tagts05_遍知宗義離邊成就論.g2.0f
大倉譯師喜饒仁千教言集TL5གྲུབ་མཐའ་ཀུན་ཤེས་ནས་མཐའ་བྲལ་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་བཞུགས་སོ།། 1-199 ༄༅། །གྲུབ་མཐའ་ཀུན་ཤེས་ནས་མཐའ་བྲལ་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་བཞུགས་སོ།། ༄། །ལྟ་བ་སྤྱིར་བརྟག་པ་སྟེ་ལེའུ་དང་པོ། ༄༅། །གྲུབ་མཐའ་ཀུན་ཤེས་ནས་མཐའ་བྲལ་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་བཞུགས་སོ།། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སརྦ་སིདྡྷནྟ་ཛྙེ་ཡེ་ན་བྱནྟ་སཱ་དྷ་ག་ནཱ་མ་ཤཱསྟྲ། བོད་སྐད་དུ། གྲུབ་མཐའ་ཀུན་ཤེས་ ནས་མཐའ་བྲལ་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས། འཕགས་པ་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གྲུབ་པ་མཐར་ཕྱིན་འཁྲུལ་མེད་སྨྲ་བའི་གཙོ། །གྲུབ་མཐའ་ཀུན་གསུང་ཐུབ་དབང་ལ་བཏུད་ནས། །གྲུབ་མཐའ་ རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་མཐར་སོན་ཏེ། །གྲུབ་མཆོག་མཐའ་བྲལ་བསྒྲུབ་ཕྱིར་འདི་བཤད་བྱ། །སྣ་ཚོགས་ལྟ་བའི་དབྱེ་བ་རྣམ་མང་ཡང་། །ལྟ་བ་སྨྲ་བ་རང་གཞན་སྡེ་པར་འདུས། །ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་སྲིད་རྩེའི་ གཉེན་པོ་དང་། །མཐའ་གཉིས་སྤོང་དང་ཐར་པ་འགོག་བདེན་དུ། །འདོད་དང་མི་འདོད་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་བཞི། །དེ་གཉིས་འབྱེད་པའི་ཁྱད་པར་བྱེད་ཆོས་ཡིན། །ཕན་བདེ་མཐའ་དག་རྒྱལ་བའི་འཕྲིན་ལས་དང་། །རྟགས་ སྤྲུལ་རང་རྒྱུད་མུ་སྟེགས་དབྱེ་བ་དང་། །ཕྱོགས་འཛིན་ཉེས་པ་ཀུན་གྱི་འབྱུང་ཁུངས་ཕྱིར། །སྡང་ཞུགས་ཚུལ་གྱིས་གཞན་སྡེའང་སྨད་མི་རུང་། །རང་གཞན་གྲུབ་མཐའི་དབྱེ་བ་རྣམ་མང་ཡང་། །ལྷན་སྐྱེས་འཁྲུལ་པའི་འཛིན་ སྟངས་སྒྲུབ་འགོག་ཕྱིར། །མཐའ་ལ་ཞེན་དང་མཐའ་བྲལ་སྨྲ་བར་འདུས། །ཀླུ་སྒྲུབ་ལུགས་ལས་གཞན་དང་དེ་ཉིད་དོ། །དང་པོའང་རྟོག་དང་རྟོག་མེད་འཛིན་སྟངས་ཕྱིར། །ཕྱི་རོལ་པ་དང་རང་སྡེ་གཉིས་སུ་འདུས། ། 1-200 དང་པོ་ཉེ་རིང་དབྱེ་བས་ཆད་རྟག་གཉིས། །གཉིས་པ་ཕྱི་ནང་དབྱེ་བས་དོན་སེམས་གཉིས། །དེ་དག་འཁྲུལ་པའི་འཛིན་སྟངས་བདེན་ཞེན་གྱིས། །བསྒྲུབས་ནས་ཀུན་བརྟགས་མཐར་ལྟའི་གཡང་དུ་ལྷུང་། །འཁྲུལ་མེད་རང་བཞིན་ ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡུལ། །མཐའ་བྲལ་མཆོག་དེ་ཀླུ་སྒྲུབ་ལུགས་ལས་རྟོགས། །ཡུལ་ཅན་དེ་ནི་མདོ་རྒྱུད་གཞན་དུ་སྦས། །གཉིས་མེད་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་གསལ་བར་གསུངས། །གྲུབ་མཐའ་ཀུན་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ བསྟན་བཅོས་ལས། ལྟ་བ་སྤྱིར་བརྟག་པ་སྟེ་ལེའུ་དང་པོའོ།། །། ༄། །གང་ཟག་གི་བདག་གཙོ་བོར་དགག་པ་སྟེ་ལེའུ་གཉིས་པ། ཕྱི་རོལ་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་མང་གསུངས་ཀྱང་། །ཆད་སྨྲ་གཅིག་དང་རྟག་སྨྲ་སྡེ་བཞིར་འདུས། །ཀུན་ཀྱང་བདག་དང་རྟག་དངོས་འཚེ་བ་སྨྲ། །ཐུབ་ པའི་ལུགས་ལ་སྡང་སྨྲས་བྱེད་པར་མཐུན། །ཆད་སྨྲ་ཚུ་རོལ་མཛེས་པ་རྒྱང་འཕེན་པ། །མེད་སྨྲ་ལྷ་ཡི་བླ་མ་ཕུར་བུ་པ། །ངོ་བོ་ཉིད་སྨྲ་རང་བཞིན་རྒྱུར་སྨྲ་ཟེར། །ཕུར་བུ་འཇུག་སྟོབས་འཇིག་ རྟེན་མིག་རྗེས་འབྲང་། །འདོད་ཡ
【現代漢語翻譯】 大倉譯師喜饒仁千教言集TL5《通曉一切宗派而修持離邊之論》 第一章：總觀察見 《通曉一切宗派而修持離邊之論》 梵語：Sarva Siddhanta Jñeyena Byanta Sadhaka Nama Shastra 藏語：《通曉一切宗派而修持離邊之論》 頂禮聖語自在。 宗派圓滿究竟，無謬宣說之主， 于能詮一切宗派之能仁頂禮后， 爲了證得超越宗派之殊勝成就， 我將宣說此論，以期能通達宗派如海。 雖然有各種各樣的見解， 但可歸納為自他兩派。 四法印、有頂之對治， 斷除二邊、解脫之障礙， 欲與不欲，見、修、行、果四者， 是區分二者的特徵。 爲了辨別利益安樂一切諸佛之事業， 以及化身、自續、外道之差別， 以及產生一切偏執過失之根源， 即使以嗔恨之心，也不應誹謗其他宗派。 雖然自他宗派的差別多種多樣， 但爲了斷除俱生錯覺之執著， 可歸納為執著于邊和宣說離邊。 離邊之說是龍樹菩薩的宗派， 最初也因有念和無念的執著， 而分為外道和內道兩派。 前者以遠近之分，分為斷見和常見兩種。 後者以內外之分，分為有事和唯心兩種。 這些錯覺的執著，源於對真實的執著， 執著于實有，最終墮入常見的深淵。 無謬的自性，是俱生智慧的對境， 這殊勝的離邊之見，唯有龍樹菩薩的宗派才能證悟。 有境則隱藏在其他經續中， 在無二時輪金剛中才得以顯現。 《通曉一切宗派之論》第一章：總觀察見 第二章：主要破斥有我 雖然外道宗派的說法很多， 但可歸納為斷見一派和常見四派。 他們都說有我、常、實物、害等， 並且一致誹謗釋迦牟尼佛的宗派。 斷見派有順世外道， 無有派有自在天， 自性派說自性是因。 順世派追隨世間眼。 他們認為……
【English Translation】 The Collected Teachings of Lotsawa Drakpa Gyaltsen TL5: Treatise on Achieving Freedom from Extremes by Knowing All Philosophical Systems Chapter One: General Examination of Views Treatise on Achieving Freedom from Extremes by Knowing All Philosophical Systems Sanskrit: Sarva Siddhanta Jñeyena Byanta Sadhaka Nama Shastra Tibetan: Grub mtha' kun shes nas mtha' bral sgrub pa zhes bya ba'i bstan bcos Homage to the Noble Lord of Speech. The master who speaks flawlessly, completing all tenets, Having bowed to the Powerful One who can explain all tenets, In order to accomplish the supreme achievement of freedom from extremes, I will explain this treatise to understand the ocean of tenets. Although there are various kinds of views, They can be summarized into self and other schools. The four seals, the antidote to the peak of existence, Abandoning the two extremes, the obstacle to liberation, Desire and non-desire, view, practice, conduct, and result, Are the characteristics that distinguish the two. In order to distinguish the activities of all the Buddhas of benefit and happiness, As well as the differences between manifestations, self-continuum, and heretics, And because it is the source of all faults of bias, Even with hatred, it is not right to slander other schools. Although the differences between self and other schools are many, In order to eliminate the clinging to innate delusions, They can be summarized as clinging to extremes and speaking of freedom from extremes. The doctrine of freedom from extremes is Nagarjuna's school, Initially, due to the clinging to thought and non-thought, It is divided into externalists and internalists. The former is divided into annihilationism and eternalism by the distinction of near and far. The latter is divided into realism and idealism by the distinction of inner and outer. These clinging to delusions arise from clinging to reality, Clinging to inherent existence, ultimately falling into the abyss of eternalism. The infallible nature is the object of co-emergent wisdom, This supreme view of freedom from extremes can only be realized by Nagarjuna's school. The subject is hidden in other sutras and tantras, It is said to be revealed in the indivisible Kalachakra. The Treatise on Knowing All Philosophical Systems, Chapter One: General Examination of Views Chapter Two: Mainly Refuting the Self of the Person Although there are many statements of externalist philosophical systems, They can be summarized into one school of annihilationism and four schools of eternalism. They all speak of self, permanence, substance, harm, etc., And they all agree to slander the Buddha Shakyamuni's school. The annihilationist school includes the Lokayata, The non-existent school includes Ishvara, The nature school says that nature is the cause. The Lokayata follow the eyes of the world. They believe...
ོན་ཆགས་པས་སྙིང་ལ་རབ་གདུངས་ནས། །འབྱུང་བཞིའི་བདག་དང་ལུས་སེམས་རྫས་གཅིག་དང་། །འགྲོ་བ་གསུམ་དང་གཞན་གྲགས་གཏན་ཚིགས་སྒྲུབ། །སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་ལས་འབྲས་དཀོན་ཅོག་གསུམ། ། མ་མཐོང་དངོས་པོ་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་འགོག །ལྔ་པས་བཞི་པ་བསྒྲུབས་ནས་དེ་དང་ནི། །སྒྲུབ་པ་བཞི་ཡིས་དགག་པའི་དང་པོ་སྒྲུབ། །དེ་ཡིས་ལྷག་མ་མཐའ་དག་འགྲུབ་པར་འདོད། །མ་མཐོང་ཙམ་གྱིས་མེད་པ་མི་འགྲུབ་ཅིང་། ། 1-201 རྗེས་དཔག་མེད་དང་གཏན་ཚིགས་ཡོད་པ་འགལ། །འབྱུང་སེམས་མཐོང་མྱོང་སོ་སོར་སྣང་བཞིན་དུ། །གཅིག་ཏུ་འདོད་ན་མངོན་སུམ་འགོག་པར་འགྱུར། །རྒྱུན་ལྡན་སེམས་ལ་རང་རྒྱུ་སྔོན་སོང་དང་། །རང་འབྲས་བསྐྱེད་ངེས་ ད་ལྟའི་སེམས་ཀྱིས་མཚོན། །ཆགས་སོགས་གོམས་གསལ་ཉེར་ལེན་དེས་ཕྱིར་ཡང་། །མི་གསལ་འགྲོ་བ་གྲངས་ཅན་ཕྱུགས་དང་མཚུངས། །རྟག་སྨྲ་གྲངས་ཅན་པ་དང་དབང་ཕྱུག་པ། །ཁྱབ་འཇུག་པ་དང་གཅེར་བུ་པ་ཞེས་ བྱ། །གྲངས་ཅན་ཡོན་ཏན་གསུམ་པ་སེར་སྐྱ་པ། །སུམ་ཅུ་པ་དང་གཙོ་བོ་པ་ཞེས་གྲགས། །དབྱེ་ན་མངོན་གསལ་པ་དང་རྣམ་འགྱུར་སྨྲ། །ལྷ་མེད་པ་དང་ལྷར་བཅས་ཞེས་ཀྱང་བྱ། །སེར་སྐྱ་ཆུ་ ཀླུང་ལ་སོགས་སྟོན་པར་འཛིན། །ཚད་མ་གསུམ་གྱིས་ཤེས་བྱ་ཉེར་ལྔ་འཇལ། །དབང་པོའི་འཇུག་པ་མངོན་སུམ་ཚད་མ་སྟེ། །འབྲེལ་པ་བདུན་གྱི་རང་དོན་རྗེས་དཔག་དང་། །རྣམ་ལྡན་གསལ་འོངས་གཞན་དོན་རྗེས་ དཔག་ཉིད། །དབང་ཕྱུག་ནག་པོའི་རྒྱུད་དང་དྲུག་ཅུ་པ། །མཚན་ཉིད་ལྔ་བཅུ་ལ་སོགས་ཡིད་ཆེས་ཁུངས། །ཤེས་བྱ་གཙོ་བདག་གཉིས་འདུས་ཐ་མ་བདག །ཟ་པོ་རྟག་ཅིང་ཡོན་ཏན་བྱེད་མིན་ཤེས། གཙོ་བོའི་ བློར་གནས་སེར་སྐྱས་ཀྱང་མི་མཐོང་། །གཞན་ཀུན་གཙོ་བོ་ཡོན་ཏན་བེམ་པོ་ཡུལ། །རང་བཞིན་རྒྱུ་དང་རྣམ་འགྱུར་འབྲས་བུས་བསྡུས། །ཐོག་མ་དང་པོ་ཡོན་ཏན་གསུམ་མཉམ་པ། །བྱེད་པ་རྟག་གཅིག་ཁྱབ་ཅིང་མི་གསལ་བ། ། 1-202 དེ་ཡི་དངོས་འབྲས་བློའམ་ཆེན་པོ་ནི། །ཤེལ་ལྟར་གསལ་དྭངས་ཡུལ་ཤེས་གཟུགས་བརྙན་འཆར། །གཟུགས་འདྲེས་མངོན་གྱུར་ཡུལ་ཤེས་ལྐོག་གྱུར་ཉིད། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་ང་རྒྱལ་གསུམ་ཡིན་ཏེ། །རྨོངས་དང་འདོད་ཆགས་གཡོ་ བའི་རང་བཞིན་ཕྱིར། །རྡུལ་དང་རྣམ་འགྱུར་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་གསུམ། །དང་པོས་སྒྲ་སོགས་དེ་ཙམ་ལྔ་བསྐྱེད་ཅིང་། །དེ་ལྔས་མཁའ་སོགས་འབྱུང་བ་ལྔ་སྐྱེད་བྱེད། །གཉིས་པས་དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་སྐྱེད་བྱེད་ཅིང་། ། གསུམ་པས་གཉིས་པོའི་ཐུན་མོང་བདག་རྐྱེན་བྱེད། །རྒྱུ་དང་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ཐོག་མ་སྟེ། །འབྲས་བུ་རྣམ་འགྱུར་ཁོ་ན་བཅུ་དྲུག་ཉིད། །གཉིས་ཡིན་ཆེན་པོ་སོ་བདུན་གཉིས་མིན་བདག །ཐོག་མཐའ་བདེན་གྲུབ་ གཞན་ཀུན་རྫུན་པ་སླུ། །སྔར་ཡོད་གསལ་བའམ་འགྱུར་བ་སྐྱེ་བའི་དོན། །རང་བཞིན་ངང་དུ་ཞི་བ་འཇིག་པར་སྨྲ། །བདག་གིས་རྣམ་འགྱུར
【現代漢語翻譯】 因貪慾纏繞，內心極度痛苦，將地、水、火、風四大元素的主宰與身心視為一體，並通過三有（欲有、色有、無色有）和其他公認的論證來確立前世後世、業果以及三寶（佛、法、僧）。 否定了通過推理來衡量未見之物的量度方式。通過第五種方式來確立第四種方式，並用四種確立來論證第一種否定。通過這種方式，可以實現所有剩餘的目標。僅僅因為沒有看見，並不能證明事物不存在。 缺少推理和存在論證是矛盾的。雖然地、水、火、風四大元素和心識的顯現和體驗各不相同，但如果將它們視為一體，就會否定現量（親身經驗）。對於持續存在的心識來說，先前的自因和產生自果是確定的，這可以用現在的心識來證明。貪慾等習氣會變得清晰，並作為近取因再次出現。因此，不清晰的眾生類似於牲畜。主張常存的包括數論派、自在天派、遍入天派和裸形外道。 數論派認為三種 गुण （ गुण，guṇa，性質）是 कपिल （ कपिल，Kapila，迦毗羅仙人）的理論，也被稱為三十論派和 प्रधान （ प्रधान，pradhāna，自性）論派。從分類上講，他們可以被稱為顯明論者和變化論者，也可以被稱為無神論者和有神論者。數論派認為 कपिल （ कपिल，Kapila，迦毗羅仙人）是河流等的導師。他們通過三種量度方式來衡量二十五種所知。 感官的運作是現量 प्रमाण （ प्रमाण，pramāṇa，量度），通過七種關係的自利推理，以及具有各種特徵的清晰呈現是他利推理。自在天的黑色血統和六十論，以及五十種特徵等都是可信的來源。所知包括神我和自性，最終的 आत्मन् （ आत्मन्，ātman，我）是神我。享受者是常存的，並且知道 गुण （ गुण，guṇa，性質）是否在起作用。 कपिल （ कपिल，Kapila，迦毗羅仙人）也無法看到存在於 प्रधान （ प्रधान，pradhāna，自性）心中的 आत्मन् （ आत्मन्，ātman，我）。其他一切都是 प्रधान （ प्रधान，pradhāna，自性）， गुण （ गुण，guṇa，性質）是物質的領域。自性被歸納為原因，變化被歸納為結果。最初的 प्रधान （ प्रधान，pradhāna，自性）是三種 गुण （ गुण，guṇa，性質）的平衡狀態。作用是永恒的、單一的、普遍的和不清晰的。 它的直接結果是 बुद्धि （ बुद्धि，buddhi，覺）或 महान （ महान，mahān，大），像水晶一樣清晰透明，能夠反映所知的對象。形式混合在一起，所知的對象變得明顯，而隱藏的對象則保持隱藏。由此產生的 अहंकार （ अहंकार，ahaṃkāra，我慢）有三種，因為它們具有愚癡、貪慾和動搖的性質。塵、變化和元素由 अहंकार （ अहंकार，ahaṃkāra，我慢）產生。第一種產生五唯（聲、觸、色、味、香），這五唯又產生五大（地、水、火、風、空）。第二種產生十一個感官。第三種是前兩者的共同增上緣。 只有因和自性是最初的，只有結果和變化是十六種。 महान （ महान，mahān，大）是兩者， आत्मन् （ आत्मन्，ātman，我）不是兩者。最初和最終都是真實的，其他一切都是虛假的和欺騙性的。先前存在的顯現或變化是出生的意義。自性自然平靜是毀滅的意義。 आत्मन् （ आत्मन्，ātman，我）經歷了變化
【English Translation】 Afflicted with intense longing, the heart is deeply tormented. The masters of the four elements and the body-mind are considered as one entity. Through the three realms of existence (desire realm, form realm, formless realm) and other well-known arguments, the existence of past and future lives, the law of karma, and the Three Jewels (Buddha, Dharma, Sangha) are established. The means of measuring unseen objects through inference is refuted. By establishing the fourth through the fifth, and by using four establishments to argue for the first negation, all remaining goals are intended to be achieved. The mere fact of not seeing does not prove non-existence. The absence of inference and the presence of arguments are contradictory. Although the manifestations and experiences of the four elements and consciousness are distinct, considering them as one would negate direct perception. For the continuous mind, the prior self-cause and the generation of self-effect are certain, as exemplified by the present mind. Habits such as longing become clear and reappear as the proximate cause. Therefore, unclear beings are likened to livestock. Those who assert permanence include the Samkhya school, the Ishvara school, the Vishnu school, and the naked ascetics. The Samkhya school considers the three गुण （ गुण，guṇa，qualities） to be the theory of कपिल （ कपिल，Kapila，sage Kapila）, also known as the thirtieth school and the प्रधान （ प्रधान，pradhāna，primordial nature） school. Categorically, they can be called manifestists and transformationists, or atheists and theists. The Samkhya school considers कपिल （ कपिल，Kapila，sage Kapila） to be the teacher of rivers, etc. They measure the twenty-five knowables through three means of measurement. The operation of the senses is direct perception प्रमाण （ प्रमाण，pramāṇa，means of knowing）, self-benefiting inference through seven relationships, and the clear presentation with various characteristics is other-benefiting inference. The black lineage of Ishvara and the sixtieth theory, as well as the fifty characteristics, etc., are credible sources. Knowables include the self and nature, and the ultimate आत्मन् （ आत्मन्，ātman，self） is the self. The enjoyer is permanent and knows whether the गुण （ गुण，guṇa，qualities） are functioning. Even कपिल （ कपिल，Kapila，sage Kapila） cannot see the आत्मन् （ आत्मन्，ātman，self） residing in the प्रधान （ प्रधान，pradhāna，primordial nature）. Everything else is प्रधान （ प्रधान，pradhāna，primordial nature）, and the गुण （ गुण，guṇa，qualities） are the realm of matter. Nature is summarized as the cause, and transformation is summarized as the result. The initial प्रधान （ प्रधान，pradhāna，primordial nature） is the equilibrium state of the three गुण （ गुण，guṇa，qualities）. The action is eternal, singular, universal, and unclear. Its direct result is बुद्धि （ बुद्धि，buddhi，intellect） or महान （ महान，mahān，great）, which is as clear and transparent as crystal, capable of reflecting the objects of knowledge. Forms mix together, the objects of knowledge become manifest, while hidden objects remain hidden. The resulting अहंकार （ अहंकार，ahaṃkāra，ego） is threefold because it has the nature of ignorance, longing, and wavering. Dust, transformations, and elements are produced by अहंकार （ अहंकार，ahaṃkāra，ego）. The first produces the five tanmatras (sound, touch, form, taste, smell), which in turn produce the five great elements (earth, water, fire, wind, space). The second produces the eleven senses. The third is the common cooperative cause of the first two. Only the cause and nature are initial, only the result and transformation are sixteen. महान （ महान，mahān，great） is both, आत्मन् （ आत्मन्，ātman，self） is neither. The initial and final are true, everything else is false and deceptive. The manifestation or change of what previously existed is the meaning of birth. The natural tranquility of nature is the meaning of destruction. The आत्मन् （ आत्मन्，ātman，self） undergoes transformation.
