果不周遍，則周遍，因為如果是現量，那麼，自身就是不欺騙的。

【English Translation】 Objection: If that's the case, then you (sound), as the subject of the proposition, should become a 'non-other-determined valid cognition,' because you are a 'self-determined valid cognition.' If it doesn't pervade, it's because you are a 'self-determined valid cognition' with respect to sound. If it's not established, it's because you are a 'self-determined valid cognition' with respect to sound, because there exists a common basis for 'sound is a determined valid cognition.' If it's not established, then the sensory direct perception holding sound in the continuum of the Samkhya school is that (common basis). Furthermore, if it's said that 'self-determined valid cognition' and 'other-determined valid cognition' have no common basis, then it should become existent, because in reality it is the color of fire, and when conceptual thought doubts whether it is fire, the sensory direct perception holding the red flame from a distance is that (common basis), because the former is the latter. If the former is not established, then it should become a 'self-determined valid cognition,' because it becomes a valid cognition through self-determination, because it appears to be determined by itself, while in reality it is a valid cognition determined by others. The latter can be understood through inference. Furthermore, in reality it is the color of fire, and when conceptual thought doubts whether it is the color of fire, there should exist a person about to generate a memory consciousness of remembering fire, generated by the sensory direct perception holding the red flame from a distance, because there exists a situation where the meaning of the scripture 'wherever there is fire, there is function and habit, which can be determined through inference' is established. If admitted, then there should exist a person in the continuum of a person who is uncertain about fire, who generates a memory consciousness of remembering fire, generated by the sensory direct perception holding fire, because it is admitted. If admitted, then the person who generates such a memory consciousness, as the subject of the proposition, should become a person who has already determined fire, because it is admitted. If admitted, then the person about to generate a memory consciousness of remembering fire, generated by the sensory direct perception holding fire in the continuum of a person who is uncertain about fire, is a person who has determined fire, because it is admitted. If admitted, then the person who is uncertain about fire is a person who has determined fire. Furthermore, listen. There should be a common basis for both being a direct perception with a cause of error and being a direct perception free from error, because the direct perception holding sound as impermanent in the continuum of the Samkhya school is that (common basis). If it's not established, then it's because the former is the latter. If the former is not established, then it, as the subject of the proposition, should become a direct perception with a cause of error, because it is a direct perception with a cause of error of superimposition, because it is the subject of the proposition. If the latter is not established, then it, as the subject of the proposition, should become a direct perception free from error, because you are a direct perception. If it doesn't pervade, then it pervades, because if it is a direct perception, then it itself is non-deceptive.