་རྫུན་པར་མཐོང་བ་ན། །སྐྱེངས་ཏེ་རང་བཞིན་ངང་དུ་བསྡུས་པས་ ཐར། །དེ་ལས་གཞན་པའི་ཐར་ལམ་མེད་པས་ན། །སྤྱོད་ལམ་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སོགས་གཙོར་མི་བྱེད། །རྒྱུ་མ་ལོག་པར་འབྲས་བུ་ཟློག་པ་འགལ། །གསུམ་ཕྱིར་གཅིག་མིན་མྱོང་ཕྱིར་བེམ་པོ་མིན། །རེག་ཕྱིར་རྟག་ མིན་རྟག་ལ་ཐར་མི་སྲིད། །ཕལ་ཆེར་བློས་བཏགས་འགའ་ཞིག་འཐད་པར་རུང་། །དབང་ཕྱུག་ཕྱུགས་བདག་ཞི་བ་ཡེ་སྲིད་པ། །མིག་མི་བཟང་བ་འུག་པ་པ་ཞེས་གྲགས། །དྲང་སྲོང་རྐང་མིག་གཟེགས་ཟན་སྟོན་པར་འཛིན། ། 1-203 ཞི་བའི་རྒྱུད་དང་གཟེགས་ཟིན་བསྟན་བཅོས་འཆང་། །དབྱེ་བ་རིག་པ་ཅན་པ་བྱེ་བྲག་པ། །གསལ་བྱེད་པ་དང་རྣ་བ་མ་ཕུག་པ། །དབང་ཕྱུག་ཀུན་མཁྱེན་ཏེ་སེ་རི་སྟེང་གནས། །ཡང་དང་ཕྲ་དང་ དབང་གྱུར་བདག་པོར་གྱུར། །གར་ཡང་ཕྱིན་དང་མཆོད་འོས་འདོད་དགུར་ལྡན། །དགའ་མགུར་གནས་ཏེ་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་ལྡན་ཞེས། །སྣོད་བཅུད་མཐའ་དག་འདོད་པས་ཁྱབ་པར་ནི། །སྡོད་འཇུག་སོགས་དང་རྒྱུ་བདུན་འཚོལ་བས་ འགྲུབ། །དེ་ཉིད་གཟུགས་མིན་རྣམ་གསུམ་གནས་ན་གནས། །མདུད་པ་བཅུ་གཉིས་ལམ་དྲུག་དེ་ཉིད་ལྔ། །ཐིག་ལེ་ཞི་བ་འཁྲིག་པ་ཆོས་སུ་སྨྲ། །མངོན་རྗེས་ཉེར་འཇལ་སྒྲ་བྱུང་ཚད་མ་བཞིས། །རྫས་དང་ཡོན་ ཏན་ལས་དང་སྤྱི་བྱེ་བྲག །འདུ་བ་ཞེས་བྱ་ཚིག་གི་དོན་དྲུག་འཇལ། །རྫས་ནི་འབྱུང་བཞི་མཁའ་དུས་ཕྱོགས་བདག་ཡིད། །འབྱུང་བཞིའི་རྡུལ་ཕྲན་ཀུན་ཏུ་སོང་མིན་ཚད། །དེ་དང་མཁའ་སོགས་མཐའ་དག་རྟག་ པའི་རྫས། །འབྱུང་བཞིའི་རིགས་པ་མི་རྟག་ཀུན་རྫས་ཡོད། །བདག་ནི་གསོན་ལུས་ལ་བརྟེན་བེམ་པོ་ཁྱབ། །ཡོན་ཏན་བཅུ་གསུམ་བདུན་ལྔས་ཉི་ཤུ་ལྔ། །ལས་ནི་འདེགས་འཇོག་བརྐྱང་བསྐུམ་འགྲོ་བ་ལྔ། །སྤྱི་ནི་ ཆ་མེད་ཁྱབ་དང་ཉི་ཚེ་བ། །ཁ་དོག་དབྱིབས་ཡིག་གིས་སྟོང་སྒྲ་བློའི་རྒྱུ། །གསལ་ཀུན་རྗེས་འགྲོ་ཐར་ལུག་ཐ་དད་འདོད། །བྱེ་བྲག་དཀར་སོགས་གསལ་བ་སོ་སོ་བ། །འདུ་བ་སྤྱི་གསལ་རྫས་ཡོད་རྟེན་བརྟེན་པ། ། 1-204 ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་སྒྲེལ་བྱེད་གཞན། །བདག་བསྒོམ་དབང་ཕྱུག་དབང་བསྐུར་ཐར་ལམ་ཡིན། ། དོན་དྲུག་ཤེས་པས་ཐར་པ་བྱེ་བྲག་པ། །ཚིག་དོན་བཅུ་དྲུག་ཤེས་ཐར་རིག་པ་ཅན། །དེ་བཞིན་མངོན་སུམ་ བེམ་པོ་རྟོག་པར་འདོད། །རྡུལ་ཕྲན་བརྒྱུད་དང་དབང་ཕྱུག་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱེད། །རྟག་པས་འབྲས་སྐྱེད་རྐྱེན་ལ་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །རྟག་ཏུའམ་ཡང་ན་ནམ་ཡང་སྐྱེད་མི་འགྱུར། །འདོད་ལ་ལྟོས་ན་ནུས་མེད་མི་རྟག་ ཉིད། །ཆ་མེད་ཀུན་ཁྱབ་འགལ་སོགས་གནོད་པ་མང་། །ཁྱབ་འཇུག་སྲེད་མེད་བུ་པ་གྲོང་འཇོམས་པ། །རྒྱལ་དཔོགས་གཞོན་ནུ་མ་ལེན་སོགས་རྗེས་འབྲང་། །རྟོགས་ཕན་ཡལ་ག་ལོ་ལྡན་གསང་ཚིག་འཆད། །དབྱེ་བ་ཚངས་ པ་པ་དང་སྤྱོད་པ་པ། །བརྡ་སྤྲོད་རིག་བྱེད་མཐའ་པ་གསང་བ་པ། །སྤྱོད་པ་ལས་གཞན་
【現代漢語翻譯】 當視一切如虛幻時，羞愧之心自然收斂，便得解脫。 除此之外，別無他途可得解脫，因此，不應重視行爲規範等。 因地不正，欲求正果，實乃相違。 非三故非一，為受用故非頑冥。 因有觸故非常，常則無解脫之可能。 多數為臆想，少數或可成立。 自在天（Maheśvara，大自在天）是畜主，寂靜且常在。 眼疾者稱貓頭鷹為『善眼』。 正命者（ṛṣi，聖人）迦那陀（Kaṇāda，人名，意為『原子食者』）被認為是導師。 持有寂靜之傳承和原子食者之論典。 其宗派分支為理智者（Vaiseṣika，勝論派），即特殊論者。 闡明者和未穿耳者。 自在天是全知者，住在雪山之巔。 是極微、精細且具力之主。 隨處可至，應受供養，具足一切所欲。 安住于喜樂，具足八功德。 欲使一切有情與器世間充滿。 通過居住、進入等七種原因而成就。 其本身非物質，處於三種狀態。 十二結、六道即是彼之五。 明點（bindu，種子）寂靜，性愛亦可說是法。 現量、比量、譬喻量、聖言量為四量。 實、德、業、同、異、和合，此為六句義。 實即地、水、火、風、空、時、方、我、意。 四大之微塵非遍行，有量。 彼與空等皆為常實。 四大之理無常，皆為世俗諦。 我依附於有生之身，遍佈於物質。 十三德、七德、五德共二十五德。 業即取、舍、屈、伸、行五種。 同是無分、遍及和短暫。 顏色、形狀、文字、空、聲為意識之境。 明皆隨行，解脫各異。 異即白等各自顯明。 和合是同之顯明，實有依與被依。 特殊與具特殊者相互關聯。 修我（ātman，真我）並受自在天灌頂是解脫之道。 通達六義是特殊論者之解脫。 通達十六句義可得理智者之解脫。 如是，現量被認為是物質之分別。 微塵通過相續和自在天而生。 因常故能生果，不依賴於緣。 常時或永不生。 若依賴於欲，則無能且無常。 無分、遍及等有諸多過患。 遍入天（Viṣṇu，毗濕奴）、無慾子、破城者（Śiva，濕婆）等是其追隨者。 爲了證悟，闡述了枝、葉、果實和秘密語。 其宗派分支為梵天派和行派。 聲明語法、吠陀、終義派和秘密派。 行派不同於其他。
【English Translation】 When seeing everything as illusory, the ashamed mind naturally retracts, and liberation is attained. Apart from this, there is no other path to liberation, therefore, one should not emphasize behavioral norms, etc. It is contradictory to seek a correct result from an incorrect cause. Not being three, it is not one; for the sake of enjoyment, it is not inert. Because there is touch, it is not permanent; if permanent, there is no possibility of liberation. Most are conjectures, a few may be valid. Maheśvara (the Great Lord) is the owner of livestock, peaceful and ever-present. One with poor eyesight calls an owl 'good eyes'. The ṛṣi (sage) Kaṇāda (name, meaning 'atom eater') is considered the teacher. Holding the lineage of tranquility and the treatise of the atom eater. Its sectarian branches are the Vaiseṣika (the Particularists), i.e., those who specialize in particulars. The elucidators and those who do not pierce their ears. Maheśvara is omniscient, residing on the summit of the Snow Mountain. He is the lord of the subtle, minute, and powerful. He can go anywhere, is worthy of offerings, and possesses all desires. Abiding in joy, he possesses eight qualities. Desiring to fill all sentient beings and the vessel world. Accomplished through seven causes such as dwelling and entering. It itself is non-material, existing in three states. The twelve knots and six paths are its five. The bindu (seed) is peaceful, and even sexual union can be said to be Dharma. Perception, inference, analogy, and testimony are the four valid cognitions. Substance, quality, action, generality, particularity, and inherence are the six categories of meaning. Substance is earth, water, fire, wind, space, time, direction, self, and mind. The atoms of the four elements are not all-pervading, they are finite. It and space, etc., are all permanent substances. The principle of the four elements is impermanent, all are relative truth. The self relies on the living body and pervades matter. Thirteen qualities, seven qualities, and five qualities make twenty-five qualities. Action is lifting, placing, stretching, contracting, and moving, the five actions. Generality is indivisible, pervasive, and temporary. Color, shape, letters, emptiness, and sound are the objects of consciousness. Clarity always follows, liberation is different. Particularity is each distinct clarity such as white. Inherence is the clarity of generality, the existent depends and is depended upon. The particular and the possessor of the particular are related to each other. Meditating on the self (ātman) and receiving the Maheśvara initiation is the path to liberation. Understanding the six meanings is the liberation of the Particularists. Understanding the sixteen categories of meaning leads to the liberation of the Rationalists. Thus, perception is considered the discrimination of matter. Atoms are produced through continuity and Maheśvara. Because it is permanent, it can produce results and does not depend on conditions. It always or never produces. If it depends on desire, it is powerless and impermanent. Indivisibility, pervasiveness, etc., have many faults. Viṣṇu (the Pervader), the son of the desireless one, Śiva (the Destroyer of Cities), etc., are its followers. For the sake of realization, the branches, leaves, fruits, and secret words are explained. Its sectarian branches are the Brahma school and the Conduct school. Declaring grammar, the Vedas, the End-Meaning school, and the Secret school. The Conduct school is different from the others.
ཐར་དང་ཀུན་མཁྱེན་འདོད། །ཁྱབ་འཇུག་ལྷ་ཆེན་ནོར་ལྷ་གཏུམ་མོའི་བུ། །སྒོ་ལྡན་གྲོང་ན་བུད་མེད་མང་ པོས་བསྐོར། །དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཀུན་དེ་ཡིན་ལ། །བྲམ་ཟེའི་ལུས་ཀྱིས་ལས་བྱེད་རྣམ་སྨིན་ཟ། །ལྷ་རྫས་ངོ་བོ་ཞི་དང་ཞི་མིན་གཉིས། །དང་པོ་བསྒོམས་པས་ཐར་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །གཉིས་པས་ ཁྱབ་འཇུག་འཇུག་པ་བཅུ་བྱེད་དེ། །ཉ་དང་རུས་སྦལ་ཕག་རྒོད་མིའི་སེང་གེ །མི་ཐུང་དགའ་བྱེད་ར་མ་ནག་པོ་དང་། །སངས་རྒྱས་རིགས་ལྡན་བཅུ་ཡིས་རིམ་བཞིན་དུ། །རིག་བྱེད་བཏོན་དང་འཇིག་རྟེན་བཏེག་པ་དང་། ། 1-205 འཇིག་རྟེན་བསྣན་དང་གསེར་ཅན་བསད་པ་དང་། །སྟོབས་ལྡན་བསླུས་དང་རྒྱལ་རིགས་མེད་བྱས་དང་། །སྲིན་པོ་བཏུལ་དང་སེམས་ཅན་དོན་བྱས་དང་། །སྡིག་པ་སྦྱངས་དང་དུས་ལོག་རྟོགས་པ་འོ། །དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ སྣ་ཚོགས་དེ་ཡིས་བྱས། །རྟག་ཆད་ལྟ་བ་གཉིས་ཀ་དེ་ཡིས་བསྟན། །ཚངས་པ་པ་ནི་ཚངས་པ་སྐྱེ་གནས་གསུམ། །མིང་བདུན་ལྡན་པ་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤེས་ལས། །མཆོད་སྦྱིན་སྙན་ཚིག་ངེས་རྗོད་སྲིད་བསྲུང་ སྟེ། །རིག་བྱེད་བཞི་དང་མི་རིགས་བཞི་བྱུང་བ། །རྟ་ཡི་མཆོད་སྦྱིན་གཙང་མས་སྒྲུབ་ཅེས་སྨྲ། །སྤྱོད་པ་པ་འམ་རྒྱལ་དཔོགས་པ་རྣམས་ནི། །བློ་བདག་ཤེས་རིག་རྟག་པའི་བདག་འདོད་ཅིང་། །ཉེས་རྣམས་སྐྱེས་ བུ་ལ་བརྟེན་རྟག་པས་ན། །ཉེས་ཟད་ཀུན་མཁྱེན་མེད་པས་བདེན་ངག་མེད། །ཡུལ་ཁྲུས་ཀྱིས་དག་སྲིད་གཡུལ་སྲོག་བསྲུངས་འདག །མངོན་རྫས་ཉེར་འཇལ་སྒྲ་བྱུང་དོན་གོ་དང་། །དངོས་མེད་ཅེས་བྱ་ཚད་མ་དྲུག་ འདོད་ཅིང་། །དོན་གོ་དྲུག་དང་དངོས་མེད་བཞིར་ཡང་འབྱེད། །དེ་ཡི་བྱེ་བྲག་ཙ་ར་ཀ་པ་ནི། །རིགས་དང་མ་དམིགས་སྲིད་པ་ཞེས་གྲགས་དང་། །སྙམ་སེམས་ལ་སོགས་ཚད་མས་ཞན་ཡང་འདོད། །ཤེས་བྱ་ མངོན་གྱུར་བློ་ནི་ལྐོག་གྱུར་ཡིན། །བརྡ་སྤྲོད་པ་ནི་སྒྲ་ཡི་ཚངས་པ་སྨྲ། །ཆ་མེད་དངོས་ཀུན་རང་བཞིན་རྟག་པའི་ཨོཾ། །སྣ་ཚོགས་དེ་ཡི་རྣམ་འགྱུར་སྒྲར་སྣང་བས། །དངོས་དབང་སྒྲ་འཇུག་སྦྱིན་སྲེག་གཉིས་ཀྱིས་འགྲུབ། ། 1-206 ཕལ་ཆེར་ཚད་མ་རིག་བྱེད་གཅིག་པུར་འདོད། །བྲྀ་ཏྲ་ཧ་རི་མངོན་རྗེས་གཉིས་ཀྱང་སྨྲ། །རིག་བྱེད་མཐའ་བ་ཤེས་རིག་སྐྱེས་བུ་གང་། །དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་ཉི་མའི་མདོག་ཅེས་པ། །ས་འོག་མུན་པའི་ དཀྱིལ་འཁོར་འོག་ན་གནས། །སྣ་ཚོགས་འདི་དག་དེ་ཡི་སྒྱུ་མའི་གཟུགས། །བཅིངས་ཐར་ལ་སོགས་ཀུན་གྱི་བྱེད་པོ་ཡིན། །དེ་ཞེས་མཁས་པ་དེ་ཆར་ཐིམ་པས་གྲོལ། །གསང་མཐའ་པ་ནི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྟོང་ གི །རྟག་གཅིག་ཆ་མེད་ཤེས་རིག་བདག་བདེན་འདོད། །ཚངས་དང་ཁྱབ་འཇུག་སྐྱོན་ལས་མ་གྲོལ་བར། །རང་གི་གཞུང་ལས་མང་དུ་བཤད་པས་བསལ། །ཕལ་ཆེར་རྟག་གཅིག་ཆ་མེད་བཀག་པས་ཁེགས། །ཉེས་ཟད་སྐྱེས་ བུ་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པས་འགྲུབ། །གཅེར་བུ
【現代漢語翻譯】 渴望解脫和一切智（Kunnkhyen，梵文 सर्वज्ञ，sarvajña，一切智者）。 遍入天（Khyapjuk，梵文 विष्णु，viṣṇu，毗濕奴）大神，財富之神（Norlha，梵文 कुबेर，kubera，俱毗羅）和暴怒母（Tumo）之子。 在有門的城市裡，被眾多婦女圍繞。 是一切事物中最殊勝的。 以婆羅門（Bramze）之身行事，享受業報。 神物（Lharze）的本體分為寂靜和非寂靜兩種。 修習第一種能獲得解脫。 第二種能使遍入天（Khyapjuk，梵文 विष्णु，viṣṇu，毗濕奴）展現十種化身： 魚、龜、野豬、人獅。 侏儒、喜悅者、羅摩（Rama，梵文 राम，rāma，羅摩）、黑天（Nagpo，梵文 कृष्ण，kṛṣṇa，克里希納）和。 具足佛陀種姓的十者依次。 取出吠陀（Rigjhe，梵文 वेद，veda，吠陀），抬起世界， 增加世界，殺死持金者， 欺騙有力量者，滅絕王族， 降伏羅剎（Srinpo，梵文 राक्षस，rākṣasa，羅剎），成辦有情之事， 凈化罪業，證悟時輪。 就這樣，他做了各種各樣的世界之事。 他宣說了常斷兩種見。 梵天（Tshangpa，梵文 ब्रह्मा，brahmā，梵天）是梵天的生處、住處、滅處三者。 具有七個名字，從身體的部分意識中。 產生祭祀、詩歌、確定、憶念、守護。 四吠陀（Rigjhe，梵文 वेद，veda，吠陀）和四種姓由此產生。 聲稱以純凈的馬祭祀來成就。 行者或國王的占卜者們。 認為智慧之主是常恒的自我。 由於過失依賴於補盧沙（Kye bu，梵文 पुरुष，puruṣa，神我）且是常恒的， 由於過失不盡，沒有一切智，所以沒有真語。 以沐浴聖地來清凈，守護國土，拯救戰爭中的生命。 認為現量、比量、聲量、義準和。 非有為六種量（Tsema druk）， 也將義準分為六種，非有分為四種。 其中的一個分支，遮羅迦派（Tsara Kapa）， 被稱為種姓、非緣和存在。 也認為譬喻等量是低劣的。 所知是現前，智慧是隱蔽。 聲明語法家是聲音的梵天（Tshangpa，梵文 ब्रह्मा，brahmā，梵天）。 無分微塵的一切事物，自性是常恒的唵（Om，藏文ཨོཾ，梵文 ओं，oṃ，圓滿）。 各種各樣的變化顯現為聲音， 通過事物的主宰、聲音的進入和火供二者來成就。 大多數人認為吠陀（Rigjhe，梵文 वेद，veda，吠陀）是唯一的量。 也說現量和比量是破壞者。 吠陀（Rigjhe，梵文 वेद，veda，吠陀）的邊際是智慧的補盧沙（Kye bu，梵文 पुरुष，puruṣa，神我）。 被稱為偉大的仙人，太陽的顏色。 位於地下黑暗的壇城之下。 所有這些都是他的幻化之身。 是束縛和解脫等的作者。 智者說，他融入雨中而解脫。 秘密邊際派認為能取和所取皆空。 認為常恒、唯一、無分、智慧的自我是真實的。 梵天（Tshangpa，梵文 ब्रह्मा，brahmā，梵天）和遍入天（Khyapjuk，梵文 विष्णु，viṣṇu，毗濕奴）沒有從過失中解脫出來， 因為從自己的宗義中說了太多而被駁斥。 大多數人因為遮破常恒、唯一、無分而被駁斥。 通過考察和分析過失已盡的補盧沙（Kye bu，梵文 पुरुष，puruṣa，神我）來成就。 裸體者
【English Translation】 Desiring liberation and omniscience (Kunnkhyen, Sanskrit सर्वज्ञ, sarvajña, all-knowing). The great god Vishnu (Khyapjuk, Sanskrit विष्णु, viṣṇu, Vishnu), the son of the god of wealth (Norlha, Sanskrit कुबेर, kubera, Kubera) and the wrathful mother (Tumo). In a city with gates, surrounded by many women. Is the most excellent of all things. Acting as a Brahmin (Bramze), enjoying the fruits of karma. The essence of divine objects (Lharze) is divided into two types: peaceful and non-peaceful. Practicing the first one will lead to liberation. The second one enables Vishnu (Khyapjuk, Sanskrit विष्णु, viṣṇu, Vishnu) to manifest ten incarnations: Fish, turtle, boar, man-lion. Dwarf, joyful one, Rama (Rama, Sanskrit राम, rāma, Rama), Krishna (Nagpo, Sanskrit कृष्ण, kṛṣṇa, Krishna) and, The ten with the Buddha lineage in sequence. Extracting the Vedas (Rigjhe, Sanskrit वेद, veda, Vedas), lifting the world, Increasing the world, killing the one with gold, Deceiving the powerful, exterminating the royal lineage, Subduing the Rakshasa (Srinpo, Sanskrit राक्षस, rākṣasa, Rakshasa), accomplishing the benefit of sentient beings, Purifying sins, realizing the Kalachakra. Thus, he performed various worldly deeds. He taught both the eternalist and annihilationist views. Brahma (Tshangpa, Sanskrit ब्रह्मा, brahmā, Brahma) is the origin, abode, and cessation of Brahma. Having seven names, from the partial consciousness of the body. Arise sacrifice, poetry, certainty, remembrance, protection. The four Vedas (Rigjhe, Sanskrit वेद, veda, Vedas) and four castes arise from this. Claiming to accomplish through pure horse sacrifice. The practitioners or diviners of kings. Believe that the lord of wisdom is the eternal self. Since faults depend on Purusha (Kye bu, Sanskrit पुरुष, puruṣa, Purusha) and are eternal, Since faults are inexhaustible, there is no omniscience, so there is no true speech. Purifying by bathing in holy places, protecting the country, saving lives in war. Considering direct perception, inference, scripture, implication, and Non-existence as the six valid cognitions (Tsema druk), Also dividing implication into six types and non-existence into four types. One of its branches, the Charaka school (Tsara Kapa), Is known as caste, non-perception, and existence. Also considering analogy and other valid cognitions as inferior. The knowable is manifest, wisdom is hidden. Grammarians declare that sound is Brahma (Tshangpa, Sanskrit ब्रह्मा, brahmā, Brahma). The indivisible particles of all things, the nature is the eternal Om (Om, Tibetan ཨོཾ, Sanskrit ओं, oṃ, perfection). Various changes appear as sound, Accomplished through the mastery of things, the entry of sound, and the two fire offerings. Most people consider the Vedas (Rigjhe, Sanskrit वेद, veda, Vedas) as the only valid cognition. Also saying that direct perception and inference are destroyers. The edge of the Vedas (Rigjhe, Sanskrit वेद, veda, Vedas) is the wise Purusha (Kye bu, Sanskrit पुरुष, puruṣa, Purusha). Called the great sage, the color of the sun. Located beneath the mandala of underground darkness. All these are his illusory forms. Is the author of bondage and liberation, etc. The wise say that he is liberated by dissolving into the rain. The secret fringe school believes that the grasper and the grasped are empty. Believes that the eternal, unique, indivisible, wise self is real. Brahma (Tshangpa, Sanskrit ब्रह्मा, brahmā, Brahma) and Vishnu (Khyapjuk, Sanskrit विष्णु, viṣṇu, Vishnu) are not liberated from faults, Because they are refuted by saying too much from their own tenets. Most people are refuted by refuting the eternal, unique, indivisible. Accomplished by examining and analyzing the faultless Purusha (Kye bu, Sanskrit पुरुष, puruṣa, Purusha). Nudists