ར་ སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུས་འཁྲུལ་པར་མ་སྐྱེད་པའི་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མངོན་སུམ་ཡིན་ན། རང་འཁྲུལ་པར་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་མ་སྐྱེས་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཡང་གོང་དུ་ཞེས་པ་དེ་ལ། དེ་ཆོས་ ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་འཁྲུལ་རྒྱུ་ཡོད་པར་ཐལ། མ་ཁྱབ་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་པ་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །གཞན་ཡང་ཉོན་ ཅིག དོན་བྱེད་སྣང་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་དང་། དོན་གོམས་པ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་དང་། རང་རིག་དང་རྗེས་དཔག་བཞི་པོ་གང་རུང་ཡིན་ན། རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། དེ་བཞི་རེ་རེ་ནས་རིམ་བཞིན་ཡིན་དགོས་ 2-98 པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དོན་རིག་གཉིས་དང་རང་རིག་དང་། །རྗེས་སུ་དཔག་རྣམས་རང་ལས་ངེས་ཞེས་པའི་གཞུང་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གོང་དུ་མ་ཁྱབ་ན། རེ་རེ་ལ་ཚ་ཞིང་བསྲེག་པ་ མ་ངེས་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་གྱི་མེས་བཙོ་བསྲེག་གི་བྱ་བ་བྱེད་པར་སྣང་བའི་དབང་མངོན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། །ཁྱོད་དོན་བྱེད་སྣང་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། རྟགས་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཚ་ཞིང་བསྲེག་པ་ལ་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་འདྲའི་གང་ཟག་དེ་ཚ་ཞིང་བསྲེག་པ་ངེས་ པའི་གང་ཟག་ཡིན་པར་ཐལ། །འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་སླའོ། །གཞན་ཡང་། ཚ་ཞིང་བསྲེག་པ་ལ་མ་ངེས་ཀྱང་། ཚ་ཞིང་བསྲེག་པ་ལ་ཡུན་རིང་དུ་གོམས་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་མངོན་ཆོས་ ཅན། ཁྱོད་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དོན་གོམས་པ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་གོང་བཞིན་ནོ། །ཡང་གསལ་ཞིང་རིག་པ་མ་ངེས་པའི་གང་ ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་གསལ་ཞིང་རིག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རང་རིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ཆོས་ཅན། 2-99 ཁྱོད་གསལ་ཞིང་རིག་པ་ལ་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན། དེ་འདྲའི་གང་ཟག་དེ་དེ་ངེས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་ན་ཆོས་ཅན་སླ། རྗེས་དཔག་ལ་རང་ངེས་ཚད་ མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཟེར་བ་དེ་ལ་དོགས་པ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བཅད་ན། རྒྱང་འཕེན་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་རྗེས་དཔག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ ན་དེར་ཐལ། ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་གི་གཞལ་བྱ་ངེས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྗེས་དཔག་གི་གཞལ་བྱ་ངེས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ པར་ཐལ། དེ་དེའི་རྒྱུད་གྱི་རྗེས་དཔག་གི་གཞལ་བྱ་ངེས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ཁྱབ་བོ། །འདིར་མ་ཁྱབ་མཚམས་དེ་ལ།

【現代漢語翻譯】因為產生者不會產生錯覺，如果它是現量，那麼它不會從產生錯覺的因中產生。還有，對於上面所說的，那個法，你有產生錯覺的因，因為不遍及。如果承認，那麼那個法，你有錯覺的因。如果承認，那麼那個法，有錯覺。此外，聽著，如果是具有作用顯現的現量、具有熟悉意義的現量、自證和比量這四者中的任何一個，那麼它必須是自知量。因為這四者必須各自依次是。如果不成立，那麼在那裡成立。因為『義、識二者與自證，以及隨後的比量皆由自身決定』的宗義成立。如果上面不遍及，那麼對於不確定冷熱燃燒的人的相續中的眼識，它顯現出火在進行烹飪燃燒的行為，那個法，你不是自知量。因為你是具有作用顯現的現量。因為是法。如果承認，那麼那個法，你對於冷熱燃燒是自知量。因為承認。如果承認，那麼那樣的人是確定冷熱燃燒的人。因為承認。如果承認，那就容易了。此外，即使不確定冷熱燃燒，但對於長期熟悉冷熱燃燒的人的相續中的眼識，那個法，你不是自知量。因為你是具有熟悉意義的現量，因為是法。如果承認，那麼如同上面一樣。還有，對於不確定清晰和覺知的人的相續中，體驗清晰和覺知的自證現量，那個法，你不是自知量。因為是自證，因為是法。如果承認，那麼那個法，你對於清晰和覺知是自知量。如果承認，那麼那樣的人是確定那個的人。如果承認，法容易。如果對比量說遍及自知量，那麼稍微消除一些疑惑，對於外道（勝論派）相續中的比量，那個法，你不是自知量。因為你是比量。如果不成立，那麼在那裡成立。因為是法。如果承認，那麼那個法，你是確定自己的所量之量。因為承認。如果承認，那麼比量的所量是確定的量。因為那是他相續中的比量的所量是確定的量，所以不遍及。在這裡不遍及的界限是。種子字和咒語： ར (藏文，梵文天城體：र，梵文羅馬擬音：ra，漢語字面意思：火) སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུས་འཁྲུལ་པར་མ་སྐྱེད་པའི་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མངོན་སུམ་ཡིན་ན། རང་འཁྲུལ་པར་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་མ་སྐྱེས་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཡང་གོང་དུ་ཞེས་པ་དེ་ལ། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་འཁྲུལ་རྒྱུ་ཡོད་པར་ཐལ། མ་ཁྱབ་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་པ་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། ། གཞན་ཡང་ཉོན་ཅིག དོན་བྱེད་སྣང་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་དང་། དོན་གོམས་པ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་དང་། རང་རིག་དང་རྗེས་དཔག་བཞི་པོ་གང་རུང་ཡིན་ན། རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། དེ་བཞི་རེ་རེ་ནས་རིམ་བཞིན་ཡིན་དགོས་ པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དོན་རིག་གཉིས་དང་རང་རིག་དང་། །རྗེས་སུ་དཔག་རྣམས་རང་ལས་ངེས་ཞེས་པའི་གཞུང་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གོང་དུ་མ་ཁྱབ་ན། རེ་རེ་ལ་ཚ་ཞིང་བསྲེག་པ་ མ་ངེས་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་གྱི་མེས་བཙོ་བསྲེག་གི་བྱ་བ་བྱེད་པར་སྣང་བའི་དབང་མངོན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། །ཁྱོད་དོན་བྱེད་སྣང་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། རྟགས་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཚ་ཞིང་བསྲེག་པ་ལ་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་འདྲའི་གང་ཟག་དེ་ཚ་ཞིང་བསྲེག་པ་ངེས་ པའི་གང་ཟག་ཡིན་པར་ཐལ། །འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་སླའོ། །གཞན་ཡང་། ཚ་ཞིང་བསྲེག་པ་ལ་མ་ངེས་ཀྱང་། ཚ་ཞིང་བསྲེག་པ་ལ་ཡུན་རིང་དུ་གོམས་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་མངོན་ཆོས་ ཅན། ཁྱོད་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དོན་གོམས་པ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་གོང་བཞིན་ནོ། །ཡང་གསལ་ཞིང་རིག་པ་མ་ངེས་པའི་གང་ ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་གསལ་ཞིང་རིག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རང་རིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གསལ་ཞིང་རིག་པ་ལ་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན། དེ་འདྲའི་གང་ཟག་དེ་དེ་ངེས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་ན་ཆོས་ཅན་སླ། རྗེས་དཔག་ལ་རང་ངེས་ཚད་ མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཟེར་བ་དེ་ལ་དོགས་པ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བཅད་ན། རྒྱང་འཕེན་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་རྗེས་དཔག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ ན་དེར་ཐལ། ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་གི་གཞལ་བྱ་ངེས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྗེས་དཔག་གི་གཞལ་བྱ་ངེས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ པར་ཐལ། དེ་དེའི་རྒྱུད་གྱི་རྗེས་དཔག་གི་གཞལ་བྱ་ངེས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ཁྱབ་བོ། །འདིར་མ་ཁྱབ་མཚམས་དེ་ལ།

【English Translation】 Because the producer does not produce illusion, if it is perception, then it does not arise from the cause that produces illusion. Also, regarding what was said above, that dharma, you have the cause of producing illusion, because it is not pervasive. If you admit, then that dharma, you have the cause of illusion. If you admit, then that dharma, there is illusion. Furthermore, listen, if it is any one of the four: perception with functional appearance, perception with familiar meaning, self-awareness, and inference, then it must be self-knowing valid cognition (Skt. pramana). Because each of these four must be in sequence. If it is not established, then it is established there. Because the doctrine 'Meaning, consciousness, and self-awareness, and subsequent inferences are determined by themselves' is established. If it is not pervasive above, then for the sense consciousness of a person who is uncertain about hotness and burning, which appears to be performing the act of cooking and burning with fire, that dharma, you are not a self-knowing valid cognition. Because you are a perception with functional appearance. Because it is a dharma. If you admit, then that dharma, you are a self-knowing valid cognition about hotness and burning. Because you admit. If you admit, then such a person is a person who is certain about hotness and burning. Because you admit. If you admit, then it is easy. Furthermore, even if one is uncertain about hotness and burning, but for the sense consciousness in the continuum of a person who is long familiar with hotness and burning, that dharma, you are not a self-knowing valid cognition. Because you are a perception with familiar meaning, because it is a dharma. If you admit, then it is as above. Also, for the self-aware perception that experiences clarity and awareness in the continuum of a person who is uncertain about clarity and awareness, that dharma, you are not a self-knowing valid cognition. Because it is self-awareness, because it is a dharma. If you admit, then that