་འཛེམ་མེད་ཟད་བྱེད་ཐལ་བ་པ། །རྒྱལ་བ་ཕྱོགས་མཁའི་གོས་ཅན་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ། །རྒྱལ་བ་ལྷར་འཛིན་ཁྱུ་མཆོག་ལྡོང་རིས་དང་། །སྣོད་ཀྱི་རྗེ་དང་འཕེལ་བ་སོགས་ རྗེས་འབྲང་། །སྲོག་ནི་ལུས་ཆེད་རྫས་རྟག་རྣམ་གྲངས་གཞན། །མངོན་རྗེས་ལུང་གིས་དུས་གསུམ་རྫས་དྲུག་དང་། །ཚིག་དགུ་སྲོག་ལྡན་དྲུག་རྣམས་འཇལ་བ་བཞིན། །སྡོམ་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྔ་དང་། །སྤྱོད་པ་ བཅུ་གསུམ་ལས་ཟད་ཐབས་ནི་ལམ། །སྲིད་གསུམ་སྟེང་ན་དཔག་ཚད་ཞེ་ལྔའི་ཚད། །དཀར་ཞིང་དྲི་ཞིམ་ཡིད་འོང་ཐར་པ་འབྲས། །འགྲོ་ལྔ་ཡོད་པའི་ལུས་ལྔ་གཞི་འབྲས་ཉིད། །མངོན་སུམ་སྤྱི་འཇལ་རྟོག་མེད་བྱེ་བྲག་རྟོགས། ། 1-207 ཚུལ་གསུམ་འཁྲུལ་ཕྱིར་གཞན་དུ་མི་འཐད་པའི། །ཚུལ་གཅིག་ཉིད་ལས་ལྐོག་གྱུར་ཤེས་པ་ནི། །རྗེས་དཔག་ཡིན་ཏེ་ཡིད་ཆེས་ཚིག་ནི་ལུང་། །སྲོག་བདག་མཁའ་ཕྱོགས་སྡིག་དང་བསོད་ནམས་རྫས། །སྲོག་དང་སྲོག་མིན་ བཅིངས་ཐར་འགྲོ་འོང་སྤངས། །ཟག་པ་སྡོམ་པ་ཚིག་གི་དོན་དགུ་འོ། །འབྱུང་བཞི་ལྗོན་པ་འབྲས་བུའི་སྲོག་ལྡན་དྲུག །གཞན་དུ་སྲོག་གི་སྡེ་ཚན་དགུར་ཡང་བཤད། །སྤྱོད་ལམ་སྐད་ཚོལ་མི་འདོར་ཉེར་གནས་ སྡོམ། །མི་འཚེ་བདེན་སྨྲ་ཚངས་སྤྱོད་བྱིན་པ་ལེན། །ཡོངས་བཟུང་ཐམས་ཅད་གཏོང་བ་བརྟུལ་ཞུགས་ལྔ། །བློ་གྲོས་ཐོས་མཚམས་དཔྱོད་དང་མོའི་ཡེ་ཤེས། །སྤྱོད་པ་སྡོམ་དང་བརྟུལ་ཞུགས་སྒོ་གསུམ་གསང་། །དམྱལ་བ་དུད་ འགྲོ་ལྷ་མི་ཐར་པའི་འགྲོ། །ཁམ་ཟས་འོད་ཡིད་རྫུས་སྐྱེས་མཐའ་ཡི་ལུས། །ཀུན་མཁྱེན་མེད་དང་ཤིང་སོགས་སེམས་ལྡན་དུ། །སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་མང་དུ་འགོད་པར་བྱེད། །ལུས་བཞིན་ཆེ་ཆུང་འགྱུར་ན་དེ་ མི་རྟག །རྫས་དང་རྣམ་གྲངས་གཅིག་དང་ཐ་དད་བརྟག །ཚུལ་གཅིག་མི་འཐད་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ། །ལས་ཟད་དོན་མེད་ཐར་པ་གཟུགས་སུ་འགལ། །རཱ་མ་ཎ་ཡི་རྗེས་འབྲང་སྟག་གཟིག་དང་། །བོད་ན་ གཤེན་རབ་རྗེས་འབྲང་བོན་ལ་སོགས། །གཉིས་མིན་མང་ཡང་གསར་དུ་བློས་བཏགས་ཕྱིར། །གདོད་ནས་གྲུབ་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་མིན། །བདག་ནི་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་མ་དམིགས་ཕྱིར། །གཅིག་ན་མཚན་ཉིད་འགལ་བས་བདག་མེད་གྲུབ། ། 1-208 རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དོན་བྱེད་ནུས་སྟོང་ཕྱིར། །རྟག་དངོས་མི་སྲིད་འཚེ་ལ་ཆོས་མི་སྲིད། །གྲུབ་མཐའ་ཀུན་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལས། གང་ཟག་གི་བདག་གཙོ་བོར་དགག་པ་སྟེ་ལེའུ་གཉིས་ པའོ།། །། ༄། །བཟུང་བའི་ཆོས་བདག་གཙོ་བོར་དགག་པ་སྟེ་ལེའུ་གསུམ་པ། སངས་རྒྱས་པ་ལ་ལྔ་པ་མེད་གསུངས་ཕྱིར། །རང་སྡེ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་མདོ་སྡེ་པ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་དབུ་མ་པ་དང་བཞི། །དོན་སེམས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་གསུམ་དུའང་འདུ། །གཉིས་གཉིས་ཐེག་ དམན་པ་དང་ཐེག་ཆེན་ཕྱིར། །གཉིས་པ་ཐེག་ཆེན་པར་སྡུད་གཞུང་ལུགས་འཁྲུལ། །དོན་སྨྲ
【現代漢語翻譯】 『無畏滅盡灰行者』（Nirgrantha，耆那教的苦行者），『勝者』（Jina，指已證悟者）身著四方之衣，隨處遊蕩。 『勝者』視神為尊，如牛群之首『棟日』（Ldong rigs），以及『器之主』（snod kyi rje）和『增』（'phel ba）等追隨者。 生命爲了身體，物質是常恒的，種類各異。通過現量、比量和聖言量，可知三時六物。 九句、六種有情，如量度般衡量。五戒、五誓和五智，以及十三種行持是滅盡之道的途徑。 三有之上，有四十五逾繕那之高。白色、芬芳、悅意，是解脫之果。 五道輪迴，有五種身，是基和果。現量、共相量，無分別和有分別。 由於三種方式的謬誤，不適用于其他情況。僅從一種方式中瞭解隱蔽事物，是比量，可信之語是聖言量。 生命之主、虛空、罪業和功德是物質。生命和非生命，束縛和解脫，來和去，都要斷除。 『遺漏』（zag pa）和『戒律』（sdom pa）是九句的含義。四大、樹木和果實是六種有情。另外，也有將生命分為九類的說法。 行住坐臥不捨棄，是近住戒。不害、實語、梵行、給予和接受。 完全接受和捨棄一切是五誓。智慧、聞、戒、思和占卜是五智。 行持是戒律、誓言和三門秘密。地獄、畜生、天人是解脫的眾生。 摶食、光明、意生和化生是邊地的身體。全知者不存在，樹木等有情。 爲了證明這一點，可以列舉許多理由。如果身體像身體一樣大小變化，那麼它就是無常的。 物質和種類，相同和不同需要辨別。一種方式不適用，所有的理由都是錯誤的。 業盡無義，解脫與色身相違。追隨『羅摩』（rāmaṇa）的是老虎和豹子，在西藏，有追隨『賢拉』（gshen rab）的苯教等等。 並非二元，即使眾多也是新近臆造的。不是宣說本來就成立的宗義。 因為我沒有發現我與蘊身份離，如果是一體，那麼自相矛盾，因此無我成立。 次第和同時起作用是空無的，因此常恒和實有是不可能的，對眾生有害的法是不可能的。 在名為《通達一切宗義》的論著中，對人我進行主要破斥，這是第二品的內容。 這是對所執之法我進行主要破斥的第三品。 因為佛說沒有第五個部派，所以有自部毗婆沙宗、經量部、瑜伽行派和中觀派這四個部派。 也可以歸納為義、心和自性空這三種。兩者分為小乘和大乘。 第二種歸納為大乘是錯誤的論述。『義』（don）的宣說。
【English Translation】 『Nirgrantha』 (Jain ascetic, 『無畏滅盡灰行者』) who exhausts fearlessly, 『Jina』 (victor, 指已證悟者) with garments of the directions, wandering everywhere. 『Jina』 who holds gods as supreme, the best of herds, Ldong rigs, and followers such as the lord of vessels and 『'phel ba』 (增). Life for the sake of the body, substance is permanent, different in kind. Through direct perception, inference, and scripture, the three times and six substances. Nine sentences, six sentient beings, measured as if measuring. Five vows, five observances, and five wisdoms, and thirteen practices are the path to exhaustion. Above the three realms, a measure of forty-five yojanas. White, fragrant, pleasing, the fruit of liberation. Five realms of existence, with five bodies, are the basis and the result. Direct perception, general measure, non-conceptual and conceptual distinctions. Because of the error of the three modes, it is not suitable for others. Knowing the hidden from just one mode is inference, trustworthy words are scripture. Lord of life, space, sin, and merit are substances. Life and non-life, bondage and liberation, coming and going, are abandoned. 『Leakage』 (zag pa) and 『discipline』 (sdom pa) are the meaning of the nine sentences. The four elements, trees, and fruits are the six sentient beings. Alternatively, there is also the explanation of dividing life into nine categories. Not abandoning conduct, speech, seeking, near abiding is discipline. Non-harming, truthful speech, celibacy, giving, and taking. Completely accepting and abandoning everything are the five vows. Intelligence, hearing, restraint, contemplation, and divination are the five wisdoms. Conduct is discipline, vows, and the three doors secret. Hell beings, animals, gods, humans are the beings of liberation. Morsel food, light, mind-born, and transformation are the bodies of the border. Omniscient ones do not exist, trees and other sentient beings. To establish this, many reasons are given. If the body changes in size like a body, then it is impermanent. Substance and kind, same and different need to be distinguished. One mode is not suitable, all reasons are erroneous. Exhaustion of karma is meaningless, liberation contradicts form. Followers of 『rāmaṇa』 (羅摩) are tigers and leopards, in Tibet, there are Bonpos following 『gshen rab』 (賢拉), and so on. Not dual, even if many are newly fabricated by the mind. It is not speaking of a tenet that is established from the beginning. Because I do not perceive myself as separate from the aggregates, if it is one, then it contradicts its own characteristics, therefore selflessness is established. Acting sequentially and simultaneously is empty, therefore permanence and reality are impossible, a dharma that harms beings is impossible. In the treatise called Understanding All Tenets, the main refutation of the person-self, this is the content of the second chapter. This is the third chapter, which is the main refutation of the self of phenomena that is grasped. Because the Buddha said there is no fifth school, there are four schools: the Vaibhāṣika of our own school, the Sautrāntika, the Yogācāra, and the Madhyamaka. It can also be summarized into three: meaning, mind, and emptiness of nature. The two are divided into the Lesser Vehicle and the Great Vehicle. The second is the erroneous statement that it is included in the Great Vehicle. The explanation of 『meaning』 (don).
་གཉིས་ཀའི་འདོད་པ་མཐུན་པ་ནི། །ལོངས་སྐུ་རྟག་བཞུགས་བྱང་སེམས་བདེ་བར་འགྲོ། །བདག་མཆོག་འདོད་དང་ཉན་རང་འཚང་ རྒྱ་བས། །ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་འགལ་སོགས་མཐའ་ཡས་ཕྱིར། །ཐེག་ཆེན་སྤོང་ཞིང་སྒྲིབ་གཉིས་བདག་མེད་གཉིས། །ཀུན་གཞི་ཉོན་ཡིད་གནས་གྱུར་ས་བཅུ་དང་། །སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་སོགས་མི་འདོད་ཅིང་། །ཐམས་ཅད་ ཡོད་སྨྲ་ཕལ་ཆེན་གནས་བརྟན་པ། །མང་བཀུར་བ་བཞི་གྱེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་འདོད། །མང་བཀུར་ནང་ཚན་གནས་མ་བུ་ལ་སོགས། །སྡེ་པ་ལྔ་ཡིས་བརྗོད་མེད་བདག་འདོད་ཅིང་། །བྱེ་སྨྲའི་ནང་ཚན་གཞན་ཀུན་ བདག་མེད་འདོད། །དཔེ་སྟོན་སྡེ་པ་སློབ་དཔོན་དགེ་སྲུངས་དང་། །བཙུན་པ་དཔལ་ལེན་ལ་སོགས་མདོ་སྡེ་པ། །ཀུན་ཀྱང་ཕུང་སོགས་དབྱེ་བ་སྐྱེ་འགྲོ་ཟས། །རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་རགས་པ་ཆ་བཅས་རྫུན། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་འདུས་བྱས་སྐྱེ་ཚུལ་དང་། ། 1-209 བདེན་བཞི་ལམ་ལྔ་ཉན་རང་བྱང་སེམས་དང་། །ཕྱིན་དྲུག་སངས་རྒྱས་དགེ་འདུན་ཉི་ཤུ་དང་། །བསམ་གཏན་ལ་སོགས་ཡོན་ཏན་ཕལ་ཆེར་དང་། །སངས་རྒྱས་ས་ན་སྡུག་བདེན་ཡོད་པ་དང་། །ལྷག་མེད་གསུམ་ག་ རིག་པ་རྒྱུན་ཆད་དང་། །ཟག་བཅས་ཟག་མེད་བདེན་གཉིས་འཇོག་ཚུལ་མཐུན། ། ཟག་རྣམས་ཀུན་ཏུ་རྒྱས་འགྱུར་ཅིག་ཤོས་ཕྱིར། །ལམ་བདེན་ལས་གཞན་འདུས་བྱས་མཐའ་དག་དང་། །དེ་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀུན་གོ་རིམ་ བཞིན། །གཞིག་དང་གསལ་བས་རང་བློ་མི་འདོར་འདོར། །ཡང་ན་དོན་དམ་དོན་བྱེད་ནུས་མི་ནུས། །དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཕྱིར། །འདི་གཉིས་དོན་གཅིག་ཆུ་དང་བུམ་སོགས་ཀྱིས། །དམ་པའི་དོན་ དུ་དོན་བྱེད་མི་ནུས་ཏེ། །དེ་ནི་རང་འཛིན་འཁྲུལ་མེད་སྐྱེད་བྱེད་པའི། །དོན་ཆོས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་འདོད་ན། །དེ་དག་བརྡ་སོགས་ནང་གི་ཡན་ལག་ལ། །བལྟོས་པའི་བློ་ཆོས་ཀུན་རྫོབ་དངོས་ པོའི་ཕྱིར། །དེས་ན་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་དོན་དམ་གྱིས། །ཁྱབ་པ་མདོ་སྡེའི་ལུགས་སུ་སྨྲ་བ་ནི། །མདོ་སྡེ་པ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་སྟེ། །བྱེ་སྨྲ་ལས་ཀྱང་ཆོས་བདག་རྒྱ་ཆེའི་ཕྱིར། །དོན་དམ་ བདེན་པ་རིག་པས་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི། །བདེན་པར་མི་འདོད་དངོས་སྨྲ་མེད་ཕྱིར་རོ། །ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་བློས་བཏགས་དངོས་པོར་ནི། །འདོད་པས་བྱེ་བྲག་སྨྲ་ལས་ལྷག་པའང་འགལ། །དེ་ཕྱིར་དོན་སྨྲ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། ། 1-210 མངོན་པ་སྡེ་བདུན་བཀའ་རུ་འདོད་མི་འདོད། །ལུང་གི་དམ་ཆོས་འདུ་བྱེད་གཟུགས་ཕུང་དང་། །རྡུལ་ཕྲན་བསྐོར་བ་བར་བཅས་བར་མེད་དང་། །རིག་བྱེད་མིན་གཟུགས་སྒྲུབ་དང་འགོག་པ་དང་། དབང་པོ་ཚད་མ་ གཟུང་འཛིན་རྒྱུ་འབྲས་ཀུན། །དུས་མཉམ་འདོད་དང་མི་འདོད་དོན་སྣང་འདི། །ཕྱི་དོན་ཉིད་དང་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་དང་། །དབྱིབས་དང་དུས་གསུམ་ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔ་དང་། །ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་རྫས་ཡོད་བཏགས་ཡོད་
【現代漢語翻譯】 二者的共同意願是：報身佛恒常住世，菩薩安樂趨行。 執著於我勝，以及聲聞緣覺證悟，與四手印相違等，有無量過失。 捨棄大乘，以及二障、二無我，阿賴耶識、染污意轉為十地，三身、五智等不予承認。 一切有部、大眾部、上座部，承認大眾部四派分裂為十八部。 大眾部內之上座部、犢子部等，五部宗派主張不可言說的我。 分別說部內之其他宗派主張無我。 經量部之譬喻者、論師德護，以及比丘吉祥賢等，一切皆認為蘊等差別、有情眾生之食物，極微無分、粗大有分皆是虛妄。 心與心所、有為法生起之方式，四諦、五道、聲聞緣覺菩薩，六度、佛陀、僧伽二十種，禪定等功德之大多數，以及佛地具有苦諦，無餘涅槃三者皆是覺性斷滅，有漏無漏二諦安立之方式相同。 有漏法恒時增長，是另一原因。 道諦之外的一切有為法，以及有為法與無為法，皆按次第，以破除與明晰不捨棄自宗觀點。 或者，勝義諦是否具有作用？勝義諦與世俗諦是真諦之體性。 二者意義相同，如水與瓶等，在勝義諦中不具作用。 若認為彼是產生無錯亂之自性執著之對境法，是自相。 則彼等名相等內部組成部分，依賴於所觀待之心法，一切世俗皆是實有。 因此，認為僅實有即是勝義諦，此為經量部之觀點，乃是對經量部之誹謗。 較之分別說部，法我更為廣大，勝義諦是能被理智分析之真諦。 不承認實有，因為沒有實語者。不相應行以心假立為實有。 認為此較分別說部更為殊勝，此觀點亦相違。因此，二宗派之差別在於，是否承認七部對法藏為佛語。 聖教法行、有為色蘊，以及極微之環繞、有間隙與無間隙，以及非表色之獲得與滅盡，根境、量、能取所取、因果等，是否同時存在，此等顯現之意義，外境本身與識之行相，形狀與三時、所知五事，不相應行是實有還是假有。
【English Translation】 The common intention of both is: the Sambhogakaya (enjoyment body) abides forever, and Bodhisattvas go to bliss. Clinging to the superiority of 'I', and the enlightenment of Sravakas (listeners) and Pratyekabuddhas (solitary realizers), contradicting the Four Mudras (seals), etc., there are countless faults. Abandoning the Mahayana (Great Vehicle), and the two obscurations, the two non-selves, the Alaya consciousness (store consciousness), the defiled mind transforming into the ten Bhumis (grounds), the three bodies, the five wisdoms, etc., are not acknowledged. The Sarvastivadins (those who assert everything exists), the Mahasanghikas (Great Assembly), the Sthaviras (Elders), acknowledge the Mahasanghikas splitting into eighteen schools. Within the Mahasanghikas, the Sthaviras, Vatsiputriyas (犢子部), etc., the five schools assert an inexpressible self. Within the Vibhajyavadins (those who analyze), other schools assert no-self. The Sautrantikas (those who rely on the Sutras), the Dristantavadins (those who use examples), the teacher Dharmatrata (德護), and the monk Srilata (吉祥賢), etc., all consider the differences of the Skandhas (aggregates), the food of sentient beings, the indivisible atoms, the gross divisible things to be false. Mind and mental factors, the way conditioned phenomena arise, the Four Noble Truths, the Five Paths, Sravakas, Pratyekabuddhas, Bodhisattvas, the Six Paramitas (perfections), the Buddha, the Sangha (community) twenty kinds, most of the qualities such as Dhyana (meditation), and the existence of the Truth of Suffering in the Buddha-land, and the three Nirvanas without remainder are all the cessation of awareness, and the way of establishing the two truths, conditioned and unconditioned, is the same. The defiled (leaks) always increase, which is another reason. All conditioned phenomena other than the Truth of the Path, and conditioned and unconditioned phenomena, all in order, do not abandon their own views by destroying and clarifying. Or, does the ultimate truth have function? The ultimate truth and the conventional truth are the nature of truth. The two have the same meaning, like water and a vase, etc., and do not have function in the ultimate truth. If it is considered that it is the object of self-grasping that produces unerringly, it is its own characteristic. Then those names and other internal components, relying on the mind-dharma that is being looked at, all conventional truths are real. Therefore, the view that only reality is the ultimate truth is a slander of the Sautrantikas. Compared to the Vibhajyavadins, the Dharma-self is more extensive, and the ultimate truth is a truth that can be analyzed by reason. It does not acknowledge reality, because there is no one who speaks the truth. Non-associated formations are falsely established as real by the mind. Thinking that this is more superior than the Vibhajyavadins is also contradictory. Therefore, the difference between the two schools is whether or not they acknowledge the seven Abhidharma Pitaka (collection of teachings) as the words of the Buddha. The Dharma conduct of the Holy Teaching, the conditioned form aggregate, and the surrounding of atoms, with and without gaps, and the obtaining and cessation of non-manifest form, the faculties, valid cognition, the grasper and the grasped, cause and effect, etc., whether they exist simultaneously, the meaning of these appearances, the external object itself and the aspects of consciousness, shape and the three times, the five bases of knowable objects, whether non-associated formations are real or false.
དང་། །འདུས་མ་བྱས་རྣམས་དངོས་པོ་དངོས་མེད་དང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་རང་རིག་མི་འདོད་འདོད། །བྱ་བྱེད་ལྡན་འབྲེལ་དོན་གཞན་དོན་གཅིག་དང་། །ལུས་ཤེས་བསམ་གཏན་ཡན་ལག་མི་རུང་རུང་། །འཕགས་པའི་སྤངས་ རྟོགས་ཉམས་དང་མི་ཉམས་སོ། །ལུས་སེམས་ས་བོན་ཅན་དུ་མི་འདོད་འདོད། །རགས་ལ་རྫས་བརྒྱད་འདུས་པས་ཁྱབ་མ་ཁྱབ། །སེམས་བྱུང་མཐའ་དག་རྫས་གཞན་གྲུབ་མ་གྲུབ། །རྟེན་འབྲེལ་ཕུང་པོ་ཚོགས་དང་ཁ་ ཡར་བ། །འདི་དག་སྤྱན་རས་གཟིགས་དང་ལེགས་ལྡན་འབྱེད། །ཀུན་མཁྱེན་གཉིས་པས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་རྣམས། །འཁྲུལ་མེད་ལེགས་པར་རྟོགས་ནས་བསྟན་པས་ན། །རྒྱ་བོད་གཞན་གྱིས་གཞན་དུ་བཤད་རྣམས་འཁྲུལ། །བརྗོད་མེད་ བདག་ནི་མཛོད་འགྲེལ་དགུ་པར་བཀག །ཐེག་ཆེན་བསྟན་པར་དམ་པ་ཀུན་གྱིས་བསྒྲུབས། །བྱེ་སྨྲའི་རྟོག་བཏགས་མདོ་སྡེ་པ་ཡིས་བཀག །དེ་ཡི་རང་འདོད་རྣལ་འབྱོར་དཔྱོད་པས་འགོག །གྲུབ་མཐའ་ཀུན་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལས། 1-211 བཟུང་བའི་ཆོས་བདག་གཙོ་བོར་དགག་པ་སྟེ་ལེའུ་གསུམ་པའོ།། །། ༄། །འཛིན་པའི་ཆོས་བདག་གཙོ་བོར་དགག་པ་སྟེ་ལེའུ་བཞི་པ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མདོ་དང་སྔགས་ཀྱིས་བསྡུས། །གཉིས་ཀའང་དབུ་སེམས་གཉིས་སུ་མཁས་ལ་གྲགས། །ཅི་ཕྱིར་རྣམ་རིག་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཀྱི། །ཚུལ་ གཉིས་ཤིང་རྟའི་སྲོག་འབྱེད་འཛམ་གླིང་རྒྱན། །ཐོགས་མེད་ཀླུ་སྒྲུབ་གཉིས་ཀྱིས་བྱམས་འཇམ་དབྱངས། །བརྟན་ནས་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་མདོ་དང་ནི། །བློ་གྲོས་མི་ཟད་མདོ་བཞིན་ལེགས་བཀྲལ་བ། །དེ་དག་ལས་གཞན་ཐེག་ ཆེན་ཤིང་རྟ་ཆེ། །ཡོད་པ་མིན་པར་མཁས་ལ་གྲུབ་ཕྱིར་རོ། །ཤེར་ཕྱིན་མདོ་ལ་འཆད་ཚུལ་བཞི་བྱུང་བ། །ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་བཞི་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། །ཐེག་ཆེན་སྤྱི་ཡི་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་མིན། ། དེ་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་མི་འདོད་པའི། །ཐེག་ཆེན་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་རྣམ་གཞག་ཀུན། །ཕལ་ཆེར་ཤིང་རྟའི་མཆོག་གཉིས་བཞེད་ཚུལ་མཐུན། །གཞན་དབང་ཡོངས་གྲུབ་བདེན་པར་སྔ་མས་བསྒྲུབས། །ཕྱི་མས་དེ་ཡང་ རིག་ཚུལ་དུ་མས་བཀག །རང་རིག་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་འདི་མི་བཞེད། །མཚན་ཉིད་གསུམ་དང་ཀུན་གཞིའང་མི་བཞེད་ཅིང་། །ཕྱིའི་དོན་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་འདི་བཞེད་པར། །འདི་ན་འགའ་ཞིག་གསལ་པོར་སྒྲོགས་པ་ ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་གཞུང་དང་འགལ་བར་མཐོང་། །ཚུལ་གཉིས་རྗེས་འབྲང་ནང་ཚན་སོ་སོ་ལ། །ཚོགས་བརྒྱད་རང་རིག་འདོད་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་ཡོད། །ཐེག་ཆེན་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གཙོ་བོ་ནི། །གཞི་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ལ་སོགས་དང་། ། 1-212 ལམ་ལ་སྐྱེ་མེད་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་དང་། །འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གཅིག་པ་རྣམས། །དྲང་དོན་ངེས་དོན་ཉིད་དུ་བཞེད་པས་ན། །འཁོར་ལོ་བར་མཐའི་དྲང་ངེས་ཁྱད་པར་ཡིན། །རྣམ་རིག་སྨྲ་བའི་ གཙུག་རྒྱན་སྐུ་མཆེ
【現代漢語翻譯】 並且，對於非造作之法，本體是有或非有？ 真如和自證是否被承認？ 是否承認作用和能動性、關聯是異體還是同體？ 身與識、禪定支分是否可行？ 聖者的斷證是否退失？ 是否承認身心具有種子？ 粗大之物是否遍佈八種實物？ 所有心所是否為異體？ 緣起、蘊、集合是否遞增？ 這些問題由觀世音（Avalokiteśvara，觀世音菩薩）和具德者（具德者）來辨析。 對於一切智者（一切智者）如何宣說？ 無誤地理解並闡釋， 印度、藏地和其他地方的錯誤解釋都將消除。 不可言說的我被《俱舍論》（Abhidharmakośa，阿毗達磨俱舍論）及其註釋的第九品所禁止。 大乘的教義被所有聖者所證實。 經量部（Sautrāntika，經量部）駁斥了說一切有部（Sarvāstivāda， सर्वस्तिवाद，सर्वस्तिवादिन्，一切存在）的臆測。 瑜伽行派（Yogācāra， योग，瑜伽）的分析駁斥了他們的自以為是。 在名為《通曉一切宗義》（Grub mtha' kun shes pa，宗義大全）的論著中， 第三章主要駁斥了所執之法我。 第四章主要駁斥了所執之法我。 大乘（Mahāyāna，महायान，摩訶衍那，大乘）包含經（Sūtra， सूत्र， सूत， 經）和續（Tantra， तन्त्र， 怛特羅， 密續）。 二者在智者中都被認為是唯識（Cittamātra，唯識）和中觀（Madhyamaka，中觀）。 為何唯識的自性是無自性（niḥsvabhāva， निह्स्वभाव， निस्स्वभाव， 無自性）？ 兩種方式是車乘的命脈，是贍部洲（Jambudvīpa， Jambudvipa， 閻浮提）的莊嚴。 無著（Asaṅga， असङ्ग， 阿僧伽）和龍樹（Nāgārjuna， नागार्जुन， 龍樹）如同慈氏（Maitreya， मैत्रेय， 彌勒）和文殊（Mañjuśrī， मञ्जुश्री， 文殊）。 從堅（堅）到究竟意趣的解釋經（Sūtra， सूत्र， सूत， 經）和 如無盡慧經（Akṣayamati-sūtra， अक्शयमति-सूत्र， 無盡慧經）一樣善加闡釋， 除了這些之外，沒有其他大乘車乘。 因為這在智者中是確立的。 般若經（Prajñāpāramitā， Prajnaparamita， 般若波羅蜜多）有四種解釋方式， 被稱為四種車乘的開創者， 但它們不是大乘共同車乘的開創者。 因此，不承認聲聞（Śrāvaka， श्रावक， 聲聞）二部的 大乘基礎、道和果的分類， 在很大程度上與兩種殊勝車乘的觀點一致。 前者證實了他性有（paratantra， 他性有）和圓成實（pariniṣpanna， 圓成實）為真實。 後者以多種理智方式駁斥了這一點。 他們不承認自證（svarūpavedana， स्वप्रूपवेदन， 自證）僅僅是名言。 他們也不承認三自性（trisvabhāva， त्रिसवभाव， 三自性）和阿賴耶識（ālayavijñāna， 阿賴耶識）。 他們認為外境僅僅是名言。 在這裡，有些人明確宣稱 這與《菩提心釋》（Byang chub sems 'grel，菩提心釋）的論典相矛盾。 兩種方式的追隨者內部， 對於八識（aṣṭavijñāna， अष्टविज्ञान， 八識）和自證（svarūpavedana， स्वप्रूपवेदन， 自證）有各種不同的觀點。 兩種大乘的主要區別在於： 基（基）是無自性（niḥsvabhāva， निह्स्वभाव， निस्स्वभाव， 無自性）等， 道（道）是無生法忍（anutpattika-dharma-kṣānti， 阿耨多羅三藐三菩提）， 果（果）是究竟一乘（ekayāna， एकयान， 一乘）。 因為他們認為這些是隱義（neyārtha， नेयार्थ， 待解說）和顯義（nītārtha， नीतार्थ， 決定性）， 所以是中轉法輪（中間法輪）的隱義和顯義的區別。 唯識宗（Vijñānavāda， विज्ञाणवाद， 唯識宗）的頂飾，
【English Translation】 And, for the unconditioned dharmas, is the entity existent or non-existent? Are Suchness and self-awareness accepted or not? Are activity and agency, and connection, considered different or the same? Are body and consciousness, and the limbs of meditative concentration, permissible or not? Does the noble one's abandonment and realization diminish or not? Is it accepted that body and mind have seeds or not? Does the gross pervade the eight substances or not? Are all mental factors established as separate entities or not? Are dependent origination, aggregates, and collections increasing? These questions are distinguished by Avalokiteśvara and Lekden (Lekden). How are these spoken by the all-knowing ones? Having understood and explained them without error, The erroneous explanations of India, Tibet, and others will be eliminated. The inexpressible self is prohibited in the ninth chapter of the Treasury (Abhidharmakośa) and its commentary. The teachings of the Great Vehicle are confirmed by all the holy ones. The speculations of the Sarvāstivādins are refuted by the Sautrāntikas. Their self-assertions are refuted by the analysis of Yoga. In the treatise called 'Knowing All Tenets,' Chapter Three mainly refutes the self of phenomena that is apprehended. Chapter Four mainly refutes the self of phenomena that is apprehended. The Great Vehicle (Mahāyāna) is comprised of Sūtra and Tantra. Both are known among the wise as Cittamātra and Madhyamaka. Why is the nature of Cittamātra without inherent existence (niḥsvabhāva)? The two approaches are the lifeblood of the chariot, the ornament of Jambudvīpa. Asaṅga and Nāgārjuna are like Maitreya and Mañjuśrī. From the firm (firm) to the definitive interpretation of the Sūtras and Well explained like the Akṣayamati-sūtra, There is no other Great Vehicle chariot besides these. Because this is established among the wise. There are four ways of explaining the Prajñāpāramitā Sūtras, Called the founders of the four chariots, But they are not the founders of the common Great Vehicle chariot. Therefore, the classification of the Great Vehicle's basis, path, and result, Which does not accept the two schools of Śrāvakas, Largely agrees with the views of the two supreme chariots. The former establishes other-powered (paratantra) and perfectly established (pariniṣpanna) as true. The latter refutes this with various intellectual methods. They do not accept self-awareness (svarūpavedana) as merely nominal. They also do not accept the three natures (trisvabhāva) and the Ālayavijñāna. They consider external objects to be merely nominal. Here, some clearly proclaim That this contradicts the Byang chub sems 'grel text. Within the followers of the two approaches, There are various views on the eight consciousnesses (aṣṭavijñāna) and self-awareness (svarūpavedana). The main differences between the two Great Vehicles are: The basis is without inherent existence (niḥsvabhāva), etc., The path is the acceptance of the unborn dharma (anutpattika-dharma-kṣānti), The result is the ultimate one vehicle (ekayāna). Because they consider these to be interpretable (neyārtha) and definitive (nītārtha), So it is the difference between the interpretable and definitive of the intermediate turning of the wheel of dharma. The crown jewel of the Vijñānavāda,
ད་གཉིས། །ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་བཏགས་པ་དང་། །གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་བདེན་པའི་ཀུན་བརྟགས་ཏེ། །རྟོག་དང་རྟོག་མེད་ལྷན་སྐྱེས་ལ་སྣང་བའི། །ཆོས་བདག་འདི་གཉིས་འགོག་ལ་སོ་སོར་ བརྩོན། །མིང་གི་སྔ་རོལ་མིང་ཅན་བློ་མེད་ཕྱིར། །དོན་དེ་མིང་འདི་བདག་ཉིད་དུ་འགལ་དང་། །དོན་གཅིག་ཉིད་ལ་མང་པོའི་མིང་ལྡན་པས། །དོན་དེ་བདག་ཉིད་མང་པོར་འགལ་བ་དང་། །དོན་གཅིག་ཉིད་ ལ་མིང་གཅིག་མ་ངེས་པས། །དོན་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་འགལ་བས་ན། །རྟོག་ལ་མིང་དོན་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་འདི། །སྣང་བཞིན་མ་གྲུབ་བདག་མེད་གྲུབ་པར་འགྱུར། །རྫས་གཞན་སྣང་བའང་བདག་འདིའི་རྩ་ བ་ཅན། །ཡིན་ཞིང་སྤང་བྱའི་རྟོག་པ་བཞི་དང་ལྔ། །བཅུ་དང་ཁྱད་པར་བྱང་སེམས་རྣམ་རྟོག་བཅུ། །འདིར་རྟོག་ཉིད་ལ་བརྟེན་ཕྱིར་འདི་བཀག་པས། །ཤེས་སྒྲིབ་མཐའ་དག་འཇོམས་པར་ནུས་སོ་ཞེས། །གཅེན་གྱིས་ ཐེག་བསྡུས་སོགས་སུ་གསལ་བར་གསུངས། །ཅིག་ཅར་སྦྱར་ཚེ་སོ་སོའི་ཕྱོགས་བལྟ་ན། །ཆ་བཅས་འགྱུར་ཞིང་ཤར་ལ་བལྟ་བའི་ངོས། །གང་ཡིན་གཞན་ལའང་བལྟ་ན་རགས་མི་འགྱུར། །དེས་ན་ཕྱི་དོན་མི་འགྲུབ་རྩོད་སྤོང་དང་། ། 1-213 བཅས་པ་གཅུང་གིས་ཉི་ཤུ་པ་ལས་བཤད། །གཞན་ཡང་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དོར་མེད་དང་། །རིས་དྲུག་དགྲ་གཉེན་སྣང་བ་འགྱུར་ཕྱིར་དང་། །སད་དང་རྨི་ལམ་དོན་བྱེད་མཚུངས་ཕྱིར་དང་། །གསལ་མྱོང་ལྷན་ཅིག་ དམིགས་པ་ངེས་ཕྱིར་དང་། །དོན་ལ་གནས་འདོད་རྡུལ་ཕྲན་མི་སྣང་ཞིང་། །བློ་ལ་སྣང་བའི་རགས་པ་དོན་གནས་ལ། །མེད་པར་དོན་སྨྲ་རང་ཡང་འདོད་པས་ན། །དོན་ལ་སྐྱེས་འདྲའང་འགྲུབ་པ་མི་སྲིད་ ཕྱིར། །དོན་སྣང་མཐའ་དག་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་ཕྱི་དོན་རིག་པའི་དགག་བྱར་བཞེད། །ཚུལ་འདི་ལང་གཤེགས་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་སོགས། །ཟབ་ཡངས་མདོ་སྡེ་མང་ལས་གསལ་བར་གསུངས། །རྡུལ་ཕྲན་ཆ་ བཅས་ཟླ་གྲགས་བཞེད་ཟེར་ལ། །རི་རབ་རྡུལ་དུ་ཐལ་བའི་གནོད་པ་འབབ། །རྣམ་རིག་སྨྲ་ལ་འདོད་ཚུལ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། །གཟུགས་སྣང་མཐའ་དག་སེམས་སུ་བདེན་པས་ན། །ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཇི་སྙེད་གསུངས་ པ་ཀུན། །སེམས་ཀྱི་ཆོས་སུ་བདེན་པར་འདོད་པ་དང་། །སྐྲ་ཤད་སོགས་བཞིན་མེད་པ་གསལ་སྣང་ཕྱིར། །ཤེལ་གོང་དག་འདྲའི་རང་རིག་རང་གསལ་ཉིད། །བདེན་པར་འདོད་པའི་རྣམ་བདེན་རྣམ་རྫུན་ནོ། །གཉིས་ཀ་ བག་ཆགས་བརྟན་དང་མི་བརྟན་ཕྱིར། །འཕྲལ་དང་གཏན་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་འབྱེད། །རྣམ་བདེན་ལ་ཡང་གཟུང་ཆ་འཛིན་ཆ་ཡི། །ཤེས་པ་གཉིས་སུ་བདེན་དང་རྣམ་པའི་གྲངས། །ཇི་སྙེད་ཤེས་པའི་གྲངས་ཀྱང་འདོད་པ་དང་། ། 1-214 རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་དུ། །སྨྲ་བ་གསུམ་དུ་མཁས་ལ་གྲགས་ཤིང་གྲུབ། །གསུམ་ག་ལ་ཡང་ཐུན་མོང་གནོད་པ་ནི། །བདེན་ན་གཅིག་ཏུ་བདེན་ལས་མ་འདས་ཤིང་
【現代漢語翻譯】 再者，本體、差別、假立名言，以及能取、所取、異體實有的遍計所執，對於有分別和無分別俱生而顯現的這兩種法我，要各自努力斷除。 由於在名稱之前，無有不具名稱的智慧，因此，彼義與此名成為自體相違； 同一事物具有眾多名稱，因此，彼義成為眾多自體相違； 同一事物不一定只有一個名稱，因此，二義混為一體相違。因此， 在分別念中，名與義顯現為一體，這種顯現並不成立，從而成立無我。 顯現異體也是以我為根本，因此，四種和五種應斷除的分別念，以及十種差別菩薩的分別念， 在此，由於依賴於分別念本身，因此斷除此分別念，就能摧毀一切所知障。正如兄長在《攝大乘論》等中所清楚闡述的那樣。 如果同時觀察各個部分，就會變成有分，並且觀察東方的面，如果也觀察其他方向，就不會變成粗大。 因此，外境不成立，這是諍論的止息。弟弟在第二十品中對此進行了闡述。 此外，不分別的智慧是不可拋棄的，由於六道眾生、敵友的顯現會改變，由於清醒和夢境的作用相同， 由於明覺同時具有確定的對境，並且想要安住於事物本身，但微塵卻無法顯現， 而顯現在意識中的粗大事物，在事物本身中並不存在，但說事物存在的人也這樣認為， 因此，事物上產生相似之物也是不可能的。一切事物顯現都是執著於法我。 因此，外境被認為是唯識宗所要破斥的對象。這種道理在《楞伽經》、《解深密經》等眾多甚深廣大的經藏中都有清楚的闡述。 如果說微塵是有分，那麼月稱論師就會說，須彌山會崩塌成微塵，從而產生過失。 唯識宗有兩種觀點：由於一切色法的顯現都是在心中真實存在的，因此，所說的蘊、界、處的一切，都被認為是心中真實的法； 就像毛髮等不存在卻能清晰顯現一樣，如水晶球般清澈的自證自明本身，被認為是真實的，這就是真唯識和假唯識。 兩者由於習氣的穩固和不穩固，區分了暫時和究竟的錯亂之因。 在真唯識中，也有能取分和所取分的兩種識，真實的識和變現的數量，與所知的數量相同，這是其中一種觀點； 另一種觀點認為，變現是多種多樣的，而識只有一個，這三種觀點在智者中廣為人知且成立。 這三種觀點都有共同的過失，如果真實存在，那麼就不能超出唯一的真實。
【English Translation】 Furthermore, the essence, distinctions, imputed designations, and the apprehended and apprehender, the other substance, the completely imagined as truly existent, these two types of self of phenomena that appear to both conceptual and non-conceptual co-emergent awareness, one should strive to eliminate each separately. Since there is no wisdom without a name before the name, therefore, the meaning and the name become contradictory as self-nature; Since the same thing has many names, therefore, the meaning becomes contradictory as many self-natures; Since the same thing does not necessarily have only one name, therefore, the two meanings contradict each other by being mixed into one. Therefore, In conceptual thought, name and meaning appear as one, this appearance is not established, thus establishing no-self. The appearance of other substances is also rooted in this self, therefore, the four and five conceptual thoughts to be abandoned, and the ten distinctive Bodhisattva conceptual thoughts, Here, since it relies on conceptual thought itself, eliminating this conceptual thought can destroy all cognitive obscurations. As the elder brother clearly stated in the Compendium of The Great Vehicle and others. If one looks at each part at the same time, it will become divisible, and if one looks at the face facing east, it will not become coarse if one looks at other directions as well. Therefore, external objects are not established, this is the cessation of disputes. The younger brother explained this in the twentieth chapter. Furthermore, non-conceptual wisdom is not to be discarded, because the appearances of the six realms, enemies and friends change, because the functions of wakefulness and dreams are the same, Because clear experience simultaneously has a definite object, and wanting to abide in the thing itself, but the atom cannot appear, And the coarse things that appear in the mind do not exist in the thing itself, but those who say that things exist also think so, Therefore, it is impossible for something similar to be produced in the thing. All appearances of things are grasping at the self of phenomena. Therefore, external objects are considered to be what the Mind-Only school refutes. This principle is clearly stated in many profound and vast sutras such as the Lankavatara Sutra and the Samdhinirmocana Sutra. If atoms are said to be divisible, then Chandrakirti would say that Mount Meru would collapse into atoms, thus causing faults. There are two views in the Mind-Only school: since all appearances of forms are truly existent in the mind, therefore, all that is said about the aggregates, realms, and sources are considered to be truly existent as phenomena of the mind; Just as hair and the like do not exist but can appear clearly, the self-awareness and self-illumination that are as clear as a crystal ball are considered to be true, this is the true Mind-Only and the false Mind-Only. Both distinguish the causes of temporary and ultimate confusion due to the stability and instability of habits. In the true Mind-Only, there are also two consciousnesses, the apprehending part and the apprehended part, the number of true consciousnesses and appearances is the same as the number of objects of knowledge, this is one view; Another view is that appearances are diverse, but there is only one consciousness, these three views are well-known and established among the wise. All three views have a common fault, if it is truly existent, then it cannot go beyond the only truth.
། །ཕྱོགས་ཆར་སྣང་འདི་ རྡུལ་དང་མཚུངས་པས་ཁེགས། །དང་པོ་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་ཐལ་བ་དང་། །གཉིས་པ་རིས་མཐུན་རྣམ་ཤེས་གཅིག་ངེས་དང་། གསུམ་པ་གཅིག་དང་དུ་མ་འགལ་བས་བཀག །རྣམ་རྫུན་པ་ཡི་གཉིས་སྟོང་རིག་པ་ དེ། །ཡུལ་མེད་ཕྱིར་ན་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་མེད། །བདེན་པ་དེ་ཉིད་རྫུན་པར་སྣང་བ་དང་། །འབྲེལ་པ་མེད་ཕྱིར་རྫུན་སྣང་འབྱུང་མི་རིགས། །མེད་ཀྱང་འབྱུང་ན་རྒྱལ་ལའང་འབྱུང་བར་ངེས། །འབྲེལ་པ་ཡོད་ ན་རྫུན་སྣང་དངོས་པོར་འགྱུར། །སངས་རྒྱས་ས་ན་གཉིས་སྣང་ཡོད་མེད་ཀྱིས། །རྣམ་རྫུན་དྲི་བཅས་དྲི་མེད་གཉིས་ཞེས་གྲགས། །འདི་དག་རྟོག་ངོར་ཕྱི་རོལ་དོན་ཡང་ཡོད། །དོན་ལ་གཞན་རིག་སེམས་དང་སེམས་ བྱུང་མེད། །བྱ་བྱེད་མཐའ་དག་རྟོག་ངོ་ཙམ་དུ་བཞེད། །དེ་ཕྱིར་འབྲས་རྟོགས་གསུམ་པའང་འདི་ཡི་ལུགས། །ཡིན་པར་ཁོ་བོའི་རྣམ་དཔྱོད་ཁོ་ནས་རིག །སེམས་ཙམ་པ་ལ་ཀུན་གཞི་བཞེད་མི་བཞེད། །གཉིས་སུ་ གངས་ཅན་འདི་ན་གྲགས་མོད་ཀྱི། །སྐུ་མཆེད་གཉིས་ཀྱིས་གསལ་བར་བཤད་པ་ལས། །རྗེས་འབྲང་ལ་ལས་གསལ་པོར་མ་བརྗོད་ཀྱང་། །འགོག་པའི་ལུང་རིག་སུས་ཀྱང་མ་བརྗོད་ཕྱིར། །ཀུན་གཞི་མི་འདོད་སེམས་ཙམ་ཚད་ལྡན་དཀའ། ། 1-215 ཤིན་ཏུ་བརྟན་པའི་རིག་རྒྱུན་མེད་མི་རུང་། །ཆོས་ཀུན་བདེན་གཉིས་མཚན་ཉིད་གསུམ་དུ་བསྡུ། །མ་གྲུབ་བཏགས་པའི་གཙོ་བདག་ལ་སོགས་དང་། །རྟོག་ལ་གཅིག་སྣང་རྟོག་མེད་གཉིས་སྣང་སོགས། །མཚན་ཉིད་ཡོངས་ཆད་ རྣམ་གྲངས་ཀུན་བརྟགས་ཡིན། །འཁྲུལ་གཞི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་འཁྲུལ་ལྡན་དང་། །འཁྲུལ་བྲལ་མ་དག་དག་པའི་གཞན་དབང་ཡིན། །ངག་དེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱང་། །འཁྲུལ་གཞི་འཁྲུལ་བས་སྟོངས་པའི་སྟོང་ཉིད་ ནི། །འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་ཅེས་བྱ་འདུས་མ་བྱས། །འདི་ཉིད་རྣམ་དག་དམིགས་པར་ཀུན་ཀྱང་འདོད། །རྣམ་རྫུན་ཡོངས་གྲུབ་དང་པོའང་དེར་འདོད་པས། །མཉམ་གཞག་སྣང་བཅས་ཞེས་བྱར་གྲགས་པ་ཡིན། །ཀུན་བརྟགས་གང་ ཡིན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། །ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་བདེན་པར་གཉིས་ཀ་མཐུན། །རྣམ་བདེན་གཞན་དབང་གཉིས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་དང་། །རྣམ་རྫུན་དག་པ་གཞན་དབང་དོན་དམ་འདོད། །མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱིས་རྒྱུན་དང་རགས་ པ་རྣམས། །ཆ་མེད་གཅིག་ཏུ་བདེན་པར་འདོད་པ་དེ། །བྱེ་སྨྲས་བཀག་ནས་རྒྱུན་ཅན་ཕྲ་རབ་རྣམས། །དམ་པའི་དོན་དུ་གྲུབ་པར་ནན་གྱིས་བསྒྲུབས། །དེ་ཡིས་བྱ་བྱེད་ལྡན་འབྲེལ་བདེན་འདོད་པ། །མདོ་སྡེ་ པས་བཀག་འབྲེལ་པོ་སོགས་བདེན་བསྒྲུབས། །དེ་ཡིས་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཕྱི་རོལ་ན། །ཡོད་པར་འདོད་པ་རྣམ་བདེན་སྨྲ་བས་བཀག །དེ་ཡིས་ཤེས་པའི་བྱ་བྱེད་བདེན་གྲུབ་ཏུ། །སྨྲས་པ་རྣམ་རྫུན་འདོད་པས་བཀག་ན་ཡང་། ། 1-216 འཁྲུལ་དང་བྱ་བྱེད་མཐའ་དག་འཇོག་པ་ནི། །གཞི་རྟེན་བདེན་གྲུབ་མེ
【現代漢語翻譯】 此方所顯現的一切，都被微塵所遮蔽。 首先，執取能取所取是多餘的； 其次，相似的識蘊必定是唯一的； 第三，一和多並不矛盾，因此被阻止。 唯識宗所說的虛假之識， 因為無境，所以不具備識的特徵。 真實現象顯現為虛假， 因為沒有關聯，所以不可能產生虛假顯現。 如果不存在也顯現，那麼在勝者（佛陀）那裡也必定顯現。 如果存在關聯，那麼虛假顯現就會變成真實存在。 在佛地，根據二取顯現的有無， 分別稱為有垢和無垢的虛假識。 這些在分別念面前，外境也是存在的。 但實際上，沒有他心和他心所。 一切能作所作都只是分別念而已。 因此，果、證、三者也是如此。 我只能通過自己的智慧來理解。 唯識宗是否承認阿賴耶識？ 在雪域（西藏）有兩種說法。 無著和世親二位尊者對此有明確的闡述， 雖然有些追隨者沒有明確說明， 但因為沒有人提出否定的教證和理證， 所以不承認阿賴耶識的唯識宗很難成立。 必須要有非常穩固的識流。 一切法可歸納為二諦和三自性。 未成立的假立的我和主宰等， 以及分別念前顯現一，無分別念前顯現二等等， 這些都是周遍所斷，一切名相都是遍計所執。 錯亂之基是心和心所，錯亂之因和 無錯亂的，不清凈和清凈的，都是依他起性。 語言不顛倒的圓成實性， 是遠離錯亂之基和錯亂的空性， 被稱為不變的圓成實性，是無為法。 一切都認為這是完全清凈的對境。 因為虛假識和圓成實性最初也被認為是它， 所以被稱為俱生顯現。 什麼是遍計所執？是世俗諦。 什麼是圓成實性？是勝義諦，二者一致。 真實識和他空性也是世俗諦， 虛假識的清凈的他空性被認為是勝義諦。 外道認為常和粗大的事物， 是不可分割的，真實不虛的。 有部對此進行駁斥，認為常有的極微， 在勝義中是成立的，並對此進行了強調。 他們認為能作所作具有真實的聯繫， 經部對此進行駁斥，認為聯繫等是真實成立的。 他們認為能產生形象的外境， 是存在的，唯識宗對此進行了駁斥。 他們認為識的能作所作是真實成立的， 唯識宗對此進行駁斥， 但如果想安立錯亂和一切能作所作， 就必須要有真實成立的基礎。
【English Translation】 All that appears in this direction is obscured by dust. Firstly, grasping the grasper and the grasped is superfluous; Secondly, similar consciousnesses must be unique; Thirdly, one and many are not contradictory, therefore it is prevented. The consciousness of falsity spoken of by the Mind-Only school, Because it is without an object, it does not possess the characteristics of consciousness. The true appearance appears as false, Because there is no connection, it is impossible for a false appearance to arise. If it arises even though it does not exist, then it must also arise in the Victorious One (Buddha). If there is a connection, then the false appearance will become a real thing. In the Buddha-ground, according to the presence or absence of dualistic appearance, They are called defiled and undefiled false consciousnesses. These, in the face of conceptual thought, external objects also exist. But in reality, there is no other-mind and no other-mind-made. All actions are only conceptual thoughts. Therefore, the fruit, realization, and the three are also like this. I can only understand through my own wisdom. Does the Mind-Only school accept the ālaya-vijñāna (store consciousness)? There are two opinions in the Land of Snows (Tibet). The two venerable brothers, Asaṅga and Vasubandhu, have clearly explained this, Although some followers have not clearly stated it, But because no one has put forward negative teachings and reasoning, It is difficult for a Mind-Only school that does not accept the ālaya-vijñāna to be valid. There must be a very stable stream of consciousness. All dharmas can be summarized into two truths and three natures. The unestablished, imputed self and master, etc., As well as the appearance of one before conceptual thought, the appearance of two before non-conceptual thought, etc., These are all pervasive cessations, and all terms are completely imputed. The basis of confusion is mind and mental factors, the cause of confusion and The non-confused, the impure and the pure, are all dependent nature. The perfectly established nature of language that is not inverted, Is the emptiness that is devoid of the basis of confusion and confusion, It is called the unchanging perfectly established nature, which is unconditioned. Everyone considers this to be a completely pure object. Because the false consciousness and the perfectly established nature were also initially considered to be it, So it is known as co-emergent appearance. What is the completely imputed? It is the conventional truth. What is the perfectly established? It is the ultimate truth, and the two are consistent. The true consciousness and the other-emptiness are also conventional truths, The pure other-emptiness of false consciousness is considered to be the ultimate truth. Non-Buddhists believe that constant and coarse things, Are indivisible and truly real. The Vaibhāṣika refutes this, believing that constant atoms, Are established in the ultimate sense, and they emphasized this. They believe that actions have a real connection, The Sautrāntika refutes this, believing that connections, etc., are truly established. They believe that external objects that can produce images, Exist, and the Mind-Only school refutes this. They believe that the actions of consciousness are truly established, The Mind-Only school refutes this, But if you want to establish confusion and all actions, There must be a truly established basis.
ད་པར་མ་ཤེས་ཕྱིར། ། དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱར་མཁས་རྣམས་གསུང་། །དེ་ཡིས་བདག་མེད་སྟོང་ཉིད་གང་སྨྲས་ཀྱང་། །རང་གི་ངོ་བོས་ སྟོང་ཚུལ་མེད་པས་ན། །གཞན་སྟོང་ཉི་ཚེའི་སྟོང་ཉིད་ཁོ་ནར་ཟད། །ཁྱད་པར་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་དེ། །དུས་གཞན་གཉིས་དང་ཕྲད་དམ་མ་ཕྲད་བརྟག །མ་ཕྲད་ད་ལྟ་བར་ཡང་འགྲུབ་མི་ འགྱུར། །ཕྲད་ན་དུས་གསུམ་སྐད་ཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར། །གྲུབ་མཐའ་ཀུན་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལས། འཛིན་པའི་ཆོས་བདག་གཙོ་བོར་དགག་པ་སྟེ་ལེའུ་བཞི་པའོ།། །། ༄། །ཕྲ་བའི་བདག་གཉིས་བཀག་ནས་མཐའ་བྲལ་སྒྲུབ་པ་ཞེས་པའི་ལེའུ་སྟེ་ལྔ་པ། གྲུབ་མཐའ་མཐའ་དག་རང་རང་བློ་ ངོ་ན། །མཐའ་གཉིས་བཀག་ནས་དབུ་མ་སྨྲ་བར་རློམ། །ཁྱད་པར་རྣམ་རྫུན་གཉིས་མེད་ལྟ་བ་འདི། །དབུ་མར་མདོ་དང་ཚད་ལྡན་གཞུང་ལས་བཤད། །བྱེ་བྲག་ཀླུ་སྒྲུབ་ལུགས་མཆོག་འཆད་པ་ལའང་། །སངས་རྒྱས་ བསྐྱངས་དང་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་གཉིས་ཀྱིས། །ཐལ་འགྱུར་ཙམ་དང་རང་རྒྱུད་སྒྲུབ་བྱེད་ཕྱིར། །ཐལ་རང་གཉིས་སུ་མཁས་ལ་གྲགས་ཤིང་གྲུབ། །དེ་གཉིས་རིམ་བཞིན་རབ་ཏུ་མི་གནས་དང་། །སྒྱུ་མ་རིགས་གྲུབ་པ་ཞེས་ འཕགས་ཡུལ་གྱི། །ཚད་ལྡན་དུ་མས་བཤད་ཕྱིར་དབྱེ་བ་དེ། །རྨོངས་པ་མཚར་སྐྱེད་ཡིན་ཞེས་གསུངས་མི་རིགས། །དབུ་མ་པ་ཡི་སྒྲས་བརྗོད་དབྱེ་བ་ནི། །གཉིས་སྟོང་བདེན་སྨྲ་རྣམ་རིག་དབུ་མ་པ། །སྣང་ལ་སྐུར་འདེབས་སྣང་སེལ་དབུ་མ་པ། ། 1-217 ཐ་སྙད་ཚད་འཇལ་རིགས་གྲུབ་དབུ་མ་པ། །སྟོང་ཉིད་བདེན་གྲུབ་གཞན་སྟོང་དབུ་མ་པའོ། །འདི་བཞི་ལུང་རིག་ལྟར་སྣང་མང་བརྟེན་ནས། །དབུ་མར་རློམ་ཞིང་རྒྱ་ཆེར་གྲགས་ན་ཡང་། །རྟོག་གེས་བསླད་ཕྱིར་ མཐར་འཛིན་ནང་ན་བཞུགས། །ཐོག་མཐའ་གཉིས་ཀྱིས་བདེན་གྲུབ་འདོད་ཕྱིར་དང་། །གཉིས་པས་ཐབས་ཕྱོགས་མཐའ་དག་སྤངས་ཕྱིར་དང་། །གསུམ་པས་རྫུན་དང་བསླུ་མེད་གཞི་མཐུན་དུ། །དཔྱད་ནས་སྨྲས་པས་འགལ་འདུའི་རང་བཞིན་ ཕྱིར། །འོན་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་འདོད་ན་ནི། །རང་རྒྱུད་འཐད་ཕྱིར་རྒྱ་བོད་མཁས་མང་བཞེད། །འདི་ཡང་ཀུན་རྫོབ་མ་བཏགས་ཉམས་དགའི་ངོར། །འཇོག་ཅེས་གསུངས་ཀྱང་རྟོག་གེར་གོམས་ཆེས་པས། །མཐུན་སྣང་རྟེན་ འབྲེལ་བཏགས་བྲལ་མ་ཚང་ན། །བློས་བཏགས་ཙམ་ལ་བྱ་བྱེད་མ་མཁྱེན་པས། །སྟོང་དང་བརྟེན་འབྱུང་དོན་གཅིག་མཚན་ཉིད་ལ། །ཅུང་ཟད་འཁྲུལ་ཕྱིར་དབུ་མ་ཆེན་པོ་མིན། །འོན་ཀྱང་དོན་དམ་རིག་པས་དཔྱད་ བཟོད་འགོག །སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་མཐར་ཐུག་དོན་དམ་དང་། །སྐྱེ་མེད་རྣམ་གྲངས་པར་བཞེད་མཐའ་བྲལ་ཕྱིར། །དངོས་སྨྲ་ལས་ལྷག་དབུ་མ་ཁོ་ནའོ། །འདི་ནི་རང་རིག་མི་འདོད་ཕྱི་དོན་འདོད། །འདི་ལས་ལྡོག་ པར་སྨྲ་བ་གཉིས་སུ་འདུས། དང་པོ་ལེགས་ལྡན་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་སྟེ། །གཉིས་པ་ཞི་འཚོ་ཡབ་སྲས་རྗེས་འབྲང་བཅས། །ག
【現代漢語翻譯】 因為不瞭解實相，所以智者稱之為『事物論者』。 無論他們說什麼樣的無我空性，因為其自性不空，所以終究只是片面的他空。 特別是，如果意識沒有不可分割的剎那，那麼考察它是否與另外兩個時間相遇。 如果不相遇，那麼現在也無法成立；如果相遇，那麼三個時間就變成一個剎那了。 在名為《遍知宗義》的論著中，主要駁斥了所執之法我和主宰者，這是第四章。
第五章：駁斥微細二我而成立離邊。 所有宗義都自認為，通過駁斥二邊來宣說中觀。 特別是，這種虛假和二元對立的見解，在中觀中，經由佛經和可靠的論典來闡述。 即使在闡釋龍樹（Nāgārjuna）最殊勝的宗義時，佛護（Buddhapālita）和清辨（Bhāviveka）兩人，爲了僅僅是應成和自續的論證，應成派和自續派之名廣為人知且成立。 因為這二者分別被聖地的眾多可靠論典闡釋為『不住』和『如幻』的理證，所以不能說這種區分是愚昧無知的。 以中觀派之名所說的分類是：二諦實語中觀派、唯識中觀派、名言量度理成中觀派、空性實成他空中觀派。 這四種宗派依賴於看似正確的經文和理證，自認為是中觀，並且廣為人知，但因為被分別念所染污，所以仍然停留在邊見之中。 因為第一種宗派認為初始和終結都是真實成立的，第二種宗派捨棄了所有方便，第三種宗派考察了虛假和不欺騙的共同基礎後進行論述，所以具有矛盾的自性。 然而，如果想要成立名言量，那麼自續是合理的，因此許多印度和藏族學者都認可。 即使他們說這只是爲了在世俗諦中建立未經假設的喜悅，但因為他們過於習慣於分別念，如果不具備共同顯現的緣起，他們不瞭解僅僅是分別唸的造作，因此對於空性和緣起是同一意義的定義，略有混淆，所以不是偉大的中觀。 然而，通過勝義諦的智慧來阻止可被分析的事物，寂滅戲論是究竟的勝義諦，並且因為他們認為無生是不同的名稱，所以是遠離邊見的，因此比事物論者更殊勝，僅僅是中觀。 這不承認自證，而承認外境。與此相反的說法可以歸納為兩種：第一種是蓮花戒（Kamalaśīla）和益西寧波（Ye shes snying po），第二種是寂護（Śāntarakṣita）和法稱（Dharmakīrti）師徒。
【English Translation】 Because they do not understand reality, the wise call them 'substantialists'. Whatever emptiness of selflessness they speak of, because its own nature is not empty, it is ultimately just a partial other-emptiness. In particular, if consciousness does not have indivisible moments, then examine whether it meets with the other two times. If it does not meet, then it will not be established even in the present; if it meets, then the three times become a single moment. In the treatise called 'Knowing All Tenets', the fourth chapter is about mainly refuting the self of phenomena and the controller.
Chapter Five: Establishing Freedom from Extremes by Refuting the Two Subtle Selves. All tenets pride themselves on speaking of the Middle Way by refuting the two extremes. In particular, this view of falsity and non-duality is explained in the Middle Way from the sutras and authoritative texts. Even in explaining the supreme system of Nāgārjuna, Buddhapālita and Bhāviveka are known and established among scholars as Prasangika and Svatantrika, respectively, for the sake of mere consequentialism and establishing self-nature. Because these two are explained in many authoritative texts of the noble land as 'non-abiding' and 'illusion-like' reasoning, it is not appropriate to say that this distinction is ignorance-generating. The divisions expressed by the name Madhyamika are: Two Truths Realist Madhyamika, Mind-Only Madhyamika, Conventional Measurement Reasoning-Established Madhyamika, and Emptiness Truly Established Other-Empty Madhyamika. These four rely on many seemingly correct scriptures and reasoning, and pride themselves on being Madhyamika and are widely known, but because they are tainted by conceptual thought, they reside within extremes. Because the first asserts that the beginning and end are truly established, the second abandons all means, and the third examines the common basis of falsity and non-deception and then speaks, it has the nature of contradiction. However, if one wants to establish conventional measurement, then Svatantrika is reasonable, so many Indian and Tibetan scholars accept it. Even though they say that this is only to establish unassumed joy in relative truth, because they are too accustomed to conceptual thought, if they do not have interdependent origination of common appearance, they do not understand mere conceptual fabrication, so they are slightly confused about the definition of emptiness and dependent origination being the same meaning, so it is not great Madhyamika. However, stopping what can be analyzed by ultimate wisdom, the cessation of elaboration is the ultimate ultimate truth, and because they consider unborn to be different names, it is free from extremes, so it is superior to substantialists, it is merely Madhyamika. This does not accept self-awareness, but accepts external objects. The opposite of this can be summarized into two: the first is Kamalaśīla and Ye shes snying po, and the second is Śāntarakṣita and Dharmakīrti and their followers.
ང་དག་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བའི་རྗེས་འབྲངས་ནས། །མ་དག་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ཚད་གྲུབ་ཏུ། ། 1-218 རིག་པ་དུ་མས་དཔྱད་ནས་ཁས་ལེན་པ། །འདི་ལ་འགལ་བའི་ཁུར་ཆེན་འདི་ལྟར་ཡོད། །ཡུལ་ཀུན་རྫུན་དང་ཡུལ་ཅན་བསླུ་མེད་འགལ། །ཡུལ་དེར་འཁྲུལ་དང་དེ་ལ་ཚད་མ་འགལ། །རྗེས་དཔག་ཡོད་དང་ བསྒྲུབ་ངག་མེད་པ་འགལ། །མཐུན་སྣང་མེད་དང་ཆོས་ཅན་ཚད་གྲུབ་འགལ། །ཕྱི་དོན་ཚད་གྲུབ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་བཅས་འགལ། །རིགས་དྲུག་ཚད་མ་རྡོས་བཅས་ཚད་གྲུབ་འགལ། །སྐྲ་ཤད་མེད་དང་ཀླུང་རྣག་ཡོད་པ་ འགལ། །རྫས་གྲུབ་མེད་དང་དངོས་པོ་ཡོད་པ་འགལ། །གཞན་སྐྱེ་མེད་དང་ས་མྱུག་རྫས་གཞན་འགལ། །བདེན་རྫུན་ཡོད་དང་ཡང་ལོག་མེད་པ་འགལ། །ཡན་ལག་ལ་དཔྱད་བུམ་པ་མི་རྙེད་དང་། །སྐད་ཅིག་ལ་ དཔྱད་ཞིག་པ་རྙེད་པ་འགལ། །རང་རྒྱུད་སྨྲ་བས་རང་བཞིན་སྨྲས་པ་དང་། །རང་བཞིན་མེད་བློ་དེ་ངོར་གྲུབ་པ་འགལ། །ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་མ་རིག་ཡོད་པ་དང་། །ཤེས་པར་གྱུར་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་མེད་ པ་འགལ། །གཞུང་གཞན་ནས་འབྱུང་ཀུན་གཞི་རང་རིག་སོགས། །འགོག་ན་རང་ལུགས་དེ་དག་མི་འདོད་དང་། །སྡེ་བདུན་ལས་གསུངས་ཚད་མ་མི་འདོད་ཀྱང་། །རང་ལུགས་ཚད་མའི་རྣམ་བཞག་ཤེས་པ་འགལ། །མི་རྟག་ སོགས་རྟོགས་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་དང་། །དེ་ཡིས་སྦྱོར་ལམ་རྟོགས་པར་མི་སླེབ་འགལ། །གཞན་སེམས་ཤེས་པ་ཡིད་མངོན་ཡིན་པ་དང་། །བདེན་བཞི་ཤེས་པ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་འགལ། །ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀུན་འཇལ་བ་དང་། ། 1-219 ཤེས་བྱ་བྱེད་ལ་ཚད་མ་མིན་པ་འགལ། །རྫས་ཡོད་བདག་སྨྲ་གནས་མ་བུར་ངེས་དང་། །རྣམ་ཤེས་བདག་སྨྲའི་དབུ་སེམས་ཡོད་པ་འགལ། །དེ་ལྟར་འགལ་བའི་ཁུར་ཆེན་ཡོད་པའི་རྒྱུ། །རྣམ་དཔྱད་མེད་པར་ འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་ཞེས། །ཡང་ཡང་སྨྲས་ཀྱང་རྟོག་གེར་གོམས་པའི་མཐུས། །འཐད་པ་བཅུག་ནས་དཔྱད་ཅིང་བསྒྲུབས་པས་སོ། །ཀླུ་སྒྲུབ་ལུགས་མཆོག་དབུ་མ་ཆེན་པོ་ནི། །ཟླ་བས་ལེགས་བཀྲལ་ཉི་མས་བསྒྱུར་པའི་ སྲོལ། །སྲས་བཞི་ལས་འོངས་རྟོག་གེས་མ་བསླད་པ། །གངས་ཅན་མཐའ་བྲལ་རྩེར་གཤེགས་འགའ་ཡིས་གཟིགས། །བོད་ཡུལ་རྟོག་གེའི་བརྡ་ཡིས་གང་བའི་མཐུས། །ཐ་སྙད་སྨྲ་བརྗོད་ཅུང་ཟད་མི་བདེ་བས། །མཁས་རློམ་ཀུན་ གྱི་བློ་གྲོས་ར་བར་ནི། །མ་ཤོང་ཁྲོན་པའི་རུས་སྦལ་ཇི་བཞིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས། །ཟླ་གྲགས་ཞི་བ་ལྷ་ཡི་གཞུང་མཆོག་ཀུན། །མ་དཔྱད་ཅུང་ཟད་དཔྱད་དང་ལེགས་ པར་དཔྱད། །གནས་སྐབས་གསུམ་ལ་སྦྱོར་བར་ཁོ་བོས་རྟོགས། །ཐ་སྙད་མ་དཔྱད་འཇིག་རྟེན་ལྷན་སྐྱེས་ངོར། །དོན་དམ་ཅུང་ཟད་དཔྱད་པའི་རིགས་ཤེས་ངོར། །སྤྲོས་བྲལ་ལེགས་པར་དཔྱད་པའི་བརྗོད་མེད་ངོར། །འདི་གསུམ་ ལེགས་པར་ཤེས་དེ་དབུ་མ་ཆེ། །གང་ཕྱིར་གསུམ་པོ་འདི་ལས་རིམ་བཞིན་དུ། །བསོད་ནམ
【現代漢語翻譯】 我追隨吉祥月稱的足跡， 對於未凈的錯覺顯現，以量成立。 1-218 以多種理智分析后承認的， 此中有如此巨大的相違之負擔： 境是虛假的與有境是不欺騙的相違， 境是錯覺的和對於它是量相違， 有後比量和沒有能立語相違， 沒有相似顯現和法相是量成立的相違， 外境是量成立的和微塵有分相違， 六道是量和有礙觸是量成立的相違， 沒有毛髮和有膿血相違， 沒有實物成立和事物存在相違， 沒有他生和地芽是他物相違， 有真假和沒有反正相違， 分析支分找不到瓶子， 分析剎那找到壞滅相違， 自續論者說自性和， 沒有自性的心在那之前成立相違， 非煩惱者和有無明， 成為知者的所知障沒有相違， 從其他論典出現的一切種，基識自證等， 如果遮止，自宗不承認那些， 從七部中說的不承認量， 自宗量的體性卻了知相違， 通達無常等瑜伽現量， 以它不能到達加行道相違， 了知他心是他心通和， 了知四諦是瑜伽現量相違， 遍知智慧衡量一切法和， 1-219 所知對於作者不是量相違， 實有我論者安立為常和我， 識我論者的中觀心存在相違， 如是具有相違之重負的原因， 沒有分別只是因為世間， 雖然屢屢說，由於習慣於分別唸的力量， 放入道理中分析和成立的緣故。 龍樹的殊勝宗派大中觀， 是月稱善說、日稱翻譯的傳統， 從四大弟子而來沒有被分別念玷污， 雪域到達離邊頂峰少數人見到。 藏地充滿分別唸的說法， 措辭言說稍微不舒服， 於是在自詡聰明者的智慧範圍中， 不能容納如同井裡的烏龜一樣。 因此龍樹父子佛陀護， 月稱、聖天、寂天論師的一切殊勝論典， 不分析、稍微分析和善加分析， 我認為對於三種情況都要運用。 不分析名言在世間俱生者前， 稍微分析勝義在理智面前， 善加分析離戲在不可言說面前， 善爲了解這三者就是大中觀。 因為從這三者次第地， 福德
【English Translation】 I follow the footsteps of glorious Chandrakirti, For the impure illusory appearances, established by valid cognition. 1-218 Acknowledged after being examined by various logics, This has such a great burden of contradictions: The object is false and the subject is not deceptive contradict, The object is illusion and for it being a valid cognition contradict, Having inference and not having proof statements contradict, Not having similar appearance and the subject being established by valid cognition contradict, External objects being established by valid cognition and atoms having parts contradict, The six realms being valid cognition and tangible touch being established by valid cognition contradict, Not having hair and having pus and blood contradict, Not having substance established and things existing contradict, Not having other-born and earth sprout being other substance contradict, Having truth and falsehood and not having reverse contradict, Analyzing the branches not finding the vase, Analyzing the moment finding destruction contradict, The Svātantrika saying self-nature and, The mind without self-nature being established before that contradict, Not being afflicted and having ignorance, The cognitive obscuration of becoming a knower not having contradict, Everything that arises from other treatises, such as the base consciousness self-awareness, etc., If refuted, the self-system does not accept those, Not accepting valid cognition spoken from the seven sections, But knowing the nature of valid cognition in one's own system contradict, Realizing impermanence etc., yogic direct perception, With it not reaching the path of joining contradict, Knowing others' minds being mind direct perception and, Knowing the four noble truths being yogic direct perception contradict, Omniscient wisdom measuring all phenomena and, 1-219 The knowable not being valid cognition for the agent contradict, Substantially existent self-claimers establishing as permanent and self, Consciousness self-claimers having Madhyamaka mind contradict, Thus, the reason for having a great burden of contradictions, Without analysis, it is only because of the world, Although repeatedly said, due to the power of being accustomed to conceptual thoughts, Because of putting into reason, analyzing and establishing. Nāgārjuna's supreme system, the great Madhyamaka, Is the tradition of Chandrakirti's well-spoken and Suryakirti's translated, Coming from the four great disciples, not defiled by conceptual thoughts, The snowy land reaching the peak of being free from extremes, a few see. The land of Tibet is filled with the expression of conceptual thoughts, The wording of speech is slightly uncomfortable, Therefore, in the scope of the wisdom of those who boast of being wise, It cannot accommodate like a turtle in a well. Therefore, Nāgārjuna and his sons, Buddhapālita, Chandrakirti, Aryadeva, and Śāntideva's all supreme treatises, Not analyzing, slightly analyzing, and well analyzing, I think that for three situations, one should apply. Not analyzing conventional truths in front of worldly co-born ones, Slightly analyzing ultimate truth in front of reason, Well analyzing freedom from elaboration in front of the inexpressible, Well understanding these three is the great Madhyamaka. Because from these three, gradually, Merit