dharma, you are a self-knowing valid cognition about clarity and awareness. If you admit, then such a person is a person who is certain about that. If you admit, the dharma is easy. If you say that inference is pervasive with self-knowing valid cognition, then if we cut off some doubts, for the inference in the continuum of an outsider (Vaisheshika), that dharma, you are not a self-knowing valid cognition. Because you are an inference. If it is not established, then it is established there. Because it is a dharma. If you admit, then that dharma, you are a valid cognition that ascertains your own object to be measured. Because you admit. If you admit, then the object to be measured by inference is a valid cognition that ascertains. Because that is a valid cognition that ascertains the object to be measured by the inference in his continuum, so it is not pervasive. Here, the boundary of non-pervasiveness is:

ཁོ་ན་རེ། སྣང་བ་ལས་ལམ་པ་ལ། རྒྱང་འཕེན་ཆོས་ ཅན། །ཁྱོད་རྗེས་དཔག་ངེས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་རྗེས་དཔག་གི་གཞལ་བྱ་ངེས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། ཁྱོད་ཁྱོད་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་གི་གཞལ་བྱ་ ངེས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཡང་མ་ཁྱབ་བོ། །མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་དེ་ཁོ་རང་གི་གཞལ་བྱ་ངེས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། 2-100 དེ་དེ་ལ་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་ན། དེ་འདྲའི་རྗེས་དཔག་དེ་རྗེས་དཔག་ངེས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྒྱང་འཕེན་པ་དེ་རྗེས་དཔག་ངེས་ པའི་གང་ཟག་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན། མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་རྗེས་དཔག་མེད་པར་བདེན་ཞེན་དུ་འདོད་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། མེད་པ་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་ཕྱིར། ། གཅིག་ཉིད་ཅེ་ན་ཁོ་བོའང་འདོད། །ཞེས་པའི་གཞུང་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་གོང་གི་དེ་རུ་རྒྱང་འཕེན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྗེས་དཔག་ངེས་པའི་གང་ཟག་མིན་པར་ཐལ། རྗེས་དཔག་མེད་པར་འདོད་ པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། ཁྱོད་རྗེས་དཔག་མེད་པར་བདེན་ཞེན་དུ་འདོད་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གྲུབ་ཀྱང་བར་ཁྱབ་འཆོར་ཏེ། ཚད་མས་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རྗེས་ དཔག་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཞན་དོན་ཚུལ་གསུམ་ངེས་ནས། རྗེས་དཔག་མེད་པར་བདེན་ཞེན་དུ་འདོད་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ་དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དེ་འདྲ་བ་ཡོད་པའི་ ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། རྗེས་དཔག་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཞན་དོན་རྟགས་ཡང་དག་ཡོད་པ་གང་ཞིག བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་རྟག་པར་བདེན་ཞེན་གྱི་འདོད་པའི་གང་ཟག་ཡོད་པའི་ཕྱིར། 2-101 རྩ་བར་འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྗེས་དཔག་ངེས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་རྗེས་དཔག་ཡོད་པར་སྒྲུབ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྒྲ་མི་རྟག་ པ་ལ་གཞན་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལ་ངེས་ཤེས་གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཐལ་འགྱུར་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་སྒྲ་ མི་རྟག་པ་ལ་རང་ངེས་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལ་ངེས་ཤེས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཐལ་འགྱུར་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་བླུན་པོའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་འཇལ་བའི་རྟགས་འཛིན་སེམས་སུ་གྱུར་པའི་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ་དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དེ་ཁོ་རང་གི་འབྲས་བུ་སྒྲ་མི་རྟག་རྟོགས་ཀྱི་