ས་མིན་པ་དང་པོར་བཟློག་པ་དང་། །བར་དུ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་གཉིས་བཟློག་ཅིང་། །ཐ་མར་ལྟ་བའི་སྤྲོས་ཀུན་བཟློག་ཕྱིར་རོ། ། 1-220 དེ་ཡང་དང་པོར་ལྷན་སྐྱེས་འཁྲུལ་པའི་ངོར། །བྱེད་པོ་དཔྱོད་པོ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི། །རྟོག་གེས་མ་བསླད་རང་དགར་ཞུགས་པ་ན། །རང་བཞིན་མེད་པའི་ལས་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་། །རྟག་དང་མི་རྟག་ དཔྱད་མཐར་རྒྱུན་དང་ནི། །ཆུད་མི་ཟ་སོགས་གཞན་འདོད་ཀུན་བཀག་ནས། །ཞིག་དང་ཡང་ཞིག་དེའི་ཡང་ཞིག་དངོས་སོགས། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་ཐོབ་པའི་དགའ་སྟོན་ལྟར། །སྨྲས་ཀྱང་ཐུག་མེད་དང་པོ་འགྲུབ་མི་ སྲིད། །དེ་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་ཆ་སོགས་དཔྱད་མི་རུང་། །ཕྱི་ནང་གར་ཡོད་འགྲོ་འོང་གང་བྱེད་སོགས། །འཇིག་རྟེན་རང་དགར་དཔྱོད་དང་འདི་མི་མཚུངས། །གཉིས་པར་བདག་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་ཡུལ། །རིག་པའི་མཆོག་ གིས་བཙལ་ནས་མི་རྙེད་པའི། །སྐྱེ་མེད་བདེན་སྟོང་བསླུ་མེད་ཡུལ་གྱི་མཆོག །དེ་འཇལ་ཚད་མར་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་གྲུབ། །དེས་ན་བདེན་སྟོང་དོན་དམ་བདེན་པ་དང་། །དེ་ཡོད་ཐ་སྙད་བདེན་པར་འཐད་ མོད་ཀྱི། །དེ་ཉིད་ལེགས་པར་དཔྱད་མཐར་འདོད་པ་དང་། །རྣམ་གྲངས་དོན་དམ་དུ་འདོད་གཉིས་ཀ་འཁྲུལ། །གསུམ་པར་མེད་དགག་ཙམ་དུ་བཟུང་ན་ཡང་། །གཟུང་འཛིན་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་མ་འགགས་ཕྱིར། །གཉིས་སྣང་ སྤྲོས་པ་གཅོད་པར་མི་ནུས་པས། །དབྱིངས་རིག་ཆུ་ལ་ཆུ་བཞག་ཇི་བཞིན་དུ། །རིག་བྱ་རིག་བྱེད་ཅུང་ཟད་མི་དམིགས་པར། །ནམ་མཁའ་མཐོང་ཞེས་བརྗོད་ལྟར་སྤྲོས་ཀུན་ཞི། །རྟོགས་བྱ་རྟོགས་བྱེད་ཡོད་ན་བྱང་ཆུབ་ནི། ། 1-221 མིན་པར་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས་གསུངས་ཕྱིར་རོ། ། རིག་ཤེས་རྗེས་དཔག་བདེན་སྟོང་རྣམ་ལྡན་དུ། །སྐྱེས་ཤིང་དེ་ལ་ངེས་ཤེས་ཆེར་འདྲེན་པ། །བསམ་བྱུང་ཡིན་གྱི་བསྒོམ་བློ་ག་ལ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ མཉམ་བཞག་སྔོན་དུ་འགྲོ། །ངེས་ཤེས་འདིས་དྲངས་ཅི་ཡང་མི་འཛིན་དང་། །ཧྭ་ཤང་ལྟ་བ་མཚུངས་པའི་སྐབས་མེད་པས། །གཉིས་པ་སྔོན་དུ་མ་བཏང་རྩོམ་འཇོག་དང་། །གསུམ་པར་མེད་དགག་ནན་འཛིན་གཉིས་ཀ་ འཁྲུལ། །དེ་ཕྱིར་རང་ལུགས་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་ཀུན། །ཅུང་ཟད་དཔྱད་ངོར་ཡིན་ཕྱིར་ལུགས་འདི་ལ། །རྣམ་དཔྱོད་མེད་ཅེས་སྨྲ་ལའང་རྣམ་དཔྱོད་པ། །རྣམ་པར་གྲོལ་སོགས་གསུངས་དང་འགལ་བ་ཡོད། །དེ་ཕྱིར་བདེན་ གཉིས་ཐབས་ཤེས་སྐུ་གཉིས་རྣམས། །ཟུང་འཇུག་གཞི་ལམ་འབྲས་བུར་གྲུབ་པས་ན། །ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་གཞུང་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན། །ཅུང་ཟད་དཔྱད་ངོར་བདག་གིས་འདིར་བརྗོད་བྱ། །བདེན་གཉིས་དབྱེ་གཞི་ཤེས་བྱ་ཙམ་ དུ་གསུངས། །དབྱེ་ངོ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་དང་དོན་དམ་བདེན། །མཚན་ཉིད་འཁྲུལ་ངོར་རྙེད་དང་རིག་ངོར་རྙེད། །སྔོ་དང་ཟླ་གཉིས་འཇིག་རྟེན་བདེན་རྫུན་ཕྱིར། །མ་དཔྱད་ཡང་ལོག་དབུ་མ་རང་ལུགས་མིན། །མ་ད
【現代漢語翻譯】 首先，是爲了遣除對地的執著；中間，是爲了遣除對自我的執著；最後，是爲了遣除所有的見解戲論。 1-220 其中，首先在俱生錯覺的顯現中，將作者和思考者執為一體，這是未經分別念染污，自然而然產生的。從無自性的業中產生果報。恒常與無常， 經過分析，最終斷除了常有和不浪費等其他宗派的觀點，如壞滅和再壞滅，以及再壞滅之物等，如同分別說者的獲得喜宴。即使說了，也無法成立無始。因此，不應分析剎那等。無論內外，存在於何處，去往何方等，這與世間隨意的分析不同。其次，對二取執著的執著方式和對境，以智慧之最 進行尋找也無法找到。無生、真實空性是無欺騙的殊勝對境。它作為衡量標準，僅僅在名言中成立。因此，真實空性是勝義諦，它的存在是世俗諦，這是合理的。然而，如果仔細分析后認為它是實有，或者認為它是名相上的勝義諦，這兩種觀點都是錯誤的。第三，即使僅僅執著于無遮，由於能取和所取、對境和有境沒有停止，因此無法斷除二取顯現的戲論。如同在水中加水一樣，在法界智慧中， 對於能知和所知，稍微也不執著，如同說見到虛空一樣，一切戲論寂滅。如果存在能證和所證，那麼就不是菩提， 1-221 龍樹菩薩如是說。以智慧、意識、比量來理解具有真實空性的事物，並對此產生強烈的定解，這是思所成慧，怎麼會是修所成慧呢？因此，這是在等持之前進行的。這種定解引導不執著任何事物，並且與和尚的見解沒有相似之處，因此，不應先進行第二步的造作和安住，第三步的強烈執著于無遮也是錯誤的。因此，自宗的基礎、道路和果位， 都是經過稍微分析而成立的，因此對於這個宗派，說沒有分別唸的人，也與解脫等經文相違背。因此，二諦、方便智慧、二身等，以雙運的方式在基礎、道路和果位上成立，正如龍樹菩薩的論典中所說，稍微分析后，我將在此講述。二諦的區分基礎僅僅是所知。區分的方式是世俗諦和勝義諦。定義是在迷惑的顯現中獲得和在智慧的顯現中獲得。如同青色和兩個月亮一樣，世間有真假之分。未經分析的隨波逐流不是中觀自宗。未經
【English Translation】 Firstly, it is to reverse the attachment to the earth; in the middle, it is to reverse the attachment to self; and finally, it is to reverse all the proliferations of views. 1-220 Among these, firstly, in the appearance of innate delusion, holding the agent and the thinker as one is a spontaneous occurrence, uncorrupted by conceptual thought. From action without inherent existence, results arise. Constant and inconstant, After analysis, ultimately refuting the views of permanence and non-wastage held by other schools, such as destruction and re-destruction, and the objects of re-destruction, like the joyous feast of attainment for the Vaibhashikas. Even if spoken, it is impossible to establish a beginning. Therefore, one should not analyze moments, etc. Wherever inside or outside, wherever one goes, etc., this is not the same as the world's arbitrary analysis. Secondly, the manner of grasping and the object of the two graspers, with the supreme of wisdom, are sought but cannot be found. Unborn, truly empty, is the infallible supreme object. It is established as a measure, merely in name. Therefore, true emptiness is the ultimate truth, and its existence is the conventional truth, which is reasonable. However, to think it is real after careful analysis, or to think it is nominally ultimate, both views are mistaken. Thirdly, even if one merely holds to negation, since the grasper and the grasped, the object and the subject, have not ceased, one cannot cut off the proliferation of dualistic appearances. Like adding water to water, in the wisdom of the Dharmadhatu, towards the knowable and the knowing, one does not grasp even slightly, just as one says one sees the sky, all proliferation is pacified. If there is something to be realized and a realizer, then it is not enlightenment, 1-221 as Nagarjuna said. Understanding things with wisdom, consciousness, and inference, possessing true emptiness, and generating great certainty in it, is wisdom born of thought, how could it be wisdom born of meditation? Therefore, this precedes meditative equipoise. This certainty leads to non-grasping of anything, and since there is no similarity with the views of the Heshang, one should not first engage in fabrication and abiding in the second step, and strongly clinging to negation in the third step is also mistaken. Therefore, the basis, path, and fruition of one's own system, are all established through slight analysis, so for this system, those who say there is no discrimination also contradict the statements of liberation, etc. Therefore, the two truths, skillful means and wisdom, the two bodies, etc., are established as union in the basis, path, and fruition, as it appears in the treatises of Nagarjuna, after slight analysis, I will speak about it here. The basis for distinguishing the two truths is said to be merely knowable. The modes of distinction are conventional truth and ultimate truth. The definitions are what is found in the appearance of delusion and what is found in the appearance of wisdom. Like blueness and two moons, the world has truth and falsehood. Unanalyzed conformity is not the self-system of Madhyamaka. Unanalyzed
པྱད་ ཡུལ་ངོས་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡང་། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་དཔྱད་ན་འདི་མི་སྲིད། །རང་རྒྱུད་པ་ཡིས་འདི་ཙམ་དཔྱད་ནས་སྨྲས། །བརྟག་པ་མ་བྱས་ཞེས་པ་ཚིག་ཙམ་ལས། །དོན་དམ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དངོས་རྣམ་གྲངས། ། 1-222 ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་ཡིན། །དེ་རྟོགས་དགོས་པ་ཐབས་དང་ཐབས་བྱུང་རིག །རྟོག་གེས་བརྟགས་བཞིན་མཐའ་དག་མི་འདོད་ཀྱང་། །མ་བརྟགས་ཉམས་དགར་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་དང་། །ཕྱི་དོན་ཀུན་གཞི་ མཚན་ཉིད་གསུམ་ལ་སོགས། །སྒྱུ་མའི་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ལུགས་འདི་བཞེད། །དེ་ཕྱིར་དངོས་སྨྲས་དོན་དམ་གང་འདོད་པ། །འདི་ཡིས་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་འདོད་ཅེས་པའང་། །མི་འཐད་དངོས་པོར་སྨྲ་བས་གང་བཞག་ པ། །ཀུན་ཀྱང་རང་གྲགས་འགལ་འདུའི་རང་བཞིན་ཕྱིར། །ཅུང་ཟད་དཔྱད་ངོར་མ་དག་ལས་སྣང་འདི། །རབ་རིབ་ཅན་གྱི་སྐྲ་ཤད་དང་མཚུངས་པས། །དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡུལ་མེད་ཞིར་ཞུགས་ཉིད། །ཡུལ་གཞན་འཇལ་ དང་གཞན་ལ་སྟོན་པ་སོགས། །གདུལ་བྱའི་དགེ་དང་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་ལས། །འབྱུང་ཚུལ་རྟོག་གེས་བསམ་མི་ཁྱབ་པར་གསུངས། །དེ་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ངེས་བྱེད་འཁྲུལ་ཤེས་ཙམ། །དོན་དམ་ངེས་བྱེད་གཅིག་དང་དུ་ བྲལ་དང་། །རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག་དང་། །མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་རྟེན་འབྲེལ་གཏན་ཚིགས་རྣམས། །ངོ་བོ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ཀ་དང་། །སྣང་ཙམ་ལ་དཔྱོད་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་སྒྲུབ། །དང་པོའི་ ནང་འདུས་རྣམ་བདུན་རིག་པ་ཡིས། །གང་ཟག་བདག་འགོག་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་སྟེ། །རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་ཙམ་ལྷན་སྐྱེས་ལ། །སྣང་མོད་འཐད་པ་བཅུག་པ་ཀུན་བརྟགས་ཡིན། །བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མས་དབེན་པའི་ཕྱིར། ། 1-223 ཆོས་ཀུན་བདེན་པར་མེད་དེ་གཟུགས་བརྙན་བཞིན། །ཆོས་ཅན་མ་བརྟགས་སྣང་ཙམ་ཁོ་ན་སྟེ། །ཕྱོགས་ཆོས་ཆ་བཅས་ཕྱིར་དང་གཅིག་མེད་ཕྱིར། །བདེན་ན་གཉིས་པོར་ངེས་པ་མེད་པ་འགྲུབ། །བརྟགས་པ་འགོག་ན་ རྡུལ་དང་སྐད་ཅིག་སོགས། །ཆ་མེད་འདོད་ལ་ཕྱོགས་ཆ་དུས་ཆས་དགག །དེས་བརྩམས་བེམ་རིག་མཐའ་དག་བདེན་གཅིག་ཁེགས། །ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའ་སོགས་ལའང་རྟེན་ཆ་ཙམ། །དངོས་མེད་ཀུན་ལ་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ ཡང་། །ངོ་བོ་མེད་པས་བདེན་འཛིན་ཆུང་བའི་ཕྱིར། །གཞུང་དུ་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་བདེན་གྲུབ་བཀག །སྟོང་ཉིད་བདེན་མེད་སྒྲུབ་ལའང་ཆ་བཅས་དང་། །རྟེན་འབྲེལ་སོགས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་མ་བཀོད་པར། །དགག་བྱ་བདེན་ མེད་ཁོ་ནས་བསྒྲུབ་པར་མཛད། །གཟུགས་བརྙན་བདེན་མེད་ཙམ་དུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་། །བྱད་བཞིན་ཉིད་དུ་མི་བདེན་དཔེ་ལ་གྲུབ། །རང་གཞན་གཉིས་ཀ་གཉིས་མིན་སྐྱེ་བྲལ་ཕྱིར། །བདེན་པའི་སྐྱེ་མེད་དང་པོའི་རྟགས་ སྒྲུབ་ནི། །ས་བོན་སྐྱེ་བ་ཐུག་པ་མེད་པ་དང་། །མྱུ་གུའི་སྐྱེ་དང་མདོག་དབྱིབས་མི་རྙེད་དང་། །མངོན་གསལ་ཡིན་ན་རྒྱུ་འབ
【現代漢語翻譯】 觀察外境的活動，從世俗諦的角度來看是不可能的。自續派通過觀察而宣說，『未經觀察』只是一種說法。從勝義諦的角度來看，境與有境在本體上無別，在相狀上各異。需要理解這一點，即方法和由方法產生的智慧。雖然通過推理進行觀察並不想要一切，但未經觀察，蘊、界、處以及外境、阿賴耶識、三自性等，都只是如幻的顯現。因此，凡是主張實有的，都認為勝義諦只是名言。說主張實有者所安立的一切，都具有自相矛盾的性質，這是不合理的。稍微觀察一下，這種不凈的顯現，就像患有眼疾者所見的毛髮一樣。因此，清凈的智慧融入無境的寂滅之中。衡量其他境以及向他人展示等，都是由所化眾生的善根和往昔的願力所產生的，這是推理無法理解的。因此，世俗諦的決定因素只是錯亂的意識。勝義諦的決定因素是離一異、金剛屑（藏文：རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ，梵文天城體：वज्रकण，梵文羅馬擬音：vajrakaṇa，漢語字面意思：金剛微塵）、有無生滅、四句生滅、緣起等理證。本體是因和果二者，僅從顯現的角度來觀察，就能成立法無我。最初的七相推理，通過智慧來遮破人我，是智慧之王。常一自在只是俱生，顯現卻被強加，都是遍計所執。因為遠離了真實的單一和眾多，一切法皆非真實，如同影像一般。法性未經觀察，只是顯現而已。因為具有部分和是宗法，並且不具有單一性，如果真實，則無法確定是二者。如果遮破觀察，則微塵和剎那等，在主張無分的同時，也遮破了方位、部分和時間部分。由此，一切物質和意識都遮破了真實的單一性。對於法性、虛空等，也只是名言上的依處。對於一切非實有，也只是名言，因為本體不存在，所以執著真實的可能性較小。經論中遮破了諸法的真實成立，在成立空性和無真實時，並沒有安立具有部分和緣起等理證，而是僅僅通過遮破所破的真實來成立。即使影像不能成立為僅僅是無真實，但在作為例子的面容本身不真實這一點上是成立的。因為自他二者都遠離了二者和生滅，所以成立真實不生的第一個理證是：種子沒有窮盡的生，以及幼芽的生和顏色形狀無法找到，如果顯現，則原因和結果必須同時存在。 To observe external activities, it is impossible from the perspective of conventional truth. The Svatantrika school speaks through observation, and 'without observation' is just a saying. From the perspective of ultimate truth, the object and the subject are inseparable in essence but different in characteristics. It is necessary to understand this, that is, the method and the wisdom arising from the method. Although observing through reasoning does not want everything, without observation, the skandhas, dhatus, ayatanas, as well as external objects, alaya-vijnana, the three natures, etc., are all just illusory appearances. Therefore, all those who assert reality consider ultimate truth to be merely nominal. It is unreasonable to say that everything established by those who assert reality has a self-contradictory nature. With a little observation, this impure appearance is like the hair seen by someone with eye disease. Therefore, pure wisdom merges into the quiescence without objects. Measuring other objects and showing them to others, etc., arise from the merit of the disciples and past aspirations, which reasoning cannot comprehend. Therefore, the determining factor of conventional truth is just deluded consciousness. The determining factors of ultimate truth are the reasons of being apart from one and many, vajra fragments (藏文：རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ，梵文天城體：वज्रकण，梵文羅馬擬音：vajrakaṇa，English literal meaning: diamond fragments), existence and non-existence of arising and ceasing, the four extremes of arising and ceasing, and dependent origination. The essence is both cause and effect, and by observing only from the perspective of appearance, one can establish the selflessness of phenomena. The initial sevenfold reasoning, through wisdom, refutes the self of person, is the king of wisdom. The permanent, singular, and independent is merely co-emergent, and what appears but is imposed is all conceptual imputation. Because it is devoid of true singularity and multiplicity, all phenomena are not true, like images. The nature of phenomena, without being observed, is just appearance. Because it has parts and is a subject of dharma, and does not have singularity, if it were true, it would not be possible to determine that it is both. If observation is refuted, then particles and moments, etc., while asserting indivisibility, also refute direction, parts, and time parts. Thus, all matter and consciousness refute true singularity. For the nature of phenomena, space, etc., there is only a nominal basis. For all non-existents, it is also just nominal, because the essence does not exist, so the possibility of clinging to truth is small. In the scriptures, the true establishment of phenomena is refuted. In establishing emptiness and non-truth, without establishing reasons such as having parts and dependent origination, it is established only by refuting the truth of what is to be refuted. Even if the image cannot be established as merely non-true, it is established in the example that the face itself is not true. Because both self and other are free from both and arising and ceasing, the first reason for establishing true non-arising is: the seed has endless arising, and the arising of the sprout and the color and shape cannot be found, and if it is manifest, the cause and effect must exist simultaneously.
【English Translation】 Observing external activities, it is impossible from the perspective of conventional truth. The Svatantrika school speaks through observation, and 'without observation' is just a saying. From the perspective of ultimate truth, the object and the subject are inseparable in essence but different in characteristics. It is necessary to understand this, that is, the method and the wisdom arising from the method. Although observing through reasoning does not want everything, without observation, the skandhas, dhatus, ayatanas, as well as external objects, alaya-vijnana, the three natures, etc., are all just illusory appearances. Therefore, all those who assert reality consider ultimate truth to be merely nominal. It is unreasonable to say that everything established by those who assert reality has a self-contradictory nature. With a little observation, this impure appearance is like the hair seen by someone with eye disease. Therefore, pure wisdom merges into the quiescence without objects. Measuring other objects and showing them to others, etc., arise from the merit of the disciples and past aspirations, which reasoning cannot comprehend. Therefore, the determining factor of conventional truth is just deluded consciousness. The determining factors of ultimate truth are the reasons of being apart from one and many, vajra fragments (藏文：རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ，梵文天城體：वज्रकण，梵文羅馬擬音：vajrakaṇa，English literal meaning: diamond fragments), existence and non-existence of arising and ceasing, the four extremes of arising and ceasing, and dependent origination. The essence is both cause and effect, and by observing only from the perspective of appearance, one can establish the selflessness of phenomena. The initial sevenfold reasoning, through wisdom, refutes the self of person, is the king of wisdom. The permanent, singular, and independent is merely co-emergent, and what appears but is imposed is all conceptual imputation. Because it is devoid of true singularity and multiplicity, all phenomena are not true, like images. The nature of phenomena, without being observed, is just appearance. Because it has parts and is a subject of dharma, and does not have singularity, if it were true, it would not be possible to determine that it is both. If observation is refuted, then particles and moments, etc., while asserting indivisibility, also refute direction, parts, and time parts. Thus, all matter and consciousness refute true singularity. For the nature of phenomena, space, etc., there is only a nominal basis. For all non-existents, it is also just nominal, because the essence does not exist, so the possibility of clinging to truth is small. In the scriptures, the true establishment of phenomena is refuted. In establishing emptiness and non-truth, without establishing reasons such as having parts and dependent origination, it is established only by refuting the truth of what is to be refuted. Even if the image cannot be established as merely non-true, it is established in the example that the face itself is not true. Because both self and other are free from both and arising and ceasing, the first reason for establishing true non-arising is: the seed has endless arising, and the arising of the sprout and the color and shape cannot be found, and if it is manifest, the cause and effect must exist simultaneously.
ྲས་གཅིག་མིན་དང་། །མཐོང་དང་འགལ་ཞིང་འཇིག་རྟེན་དང་འགལ་དང་། །བྱ་བྱེད་ མཐའ་དག་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པའི་རྟགས་སྒྲུབ་རྒྱུ་མིན་ཀུན་སྦྱར་འགྱུར། །ནས་དང་ས་ལུའི་ས་བོན་གཉིས་ཀ་ཡང་། །ས་ལུའི་མྱུ་གུ་ལས་གཞན་མཚུངས་ཕྱིར་རོ། །དུས་མཉམ་མིན་ལ་གཞན་པའི་ཚུལ་མི་སྲིད། ། 1-224 རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་རིག་པས་ཁེགས་ཕྱིར་དང་། །དུས་མཉམ་འབྲས་བུ་ཡོད་མེད་བརྟགས་པས་ཁེགས། །འདི་ལ་འཕྲོས་ནས་ཡོད་མེད་སྐྱེ་གོག་གསུངས། །ཡོད་ལ་ཅི་བྱ་མེད་ལ་རྒྱུས་ནུས་མེད། །གཉིས་ཡིན་ངེས་ལེགས་ གཉིས་མིན་མི་སྲིད་དོ། །གཞན་སྐྱེ་འཇིག་རྟེན་ཚད་མས་གྲུབ་ཅེ་ན། །འཛིན་སྟངས་འཁྲུལ་པས་ཚད་མར་མི་འཐད་ཅིང་། །ཁོ་བོ་གཞན་དུ་འཇིག་རྟེན་ཡང་མི་འདོད། །མ་བརྟགས་འཁྲུལ་ངོར་འབྲས་ཚེ་རྒྱུ་གནས་ པས། །ལས་འགགས་ཡུན་རིང་ལོན་ལས་འབྲས་འབྱུང་འཐད། །འདིར་འགྲོས་ཀུན་གཞིའི་བག་ཆགས་བདེན་གྲུབ་དང་། །གཞན་དབང་ཡོད་དང་ཕྱི་དོན་མེད་ཚུལ་བཀག །གཉིས་སྐྱེ་དེ་གཉིས་ཁེགས་པའི་ཤུགས་ལ་ཁེགས། །རྒྱུ་མེད་ཧ་ ཅང་ཐལ་ཞིང་མཐོང་དང་འགལ། །དེར་འཛིན་འཁྲུལ་པར་མངོན་སུམ་འཁྲུལ་པས་འགྲུབ། །དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་རྒྱས་པར་གསུངས། །མུ་བཞི་རྒྱུ་གཅིག་ཉིད་ལས་འབྲས་གཅིག་དང་། །ལྡོག་དང་གཅིག་ལས་དུ་མ་དེ་ ལས་ལྡོག །རང་རྒྱུད་པ་ཡིས་གཉིས་པ་བཞི་པ་དང་། །གཞན་ལས་སྐྱེ་དང་མེད་པ་སྐྱེ་བ་རྣམས། །ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་མ་དཔྱད་འདོད་ན་ཡང་། །འདི་ལས་ལྷག་པའི་དཔྱོད་ཚུལ་གཞན་མེད་པས། །འདིར་གྲུབ་ བདེན་གྲུབ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། །ཀུན་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུའང་འདིར་མི་འདོད། །རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ནི། །ཕྲད་བལྟོས་ཙམ་ལས་མི་འབྱུང་ཆོས་མེད་ལ། །བདེན་པར་གྲུབ་ན་བལྟོས་པ་མི་སྲིད་ཕྱིར། ། 1-225 ལྟ་ངན་དྲྭ་བ་མཐའ་དག་འདི་ཡིས་གཅོད། །ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་འཛིན་སྟངས་ཀྱིས་བཟུང་པའི། །བདེན་གྲུབ་བདག་དེ་འདོགས་གཞིའི་ཕུང་པོ་དང་། །གཅིག་དང་ཐ་དད་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་དང་། །ལྡན་པ་ལྔ་རུ་ ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས་དཔྱད། །ཟླ་བས་དབྱིབས་དང་ཚོགས་པ་གཉིས་བསྣན་ནས། །ཤིང་རྟ་དང་མཚུངས་དཔྱད་ན་མི་རྙེད་ཀྱང་། །རྣམ་དཔྱད་མེད་པར་འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་འདིར། །རང་གི་ཡན་ལག་བརྟེན་ནས་འདོགས་ཞེས་ གསུངས། །ཕལ་ཆེར་གཞན་གྱིས་བརྟགས་རྣམས་ཐལ་བས་འགོག །མ་བརྟགས་གཏན་ཚིགས་བགོད་པས་རང་གཞན་ལ། །རིག་ཤེས་རྗེས་དཔག་སྐྱེད་ལ་འགལ་བ་མེད། །རྟོག་གེས་བཏགས་པའི་རང་རྒྱུད་མི་སྲིད་ཕྱིར། །རང་རྒྱུད་ཙམ་ ཡང་མི་འདོད་ཅེས་སྨྲ་བ། །ཐལ་འགྱུར་ལ་ཡང་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་མཚུངས། །ཕུང་སོགས་བདེན་བཞི་ཀུན་བྱང་མཚན་ཉིད་ཀུན། །ངོ་བོས་གྲུབ་པར་གསུངས་རྣམས་དྲང་དོན་ཙམ། །གཞན་ཀུན་མངོན་པའི་མདོ་བཞིན་འདིར་ བཞེད་དེ། །
【現代漢語翻譯】 不是單一的，與所見相悖，與世俗相悖，一切行為都將歸於一。第二種情況的論證並非普遍適用，例如稻米和青稞的種子，都同樣會生長出青稞的幼苗。不同時存在，就不可能存在其他狀態。因果同時存在，已被理智所否定。同時存在的結果，無論存在與否，都已被否定。對此，進一步闡述了存在、不存在、產生和消亡。對於存在的事物，無需做什麼；對於不存在的事物，因沒有原因而無能為力。一定是二者之一，不可能不是二者之一。如果說從他者產生已被世俗認知所證實，那麼由於執著的錯誤，它不能被視為有效認知。我不希望他者存在於世俗中。未經考察，在錯誤的認知中，結果存在於原因中。停止行為，經過漫長的時間，結果才會產生。在這裡，駁斥了阿賴耶識的習氣是真實存在的，以及他者是存在的，外境是不存在的觀點。二者產生，也通過否定這二者而得到否定。無因則過於極端，與所見相悖。執著於此，錯誤顯而易見，錯誤通過顯現來證實。因此，《金剛碎》被廣泛傳揚。四種極端情況：從一個原因產生一個結果，以及從相反的情況和一個原因產生多個結果。自續派認為，從他者產生、無中生有等，即使只是名言上的未經考察的觀點，也無法超越此處的分析方法。因此，在此處成立的，就是真實存在的。一切都不僅僅是名言，在此處也不被接受。理智之王——緣起，僅僅依賴於條件，沒有獨立的自性。如果真實存在，就不可能依賴於其他事物。通過這個道理，可以斬斷一切邪見的羅網。俱生我執的執著所抓住的真實存在的『我』，與作為依附基礎的蘊、界、處，以及一與異、能依與所依、具有者五種關係，都被龍樹菩薩所分析。月稱菩薩增加了形狀和集合兩種關係，就像分析車一樣，即使找不到，但在沒有分別的情況下，世俗中也說依賴於自己的肢體而存在。大多數由他人分析的事物，都通過過失來否定。未經考察，通過劃分理由，對於自和他者，產生理智和後來的推論，都沒有矛盾。因為由分別念所設定的自續是不存在的。僅僅是自續也不被接受。對於應成派來說，為什麼不相同呢？蘊等、四諦、一切功德，所有被認為是自性成立的，都只是權宜之說。其他一切都像《阿毗達磨經》一樣，在此處被接受。
【English Translation】 It is not singular, contradicts what is seen, contradicts the world, and all actions will become one. The proof of the second case is not universally applicable; for example, the seeds of rice and barley will both grow into barley sprouts. If they do not exist simultaneously, it is impossible for other states to exist. Cause and effect existing simultaneously have been refuted by reason. The result of simultaneous existence, whether it exists or not, has been refuted. Further elaborations on existence, non-existence, arising, and ceasing are discussed in relation to this. For things that exist, there is nothing to do; for things that do not exist, there is no ability due to the absence of a cause. It must be one of the two; it cannot be other than one of the two. If it is said that arising from others is proven by worldly cognition, then due to the error of clinging, it cannot be considered valid cognition. I do not want others to exist in the world. Without examination, in mistaken cognition, the result exists in the cause. Stopping the action, after a long time, the result will arise. Here, the habit of the Alaya Consciousness being truly existent, and the view that others exist and external objects do not exist, are refuted. The arising of the two is also refuted by negating these two. Without a cause is too extreme and contradicts what is seen. Clinging to this, the error is obvious, and the error is proven through manifestation. Therefore, the 'Vajra Splinter' is widely proclaimed. Four extreme cases: from one cause arises one result, and from the opposite situation and one cause arise multiple results. The Svatantrika school believes that arising from others, arising from nothing, etc., even if they are merely nominal unexamined views, cannot surpass the analysis here. Therefore, what is established here is truly existent. Everything is not merely nominal, and is not accepted here. The king of reason—dependent origination—merely relies on conditions and has no independent nature. If it truly exists, it is impossible to depend on other things. Through this reasoning, all nets of wrong views can be cut. The truly existent 'I' grasped by the clinging of innate ego-grasping, and the aggregates, elements, and sources that serve as the basis of attachment, as well as the five relationships of one and different, dependent and depended upon, possessor, are all analyzed by Nagarjuna. Chandrakirti added the two relationships of shape and collection, just like analyzing a chariot, even if it cannot be found, but without discrimination, it is said in the world that it depends on its own limbs to exist. Most things analyzed by others are negated by faults. Without examination, by dividing the reason, for self and others, there is no contradiction in generating intellect and subsequent inference. Because the Svatantrika established by conceptual thought does not exist. Merely Svatantrika is not accepted. For the Prasangika school, why is it not the same? Aggregates, the Four Noble Truths, all qualities, all that are said to be self-established, are merely provisional. Everything else is accepted here as in the Abhidharma Sutra.
འཇིག་རྟེན་ངོར་བྱས་སྟོན་པས་གསུངས་ཕྱིར་རོ། །ལམ་གྱི་ཐོབ་བྱ་མངོན་མཐོ་ངེས་ལེགས་ཏེ། །དེ་གཉིས་སྒྲུབ་ཐབས་དད་དང་ཤེས་རབ་ནི། །འགྲོ་བ་བཞི་ཡིས་ཆོས་ལས་མི་འདའ་དང་། །སྒོ་གསུམ་ སྤྱོད་པ་འཁོར་གསུམ་མི་རྟོག་པའོ། །ངེས་ལེགས་རང་གཞན་དབང་བྱས་དམན་མཆོག་གཉིས། །མངོན་མཐོར་བཅས་པ་སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱིས་སྒྲུབ། ། ཡིད་ཆེས་དད་པས་དགེ་སྡིག་བླང་དོར་དང་། །ངེས་འབྱུང་བསམ་པས་བདེན་བཞིའི་འཇུག་ལྡོག་དང་། ། 1-226 བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་ཕྱིན་དྲུག་སྤྱོད་པ་རྣམས། །དེ་གསུམ་ལམ་དུ་མར་མེ་མཛད་དཔལ་བཞེད། །དམན་ལས་འབྲིང་པོ་དབྱེ་བས་ཐེག་གསུམ་སྟེ། །ཐེག་པ་བཞི་དང་གྲུབ་མཐའ་ལྔ་བ་བཀག །ཀུན་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་ ལྟ་བས་མ་ཟིན་ན། །གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཚུལ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར། །ལས་སུ་འགྱུར་མོད་ཟབ་མོའི་སྣོད་དཀོན་པས། །འབྲས་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་ཀོ་ཊ་འདེབས་པ་ལྟར། །དྲང་ཕྱིར་གསུངས་ཏེ་ཟབ་མོའི་ཕྱོགས་རེ་ ནས། །རིམ་གྱིས་ཞུགས་པས་བདེ་བླག་གྲོལ་འགྱུར་ཕྱིར། །རྒྱལ་དང་སེམས་ཅན་གཉིས་ཀར་གུས་བྱ་ཡི། །རང་ལྟ་ལ་ཆགས་གཞན་ལ་འཁྲུག་མི་བྱ། །འོན་ཀྱང་ངེས་ལེགས་ལམ་ཀུན་འདིར་བལྟོས་ཕྱིར། །ལམ་གྱི་གཙོ་ བོ་མཐའ་བྲལ་ཤེས་རབ་ཡིན། །མཉམ་གཞག་དངོས་ཀྱི་འཇོག་ཚུལ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། །སྦྱོར་འཇུག་དབྱེ་བས་ལམ་ལྔ་ས་བཅུར་འགྱུར། །འབྲས་བུ་མངོན་མཐོ་ལྷ་མིའི་བདེ་བ་དང་། །ངེས་ལེགས་བྱང་ཆུབ་གསུམ་གྱི་རྣམ་ བཞག་དང་། །སངས་རྒྱས་ས་ཡི་སྐུ་གསུམ་འཕྲིན་ལས་ཀུན། །ཕལ་ཆེར་ཐེག་ཆེན་མངོན་པའི་མདོ་བཞིན་བཞེད། །དངོས་ཀུན་བློས་བཏགས་མིང་ཀྱང་བཏགས་ཡོད་ཕྱིར། །ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རྟོག་གེས་བཏགས་ཀུན་སྤོང་། །དཔྱད་ངོར་ བསླུ་མེད་མྱང་འདས་ཁོ་ནའི་ཕྱིར། །འདུས་བྱས་བསླུ་ཆོས་ཚད་གྲུབ་མེད་པ་དང་། །བདེན་འཛིན་འཁོར་བའི་རྩ་བར་ངེས་པའི་ཕྱིར། །དེས་བསྐྱེད་ཆགས་སོགས་ཉོན་སྒྲིབ་ཁོ་ན་དང་། །ཐེག་གསུམ་ཆོས་ཉིད་གཟིགས་ཚུལ་གཅིག་པའི་ཕྱིར། ། 1-227 མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་དུ་མ་མེད་པ་དང་། །རང་ངོར་ཤེས་བྱའི་སྣང་བ་ནུབ་པའི་ཕྱིར། །འཕྲིན་ལས་བསམ་ཡས་གཞན་སྣང་རྣམ་རོལ་རྣམས། །ལུགས་འདིའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ཁྱད་ཆོས་གཙོ། །སྒྲུབ་བྱེད་རྒྱས་པར་ དབུ་མ་ཆེ་གཞུང་ལྟོས། །ལེགས་ལྡན་ཤར་གསུམ་བྱམས་ཆོས་དབུ་མ་ཀུན། །རང་རྒྱུད་ཡིན་ཕྱིར་ཆ་མཐུན་ཙམ་དུ་ཟད། །མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དང་རྒྱུད་བླ་རྩ་འགྲེལ་རྣམས། །ཐལ་འགྱུར་གཞུང་དུ་མཁས་མང་བཞེད་མོད་ ཀྱི། །འདུས་མ་བྱས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཙམ། །སྤངས་པ་རྣམ་གྲོལ་ཉིད་ལ་ཚང་བ་དང་། །གང་ཟག་བདག་མེད་ལ་ཡང་ཆོས་ཉིད་ཙམ། །མཁས་ལ་གྲགས་ཤིང་ལེགས་པར་གྲུབ་ཕྱིར་དང་། །རང་གཞུང་མང་ དང་གོང་འོག་འགལ་འགྱུར་ཕྱིར། །མ་ངེས་རིགས་ཅན་དྲང་ཕྱིར་གསུངས་པ་སྟེ། །དངོས་བསྟན་ལམ་གྱིས་ས
【現代漢語翻譯】 因為導師在世間顯現並宣說佛法。 道路的所得是增上生和決定勝， 獲得二者的方法是信心和智慧。 四種眾生不會違背佛法， 身語意三門的行為不會執著三輪。 決定勝根據自他分為下劣和殊勝兩種。 增上生由三士道修成。 以虔誠的信心取捨善惡， 以出離心思維四諦的進入和返回， 以菩提心行持六度。 這三者是道路上的明燈，如瑪爾梅匝巴所愿。 從下士到中士的區分形成了三乘， 遮止了四乘和五種宗派的說法。 如果一切沒有被空性見所攝持， 就會對基礎、道路和結果的性質產生迷惑。 雖然可以作為修持，但因為深奧的法器稀少， 就像爲了結果而種植柯達樹一樣。 爲了引導而宣說，從深奧的一方面， 通過逐漸進入，就能輕易解脫。 對佛和眾生都應恭敬， 不應執著自己的觀點而排斥他人。 然而，因為所有決定勝的道路都依賴於此， 所以道路的主要部分是離邊的智慧。 雖然等持中安住的方式沒有差別， 但通過加行和進入的區分，形成了五道十地。 結果是增上生中天人的安樂， 以及決定勝中三種菩提的分類， 佛地的三身和事業， 大多如《現觀莊嚴論》的經部所說。 萬法都是由心識假立的，名稱也是假立的， 所以在名言中也要捨棄分別唸的假立。 在觀察中，唯一不欺騙的是涅槃， 因為有為法是欺騙的法，沒有成立的自性， 並且確信對真實的執著是輪迴的根本。 由此產生貪嗔等煩惱障， 三乘在觀察法性方面是相同的， 見道沒有眾多的剎那， 並且在自心中，所知的顯現消失。 不可思議的事業和他人的顯現都是自心的游舞， 這些是此宗派不共的特點。 關於論證的詳細內容，請參考中觀大論。 善妙的夏爾巴三部著作，慈氏五論和中觀， 因為是自續派，所以只是相似而已。 《現觀莊嚴論》和《寶性論》的根本和註釋， 雖然許多智者認為是應成派的論典， 但只是通過有為和無為來區分。 斷除在解脫中是圓滿的， 並且在人無我中也只是法性而已。 因為在智者中廣為人知且善妙成立， 並且因為自宗眾多且上下矛盾， 所以爲了引導不確定的有緣者而宣說， 通過直接顯示的道路……
【English Translation】 Because the Teacher appeared in the world and spoke the Dharma. The attainment of the path is higher realms and definite goodness, The means to accomplish these two are faith and wisdom. The four types of beings will not stray from the Dharma, The actions of the three doors of body, speech, and mind do not cling to the three spheres. Definite goodness is divided into inferior and superior based on self and other. Higher realms are accomplished by the three types of individuals. With faithful belief, one adopts and abandons virtue and vice, With the thought of renunciation, one contemplates the entry and return of the Four Noble Truths, With Bodhicitta, one practices the six perfections. These three are the lamps on the path, as Marme Dzepa desired. The distinction from the inferior to the intermediate forms the three vehicles, Forbidding the assertions of four vehicles and five tenets. If everything is not grasped by the view of emptiness, One will be confused about the nature of the ground, path, and result. Although it can be practiced, because the vessel for profound teachings is rare, It is like planting a Kota tree for the sake of the result. It is spoken to guide, from one aspect of the profound, By gradually entering, one can easily be liberated. One should respect both the Buddha and sentient beings, One should not cling to one's own view and reject others. However, because all paths of definite goodness rely on this, Therefore, the main part of the path is wisdom free from extremes. Although the way of abiding in equipoise is without difference, Through the distinction of application and entry, the five paths and ten grounds are formed. The result is the happiness of gods and humans in higher realms, And the classification of the three Bodhis in definite goodness, The three bodies and activities of the Buddha ground, Mostly as stated in the sutras of the Abhisamayalankara. All phenomena are imputed by mind, and names are also imputed, Therefore, even in conventional truth, one should abandon the imputations of conceptual thought. In investigation, the only non-deceptive one is Nirvana, Because conditioned phenomena are deceptive, without established nature, And it is certain that clinging to reality is the root of samsara. From this arise afflictive obscurations such as attachment and aversion, The three vehicles are the same in observing the nature of reality, The path of seeing does not have many moments, And in one's own mind, the appearance of knowable objects disappears. Inconceivable activities and the appearances of others are all displays of one's own mind, These are the main uncommon characteristics of this school. For detailed arguments, refer to the great treatises of Madhyamaka. The excellent three Sharpa texts, the Five Treatises of Maitreya and Madhyamaka, Because they are Svatantrika, they are only similar. The root and commentaries of the Abhisamayalankara and the Uttaratantra, Although many scholars consider them to be Prasangika texts, They are only distinguished by conditioned and unconditioned. Abandonment is complete in liberation, And in the selflessness of the person, it is only the nature of reality. Because it is well-known among the wise and well-established, And because one's own tenets are many and contradictory above and below, Therefore, it is spoken to guide uncertain fortunate ones, Through the directly shown path...