【現代漢語翻譯】問：對於順世外道（Lokāyata，一種古印度唯物主義哲學），立宗：你應是后比量（anumāna，推理）所決定的補特伽羅（Pudgala，人），因為你是后比量所量度的補特伽羅。答：如果此因不成，則立宗：你應是你自相續的后比量所量度的補特伽羅。即使這樣，也不遍及。如果此因不成，則立宗：他的相續的后比量是他自己的量度所決定的量。如果此因不成，則立宗：它是他自己的自證量。如果立根本宗，則立宗：這樣的后比量應是后比量所決定的量，因為你承認。如果承認，則順世外道應是后比量所決定的補特伽羅。如果承認，則應不是，因為他是認為沒有後比量而執著實有的補特伽羅。如果此因不成，則立宗：因為沒有是不可量度的。如果說『唯一』，我也是這樣認為，因為成立了經文的意義。有些人說：在上述的『彼』中，立宗：順世外道，你應不是后比量所決定的補特伽羅，因為你是認為沒有後比量的補特伽羅。如果此因不成，則立宗：你應是認為沒有後比量而執著實有的補特伽羅。雖然立宗成立，但有周遍不定的過失，因為以量所緣的因成立有後比量，從三相（trairūpya，因明術語，指一個有效的理由必須具備的三個特徵）決定，對於認為沒有後比量而執著實有的補特伽羅，立宗：應是這樣，因為這樣。如果此因不成，則立宗：因為有這樣的。如果此因不成，則立宗：有成立有後比量的其他為他（parārtha，為他人）的三相正確的因，例如，以所作的因，對於認為聲音是常住而執著實有的補特伽羅。如果立根本宗，則立宗：彼，你應是后比量所決定的補特伽羅，因為你是成立有後比量的同品遍（sapakṣa，相似例子）所決定的補特伽羅。此外，對於聲音是無常，應是他人的自證量，因為對於聲音是無常，是能以他力引發定解的量。對於這個太過的說法，應有周遍，因為你的聲音是無常，應是自己的自證量，因為你對於聲音是無常，是能以自力引發定解的量。對於這個太過的說法，應有周遍。如果承認，則對於以所作的因成立聲音是無常的外道論敵，成為愚笨者的相續的三相衡量之因的執持心識的后比量，立宗：應是這樣，因為這樣。如果此因不成，則立宗：它是他自己的果，即了知聲音是無常的。

【English Translation】 Question: To the Lokāyata (a school of ancient Indian materialism), proposition: You should be a Pudgala (person) determined by subsequent inference (anumāna), because you are a Pudgala measured by subsequent inference. Answer: If this reason is not established, then proposition: You should be a Pudgala measured by the subsequent inference of your own continuum. Even so, it is not pervasive. If this reason is not established, then proposition: The subsequent inference of his continuum is a measure determined by his own measurement. If this reason is not established, then proposition: It is his own self-cognizing measure. If establishing the root proposition, then proposition: Such a subsequent inference should be a measure determined by subsequent inference, because you admit. If admitting, then the Lokāyata should be a Pudgala determined by subsequent inference. If admitting, then it should not be, because he is a Pudgala who believes in reality without inference. If this reason is not established, then proposition: Because non-existence is not measurable. If saying 'one,' I also think so, because the meaning of the scripture is established. Some say: In the above 'that,' proposition: Lokāyata, you should not be a Pudgala determined by subsequent inference, because you are a Pudgala who believes in no subsequent inference. If this reason is not established, then proposition: You should be a Pudgala who believes in reality without inference. Although the proposition is established, there is the fault of pervasive uncertainty, because the reason perceived by the measure establishes that there is subsequent inference, from the determination of the three characteristics (trairūpya), for a Pudgala who believes in reality without inference, proposition: It should be so, because so. If this reason is not established, then proposition: Because there is such. If this reason is not established, then proposition: There is another correct reason with three aspects for others (parārtha) that establishes that there is subsequent inference, for example, with the reason of being made, for a Pudgala who believes in the permanence of sound. If establishing the root proposition, then proposition: That, you should be a Pudgala determined by subsequent inference, because you are a Pudgala determined by the sapakṣa (similar example) that establishes that there is subsequent inference. Furthermore, for sound being impermanent, it should be another's self-cognizing measure, because for sound being impermanent, it is a measure that can induce definite understanding by another's power. For this excessive statement, there should be pervasiveness, because your sound is impermanent, it should be your own self-cognizing measure, because you, for sound being impermanent, are a measure that can induce definite understanding by your own power. For this excessive statement, there should be pervasiveness. If admitting, then for the opponent who establishes that sound is impermanent with the reason of being made, the subsequent inference of the mind that holds the reason for measuring the three aspects of the continuum of a fool, proposition: It should be so, because so. If this reason is not established, then proposition: It is his own fruit, that is, knowing that sound is impermanent.