ྲིད་རྩ་མི་ཆོད་པས། །འཕགས་ལམ་དངོས་མིན་ཡན་ལག་ཁྱད་པར་ཅན། །འཕགས་བཞིའི་མངོན་རྟོགས་སྤང་གཉེན་རགས་ པ་ཀུན། །ཤིན་ཏུ་གསལ་ཕྱིར་ལྷག་པར་གུས་འཇུག་བྱ། །འདི་དག་འཁོར་ལོ་བར་པའི་དངོས་བསྟན་ཉིད། །དབུ་མའི་གཞུང་ལས་ཇི་ལྟར་བཤད་བཞིན་ཏེ། །ཐ་མར་གཞི་ཡི་ཟག་མེད་ཤེས་པ་ཉིད། །བདེ་གཤེགས་ སྙིང་པོ་སྔར་ལས་ཇེ་གསལ་གྱུར། །ལ་ལར་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་རླུང་སེམས་དང་། །གཞན་དུ་རང་བཞིན་ལྷན་སྐྱེས་འོད་གསལ་དང་། །ཐེག་རྩེར་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་སྟོང་གཟུགས་ཞེས། །གསུངས་འདི་ཆ་མེད་ཀུན་འགྲོ་ཞི་ཞིང་རྟག ། 1-228 ཆོས་དབྱིངས་དོན་དམ་བདེན་པར་གསུངས་རྣམས་ལ། །འཁྲུལ་ནས་དོན་དམ་གཞན་སྟོང་རྣམ་གཞག་བྱུང་། །ཁ་ཅིག་བདེན་སྟོང་ཉིད་ལ་དེར་དགོངས་པས། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་དེ་དག་མེད་ཅེས་སྨྲ། །དེ་གཉིས་རྟག་ཆད་ གཡང་དུ་ལྷུང་བས་ན། །སྐད་ཅིག་འཇིག་ཀྱང་རྒྱུན་གྱི་རྟག་པ་དང་། །དྲི་མས་གཡོགས་ཀྱང་ངོ་བོ་ཞི་བ་དང་། །རིག་པས་འཇིག་ཀྱང་ལམ་གྱིས་གཞོམ་མེད་དང་། །འཛིན་སྟངས་མིན་ཀྱང་དམིགས་ཡུལ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། །རྟག་དང་ཞི་བདེན་ཆོས་དབྱིངས་མིང་གིས་བསྟན། །འདི་ནི་ཐ་སྙད་པ་ཡི་གནས་ལུགས་ཏེ། །ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་རང་བཞིན་མི་འགྱུར་ཕྱིར། །མེ་ཡི་ཚ་སོགས་འཁྲུལ་ངོའི་རང་བཞིན་ཙམ། །ནུས་ལྡན་བློ་ ལ་བསིལ་བར་སྣང་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆོས་ཅན་བསླུ་མེད་འདིར་གཏོགས་ཏེ། །འོན་ཀྱང་སྐད་ཅིག་ལ་བལྟོས་འདི་ཡང་སླུ། །འདི་དང་འདི་ཡི་སྟེང་གི་བདེན་སྟོང་གཉིས། །སྣང་དང་འཛིན་སྟངས་ཡུལ་དུ་བྱས་ ནས་ནི། །ལེགས་པར་གོམས་ན་སངས་རྒྱས་མྱུར་འགྲུབ་ཕྱིར། །བསྒྲུབ་གཞི་རང་ལ་ཚང་བ་ལ་དགོངས་ནས། །སངས་རྒྱས་རང་ལ་ཡོད་ཅེས་ལན་མང་གསུངས། །འདི་དང་ཐོག་མེད་ནས་འགྲོགས་དྲི་མ་རྣམས། །ཤིན་ཏུ་ མི་མཐུན་གསར་དུ་སྐྱེ་དགོས་ཀྱི། །ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་ཤིན་ཏུ་མཐུན་པས་ན། །གཞི་ནས་དེ་དག་ནུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། །གནས་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་རང་ཆས་ཞེས་ཀྱང་གསུངས། །འདི་ཡི་དྲི་མ་སྦྱོང་བའི་རིམ་པ་ལ། ། 1-229 ཐེག་དང་གྲུབ་མཐའ་གོང་ནས་གོང་དུ་བཞག །འདུལ་བ་མདོ་སྡེ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་རྣམས་ཀྱི། །དངོས་བསྟན་སྤང་བྱ་འཁོར་བ་ཕྲ་རགས་གསུམ། །ཀུན་ཉོན་གསུམ་དང་རང་བཞིན་སྡིག་པ་གསུམ། །འདི་ལས་གདུལ་བྱ་ དམན་འབྲིང་མཆོག་ཏུ་བཞག །འཁོར་བ་རགས་པ་མ་དག་སྐྱེ་འཆི་སྟེ། །འདི་ཡི་རྩ་བ་ཉོན་མོངས་ཅན་རྨོངས་ཡིན། །ཕྲ་བ་ཡིད་ལུས་དག་པའི་སྐྱེ་འཆི་སྟེ། །འདི་ཡི་རྩ་བ་མ་རིག་བག་ཆགས་ ས། །ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ཕར་ཕྱིན་སངས་རྒྱས་ཏེ། །འདི་ཡི་རྩ་བ་འཕོ་ཆགས་ཕྲ་མོ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་འོག་མའི་རྟོགས་པ་མཐར་ཕྱིན་ཀྱང་། །གོང་མར་འཇུག་ཚེ་དེ་ཡི་ཚོགས་ལམ་བཙལ། །དེ་ཕྱིར་ཉན་ རང་ཚོགས་ལམ་ནས་འཇུག་དང་། །ས་བཅུ་མཐོང་ལམ་ནས་འཇུག་རྣམ་གཞག་འགལ། །ཉོན་མོངས
【現代漢語翻譯】 由於見地不穩固，因此要特別恭敬地修習殊勝的支分道，它並非真正的聖道。對於四聖諦的現觀、斷證的粗細次第，要了然於心。這些都是中轉法輪的真實教義，正如中觀宗所闡述的那樣。最終，作為基礎的無漏智慧，變得比以往任何時候都更加清晰，這就是如來藏（梵文：Tathāgatagarbha）。有些人認為極細微的風心，另一些人認為是自性俱生的光明，還有些人認為在最高乘中，是具足一切殊勝相的空色。這些說法都指向無分、普行、寂滅且恒常的法界（梵文：Dharmadhātu）的勝義諦。由於誤解，產生了『勝義他空』的宗義。有些人認為勝義諦是空性，因此斷言在世俗諦中也不存在任何事物。這兩種觀點都落入了常斷二邊的深淵。因此，即使剎那生滅，也是相續的常；即使被垢染覆蓋，其體性也是寂滅；即使被智慧摧毀，其道路也堅不可摧；即使不是執著的對境，也是所緣的境。因此，用『常』、『寂』、『真』等名稱來表示法界。這是名言安立的實相，僅僅是名言，其自性不會改變。就像火的熱性等，僅僅是迷亂顯現的自性，對於有能力的心識來說，卻可以顯現為清涼。因此，有法（梵文：Dharma）不欺騙屬於此處，然而相對於剎那來說，這也是欺騙。如果能很好地串習對境的顯現和執著，以及在此之上的真和空，就能迅速成佛。考慮到成佛的基礎自身具足，所以多次宣說『佛在自身』。此與無始以來相伴的垢染，是極不相容的，需要新產生；而一切功德都極其相容，因此從一開始就以能力的方式存在，所以也說功德是自性具足的。對於凈化此垢染的次第，安立了越來越高的乘和宗義。別解脫戒、經藏、金剛乘等所宣說的，是所斷的粗、中、細三類輪迴。三類一切煩惱和三種自性罪。由此，將所化眾生分為下、中、上三等。粗大的輪迴是不清凈的生死，其根本是煩惱性的愚癡。細微的輪迴是意生身（梵文：Manomayakāya）的清凈生死，其根本是無明習氣地。極細微的輪迴是度彼岸（梵文：Pāramitā）的佛，其根本是細微的變異。因此，即使下者的證悟達到究竟，當進入更高層次時，也要尋求其資糧道。因此，聲聞（梵文：Śrāvaka）和獨覺（梵文：Pratyekabuddha）是從資糧道進入，而十地菩薩是從見道進入，這樣的安立並沒有矛盾。 由於見地不穩固，因此要特別恭敬地修習殊勝的支分道，它並非真正的聖道。對於四聖諦的現觀、斷證的粗細次第，要了然於心。這些都是中轉法輪的真實教義，正如中觀宗所闡述的那樣。最終，作為基礎的無漏智慧，變得比以往任何時候都更加清晰，這就是如來藏（梵文：Tathāgatagarbha）。有些人認為極細微的風心，另一些人認為是自性俱生的光明，還有些人認為在最高乘中，是具足一切殊勝相的空色。這些說法都指向無分、普行、寂滅且恒常的法界（梵文：Dharmadhātu）的勝義諦。由於誤解，產生了『勝義他空』的宗義。有些人認為勝義諦是空性，因此斷言在世俗諦中也不存在任何事物。這兩種觀點都落入了常斷二邊的深淵。因此，即使剎那生滅，也是相續的常；即使被垢染覆蓋，其體性也是寂滅；即使被智慧摧毀，其道路也堅不可摧；即使不是執著的對境，也是所緣的境。因此，用『常』、『寂』、『真』等名稱來表示法界。這是名言安立的實相，僅僅是名言，其自性不會改變。就像火的熱性等，僅僅是迷亂顯現的自性，對於有能力的心識來說，卻可以顯現為清涼。因此，有法（梵文：Dharma）不欺騙屬於此處，然而相對於剎那來說，這也是欺騙。如果能很好地串習對境的顯現和執著，以及在此之上的真和空，就能迅速成佛。考慮到成佛的基礎自身具足，所以多次宣說『佛在自身』。此與無始以來相伴的垢染，是極不相容的，需要新產生；而一切功德都極其相容，因此從一開始就以能力的方式存在，所以也說功德是自性具足的。對於凈化此垢染的次第，安立了越來越高的乘和宗義。別解脫戒、經藏、金剛乘等所宣說的，是所斷的粗、中、細三類輪迴。三類一切煩惱和三種自性罪。由此，將所化眾生分為下、中、上三等。粗大的輪迴是不清凈的生死，其根本是煩惱性的愚癡。細微的輪迴是意生身（梵文：Manomayakāya）的清凈生死，其根本是無明習氣地。極細微的輪迴是度彼岸（梵文：Pāramitā）的佛，其根本是細微的變異。因此，即使下者的證悟達到究竟，當進入更高層次時，也要尋求其資糧道。因此，聲聞（梵文：Śrāvaka）和獨覺（梵文：Pratyekabuddha）是從資糧道進入，而十地菩薩是從見道進入，這樣的安立並沒有矛盾。 煩惱
【English Translation】 Because the view is not stable, one should especially respectfully practice the excellent branch path, which is not the real noble path. One should be clear about the manifestation of the Four Noble Truths and the coarse and subtle order of abandonment and realization. These are the true teachings of the intermediate turning of the wheel of Dharma, as explained in the Madhyamaka school. Ultimately, the uncontaminated wisdom that is the basis becomes clearer than ever before, and this is the Tathāgatagarbha (如來藏，梵文：Tathāgatagarbha). Some consider the extremely subtle wind-mind, others consider the self-existing innate luminosity, and still others consider the emptiness-form that possesses all excellent aspects in the highest vehicle. These statements all point to the indivisible, universally acting, peaceful, and constant Dharmadhātu (法界，梵文：Dharmadhātu), the ultimate truth. Due to misunderstanding, the tenet of 'other-emptiness of ultimate truth' arose. Some believe that ultimate truth is emptiness, and therefore assert that nothing exists even in conventional truth. Both of these views fall into the abyss of eternalism and nihilism. Therefore, even though it arises and ceases in an instant, it is the continuous constant; even though it is covered by defilements, its essence is peaceful; even though it is destroyed by wisdom, its path is indestructible; even though it is not the object of clinging, it is the object of focus. Therefore, the Dharmadhātu is indicated by names such as 'constant,' 'peaceful,' and 'true.' This is the reality established by convention, and it is merely convention, so its nature does not change. Just like the heat of fire, etc., is merely the nature of confused appearance, but for a capable mind, it can appear as coolness. Therefore, phenomena (Dharma, 梵文：Dharma) that do not deceive belong here, but even this is deceptive relative to an instant. If one becomes well-accustomed to the appearance and clinging of objects, and the truth and emptiness above them, one will quickly attain Buddhahood. Considering that the basis for attaining Buddhahood is complete within oneself, it is repeatedly said that 'the Buddha is within oneself.' This and the defilements that have accompanied it since beginningless time are extremely incompatible and need to be newly generated; while all qualities are extremely compatible, so they exist as potential from the beginning, so it is also said that qualities are self-existing. For the order of purifying these defilements, increasingly higher vehicles and tenets are established. The Prātimokṣa, Sutra Piṭaka, Vajrayana, etc., teach the three types of Saṃsāra to be abandoned: coarse, medium, and subtle. The three types of all afflictions and the three types of naturally sinful actions. Thus, sentient beings to be tamed are divided into lower, middle, and upper classes. The coarse Saṃsāra is impure birth and death, and its root is afflictive ignorance. The subtle Saṃsāra is the pure birth and death of the Manomayakāya (意生身，梵文：Manomayakāya), and its root is the ground of ignorance and habitual tendencies. The extremely subtle Saṃsāra is the Buddha of the Pāramitā (度彼岸，梵文：Pāramitā), and its root is subtle change. Therefore, even if the realization of the lower one reaches the ultimate, when entering a higher level, one must seek its accumulation path. Therefore, there is no contradiction in the establishment that Śrāvakas (聲聞，梵文：Śrāvaka) and Pratyekabuddhas (獨覺，梵文：Pratyekabuddha) enter from the accumulation path, while the ten-bhūmi Bodhisattvas enter from the path of seeing. Because the view is not stable, one should especially respectfully practice the excellent branch path, which is not the real noble path. One should be clear about the manifestation of the Four Noble Truths and the coarse and subtle order of abandonment and realization. These are the true teachings of the intermediate turning of the wheel of Dharma, as explained in the Madhyamaka school. Ultimately, the uncontaminated wisdom that is the basis becomes clearer than ever before, and this is the Tathāgatagarbha (如來藏，梵文：Tathāgatagarbha). Some consider the extremely subtle wind-mind, others consider the self-existing innate luminosity, and still others consider the emptiness-form that possesses all excellent aspects in the highest vehicle. These statements all point to the indivisible, universally acting, peaceful, and constant Dharmadhātu (法界，梵文：Dharmadhātu), the ultimate truth. Due to misunderstanding, the tenet of 'other-emptiness of ultimate truth' arose. Some believe that ultimate truth is emptiness, and therefore assert that nothing exists even in conventional truth. Both of these views fall into the abyss of eternalism and nihilism. Therefore, even though it arises and ceases in an instant, it is the continuous constant; even though it is covered by defilements, its essence is peaceful; even though it is destroyed by wisdom, its path is indestructible; even though it is not the object of clinging, it is the object of focus. Therefore, the Dharmadhātu is indicated by names such as 'constant,' 'peaceful,' and 'true.' This is the reality established by convention, and it is merely convention, so its nature does not change. Just like the heat of fire, etc., is merely the nature of confused appearance, but for a capable mind, it can appear as coolness. Therefore, phenomena (Dharma, 梵文：Dharma) that do not deceive belong here, but even this is deceptive relative to an instant. If one becomes well-accustomed to the appearance and clinging of objects, and the truth and emptiness above them, one will quickly attain Buddhahood. Considering that the basis for attaining Buddhahood is complete within oneself, it is repeatedly said that 'the Buddha is within oneself.' This and the defilements that have accompanied it since beginningless time are extremely incompatible and need to be newly generated; while all qualities are extremely compatible, so they exist as potential from the beginning, so it is also said that qualities are self-existing. For the order of purifying these defilements, increasingly higher vehicles and tenets are established. The Prātimokṣa, Sutra Piṭaka, Vajrayana, etc., teach the three types of Saṃsāra to be abandoned: coarse, medium, and subtle. The three types of all afflictions and the three types of naturally sinful actions. Thus, sentient beings to be tamed are divided into lower, middle, and upper classes. The coarse Saṃsāra is impure birth and death, and its root is afflictive ignorance. The subtle Saṃsāra is the pure birth and death of the Manomayakāya (意生身，梵文：Manomayakāya), and its root is the ground of ignorance and habitual tendencies. The extremely subtle Saṃsāra is the Buddha of the Pāramitā (度彼岸，梵文：Pāramitā), and its root is subtle change. Therefore, even if the realization of the lower one reaches the ultimate, when entering a higher level, one must seek its accumulation path. Therefore, there is no contradiction in the establishment that Śrāvakas (聲聞，梵文：Śrāvaka) and Pratyekabuddhas (獨覺，梵文：Pratyekabuddha) enter from the accumulation path, while the ten-bhūmi Bodhisattvas enter from the path of seeing. Afflictions
་ལས་དང་སྐྱེ་བའི་ཉོན་མོངས་གསུམ། །འདུལ་བ་མདོ་སྡེ་སྔགས་ཀྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ། །དེ་བཞིན་གཟུགས་ཅན་བདུན་དང་ཡིད་ ཀྱི་གསུམ། །དེ་གསུམ་ཆ་ཤས་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་སོ། །འདི་དག་ཐུབ་བསྟན་འདི་ལ་གནས་མོད་ཀྱི། །གསལ་བར་ཐོན་པའི་རྣམ་དཔྱོད་སྔར་མ་བྱུང་། །དེ་ཕྱིར་ཁོ་བོའི་རྣམ་དཔྱོད་ཉི་མ་ཡིས། །མཐའ་དག་ ཤེས་བྱའི་གཟུགས་ཀུན་གསལ་ནུས་ཀྱང་། །རྟག་པར་བྱང་དུ་ཁ་བལྟས་བུག་པའི་སྦུབས། །གསལ་བར་མ་གྱུར་ཉི་མས་ཅི་ཞིག་ནོངས། །མདོ་སྔགས་གཉེན་པོའི་ཁྱད་པར་ཡོད་བཞིན་དུ། །སྤང་བྱ་གཅིག་ན་ཉེ་རིང་ཙམ་གཟུང་བྱ། ། 1-230 མདོ་སྡེར་གཉེན་པོ་སྦས་ན་སྤང་བྱ་ཡང་། །སྦས་པར་བློ་གྲོས་ཅན་གྱིས་གསལ་བར་རྟོགས། །རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་གདུལ་བྱའི་རིམ་པ་དང་། །དེར་བལྟོས་རྒྱུད་སྡེའི་དམན་མཆོག་དེ་དག་གི །སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ནི། །ཐུན་མོང་མིན་པས་གཞན་དུ་བཤད་ལས་ཤེས། །གྲུབ་མཐའ་ཀུན་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལས། ཕྲ་བའི་བདག་གཉིས་བཀག་ནས་མཐའ་བྲལ་སྒྲུབ་པ་ཞེས་པའི་ལེའུ་སྟེ་ལྔ་ པའོ།། །། གང་གི་དྲིན་ལས་ཕྱི་ནང་གྲུབ་པའི་མཐའ། །རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་སོན་པའི་དེད་དཔོན་དུ། །ལེགས་པར་བསྐྲུན་མཛད་འཇམ་མགོན་བླ་མ་ལ། །སྙིང་ནས་གུས་པ་ཆེན་པོས་ཕྱག་བགྱིད་དོ། །རང་གཞན་ལྟ་ བའི་མཚོ་ཆེན་ལྟ་འདོད་ཅིང་། །རྣམ་གྲོལ་དབང་གི་རྒྱལ་པོ་ལེན་འདོད་ན། །དེད་དཔོན་འདིར་བརྟེན་རྣམ་དཔྱོད་གྲུ་ཆེན་ལ། །དྲན་པའི་ཟག་ལྷན་བརྩོན་པའི་དར་ཚུགས་ཤིག །མཁས་རློམ་ཕལ་ཆེར་ཁྲོན་པའི་རུས་ སྦལ་ཏེ། །གཞན་དག་གང་གཱའི་ཆུ་ཙམ་སྒྲོལ་ནུས་ཀྱང་། །མཐའ་ཡས་ཆུ་གཏེར་མཐར་སོན་སྲིད་མཐའ་ཙམ། །དེ་ཕྱིར་སུ་ཞིག་འདིར་གུས་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །འོན་ཀྱང་བྱིས་བློས་ཟབ་མོར་དཔྱད་པའི་ཕྱིར། །ཡེ་ཤེས་ སྤྱན་ལྡན་དག་གིས་གཟིགས་པ་ན། །ནོངས་པ་གང་མཆིས་ནོངས་རྒྱུ་མ་རིག་བཅས། །ཡེ་ཤེས་མེ་ཡིས་སླར་ཡང་གཞོམ་དུ་གསོལ། །འདིར་འབད་དགེ་བ་གངས་རི་ལྟར་དཀར་དེས། །ལྷན་སྐྱེས་ཀུན་བརྟགས་དངོས་འཛིན་གདོན་ཆེན་པོས། ། 1-231 ཡུན་རིང་གཟིར་བའི་མ་རྒན་འགྲོ་བ་འདི། །མྱུར་དུ་ཞི་ཞིང་བདེ་བས་འཚོ་གྱུར་ཅིག །ཅེས་གྲུབ་མཐའ་ཀུན་ཤེས་ནས་མཐའ་བྲལ་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་འདི་ནི། ཡུལ་བྱང་ཕྱོགས་ གངས་རིའི་ལྗོངས་སུ་བསྟན་རྩིས་ཡོངས་གྲགས་ལྟར་ན་ལྔ་བརྒྱ་པ་བརྒྱད་པའི་སྟེང་དང་འཐད་ལྡན་ལྟར་ན་ལྔ་པའི་སྐེད་ཀྱི་དུས་སུ་བྱུང་བ། གཙང་སྟག་ཚང་གི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཤེས་རབ་ རིན་ཆེན་རྒྱལ་མཚན་དཔལ་བཟང་པོས་ཉི་མ་ཞེས་བྱ་བ་ཆུ་མོ་ལུག་གི་ལོ་མགོ་ཅན་གྱི་ཟླ་བའི་དཀར་ཕྱོགས་ཀྱི་དགའ་བ་གཉིས་པའི་ཉིན། དགེ་འཕེལ་ཆོས་འཁོར་སྒང་དུ་གྲུབ་པར་བགྱིས་པའོ།། །།
【現代漢語翻譯】 業和生的煩惱三者，是調伏、經部、密宗所斷的主要對象。同樣，有色法的七種和意識的三種，這三種都是具有特殊部分的。這些雖然存在於釋迦牟尼的教法中，但清晰顯現的智慧以前從未出現過。因此，即使我的智慧之日能夠照亮一切所知之境，但對於總是朝北的孔洞，即使太陽也無法使其顯現，太陽有什麼過錯呢？ 顯宗和密宗雖然存在對治的差別，但在所斷方面，只需把握遠近的程度即可。如果在顯宗中隱藏對治，那麼有智慧的人也能清晰地認識到所斷也被隱藏。金剛乘調伏眾生的次第，以及與之相關的續部高下，這些共同和不共的道之分類，由於是不共的，可以從其他論述中瞭解。 在名為『通達一切宗義』的論著中，第五品為『遮破微細二我而成立離邊』。憑藉著您的恩德，我成爲了超越內外宗義大海的舵手。我從內心深處以極大的恭敬頂禮文殊怙主上師。如果想要觀覽自他宗義的汪洋大海，如果想要獲得解脫自在的王位，那麼請依靠這位舵手，在智慧的大船上，樹立起正念的桅桿和精進的風帆！ 大多數自詡聰明的智者如同井底之蛙，即使能夠幫助他人渡過如恒河之水般的淺流，也難以到達無邊水域的盡頭。因此，誰會不對此生起敬意呢？然而，由於孩童以幼稚之心對深奧之理進行評判，當擁有智慧之眼的人們看到其中的過失時，祈請以智慧之火再次焚燒無明等過失之因。愿以此努力所獲得的如雪山般潔白的善根，迅速平息長期以來折磨著與生俱來和遍計所執的巨大魔障，愿眾生因此而獲得安樂！ 這部名為『通達一切宗義』並『成立離邊』的偉大論著，由藏·達倉的譯師格隆·西饒仁欽堅贊貝桑波，在藏北雪域，根據普遍流傳的教法紀年，于第五百零八年，或根據合理的說法，于第五個百年的中期，在水羊年伊始的二月二日，于德欽卻科崗完成。 （種子字：嗡(藏文：ཨོཾ，梵文天城體：ओम्，梵文羅馬擬音：oṃ，漢語字面意思：圓滿)，阿(藏文：ཨཱཿ，梵文天城體：आः，梵文羅馬擬音：āḥ，漢語字面意思：生起)，吽(藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：不動)）
【English Translation】 The three afflictions of karma and birth are the main objects to be abandoned by the Vinaya, Sutra, and Tantra. Similarly, the seven forms of matter and the three of consciousness, these three are all with special parts. Although these exist in the teachings of Shakyamuni, the wisdom that clearly manifests has never appeared before. Therefore, even if my sun of wisdom can illuminate all knowable realms, what fault is there in the sun if it cannot make clear the holes that always face north? Although there are differences in the antidotes between Sutra and Tantra, in terms of what is to be abandoned, one only needs to grasp the degree of proximity. If the antidote is hidden in the Sutra, then the wise can clearly realize that what is to be abandoned is also hidden. The order of taming beings in Vajrayana, and the superior and inferior tantras related to it, these common and uncommon classifications of the path, because they are uncommon, can be understood from other discourses. In the treatise called 'Understanding All Tenets,' the fifth chapter is 'Refuting Subtle Two Selves and Establishing Freedom from Extremes.' By your grace, I have become the helmsman who has crossed the ocean of internal and external tenets. From the depths of my heart, I prostrate with great reverence to Manjushri, the protector and guru. If you want to view the vast ocean of self and other tenets, if you want to obtain the kingship of liberation, then rely on this helmsman, on the great ship of wisdom, erect the mast of mindfulness and the sail of diligence! Most self-proclaimed wise people are like frogs in a well, even if they can help others cross shallow streams like the Ganges, they can hardly reach the end of the boundless waters. Therefore, who would not give rise to reverence for this? However, because children judge the profound with childish minds, when those with the eye of wisdom see the faults in it, I pray that the fire of wisdom will burn again the causes of faults such as ignorance. May this white as a snow mountain of merit gained from this effort quickly pacify the great demonic obstacles of innate and imputed clinging, and may beings therefore live in peace! This great treatise called 'Understanding All Tenets' and 'Establishing Freedom from Extremes' was completed by the translator Gelong Sherab Rinchen Gyaltsen Palsangpo of Tsang Taktsang, in the snowy region of northern Tibet, according to the commonly circulated teachings, in the year five hundred and eight, or according to a reasonable statement, in the middle of the fifth century, on the second day of the second month of the Water Sheep year, at Dechen Chokhor Gang. （Seed Syllables: Om(藏文：ཨོཾ，梵文天城體：ओम्，梵文羅馬擬音：oṃ，Literal Meaning: Perfection), Ah(藏文：ཨཱཿ，梵文天城體：आः，梵文羅馬擬音：āḥ，Literal Meaning: Generation), Hum(藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，Literal Meaning: Immovable)）