རྗེས་དཔག་གི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་བླུན་པོ་ཆོས་ ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་དེ་སྐོར་གྱི་ཚུལ་གསུམ་འཇལ་བའི་རྟགས་འཛིན་སེམས་སུ་གྱུར་པའི་རྗེས་དཔག་དེ། ཁོ་རང་གི་འབྲས་བུ་སྒྲ་མི་རྟག་རྟོགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་གི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། 2-102 ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་པ་གང་ཞིག ཁྱོད་རང་འབྲས་སྒྲ་མི་རྟག་རྟོགས་ཀྱི་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་གི་བརྒྱུད་རྒྱུ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྒྲ་མི་རྟག་པར་ ངེས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་ལ་རྗེས་དཔག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལ་གཞན་ངེས་ཚད་མ་གང་ཞིག རྗེས་དཔག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་དངོས། ཕྱི་ མ་སླ། རྩ་བར་མ་ཁྱབ་ན། དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་ཤིན་ཏུ་མཁས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྒྲ་མི་རྟག་པར་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ་དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། ཁྱོད་ རང་འབྲས་སྒྲ་མི་རྟག་རྟོགས་ཀྱི་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་གི་དངོས་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དེ་འདྲའི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་ཤིན་ཏུ་མཁས་པ་དེ། རང་འབྲས་སྒྲ་ མི་རྟག་རྟོགས་ཀྱི་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་གི་དངོས་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཅན་ཁོ་རང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་གསལ་ཡོངས་ལ་ཕན་པ་རྒྱ་ཆེན་པོར་གྱུར་ཅིག། །།དགེ་ཞིང་བཀྲ་ཤིས་པར་ཤོག། །།གཅིག་ ཞུས་སོ།།

【現代漢語翻譯】因為它是作為推論之因的量（pramana， प्रमाण，cognition），如果未成立，那麼，關於此事的純粹愚蠢的辯論者，具有法相（chos can，有法，property-possessor）的你，你相續中衡量此事的三相（tshul gsum，ลักษณะสาม，trilakṣaṇa）之理，作為標誌所緣心（rtags 'dzin sems，sign-apprehending mind）的推論，應是其自身果——了知聲無常的推論之因的量。 2-102 你的因是什麼？因為你是安住于果——了知聲無常之標誌的推論之傳承因的補特伽羅（gang zag，บุคคล，pudgala，人）。如果承認，那麼，此有法（chos can，有法，property-possessor），應是你確立聲無常的量。因為你對此是推論。如果未成立，那麼，應是如此。對於聲無常，其他的確立量是什麼？因為是推論。前者是真實的，後者是容易的。如果根本上沒有遍及，那麼，關於此事的純粹極其聰明的辯論者相續中的現量（mngon sum， प्रत्यक्ष，pratyakṣa，perception）執持聲無常，應是如此，因為如此。如果未成立，那麼，應是如此。因為你是果——了知聲無常之標誌的推論之直接因的量。如果未成立，那麼，應是如此。如此的純粹極其聰明的辯論者，因為是自果——了知聲無常之標誌的推論之直接因。因為有法（chos can，有法，property-possessor）是他自己。愿利益一切智者，變得極其廣大！愿吉祥如意！一次校對完畢。

【English Translation】 Because it is a valid cognition (pramana) that serves as the cause of inference. If it is not established, then, regarding this matter, the purely foolish debater, who is the subject (chos can), your inference in the continuum, which is the sign-apprehending mind that measures the three aspects (tshul gsum) of this matter, should be a valid cognition that serves as the cause of the inference of its own result—the realization that sound is impermanent. 2-102 What is your cause? Because you are a person who abides in the lineage cause of the inference with the sign of realizing the impermanence of sound as the result. If you accept, then, this subject (chos can), should be a valid cognition that ascertains the impermanence of sound. Because you are an inference for that. If it is not established, then, it should be so. What other valid cognition ascertains the impermanence of sound? Because it is an inference. The former is real, the latter is easy. If it does not pervasively cover the root, then, the direct perception (mngon sum) in the continuum of the purely extremely intelligent debater regarding this matter, which holds sound to be impermanent, should be so, because it is so. If it is not established, then, it should be so. Because you are a valid cognition that is the direct cause of the inference with the sign of realizing the impermanence of sound as the result. If it is not established, then, it should be so. Such a purely extremely intelligent debater, because it is the direct cause of the inference with the sign of realizing the impermanence of sound as its own result. Because the subject (chos can) is himself. May it greatly benefit all intelligent beings! May it be virtuous and auspicious! One review completed.